Lokerse Feesten 2021 - DAG 5 - Black Box Revelation, De Staat - Duizend bommen en granaten
Lokerse Feesten 2021
Grote Kaai
Lokeren
2021-08-03
Erik Vandamme

"Duizend Bommen en Granaten'' is niet alleen een beroemde uitspraak uit de strips van Kuifje. Het is ook hoe we deze ondertussen vijfde avond op de Lokerse Feesten echt beleefden. Black Box Revelation en De Staat haalden alles uit de kast, energiek, gedreven als Duizend Bommen en Granaten. Ze slaagden met brio in hun opzet.

Een wedstrijdje Nederland -België? Haha, we dachten er even aan … beide bands moeten het inderdaad hebben van die energieboost die mensen doet springen en dansen … In deze corona tijden een zeer moeilijke opgave.
De Staat (*****) is altijd een band geweest die absurditeit tot kunst verheft. Een nors kijkende frontman, gespeeld uiteraard, port zowel zijn publiek als de band aan om het rockfeest echt te doen uitbarsten. Een bende virtuozen die een mooi betoverend rockend klankentapijt spelen. Een overtuigende combinatie van humor en energie.
Het publiek begon rond de tafels in hun bubbel te dansen, de handen gingen in de lucht en het feest barste compleet los. De Nederlanders hebben al veel ervaring om een festival in vuur en vlam te zetten … Op Pinkpop en op Werchter deden ze het reeds moeiteloos. Ook  nu vanavond op de Lokerse Feesten slaagde De Staat er met brio in. Ijzersterk.

De Black Box Revelation (****) nu … De band is ondertussen uitgegroeid tot een trio. Sommige nummers klinken breder dan de kenmerkende drum-zang-gitaar. De elektronica van Jasper Morel zorgt voor een fris geluid. Een iets meer voller geluid dus.
In de energieke aanpak is er bij Black Box Revelation daardoor niet zoveel veranderd,
Het eerste deel van de set klonk strak, gedreven , net genoeg om ons lekker te doen headbangen en mee te bewegen. Toegegeven , we misten dat klein beetje meer pit en gif in om de boel te laten exploderen. Ook de gevaarlijke capriolen op het podium - ooit zagen we Paternoster op Dries Van Dijck zijn drumstel gek doen - zijn er echter met het ouder worden een beetje uit.
Black Box Revelation is echter, net als De Staat, een band die zijn publiek nodig heeft, die hen weet op te hitsen. We zagen hier in enkele bubbels wat mensen heen en weer bewegen.
Jan en Dries dreven het tempo en legden de lat nog wat hoger; op die manier kregen we dus een wervelende finale.
Black Box Revelation klinkt volwassen en speels. Het duurde misschien nu wat langer eer de opdoffers ons knockout sloegen …

Setlist: Gloria  - Gravity Blues  - Built to Last  - War Horse  - Tattooed Smiles  - Do I Know You  - High on a Wire  - Never Alone / Always Together  - Blown Away  - Love Licks  - I Think I Like You  - My Perception  - Sealed With Thorns  - Set Your Head on Fire

Willem Jongeneelen (*****) was de afsluitende DJ vanavond,  die we o.m. kennen als freelance muziekjournalist. De Nederlander prijkt op alternatieve  rock, jazz en pop lazen we. Al meteen hoorden we het uit de eerste songs. Die gekende songs steekt hij echter  in een  totaal nieuw kleedje door er allerlei beats aan toe te voegen, waardoor je niet naar een jukebox met klassiekers staat te luisteren. Hij wist er iets extra’s aan toe te voegen . Een avontuurlijke zet en set, die getuigt van eigenzinnigheid. Overtuigend dus!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2021.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren 

Ethan Gold - I declare that I was making something that takes time to listen, and care to understand; In this world where everything seem to go faster and faster in creating music

American singer-songwriter Ethan Gold made his promising debut in 2011 with the album ‘Songs From A Toxic Apartment’. Shortly after, he had a bizarre accident and suffered brain damage. Seven years after that accident there was a cover album 'Live Undead Bedroom Closet Covers' and the following year the instrumental synthesizer record 'Expanses (Teenage Synthstrumentals)' was released. Now, finally, there is a full-fledged second album 'Earth City 1: The Longing'. As the record indicates, it is a first part. And of a trilogy.  On the occasion of the release of the first part, we had a nice conversation with Ethan about his many travels, what this trilogy is all about and also a tip on how to make sure you keep remembering your dreams the next morning. A fascinating conversation it became in any case.

Ethan, you've had a rough time, how are you doing? I also read some bad news on facebook? When I see you, you look so positive, of course I can not ‘feel you inside’
A dear friend of mine, who also was my manager for many years, died last week, totally unexpectedly. So yes, it’s been hard times. My own health? I suffer a lot with depression and those things. But you know, my willpower to survive seems to be very strong. My will to bring my music to the world. My will power to live.  It’s just that I had some very bad moments in my life, setbacks, but for some reason I always find this power to get up and go forward. The funny thing is a lot of my listeners see me as a positive person, though I don’t see myself that way by natural temperament. But the sense of mission always drives me forward, again and again. I will say I’m a fan of not having tragedies. Some people say more difficulties makes you stronger. That’s kind of an old idea. I don’t fully believe in that, or more precisely, that’s an idea we don’t have time for anymore, as a planet. That’s part of what this ‘Earth City’ trilogy is all about. The fact that I have come back after difficulties in life, and built a new life multiple times, I hope I have something to say about this. A friend of mine said he saw my ‘Earth City’ as a metaphor we need now, to rebuild a new civilization, and that it’s something anyone who’s had their life destroyed will understand. My inner Dresden has been bombed several times. It is time to re-build the city inside each of us, and also our civilization’s relationship to our earth. My own city was destroyed, and I’ve come back with songs that I hope will help other people build new lives, whatever their personal destructions might have been. And the new world gets to be wiser.

It’s an eye-opener to everyone … who have bad times to never give up. Can I see it that way?
It is. No I’m not scared you bring this stuff up. It’s a part of the deal you know, of creating music in a marketplace. It’s true there is a dark side. My lightness is the kind that comes from going through darkness. I only hope that my music, and how I’ve recreated a life several times, helps people to guide them through their lives.

Ok, sorry to start about this personal stuff, it’s like you say, something musicians end up talking about. But, let’s go back in time: What was your earliest encounter with music and what about that art form drew you to it? 
I was writing songs when I was very young, to deal with things that were going on in the family. When I was two or three years old I was already making up songs. Later, wherever I would see a piano I start playing on it. Music has always been a part of my life. Music was my hiding place. I pretty much escaped into the ether. I still write in a very, let’s say abnormal way, like there is still that escape or hiding place to cover up myself. Much of my writing happens when I’m sleeping. It is a collaboration between my sleeping life with my waking life. That’s how my writing process goes. It’s often that I get to figure out what the music in my dream is about, and then to structure it in a song, or an instrumental piece. Or into life itself.

It’s funny that you remember you dreams. When I wake up I forget them right after I wake up. But you remember them. How?
You don’t remember you dreams? One of the things that can help to get them back alive is to meditate on this before sleep, and right when you wake up, calmly write everything down that comes to your mind. Keep a pad next to your bed, just to write things down. That can start with just small things, tiny flashes, but over time longer stories will develop. Like watering a little seed on the ground, it opens a whole new world. It will train you to open a door to the unknown part of your mind, or your soul, if you prefer. When you really want to get in touch with your dreams that’s what I recommend.

Thanks for the tip, I keep that in mind when I go to bed. You released a very promising record ''Songs From A Toxic Apartment' in 2011. How was the response to that?
The response to that was great, especially for a true indie release. I’m still an independent artist, but I got some good blog support. Six years after it was released in US, it was released in Europe. In 2017 the ‘Sunday Times’ in London listed it as ‘essential new music’ along with Björk and U2. That was a very nice compliment not only because they were connecting my music with those artists, but also that it was ‘essential new music’ even it was already six years old. That was funny in a way, but yes, the response was in the main very positive about that record.

Did the accident you had , cause you to change the way you write songs? I have learned to 'listen' to music in a different way due to my congenital hearing problem ; is that also the case with you?
After the accident I write faster. It felt like my brain used to get in my way more before. Many people do meditation, like in Buddhism traditions, to achieve what’s been called ‘no mind’. I experienced that ‘no mind’ by force. But my soul was still very much intact. It was quite an experience having my soul being intact, while my mind had terrifying difficulty following conversations. Words were too fast. I trained myself to write in another way, and a lot songs, for the next five years, come out of that period where my soul was intact but my mind struggled. I used to struggle more with what I want to say in songs, what my mission was. But I feel very clear about my mission now. Whenever the inspiration for new writing comes up, I hold that first sprout very close which makes things far faster.

Did the part of writing down your dreams help yourself in this writing process?
Sure they did, but I’ve been doing this for many years. But yes, writing down my dreams was a rope in the well, that I held on to. Before I could really get back to talking with people, I was writing again. Writing songs and music again. It should be the way they teach music, as food for our brains, but in US they hardly teach the arts anymore in school. Making music, or listening to complex but ordered music, lights up the brain.

Seven years after the accident there was a cover-album 'Live Undead Bedroom Closet Covers' and the year after that the instrumental synthesizer record 'Expanses (Teenage Synthstrumentals)' was released. A satisfying release after the very heavy period? Or shouldn't I see it that way?
For me it was a way to go back to my roots. I just wanted to go honor to my own journey, and also to honor the things that inspired me when I was young. That’s what that cover album is about. The instrumental record is a kind of primitive synthesizer album of strange inner landscapes that get moodier as the record goes, like taking a rickety synthetic boat off into dark waters. I don’t see those records as my main work, but they were something like soil. I just wanted to say ‘hey I am still alive, and I have this soil I can bring to the world’. Something like that.

Somewhere I have read you also doing something with films? Are there any future plans in that direction?
I scored some films in the past, including during my period of silence. I did one in 2018 and one in 2019. Part of it I was not feeling ready to performing again, after my accident. But in general, doing film scores is kind of a different part of me. It’s a job, if you know what I mean. It’s a job where I bring my best understanding of music to someone else’s dream. I try to find the inner meaning of the film, and to give the film a unique stamp. To make musical themes that are memorable, and create for the film its own emotional and sonic universe. It’s interesting as a job, but right now my plan is to focus on my song stuff, for the next five years or more.

I listened to the newest disc 'Earth City 1: the Longing', a first part of the trilogy? Is there a story behind it?
‘Earth City’ evolved as a metaphor for our whole civilization, this great interconnected global city. Each song is like a dream, each album is like a city, and perhaps the trilogy is like a planet; different levels you can look at it. I see the way we treat ourselves as people. There is a lot of self-hatred. People beat themselves up, for not being successful, not being pretty enough, or things like that. This attitude is echoed in how we treat the planet. All these subjects come into the ‘Earth City’ trilogy. It was something bigger than one album. And also, the world culture being so fast these days, I wanted to declare that I was making something that takes time to absorb. Even though each song and each album is complete in itself, you can, if you feel called, go on a deeper journey with me. In this world where everything seems to go faster and faster, making this trilogy is itself another way of making a statement, to wave my flag for more patience in the world. And a slower way of living. The way I see our civilization functioning, it’s been very sick, even before this pandemic we’re living in. Part 1 is the pause where we know something missing in our lives but don’t know what it is. That feeling of being a little bit lost, and being open to change. We can’t quite identify our sadness but we are learning. Parts 2 and 3 I hope will answer a lot of these questions, while also bringing pleasure.

I find it’s a very melancholic record, slightly dark but certainly not pessimistic, is that right?
Yes, that’s very right; You describe it like it is. I agree. It’s melancholic but not pessimistic. The subtitle is ‘The Longing’. It comes of a sort emerging from pain. Like my friend telling me it’s like lives re-building after a war. In re-building, there is a lot sadness and grief, but also there is a current of hope. As you hear in the album. The buildings may have been blown up, there may be poison in the air, but there is also a wind flowing through that gives us a chance to re-build everything anew. It is that moment I wanted to put in this record. It’s an emerging-from-darkness record.

The song “Firefly” even suddenly takes off in a rousing way, again a conscious choice and already a hint of what's to come?
Yes, a bit of a hint for part two energetically perhaps. You’re a good listener. When I listen to albums, like going on a journey, it’s important to keep the blood going. Different tempos, and that kind of things are needed. I wanted to have moments in the records that fuel the energy, and that’s a song that gives a little burst of energy. In every record I really love, there are songs that are completely different. For example ‘Ok Computer’ by Radiohead has some songs that aren’t my favorites but they punch up so others can knock you down. If an album is only one flavor, it gets boring. So you have to slap the people in the face to say wake up! (haha). So, this song is a loving slap in the face.

"On the first album of the trilogy he explores the fascination and confusion we all experience in the very complex world we live in. A world in which we are more connected than ever, yet alienated from each other" I read a review by my colleague at DaMusic, a statement I very much agree with. Agree?
Sometimes journalists can sum up what I do better than I can.  It is a great description. So yes, I agree!

To elaborate on that, which way will the next records go?
I don’t want to say too much because it’s like Lord of the Rings… you don’t want to spoil the whole thing. Generally speaking, Part 2 is higher energy, and it’s about the excitement of the modern world. Part 3 it’s more the global part of it all. Let’s put it this way. Part 1 is personal, part 2 the city, and part 3 the earth. There’s a vague answer to your specific question.

What was your inspiration doing this trilogy?
After my injury I wanted to be a part of the world again, and I circled the globe, visiting a lot cities, from Toyko to Istanbul, Addis Ababa to Antwerp. Each place speaks to the inspiration differently. There is always something special about each city. But the ‘city’ developed as a metaphor for human beings inwardly, and for civilization itself.

Are there any favorite cities?
But in general, the energy of our civilization, good and bad, was an inspiration for this trilogy. On this first album there are two songs that are about specific cities. There is the song ‘In New York’, and another ‘Alexandria & Me’ which is about the ghosts of downtown LA.  How does a parent pick a favorite child?  It’s impossible, that’s the same with all those cities. I enjoy the beauty of all those different energies. You can find things that are unique wherever you are. Edinburgh in Scotland. Istanbul. Osaka.  I have spent some time in Antwerp as well. 

In creating a trilogy, has it been difficult to ensure that each album stays unique and separate?
You will see when you hear Earth City 2 and 3, in 2022 and 2023, that the theme of how we are living on earth connects them. But each has a different energy and different lyrical themes. Each develops from the other. Part 2 is not about longing, and you will feel that shift. I don’t want to tell you too much but I hope you like them too when they come.

How were the first reactions to your new record?
The first reaction has been positive. I’m running my own record label, so getting a huge mass impact isn’t possible, but it’s been quietly positive reactions. I’m getting some good radio play in the US. Also in Germany France and some in the UK. I’m just doing the best I can as an independent artist. But I believe in what I’m trying to bring into the world, and some people are starting to notice. We’ll see.

Your album is a kind of a, how I say, guide to have a slower way of living; But there is social media, Spotify and things. What is your opinion about it?
It’s not my way of living, honestly. I do a bit of those things but it feels like I’m forcing myself. It’s not a natural thing for me at all. I’m a private person and social media is all about self-promotion, or sharing, or connecting in some weird disembodied way. Some people have used my music for their videos on TikTok. I find myself thinking I should try harder with all that. I do it a tiny bit but I’m really not interested in it. It’s a struggle, I prefer a slower, deeper experience. Social media by its design is all about the faster way of interacting. So I do post sometimes, and I welcome people who like those things to follow of course because that’s the world we are in, but it’s not my natural idiom.

In these times you can't ignore it, have these corona times resulted in more compositions? How did you get through those times as a person and a musician?
I spent a lot time in 2020 making music videos. I have made seven videos for this album, many using my phone, and footage submitted from fans or friends, and then doing crazy editing to create something effective. As to writing music, that never stops. I’m writing all the time, whether there is a pandemic or not.

Performances can happen a bit again, also with you? Are there plans for an European tour for example (in Belgium?)
I’m going on tour as soon as possible. But it’s difficult. In California here the masks are back on. None of us know what’s happening. But I’m planning to start touring as soon it’s possible. Maybe after the next album? And touring with all the songs. But right now we are seeming to go backwards again. I look forward to playing in Europe and hopefully Belgium. It’s possible I’ll do some festivals, but it’s more likely all that will be next year.

What are the future plans next to making this trilogy?
Part 2 will be released next year. I have recorded half of it already. Part three will come out next year or in 2023. I’m halfway through both actually. That’s what’s happening in the next years. And I’ll tour with it of course. After that? I have hundreds of songs and always write write, so running out of music will never be a problem.

My last question, what is your final ambition or ‘end goal’? Or are you not busy with that?
After all the time I lost after my accident, I plan to be putting out music a lot more. The real goal I have is making our civilization more conscious, and to help people have more compassion for themselves, for other people, and for all living things. That’s my end goal. 

Thank you very much for this nice conversation, I hope to see you soon in Belgium …

Lokerse Feesten 2021 - DAG 2 - Lalma, STAKE, Channel Zero - It's only rock'n'roll … and I like it!
Lokerse Feesten 2021
Grote Kaai
Lokeren
2021-07-31
Erik Vandamme

Het was met een dubbel gevoel dat we afzakten naar het festival in onze geboortestad. De Lokerse Feesten moeten het dit jaar door de coronacrisis kleinschalig aanpakken. In plaats van de volle capaciteit, konden er nu maximum 1600 muziekliefhebbers binnen, met zitplaatsen in bubbels van vier. Het voelde wat onwennig aan, zeker op een avond van rock en metal. Echter, eens de avond viel, vielen ook alle maskers af en ging Lokeren - op zo goed mogelijke veilige wijze - compleet uit de bol.
We schrijven “It's only Rock'n'roll', and I like it'' …Een ontladen energieke avond na 16 maand sluimering ; wat deed het deugd …

Lalma (****) was de openingsact, nog voor een beperkt publiek. De band toonde aan dat ze heel wat in hun mars hebben. We kregen een sneert energieke doom/black metal. De emotievolle vocals waren een toegevoegde waarde. Een charismatische zanger die de aandacht naar zich toe wist te trekken . Hij schreeuwt emotie , pijn, frustratie uit . Een beweeglijk man , die in z’n act doet denken aan Matt Berninger van The National.
Lalma deelt gitaarriffs en drumsalvo’s uit, gaat door en durft buiten de lijntjes te kleuren, snoeihard en gevoelig uithalend .
De band komt eigenlijk nog het best tot z’n recht in een donkere omgeving . Lalma speelt nog op Alcatraz Fest. Een aanrader.

STAKE (*****) kreeg meer handen op elkaar. Het plein begon aardig vol te lopen, maar een 'full house' zou het helaas niet worden. De laatste keer dat we STAKE nog zagen , was het nog onder Steak Number Eight. STAKE of Stake Number Eight , het klinkt even vitaal , gedreven , energiek, kortom een jeugdige speelsheid.
STAKE klinkt volwassen en durft ook een meer melodieuze tour op te gaan. Brent is een klasse entertainer die zijn publiek omarmt en aanport. Hij slaagt met brio in zijn opzet.
De band legt de lat heel hoog; in de instrumentatie halen ze fors uit . Wat een vurigheid in die duivelse riffs, om de registers open te trekken en even ingetogen te klinken. Een overtuigende act .
Intussen warden de hemelsluizen open gedraaid …

Het grootste deel van het publiek kwam duidelijk voor Channel Zero (*****).  De band stond te springen om eindelijk weer te mogen optreden; Check ons recent interview met frontman Franky hier .
Na dertig jaar brengt Channel Zero nog steeds pure rock-'n-roll zonder franjes en recht door zee, hun leuze trouwens . Op de Lokerse Feesten kregen we een fijne mengelmoes van hun songmateriaal. Het werd , zoals we de band kennen, een stevig metal feestje. Sterke songs als “Suck my Energy”, “Back to the Bone” en “Fools' parade” waren één voor één kleppers; met het nodige vuur en de vlammetjes.
Channel Zero houdt het vuur aan de schenen en weet z’n (metal) publiek te vermaken. Het siert hen; Channel Zero staat als een huis. Het charisma, de zang van Franky en de capaciteiten van z’n band blazen ons omver; de drumsalvo’s van Seven Antonopulos gaan door merg en been en zorgen voor innerlijk genot. De scherpe gitaarsoli van Mikey Doling en Christophe Depree - die elkaar trouwens perfect aanvoelen - snijden en tot slot de verschroeiende bas van Olivier De Martino maakt het muzikaal verhaal compleet . Wat een totaalbeleving.
Franky weet door z’n zang op “Help” te ontroeren; het is een song die uit volle borst wordt meegebruld. Op het afsluitende “Black Fuel” paradeert hij door het publiek en er ontstaat zelfs een kleine moshpit binnen de bubbel en de mensen gaan zelfs crowdsurfen.
Channel Zero is na die dertig jaar nog steeds een goed geoliede machine, die ons compleet murw weet te slaan.

We konden nog even nagenieten van dj Goe Vur In Den Otto (****), een wild rockfeestje tot het sluitingsuur om 1u. Een laatste keer nog eens uit de bol kunnen gaan in onze bubbel, heerlijk!

Een knallende avond werd het van hongerige bands die maar al te graag wouden optreden en met brio een geslaagde set brachten …‘It's Only Rock'n'roll'… and i like it’ …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2021.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren  

Al meer dan twintig jaar zorgt Flat Earth Society voor een portie licht gestoorde jazz, die op de diverse podia sterk wordt ontvangen; een veelkleurige spazz jazz razzmatazz. ‘Boggamasta I’ (2017) was meteen een hoogtepunt. ‘Boggamasta III’ (waar II is gebleven is een raadsel) bewandelt verder hun gekend muzikaal pad.
De band verloochent hun roots niet en durft grenzen af te tasten en te verleggen. De groovy sounds blijven mooi overeind en de improvisatie zorgt voor avontuur. Het is een soort avant-garde in het genre, waarbij registers worden opengetrokken, chaos wordt gecreëerd om dan terug gemoedelijk te klinken. Wat een tempowissels. Flat Earth Society vat het muzikaal zo mooi samen. Luister maar eens naar “Sit Rise” , “What” en “Bury the corn”.
Trouwens, “What” is een lekker meeslepende song; op poëtische wijze wordt je hart beroerd, Hier ademt een Frank Zappa sfeertje. . “Slave Driver” is een mooie, overtuigende afsluiter.

Flat Earth Society is een avontuurlijke band; voor wie houdt van jazz met een hoek af , is bij hen aan het juiste adres.

Tracklist: 1. Dust From The Stars 2. Trust In Me 3. Cryptoman 4. Sit Rise 5. What 6. Carbon Based 7. Bury The Corn 8. Moog For You 9. Breathe In The Color Pink 10. Slave Driver

Vidna Obmana is één van de alter ego’s van de muzikale veelvraat Dirk Serries, op wiens geestdrift en experimenteren geen einde lijkt aan te komen. We hebben nu een heruitgave van 'Revealed by Comosed Nature', een plaat uit 1990, waar Dirk weer zijn tijd ver vooruit bleek te zijn. De schijf kwam eerder dit jaar op de markt via het Poolse label Zoharum.
Vidna Obmana is een dark ambient project van Dirk Serries; waarbij de stilte oorverdovend klinkt. “With Shattering Silence” opent net die donkere, zalvende wereld.
32 jaar na ratio heeft deze mooie plaat nog steeds die inwerking op ons gemoed. Dirk Serries gebruikt in veel van zijn projecten de mogelijkheden van de gitaar; hier hebben we een elektronisch klankentapijt, wat we duidelijk horen op “Out from the Garden Reminded” en “Unfold Gradient”.
Vidna Obmana doet je hart breken als een ijspegel, door de koude elektronische klanken uit de keys, die een hypnotiserende inwerking hebben. Vidna Obmana verwezenlijkt ook een warmtegevoel in dit muzikaal proces, dat je doet wegglijden naar mooie plaatsen in je onderbewustzijn. Komen tot 'zen', en dat hoor je duidelijk op “Still Wandering” en “By the Unknown Evening”.
'Revealed By Composed Nature' klinkt aangrijpend in het genre op zoek naar innerlijke gemoedsrust in dat donkere hoekje , ook na 32 jaar …

Tracklist: With Shattering Silence 04:19 Out From The Garden Reminded 04:49 Unfold Gradient 03:05 Still Wandering 06:41 Until The Glowering Space 1 03:57 Forever Upon The Wave 04:05 Until The Glowering Space 2 04:37 By The Unknown Evening 04:08  

Experimental art
Revealed By Composed Nature
Vidna Obmana
 

We citeren even: Generator, het Brusselse instrumentale gitaarkwartet, brengt met 'Don Quichotte' zijn debuutalbum uit. Het full album toont een band die grenzen aftast, ondanks de klassieke drum-bas-gitaar bezetting. Generator is geen stel jonge veulens en laat zich voelen in een eigenzinnige aanpak, ver van trends en hypes. Koppig tegen de stroom in. Met hun roots in the eighties, schrijft Generator hedendaagse soundtracks. Filmisch, repetitief, dreigend, gedoseerd en bij momenten voorzien van de nodige noise.
Generator grijpt op dit debuut bewust naar de Krautrock uit de jaren '80 maar klinkt helemaal niet gedateerd. Ze doen een frisse wind waaien in het genre.
Dwars van alle regels wordt de plaat ingezet met een bijzonder aanstekelijke “Kim Wexler”.
Het toont een avontuurlijke dansplaat aan, waarbij men grenzen durft te verleggen.
Generator bezorgt ons letterlijk een oorgasme met knetterende songs als “Don Quichotte” “Unkraut” en het prachtige “Varnisch”.
De volledige schijf doet denken aan nachtelijke uitstappen naar obscure pubs en clubs uit die jaren '80 ergens in Berlijn , Londen of New York, kortom, steden die tot de verbeelding spreken. Hun filmische aanpak beklemtoont dit.
Het Krautrock genre lijkt hier zich terug uit te vinden …

Tracklist: Kim Wexler 05:17 Don Quichotte 04:33 Ünkraut 05:19 Varnish 04:49 I did no more 04:21 A Cure For Neil 04:04 Thee German Song 06:21 Untill 07:25

Instrumentaal gitaar
Don Quichotte
Generator

De instrumentele Stoner/spacerock band Atomic Vulture ontstond in 2012 en bracht toen een heel sterke EP op de markt. Op hun facebook lezen we de volgende (Engelstalige) omschrijving: ''They sound old-school, dusty and they rock like the center of the sun. Heavy, swirling grooves, thunderous driving beats and some seriously hot bass lines.'' We konden de band niet beter omschrijven.
In mei 2018  bracht Atomic Vulture een schijf uit 'Stone of the Fifth Sun' die verkrijgbaar is op Vinyl via Polderreccords en op cd via Jackalope music. De recensie kun je hier lezen.  
We zijn de band blijven volgen. Nu bracht Atomic Vulture een nieuwe schijf op de markt 'Moving Through Silence'.
De plaat is gedrenkt in de stoner en in een spacy aanvoelend sfeertje; “Eclipse”, “Mashhika Deathbride” en “Coaxium” zijn al mooie voorbeelden. Atomic Vulture is een band die zich niet vastpint op een genre en verloochent zijn roots niet. Steeds grenzen aftastend, sjiek. Het resultaat is verrassend goed. Ze brengen een parel van een instrumentale plaat uit. Een beetje sciencefiction durft het te zijn, zoals op “Intergalactic Takeoff” of “Spinning the titans”. “Astral Dream” sluit af en zet het geheel mooi in de verf. .
Een intergalactische psychedelische trip dus .
Atomic Vulture staat op Alcatraz Metal fest komende zomer,

Tracklist: Eclipse 05:49 Mashika Deathride 06:22 Coaxium 04:47 Cosmic Dance 04:43 Intergalactic Takeoff 02:56 Spinning The Titans 09:01 Space Rat 05:27 Astral Dream 12:09

Stoner
Atomic Vulture
Moving Through Silence

'Font of Human Fractures' is het eerste soloalbum van Nick Hudson. De release start vanuit het standpunt van een queer man in de late jaren dertig. Een smeltkroes van composities van piano en twee violen .
Hudson is een productieve figuur van de Britse undergroundscene. Hij is vooral bekend als frontman van de art-rock band The Academy Of Sun, die vorig jaar het epische ‘Quiet Earth' uitbracht, en lovende kritieken kreeg. Hudson heeft ook samengewerkt met Wayne Hussey (The Mission) en Matthew Seligman (Bowie, Tori Amos, Morrissey), NYC's Kayo Dot, David Tibet (Current 93), Asva, Canadees queercore icoon GB Jones en Massive Attack's Shara Nelson.

Hij schippert tussen uitersten en laat niet in zijn kaarten kijken, Mooi is het allemaal als je “Voyeurs who offer nothing”, “Surkov's dream” en het spookachtige “Matryoskha” beluistert.  Op “Tokyo Nights” gaat hij schijnbaar de lichtvoetige kant uit, maar al gauw begint hij weer te experimenteren met geluiden en klanken; hij zet je graag op het verkeerde been, vocaals als  in de instrumentatie. Het is een gevarieerde plaat en hij haalt alles uit de kast om je te verwonderen.
We houden ook van het ingetogen, weemoedige “Teenage Hudson Summons Epona”.
'Font of Human Fractures'  is een singer-songwriterplaat, die sprookjesachtig klinkt en wat mystiek, duisternis laat horen in een melancholisch, bevreemdend kader. Kleurrijk en visueel zelfs. Het is allemaal heel uitgekiend.
Hij gaat de confrontatie aan tussen licht en duisternis . Een avontuurlijke aanpak, die spooky kan klinken , en angst en vreugde doet samengaan.
Nick Hudson heeft op die manier een adembenemend debuut uit.

Tracklist: Surkov's Dream 05:30 Voyeur's Who Offer Nothing 03:37 Matryoshka 02:34 Tokyo Nights 02:46 The Ballad Of K69996 Roma 06:42 Teenage Hudson Summons Epona 02:39 Come Back When There's Nothing Left 03:56 There Is No Such Thing As You 01:47 Dambala 08:05 End Credits 02:30

singer-songwriter
Font of Human Fractures
Nick Hudson

Belcirque - Het is niet altijd even gemakkelijk om te blijven doorgaan, echter is dat toch het voornaamste doel van een band om gewoon die weg te blijven bewandelen die je bent ingeslagen


De Belgische groep Belcirque brengt vocale harmonieën, blazers, gitaren, bas en percussie tot één magisch geheel. De muziek van Belcirque is een fijne mix van stemmen die in verschillende talen zingen op de 3 albums 'Boîte de Carton' (2014), 'The Tallest Man' (2018) en het meest recente 'La Grande Fête' .
Naar aanleiding van deze recente release hadden we een fijn gesprek met Seraina De Block.  Uiteraard werden ook de toekomstplannen, hoe, waarom de band zoveel in het buitenland speelt, uit de doeken gedaan.

Wie zijn Belcirque, hoe zou je je muziek omschrijven?
Belgicque is een zevenkoppige band bestaande uit zes vrouwen één man die er het laats bij gekomen is. Eigenlijk zijn we begonnen met vijf, na elke opname van een nieuw album is er steeds een nieuw bandlid bij gekomen. Daardoor zijn we nu met zeven, bij de release van onze derde plaat ‘La Grande Fête’ ; We zijn begonnen circa vijftien jaar geleden reeds. Eigenlijk was het een idee van mezelf en de slaggitarist Ondine Cantineau om muziek te maken in het kader van een straatmuziek project eigenlijk. We zijn toen naar Frankrijk op toer gegaan, dat werkte fantastisch; toen hebben we besloten daar meer mee te gaan doen. Dat is in het kort hoe alles begonnen is. Na een tijdje werden we ouder en moesten er keuzes worden gemaakt, mensen die naar het conservatorium begonnen gaan en iedereen is dus wel met beide voeten in de muziek gebleven. Een van de originele bandleden die vroeger cello speelde, heeft haar grote liefde gevonden bij een Portugees en heeft daar haar leven uitgebouwd. Toen is Kris Auman op bas erbij gekomen.
Na de opnames van onze eerste plaat ‘Boïte De Carton’ dan hadden we een gast muzikant,  Sam Coenegrachts die solo gitaar speelde. Later is ook Marijke Hellemans bij gekomen. Op de daarop volgende cd ‘The Talles Man’ was Yves Peeters gast muzikant. Na een optreden op Esperanazah festival, heeft hij besloten om bij de band te blijven. Daardoor waren we met zeven.

BELCIRQUE is anno 2021 ... Kris Auman: double bass & electric bass // Ondine Cantineau: vocals & acoustic guitar // Astrid Creve: Lead vocals // Julia Emmery: vocals & trombone // Seraina De Block: vocals & trumpet // Marijke Hellemans: lead guitar & ukulele // Yves Peeters: percussion

Het leuke en interessante is dat er geen label te kleven valt op jullie muziek. En toch, Afrikaanse invloeden, Latijns –Amerikaanse, een exotisch allegaartje; wordt bewust voor zo een exotische aanpak gekozen?
Ik heb onze lead vocalist ook de vragen laten lezen, op die vraag heeft die eigenlijk het volgende antwoord gegeven. Als er iets exotisch naar boven komt, is het door wat er op dat moment leeft bij de verschillende bandleden op zich. De muziek waardoor die persoon op dat moment gefascineerd is. Op die manier trachten we de juiste sfeer in de teksten te ondersteunen. Het komt erop neer, we zijn een heel hechte groep en de meeste teksten komen van Astrid. Veel ideeën komen van individuen binnen de groep. Vaak Yves of Astrid. We kiezen heel bewust niet voor een bepaalde stijl. Die eerste CD had zelfs iets van Balkan muziek. En nu is dat meer een snuifje Latijns-Amerikaanse muziek. Astrid is naar Colombia op reis geweest, en heeft daar invloeden uit gehaald die op die nieuwe plaat zijn terecht gekomen.

Op de nieuwe plaat wordt eerder de Zuid-Amerikaanse kaart getrokken, maar het is toch ook een huwelijk tussen Zuiderse en Westerse culturen geworden. Klopt dit?
Zoals gezegd,  er komen altijd wel nieuwe invloeden van muziek boven drijven. In dit geval dus die eerder Zuid-Amerikaanse of eerder vernoemde Latijns-Amerikaanse stijlen. Dat is dus niet echt bewust, dat groeit zo op een natuurlijk wijze door onze ideeën samen te voegen en er iets mee te doen. Dat huwelijk tussen Westers en Zuiders culturen is zeker goed omschreven.

De plaat is eigenlijk een beetje een reis rond de wereld?
Door de jaren heen hebben we eigenlijk onze eigen klank gevonden, gaandeweg. Onze eigen stempel, en dat kun je inderdaad omschrijven als een reis rond de wereld.

De verbluffende videoclip van “l'homme” voegt  nog een betoverende dimensie aan Belcirque's speciale stijl, van het vertellen van verhalen. Welk verhaal schuilt er achter ‘La Grand Fête’, de nieuwe plaat?
‘L’homme’ is het verhaal van een man die de regen brengt. Vooral de ouderen en kinderen geloven als je  de voetsporen van die man hoort , dat het wel degelijk zal regenen.  Een soort mythisch verhaal dus. Net daarom hebben we besloten om daar een video clip rond te maken. Griet Herssens heeft dat heel mooi visueel weten uit te beelden. Ze heeft samengewerkt met een cameraman die de stijl zeer goed kan aanvoelen. Die man is dus eigenlijk gemaakt in papier , heel die clip is gemaakt met papier en snijwerk. Dat maakt het wel bijzonder en daar zit dus wel dat verhaal achter. Achter de plaat zelf eigenlijk niet echt.

Ik vond toch ook dat de plaat iets mystieks uitstraalt, naast het huwelijk tussen culturen.  Nog iets anders … de opnames zijn gebeurd in een, glazen serre heb ik ergens gelezen ?
Dat berust op een misverstand , de opnames zijn niet in die serre gebeurd. Wat wel zo is, Astrid heeft een zeer mooie tuin en daar staat inderdaad een glazen serre  en het gebeurt wel vaak, zeker in deze corona tijden, dat we daar samen gaan jammen als het ware. Het was door die omstandigheden, waar we afstand moesten houden, gewoon de ideale plek om te repeteren. De Engelsen vonden dat zo leuk , we zitten onder een Engels label ARC music. Ze vinden ons een beetje atypisch omdat we die vriendschappelijke achtergrond hebben waardoor nummers ontstaan op zo’n plekken, of door samen te reizen. We zijn enorm hecht met elkaar bezig. En met ieders ideeën en inbreng. Soms ontstaan jamsessies heel onverwacht, en op heel speciale plaatsen waar we op dat moment verblijven. Zoals dus ook die heel mooie serre. Maar de opnames van de plaat zijn wel gewoon in de studio gebeurd.

Dat is bij deze recht gezet. Wat zijn de algemene verwachtingen van deze nieuwe plaat eigenlijk?
Ik ben binnen de groep altijd de realist geweest. In eerste instantie ben ik zeer blij met het resultaat, het geeft de sfeer weer die we wilden weergeven. Dat is belangrijk. Op die paar live concerten waar we de nieuwe plaat reeds hebben voorgesteld, krijgen we als feedback, ‘Ik hoor de zon erin. De vrolijkheid’.
Dat was voor mij, en ook voor de groep, eigenlijk de bedoeling om met die plaat een positieve noot uit te dragen, met dus een Zuiders tintje daarbovenop.  Het artistiek proces is voor mij alvast geslaagd. Je hoopt als band, na al die inspanningen, daar zoveel mogelijk uit te halen. Er wat aandacht en erkenning mee krijgen naar een ruim publiek toe. Maar dat is bij elke band en elke plaat wel zo eigenlijk, bij ons dus ook. Opgepikt worden. Maar ik blijf er ook kalm en realistisch bij, het is voor de  muziekscene niet gemakkelijk. Zeker in deze coronatijden, we hebben ondanks dat toch al wat kunnen spelen, dus we moeten er rekening mee houden dat het voor niemand gemakkelijk is om het hoofd boven water te houden.
Kortom hopen we dus vooral dat we nog vaker live kunnen spelen, en als de plaat ook voldoende wordt opgepikt door de mensen zijn we zeker in onze opzet geslaagd. Evident is het, zeker voor de Belgische scene niet, mede doordat we releasen midden in de zomer. En rekening houdend met deze tijd waar we nog in leven.

We leven nog steeds in tijden van corona. Hoe hebben jullie daar als band en mens en muzikant mee omgegaan? Heeft die voor meer rust gezorgd in het componeren van songs en zo?
Ik ben niet de persoon om te neuten over die corona eigenlijk, het is gewoon wat het is. Ok, de hele cultuurwereld ligt nu op zijn gat bij wijze van spreken. Of toch zeker door elkaar geschud. Niets is meer normaal en moet heruitgevonden worden, of verplaatst worden wat concerten en festivals betreft dan. Op artistiek vlak heeft het wat adem gebracht bij veel mensen. Zeker voor sommige binnen onze groep heeft dat voor adempauze gezorgd die ze konden gebruiken. Ik ervaar het dus als iets positief voor het creatieve proces. Maar naar de band toe hebben we wel niet zoveel kunnen creëren daardoor, we gingen opgenomen hebben net tijdens die eerste lockdown. Dat is dan uitgesteld, we hebben geluk gehad dat we tijdens de twee lockdowns door wel hebben kunnen opnemen. Maar door die corona heeft alles veel vertraging opgelopen. Komende vrijdag is eindelijk dus de live release  gepland (23 juli) eindelijk!

Zou het niet beter zijn dat we , i.p.v. zo halsstarrig te willen terugkeren naar het oude normaal, gewoon het nieuwe normaal  omarmen? Je mening
Ik kan daar mee akkoord gaan, maar ben niet de persoon om daarover politieke of andere uitspraken of zo over te doen. Maar ik als persoon, en dat is dus heel persoonlijk, En niet echt in naam van de groep. Ik had nogal snel door dat deze corona periode heel lang zou duren. Ik ben ook gewoon blijven doorwerken. Ik zit ook in een sector waar we konden blijven doorwerken. Ik ben ook nooit gestopt met muziek spelen, en repeteren zo goed of kwaad als dat kon. Het heeft me tijd gegeven om mezelf te trainen in deze periode. Daarom ook, of je daar nu over zeurt of mee bezig bent, je moet het gewoon ondergaan dat alles door elkaar is geschud, dus is het beter om dit gewoon te aanvaarden. Ik vind het ridicuul om je tegen een verandering af te zetten, die is er en we kunnen er niets aan doen, hoe jammer dat misschien ook is. Aanvaarding is de sleutel in dit geval. Gewoon in meegaan, en je eigen plaats daarin vinden. We zijn daar als band trouwens ook in geslaagd, we hebben niet zitten zeuren omdat we onze cd niet konden releasen en zijn gewoon rustig blijven doorgaan binnen de mogelijkheden die er waren, tot het moment daar wel was.

Belcirque heeft op veel Buitenlandse podia gestaan, zelfs in Zuid-Korea heb ik ergens gelezen?
Eigenlijk wel. Ik zou het moeten nakijken, maar we staan inderdaad wel veel in het buitenland. We hebben inderdaad in Zuid-Korea gestaan, dat is toevallig gekomen. Iemand die ons vermoedelijk in Zuid-Frankrijk heeft bezig gezien of zo. Mooi meegenomen dat we daar ons zaadje hebben kunnen planten. Of in Zwitserland, ik ben half Zwitsers. Is ook altijd mooi meegenomen.

Komt dit , denk je , doordat de geografische ligging van België dat het moeilijk maakt voor een Belgische band om echt helemaal door te breken?  Op grote of kleine festivals ? En is dat een ambitie eigenlijk?
Wat ambities betreft willen we gewoon verder doen zoals we bezig zijn, met avontuurlijke vooruitzichten. En vooral veel samen onderweg blijven zijn. Grotere festivals of huiskamer concerten in Zuid-Frankrijk passen daar even goed in. Dat is een juiste omschrijving is. Met de geografische ligging van België heeft dat eigenlijk niet veel te maken. We zijn gewoon vertrokken vanuit dat Buitenland. Waardoor we daar eerdere daar werden opgepikt, zo van ‘die band kan een mooi feest geven’ of zo. Daardoor staan we dus wel veel op festivals in het Buitenland.  Onze cd’s verkopen trouwens altijd goed op die festivals. Het komt erop neer, toen we ooit van Zuid-Frankrijk thuis zijn gekomen , hadden we een concert, en zo is dat gegroeid en blijven groeien. We hebben inderdaad niet onze grootste populariteit in eigen land. Ik vind het echter gewoon gevaarlijk om daar een echte reden aan te geven. We passen vermoedelijk te weinig in een hokje voor die Belgische scene of zo, we zijn eerder werelds . Geen idee? We zitten ook recent, voor onze laatste uitkomende plaat,  bij een Engels label, geen Belgisch. Het is niet dat ik er per se een wil vinden. Maar het is wel zo als er iemand ons wil (als support) boeken, dan is het inderdaad wel meer in het buitenland. Ik vind het echter  gewoon moeilijk om daar een reden op te kleven.

Nochtans, het is via Jan van Salmonbooking dat ik jullie hebben gecontacteerd, dus er broeit toch iets?
Jan helpt ons enorm en doet heel veel voor ons ,dat is een feit. Jan heeft ons toch al een hele tijd geleden voor het eerst gezien, en is ons blijven op de voet volgen. Vooral in vooruitzicht van de nieuwe Cd is hij ons heel hard aan het helpen. Daar zijn we heel blij om. 

Het is opmerkelijk dat ik jullie, na 15 jaar, nu pas echt leer kennen. Dat is toch raar?
Dat hoor ik in eigen land nog wel. Het is wel zo, we zijn Belg en je roeit gewoon met de riemen die je hebt of zo, ik doe heel veel van de praktische regelingen wat optredens en zo betreft. Zoals elke band komt daar nog honderd en zoveel andere dingen bij kijken. Dus op een of andere manier, verkoop ik mezelf beter in buitenland dan binnenland, we hadden het daar al over. Om een voorbeeld te geven. In oktober spelen we wel in Pelt , een soort jazz case. De organisator had dezelfde reactie dat het hem verwonderde dat hij ons nu pas echt leert kennen, terwijl we al zo lang bestaan. Ja het komt dus nog wel voor dat mensen zo reageren. Maar een echte verklaring heb ik er dus niet voor.

Ik had het er al even over, maar heeft dit dan niets te maken met die geografische ligging van België, als je een paar keer rond de kerktoren bent gereden is het gedaan.
Dat is zo. Maar ik heb er ook nooit van wakker gelegen moet ik toegeven. Doorheen die vijftien jaar zijn we altijd blijven door kunnen gaan, en kunnen blijven optreden. Ook al waren er wel kalmere periodes. Ik ben daar wel blij om, dus ja eigenlijk houdt het me zo niet bezig.

Over live optredens gesproken, staan er al enkele op de planning?
Er staan al enkele concerten op de planning. Vorige week donderdag (15 juli) hebben we ons laatste zomer concert gedaan in de regen in Antwerpen. Ondanks die regen en wind stond er toch wel volk te kijken. Respect voor die mensen dat ze dat willen doen (haha) Zeer mooie locatie ook. De rest is een beetje , in de laat ons maar zeggen, corona gevallen. Het ligt dus even stil, maar de toer die gepland staat rond de cd release staan op de planning; Na de zomer vakantie komen we wel weer op die molen van boeken terecht, maar nu is het even afwachten. Ook dus door die corona eigenlijk. We hebben er dus wel al enkele kunnen doen, waar we blij om zijn. En er staan er nog wel op de planning, maar het hoe en of het gaat doorgaan en wanneer is afwachten. Er is een toer in Zwitserland dat al enkele keren verzet is, en dat we normaal gesproken zouden kunnen doen. Hopelijk.
Kortom, het is een beetje koffiedik kijken. Daardoor durf ik er niet echt uitspraken over doen over het hoe en wanneer, want elke organisatie zit eigenlijk met boekingen .

Wat festivals betreft. Ik vind jullie muziek toch thuishoren op Dour, Dranouter, Cactus festival ?
Zeker en vast, we zouden daar ook graag spelen. Maar we zijn er niet zo meer bezig van ‘we willen dat bereiken’ of ‘we willen daar per se’ staan. We blijven gewoon samen spelen, en zien wel waar we uitkomen. Als we daar een podium kans krijgen op die festivals, is dat zeker mooi meegenomen uiteraard. Maar om daar ons op vast te pinnen , nee. Wat komen zal, zal wel uit zichzelf komen. Dat klinkt misschien niet ambitieus, ik ben daar eerder realistisch in.

Wat komt, zal wel komen , laat het ons daarbij houden. Wat zijn trouwens de verdere plannen met de band, en vooral , valt dit te combineren met andere projecten waar jullie inzitten?
Sowieso heeft ieder van ons wel andere projecten waar ze mee bezig zijn. Echter toeren we, en spelen we lang genoeg muziek om te beseffen dat dit voor iedere muzikant en band geldt eigenlijk. We moeten er gewoon blijven voor gaan, we zijn een zevenkoppige band met zeven verschillende individuen. Wat de verdere plannen betreft? Gewoon, zoals eerder aangegeven verder blijven spelen en met elkaar op de baan blijven zijn. En veel avonturen aangaan. Zoals huiskamer concerten of festivals in Engeland bijvoorbeeld, een zeer mooie scene. Of ook in België , waar zeker veel mooie festivals zijn. Dat is zowat het grote plan naar de toekomst toe. Iedereen binnen de band is gewoon zeer gemotiveerd om bij Belcirque te spelen, en dat willen we zo houden. Trouwens pas als deze cd is afgerond, en we zijn ermee op toer gegaan , heb ik de neiging om weer samen te gaan zitten en iets nieuw uit te dokteren. . De muziek moet gewoon eerst live gespeeld worden, eer we de goesting vinden om iets nieuw te doen. Dan gaat er gewoon weer gejamd worden te samen, en ontstaan nieuwe ideeën.

Ik hoor soms bands zeggen dat, na het uitbrengen van een nieuwe plaat, die cirkel pas rond is als ze die nummers daadwerkelijk hebben kunnen voorstellen. Zolang dat niet is gebeurd, is het moeilijk om ook nieuwe nummers te schrijven? Is dat bij jullie ook zo dan?
Ik, denk niet dat de cirkel niet rond is , als je de cd fysiek in je handen krijgt is dat toch wel zo. In de zin dat we geslaagd zijn in onze bedoeling, is die cirkel zeker rond. Tuurlijk maak je muziek om dat vooral live te kunnen brengen, dat onderdeel mis je zeker. En we hebben ook het geluk gehad om enkele optredens te doen, dus dat speelt ook een rol. Maar om te zeggen dat de cirkel niet rond is doordat we niet echt live kunnen spelen met die nieuwe nummers? Dat we geen nieuwe nummers kunnen maken vooraleer we die live hebben voorgesteld, een klein beetje wel, maar dat lijkt bij ons niet echt van toepassing dus.

Is er een soort doel dat je als band voor ogen hebt?
Inderdaad. Het belangrijkste is en blijft blijven gaan, en blijven spelen. Maar dat geldt eigenlijk voor elke band. Het is niet altijd even gemakkelijk om te blijven doorgaan, echter is dat toch het voornaamste doel van een band om gewoon die weg te blijven bewandelen die je doorheen de jaren bent ingeslagen. Als we samen spelen, is er een bepaalde energie die goed zit, en die energie samen blijven beleven is heel belangrijk. Zolang we die energie samen niet verliezen, blijven we dan ook gewoon doorgaan. Dus, het avontuur samen blijven aangaan, is het belangrijkste doel voor ons als Belcirque. Laat het ons daar bij houden.

Bedankt voor dit fijne gesprek, heel veel succes met de nieuwe release en hopelijk tot spoedig op een of ander podia.

Meer ‘La Grande Fête’(Belcirque) - https://www.arcmusic.co.uk/blog/la-grande-f%C3%AAte-belcirque.html

Channel Zero - Ik geloof nog steeds in de kracht van een momentum. En een momentum is dikwijls iets dat je onverwachts overvalt, je ziet het niet aankomen

Moeten wij Channel Zero nog voorstellen? De band was heel succesvol in de jaren ’90, stond in het buitenland maar ook bij ons op een Torhout Werchter. Ze spraken een ruim publiek aan , ool buiten de metal scene. In 1997 trok de band de stekker eruit, maar in 2010 was er plots die succesvolle reünie waar ze de Anciennen Belgique zonder moeite enkele keren uitverkochten; het publiek was hen nog niet vergeten.
Uit de stevige albums daarop volgend bewees Channel Zero klaar te zijn voor een nieuw hoofdstuk. Het plotse overlijden van drummer Phil Baheux gooide echter roet in het eten, maar de band bleef ondanks alles toch doorgaan.
Vorig jaar zou de band hun 30^ste verjaardag uitgebreid vieren, er kwam zelfs een vinyl op de markt, maar corona besliste daar anders over.
Deze zomer slaat Channel Zero terug en staat o.a. op Alcatraz Metal Fest en de Lokerse Feesten. Ook de paar optredens ter gelegenheid van hun 30^ste verjaardag zullen doorgaan, in deAncienne Belgique, op 20,21 en 22 januari. 2022 (meer informatie: https://www.abconcerts.be/nl/agenda/new-date-30-years-channel-zero-1/a105J000001wd4eQAA )
Ter gelegenheid van hun 30 jarig bestaan hadden we een fijn gesprek met Franky, ook o.m. het vallen en opstaan van de band en de evolutie binnen de metal scene. Verder nog over het Channel Zero Bier ‘Turbeau Noir’ en de impact van het overlijden van Phil Baheux op de band. Tot slot nog een mening over het Italiaanse fenomeen Maneskin en de verdere toekomstplannen.

Franky, Channel Zero was al een succes in de Jaren ’90, en toch was het geen gemakkelijk parcours dat jullie hebben afgelegd. Ondanks al die tegenslagen slaan jullie je overal doorheen; waar blijf je toch die energie vandaan halen?
Als je een band maakt , heb je in principe geen plan, of toch wel muziek maken. Maar het verschil tussen een band die iets doet of een band die niets doet. Wat ik bedoel is, ik ben altijd iemand geweest die vooruit kijkt. Eens achterop kijken mag, maar dat mag niet te lang duren. Dat zorgt ervoor dat je bij tegenslagen beter aankan. Wat belangrijk is binnen dit proces is leren uit je fouten. En het anders aanpakken. Dat is een stuk de drive waarrond Channel Zero als band is gebouwd.
Als je bij een band samenspeelt , moet er ook een beetje een hoek af zijn (haha), dat ook. Maar laat het me zo stellen als je voor iemand gaat werken dat is doorgaans met een afspraak, je tekent een contract. Je moet dan een  soort verhaal brengen, waar je dat contract voor getekend hebt; Bij muziek maken is dat helemaal anders. Je hebt wel een contract met een platenfirma of een eventuele boeking  agent. Zelf heb ik dat nooit gehad trouwens, een overeenkomst met een boeking agent. Dit terzijde, zijn er weinig groepen of misschien op hoger niveau , die ook met elkaar afspraken maken. Je moet daarbij kunnen omgaan met de ups en de downs. We zitten ook in een genre waar er een moeilijke balans is tussen allerlei factoren, daar moet je ook rekening mee houden.
In de jaren ’90 was er een enorme spanning binnen Channel Zero, maar zonder die spanning zou de band nooit zo explosief geweest zijn. We krijgen soms het verwijt dat we hebben gekozen voor de commercie, maar dat is vanzelf gekomen doordat we plots werden gedraaid op de radio. Moeten we dan zeggen, je mag onze songs niet draaien? Dus Channel Zero heeft in de jaren ’90 gekozen voor een piste, waarbinnen we in een soort opbouw zaten. Eerlijk gezegd. Moesten we in 1997 niet gestopt zijn, want we stonden op punt om Frankrijk te veroveren, hadden we wellicht nog verder gestaan. Maar op dat moment was het binnen de band vrij complex aan het worden, en er waren ook andere o.a. financiële factoren die ervoor hebben gezorgd dat we de stekker hebben uit getrokken.
Kortom, je moet als band die drive blijven vinden om dat verhaal verder te blijven vertellen. Daar komt die energie eigenlijk vandaan om toch te blijven doorzetten. Dus gewoon blijven doorgaan, en een dosis geluk. Laat het ons daar bij houden.

Ik denk ook dat het belangrijk is dat je als band dezelfde kant blijft uitkijken, die energie naar elkaar toe is belangrijk. Anders stop je er beter mee, misschien was dit in 1997 ondanks alles toch de beste beslissing? Of zie ik het verkeerd?
Ik volg je daar wel in. Dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is tot daar toe, je hebt toch altijd een stukje dat organische nodig om je ding te blijven doen. We zaten op een punt dat niemand meer echt goesting had om er voluit voor te gaan. En dan had ik dus iets van, dan trekken we er beter de stekker uit. Als je uw drive kwijt bent, om allerlei reden wat die ook mogen zijn, dan heeft het niet veel zin om door te gaan. Ik weet ook niet of ik binnen twintig jaar dit nog ga doen, niemand eigenlijk. Laat het me zo stellen, in de jaren ’90 had ik ook nooit gedacht dat ik nu op mijn 52^ste nog steeds in een metal band zou spelen. En spreek ik puur stemmatig. Ik heb een tijdje geleden stem therapie gedaan om mijn stem te leren beheersen. Daardoor kan ik nog steeds zingen zonder door de mand te vallen. Of mijn stem te veel te forceren. Ik kan nog steeds ‘Help’ brengen zonder dat ik me daarvoor hoef te schamen.

Er zijn genoeg voorbeelden van oudere bands, waarbij de zanger de klassiekers vocaal niet meer aankan. Maar die nog steeds een heel goede show neerzetten. Ik bedoel maar niemand , ik ook niet, dacht om zijn twintigste nog steeds hetzelfde te doen op zijn 50^ste. Denk ik zo?
Het is vaak een advies dat ik , al dan niet uitgesproken, geef aan jonge bands. Wacht nu toch eens een jaar of vijf a tien. Dat lijkt soms heel ver. Met het ouder worden besef je dat, maar het ik blijf erbij. Jet moet gewoon de drive kunnen opbrengen om door te gaan, en dan kun je nog heel lang doorgaan eigenlijk. Het leven is aan de durvers.

Is het ook niet zo dat in de huidige tijden sommige bands de lat veel te hoog leggen, jullie zijn toch heel klein gestart en hebben met vallen en opstaan jullie naar boven gebokst? Als je de lat vanaf het begin te hoog legt , maak je het jezelf moeilijk om te groeien? Mee eens?
Onze eerste show was in de Roxy in Dendermonde. We speelden in de periode eigenlijk meer in Duitsland dan in België, doordat we op korte tijd door onze demo het verhaal daar is vertrokken; Door een samenloop van omstandigheden zaten we dus meer in Duitsland dan hier. Ook in Duitsland hebben we in een living gespeeld of de zotste dingen meegemaakt. Wat er heel gezond was aan de begin periode is , je hebt geen ervaring, je wil het goed doen, je komt soms in afschuwelijke tot absurde  condities terecht waar je moet optreden. Je moet doorzetten, en hebt niemand anders dan elkaar. Positief voor ons was dat we speelden met groepen die 1000 tot 5000 man trokken, die bands zetten de zaal dag op dag op zijn kop. Bij ons stonden er circa tien te headbangen (haha). Het is dus belangrijk dat je dag op dag, op dag dat podium opgaat en blijft doorzetten. En daar leer je uit. Als je die groepen op graspop in de metaldoom, die via Redbull hun podium plaats hebben verworven, ziet aantreden zie je dat die condities zoveel beter zijn dan wat wij in de begin periode hebben meegemaakt. We hadden ook plezier en leute.
Ik geef nog zo een absurd voorbeeld, we hebben ooit in Spanje gestaan met Exhorder. We kwamen in een dorpje terecht waar we met onze bus bijna niet binnen geraakten. In de zaal toegekomen bleek er een  metal dag voor kinderen te zijn. We hadden iets van ‘wat komen wij hier in godsnaam doen’. Tegen de avond stond er nog circa vijftien man in de zaal. Eigenlijk was dat gewoon de helft van Exhorder plus hun roadie en zo. Exhorder riep als wij speelden, en visa versa (haha) om maar te zeggen, dat zijn belangrijke momenten die je niet alleen bij blijven. Maar daaruit hebben we ook geleerd dat je niet plooit of je moed laat zakken. Dat opklimmen, door in de meest absurde momenten ons ding te doen, was zeker belangrijk.

Waar ik het ook zou willen over hebben, 30 jaar Channel Zero. Als je de evolutie bekijkt, je zegt het zelf in de jaren ’90 was het heel anders dan nu om op een podium te staan, is het nu dan zoveel verbeterd of zo? Hoe zie je de evolutie door de  jaren heen?
Er is een stukje een technische verbetering. De invulling is beter, voor een band is dat een dag en nacht verschil. Toen we in die tijd onze in ear - installatie huurden koste dat enorm veel geld. Op rock Ternat is ooit eens de Politie binnen gevallen om die apparaten in beslag te nemen. We zaten op dezelfde frequentie als de Politie (haha). Nu is dat allemaal beter geregeld met die frequenties en zo. En dat is dus wel positief. Maar langs de andere kant. Mis ik soms een klein beetje, organisatorisch dan, de pure Rock-’n-roll.
Als je nu ergens komt moet je een bandje hebben en als band voortdurend dat bandje tonen, alsof je met de kassa gaat lopen (haha). Ik snap dat wel uiteraard, alles is duurder en complexer geworden. Maar toch vind ik het soms spijtig dat het allemaal zo drastisch braaf is geworden eigenlijk. Want een klein beetje rock-’n-roll brengt toch een soort spirit met zich mee, seks-drugs-and rock-’n-roll is het niet meer. En dat is een beetje spijtig.
Vooral voor jonge groepen, ze moeten al op zoveel letten en dan worden ze nog met regeltjes geconfronteerd die soms absurd zijn voor woorden. Ik heb het allemaal beleefd, moet dat? Nee, maar het is gewoon jammer voor jonge bands dat alles zo binnen een keurslijf zit. Een voorbeeldje is de partner, je mag niet vergeten dat die even belangrijk is. Want die heeft het lief en leed meegemaakt van haar vriend de muzikant, en als die dan de kans krijgt om op Graspop te staan moet die partner langs voor binnen komen en mag niet mee.. dat zijn zo dingen waar ik me wel in erger ja. Een beetje rock-’n-roll? . Het mag precies niet meer zijn, en niet alleen in de muziek ook in het dagelijkse leven, en dat mis ik toch wel de dag van vandaag.

Ik heb soms ook het gevoel dat de media daar op in springt. Je hebt het voorbeeld van Maneskin , die Italiaanse band die Eurosong festival heeft gewonnen, er wordt gefocust op het feit dat hij gesnoven heeft (wat niet zeker is) maar ik heb het gevoel dat de maatschappij veel preutser is geworden, deels door de sociale media?
Hij heeft volgens mij niet gesnoven, en als dat wel zo was wat dan? Trouwens , het zotte is doordat de media enkel daar op uitspeelt krijgt Maneskin plots kansen om overal op te treden, als markering truc kan dit wel tellen dus. Het was de beste reclame die ze konden krijgen. Ik hoop alleen, en dat is ook aan het gebeuren. Die  band heeft een platform gekregen en door zoiets er gewoon een laag kunnen bovenop leggen. Ik vind het ook super wat ze doen, dat is waar het bij rock-’n-roll om draait , en dat doet Maneskin dus zeker. Callier mag dan wel zeggen ‘de vak jury heeft het goed gedaan voor ons’. Alsof de mening van het publiek niet meer telt? Het bewijst dat er een publiek is die nog steeds op zoek is naar die rock binnen de muziek, waardoor deze band terecht heeft gewonnen. Als die band gescoord heeft omdat mensen daarvoor kiezen vanuit hun rock hart? Als je enkel afgaat op de mening van de vakjury kom dan eens naar de echte wereld zien. 
Dat is met mijn bier hetzelfde . als mensen het niet goed vinden, moet ik dan zeggen ‘maar in dit boekje zeggen de specialisten dat dit het beste bier van de wereld is?’ Nee, de mening van de mensen is het belangrijkste. Dus ja die Italiaanse band bewijzen dat er dus nog mensen zijn die nog verder kijken dan het pure keurslijf. Moesten ze in 1969 bij Woodstock enkel gefocust hebben op drugs en dergelijke bekijken? Nee want Woodstock heeft gezorgd voor een fantastische drive naar zoveel bands toe in die tijd.
Ik vind een band als Maneskin, en ook Lordi indertijd, iets gedurfd doen waarop sommige bands jaloers zijn dat ze het zelf niet hadden gedaan. Er zijn zo nog voorbeelden genoeg zoals Slipknot, daar werd ook wat lacherig gedaan over die maskers maar veel bands hebben nu iets van ‘hadden we dit concept maar bedacht’. De beste stuurlui staan nog steeds aan wal…

Ik bekijk Maneskin vermoedelijk van een iets te oppervlakkig, gehypet vanuit commercieel oogpunt?
Die band is niet met dat een nummertje plots naar boven gekomen, die zijn al enkele jaren bezig. In mijn ogen als je Maneskin niet goed vind, kun je Rammstein ook afbreken. Wellicht leunt dat iets meer aan bij de rock-’n-roll gedachte van Metal. Maar basicly is dat ook heel simpel en oppervlakkig. Wellicht heeft de zanger van Rammstein een stem die kindjes bang maakt (haha). Kijk, ik ga nog steeds graag naar een concert om mee gevoerd te worden in een trip, om maar een voorbeeld te geven toen ik de laatste keer Tool zag had ik iets van dit is te perfect, alsof een bandje wordt afgedraaid op het podium. Waardoor er geen verrassing meer inzit. Zo gecontroleerd dat de ziel eruit is. Ik snap dus de technische kant belangrijk is, maar muziek moet ook een beetje kunnen leven. Binnen het maken van muziek op het podium mag wel eens iets verkeerd lopen of zo. En dat heb je met een band als Maneskin dus wel nog, dat verrassen en dat speelse. Dat vind ik nu eenmaal belangrijk. Maneskin is de max ! Punt

Dat vind ik dus ook het mooie aan Channel Zero eigenlijk, dat jullie na al die jaren dat speelse niet uit het oog zijn verloren. Of jullie nu voor tien man of tienduizend staan.
We hebben al goede shows gehad, mindere en betere. Om maar te zeggen, toen we Phil verloren zijn hebben we daar lang over gedaan om die drive terug te vinden, ook al speelden we nog steeds verder. Terwijl de ouders van Phil zeiden om niet te stoppen. Ik ga nooit dat moment vergeten, het eerste concert na zijn overlijden was in Club 69, er zijn beelden van. Ik herinner me nog, we beginnen met de show, alles was goed en we beginnen eraan; We spelen Dark Passenger, voor het eerst met een andere drummer, ik draai me  om en zie Seven spelen en ik was volledig de kluts kwijt. Op dat moment zou je kunnen zeggen, ben je niet professioneel genoeg? Maar dat is bijzaak op zo een moment. Wat ik maar wil zeggen, we hebben toch een paar jaar nodig gehad na het overlijden van Phil om terug die vibe te vinden. Tegen mensen die zeggen ‘je bent professioneel’ kan ik enkel zeggen; Beleef het eens, en loop er eens door… Dat speelse waar je het over had, waren we dus toen wel even kwijt, maar dat is ook niet zo verwonderlijk na zoiets te hebben meegemaakt.

Inderdaad als alles goed begint te draaien, is er een volgende mokerslag, het onverwachte overlijden van Phil Baheux? Hoe overleef je zoiets als band? Want je hebt toen getwijfeld om de stekker volledig uit te trekken?
Er zijn twee aspecten die een grote rol hebben gespeeld in die beslissing om door te gaan. Het eerste aspect zijn de ouders van Phil, ik kende die mensen wel maar had ze nog niet echt veel gezien. Dat is ook logisch je bent voortdurend met je band maten op de baan. Die mensen hadden direct al iets van ‘je gaat er nu toch niet mee stoppen’ Dat was op de dag dat hij overleden was, en dat moesten we toch even verwerken. De week daarop hebben we heel die begrafenis gedaan, we hebben ook gespeeld in de kerk wat best heftig was. Maar zijn ouders zijn dus continue blijven erop hameren om door te zetten. Het feit dat zijn ouders daar zo achter stonden, is een reden geweest om toch door te gaan. Alles lag trouwens op de plank om een nieuwe plaat ‘Kill All Kings ‘‘uit te brengen. En toen is Roy Mayorga van Stone Sour ons te hulp geschoten. , die goed bevriend is met Mikey.  Hij zei ons dat hij er even wilde naar luistern en opnemen voor ons, en dat hij ons niet zou ontgoochelen. We hadden toen iets van ‘’man je staat in de top tien van beste drummers ter wereld ‘’ (haha). Je moet het zo zien eigenlijk was het na onze reünie in eerste instantie niet de bedoeling om platen uit te brengen, die platen zijn ontstaan uit een samensmelting van absurde momenten in ons leven. Het lijkt bijna een rode draad doorheen Channel Zero zelfs. Dingen die ontstaan door absurde momenten (haha). Het hangt zelfs aan de band geplakt als het ware, het verhaal blijft gewoon knotsgek, maar dat moet gewoon zo zijn. Maar het typeert Channel Zero. Meer nog ,moest het ooit niet meer zo zijn dan zal het vermoedelijk gedaan zijn met Channel Zero (haha) Het doet me denken aan een tekst van U2 – heiligschennis tijdens dit interview haha – uit een tekst van Achtung Baby, "you're an accident waiting to happen" ”ik kan het gewoon iet verklaren. Maar het is net die samenloop van zulke omstandigheden dat er dus voor heeft gezorgd dat we ook toen zijn doorgegaan.

Blijf nog maar rustig doorgaan met georganiseerd chaotisch zijn. Vorig jaar bestond Channel Zero 30 jaar, helaas was er niet veel vieren bij. Halen jullie dit nu in? Er is een vinyl uit gebracht dacht ik?
Er is inderdaad een vinyl uitgebracht, die we eigenlijk vorig jaar in oktober zouden hebben voorgesteld. We hebben zelfs nog getwijfeld om het te doen. Dat was ook weer zo een absurd verhaal. Maar uiteindelijk hebben we het toch gedaan en in principe in januari 2022 stellen we het voor in Ancienne Belgique (Info: https://www.abconcerts.be/nl/agenda/new-date-30-years-channel-zero-1/a105J000001wd4eQAA ) Hopelijk toch, want met die delta variant van het virus weten we nooit. Er staan dus enkele shows gepland in AB en ik ga er vanuit dat het dan gebeurd. Het is de bedoeling dat we daar een variant brengen van oude nummers, zoals we op Alcatraz doen, gecombineerd met nieuwe nummers zodat er een soort evolutie te merken is over die dertig jaar gespreid. Maar ja het COVID verhaal heeft al stokken in de wielen gestoken, dus ja.. Ik ben voorzichtig positief dat het doorgaat.

Jullie treden deze zomer op o.a. Alcatraz en de Lokerse Feesten, eindelijk live. Hebben jullie opgetreden ondertussen?
Nee, Seven woont in Texas en Mikey in LA. Dus ja, we hebben al achttien maand of zo niet meer samen gespeeld. Nu zijn we volop aan het repeteren en volgende week beginnen we eraan. We staan op 25 juli op Werchter in principe. En inderdaad dus ook Alcatraz en Lokerse Feesten. Het is allemaal zeer spannend want je moet eigenlijk zeer kort op de bal spelen nu, met dat virus en die versoepelingen  en maatregelen allemaal.

Ik heb veel live streams gezien de laatste tijd, het zal nooit hetzelfde zijn, maar vooral viel me op dat er bitter weinig metal bands die weg zijn opgegaan. Is daar een reden voor? En wat is je mening over dit fenomeen?
We zijn er niet aan begonnen doordat we te ver uit elkaar wonen, als je zoiets moet fixen rekening houdende met het tijdverschil bijvoorbeeld tussen hier en bijvoorbeeld Texas, dat is haast een onbegonnen zaak. Bij bands als Metallica hebben budget en zo genoeg om dat te doen, maar ik vind het niet erg. Iedereen die op zijn honger zit moet maar wachten tot we live optreden.

Hoe heb je als band, muzikant en mens deze tijden overleefd? Ik heb van artiesten vernomen dat het zelfs een zekere rust bracht waardoor ze meer konden componeren
Nee, niet echt. We hebben geen nieuwe opnames gemaakt eigenlijk. Ik heb hier wel mijn zwembad gelegd (haha) grapje . Ik was vooral druk bezig met mijn bier te promoten. Je mag ook niet vergeten, iedereen binnen Channel Zero heeft quasi een job naast de band. We hadden daar onze handen aan vol eigenlijk, waardoor van componeren niets in huis is gekomen. En wat platen maken betreft? Ik vind het fantastisch om in de studio te zitten, en doe het graag. Maar je mag niet vergeten dat kost enorm veel energie en tijd en geld. Het zou wellicht anders zijn moest ik niets anders te doen hebben uiteraard, maar dat is niet zo. Platen maken heeft bij veel te maken met een momentum . Als ik er niet in zit in die vibe, lukt het gewoon niet. De laatste paar weken merk ik wel dat ik weer wat teksten aan het verzamelen ben en zo. Kijk ik schrijf puur op het gevoel, als ik het voel schrijf ik het op, kan ik er iets mee aanvangen schrijf ik het op. En als dat komt kan ik daar wel heel hard in gaan.. maar dat is met die COVID zeker niet het geval geweest.

Geen nieuw platenwerk dus voorlopig. Wat zijn dan wel  de verdere toekomstplannen voor 2021? In zoverre dat er plannen kunnen worden gemaakt want de cijfers stijgen weer
Nieuw platen werk zal eerder voor volgend jaar of zo zijn, je moet weten nieuwe muziek promoten is niet zo simpel. Het is ook niet gemakkelijk om nog gedraaid te worden op de radio en zo. We zijn nu dus bezig met dat 30 jarig bestaan te vieren en daar dus iets rond te doen.

Ik pik even in, het is moeilijk om nog gedraaid te worden op de radio en zo, heeft het met die vergaande streaming (spotify en zo) nog zin om nieuw platenwerk uit te brengen eigenlijk?
Ja en nee. Omdat je als band toch iets wil brengen. Het is natuurlijk niet simpel om te blijven evolueren, we willen niet klinken als de eerste plaat van Channel Zero maar dat wordt helaas soms verwacht  Ik doe echter aan muziek omdat ik iets de max vind, en ik kijk dus vooruit zoals ik al heb gezegd. Dus ja, omdat je graag toch wil blijven iets nieuw doen. Maar ook nee, omdat heel die business zo is veranderd. Onlangs heb ik er nog een discussie over gehad. Waar de persoon Spotify ophemelt. Dat kan, maar wij hebben daar als band niets aan. Vergelijk het met een job die je elke maand doet, en dat ze na zes maand zeggen dat ze je ervoor gaan belonen. En dat je daar amper 15 euro of maximum 45 euro voor krijgt. Veel mensen hebben het niet door dat het zo gaat en je er zo weinig voor krijgt. Iedereen wil naar de maan, de vraag is met welke raket. Als je de kans krijgt om Eurosong te winnen, en overal te worden gedraaid om nog eens op Maneskin terug te komen, dat is fantastisch voor die gasten.  Dat zijn gouden kansen die je met beide handen moet grijpen in deze tijden als muzikant. 95 %  van de gemiddelde muzikant moet er de dag van vandaag echter iets extra bij doen, of komt er niet.

Is dat ook niet een beetje een Belgisch fenomeen dat het voor een Belgisch muzikant moeilijker is dan voor een Engelse of Amerikaanse band? Om maar te zeggen. Jullie hebben in het buitenland gestaan en mogen toch gezien worden als een van de meest succesvolle Belgische metal bands, en toch steenrijk worden en Wembley uitverkopen zit er niet in. En toch moet een band als Channel Zero totaal niet onderdoen voor de groten op aarde; Heb je een verklaring waarom het voor een Belgische band zo moeilijk is om echt door te breken? Of zie ik het verkeerd?
Wat wel zo is, Geografisch gezien is het in ons nadeel. Als je in uw thuisland enkele nummers maakt die redelijk succesvol zijn en je kunt zes maand op tournee gaan, in zalen waar je voor gemiddeld 1000 tot 6000 man kan optreden. Dan kun je met dat optreden in eigen land een soort inkomen vergaren. Maar hier in België ‘Big in Belgium’. Trouwens dat is niet alleen binnen metal, bands als Arsenal of Goose zijn ‘Big in Belgium’. Die hebben het zeer moeilijk om in UK hun teen tussen de deur te krijgen. We hebben dat ook allemaal gedaan, maar daar van leven is een ander paar mouwen. Geografisch gezien is België dus te klein om echt iets te kunnen betekenen. Als je als Belgische band geen land als UK, Duitsland of Frankrijk kunt inpalmen? Wordt het moeilijk. Er zijn bijvoorbeeld veel Duitse bands uit de jaren ’80 die hun verhaal nog enkel puur op Duitsland doen, omdat het gewoon een groter oppervlakte is. Op zulke verhalen kun je ook uw verhaal doen draaien. Wijzelf stonden , zoals ik daarnet heb gezegd, wel op het randje om door te breken in Frankrijk in 1997. Arno heeft dat bijvoorbeeld wel gedaan, en heeft dus zijn verhaal kunnen doen in Frankrijk. En daardoor krijg je wel een financieel verhaal. Maar gemakkelijk is dat dus niet om internationaal door te breken.

Is het ook niet een beetje een typische Belgische mentaliteit dat we te weinig chauvinistisch zijn? Ik geef maar een voorbeeld van een interview met Erwin van FireForce die me vertelde , als ze in eigen land spelen voor een middelmatige Amerikaanse band spelen ze in het voorprogramma van die band, als ze in Duitsland spelen ook; Wacken bijvoorbeeld. Daar sluiten Duitse bands het festival af. Om maar te zeggen, zijn we niet wat sceptisch voor eigen kweek denk je?
Dat gaat dikwijls over contracten, over prijzen en afspraken die worden gemaakt. Over hits of populariteit, daar kun je niet veel tegenover brengen. Het is ook zo als je Ozzy op uw festival zet ga je die niet om 16u laten spelen. Ik denk trouwens doordat er nooit een echte doorstroom is binnen metal dat sommige organisaties met een probleem gaan zitten als die Iron Maidens, Judas Priest en Earosmiths gaan wegvallen eigenlijk, want de opvolging zorgt niet voor uitverkochte festivals van 50 000 man. Wacken heeft het voordeel dat ze hun concept gewoon hebben kunne baseren op ‘eigen kweek’. Festivals als Graspop en dergelijke hangen veel af van Live Nation toestanden. Er is een headliner, die wordt geboekt en je moet er twintig andere bijnemen. Daardoor zit je met steeds dezelfde bands die terugkomen. Daardoor is het ook moeilijk om als Belgisch band daar nog tussen te komen. Dat is gewoon de macht van het verhaal en de sterkste eigenlijk.

Ik vind het eigenlijk wel een boeiend onderwerp. Ik moet toch toegeven als je het hebt over ‘een concept’ dat een festival als Alcatraz dat wel doet, een eigenzinnig concept op poten zetten met enorm veel Belgische bands en headliners die subtoppers zijn maar wel mogen afsluiten. Dus het kan wel?
Dat klopt, zei doen dat ook in eigen beheer en zijn minder afhankelijk van live nation. Waardoor ze dat zo kunnen invullen, dus ja dat klopt Alcatraz heeft dat concept zeker goed begrepen. Met COVID kun je het ook niet vergelijken, want je kunt niet alles boeken natuurlijk. Het is nog steeds heel simpel, klant is koning en als je veel volk op uw terrein hebt kun je u meer permitteren. Er zijn echter festivals die niet anders kunnen dan naar Live Nation bellen om toch wat volk te krijgen. Het is ook zo dat Alctraz Metal Fest vermoedelijk met sommige bands rechtstreeks contact heeft, dat scheelt ook veel. In veel gevallen is dat gewoon niet zo. Dus ja het is niet altijd even gemakkelijk voor een organisator.

Laten we het ook eens over Channel Zero hebben ?. Heb je na al die jaren het gevoel dat je alles hebt bereikt, of zijn er nog ambities ?
Je hebt daar een punt, doordat we dat lang traject gedaan hebben . bekijken we veel dingen ook van een andere kant. Door er zo lang in te zitten, zie je genres veranderen en zo. Hoe festivals en percepties veranderen. Dus ben je geneigd , als je u omdraait, ziet wat je hebt gedaan.  We kunnen ons dan afvragen, kunnen we dat verbeteren? Ik zie eerlijk gezegd Judas Priest ook geen ‘breaking the Law’ meer uitbrengen, of Metallica ‘Ride the Lighting’,ze hebben het geprobeerd maar het lukt niet en het hoeft niet ook. Ik geloof, en dat heb ik daarnet tal aangehaald, nog steeds in een momentum. En een momentum is dikwijls iets dat je onverwacht overvalt, jet ziet het niet aankomen. Waarbij je ook niet snapt wat dat vijf of tien jaar geleden voor u heeft betekend. We hebben zoveel momenten meegemaakt, zoals in 1995 Torhout. Dat was gewoon een absurde situatie We waren op tour met Pro-Pain, die tour wordt op de eerste dag afgebroken omdat we de bus die ons beloofd was niet gekregen hadden. We moesten er wel voor betalen, maar waren op dat moment assertief genoeg om dit te weigeren. Om maar te zeggen. Een momentum is belangrijk, dus zolang die er komen blijven we gewoon doorgaan op deze weg. Dus hebben we na al die jaren alles al bereikt? Misschien, maar als dat voornoemde momentum zich aandient ben ik de eerste om te zeggen ‘let’s go’ maar ik doe het niet meer op commando. Als het klopt, als het goed aanvoelt en de vibe juist zit dan ga ik er gewoon voor.

Voor mij mag je nog vijftig jaar doorgaan, maar wanneer is het voor jou genoeg geweest of zeg je ‘hier stopt het’ of ben je daar niet mee bezig?
Ik ben daar eigenlijk niet mee bezig. In die zin dat als ik, zolang ik het performance wise kan brengen, ik gewoon blijf doorgaan. Zoals ik zei zolang die vibe goed zit, houdt ik er niet mee op. Ik maak me daar ook geen zorgen in, het is gewoon in ups en downs. Het komt gewoon niet in mijn gedachten op eigenlijk.. Het heeft gewoon te maken met passie, je bent in dat verhaal beland op die manier. En ik hoop dat dus op mijn 80^ste nog steeds te doen. dus die ambitie is er op dat vlak zeker nog steeds

Heb je nog een advies aan jonge beginnende bands die in de voetsporen van Channel Zero willen treden?
Kort en bonding, volg uw gevoel, volg u passie . Denk na, maar denk ook niet te diep over alles na. Want de dag van vandaag moet je gewoon met zoveel dingen rekening houden. Dus ik denk nog steeds dat het te maken heeft met een gevoel, drive en passie die je aan boord moet leggen, voortdurend eigenlijk zonder op te kijken .Ik zeg dat ook tegen mijn dochter. Als je bij voorbaat zegt dat je die berg niet kunt beklimmen, ga je inderdaad nooit boven geraken. Durf dus risico’s nemen, binnen je mogelijkheden. Daarom ondersteun ik ook die Red Bull concerten reeks waar jonge bands vol passie in een soort repetitie kot zoals wij dertig jaar hun ding staan te doen. Gewoon blijven doen dus! Aan jonge bands kan ik dus alleen maar zeggen, blijf dromen. Als je niet meer mag dromen, wat mag je dan wel nog? Straks moeten we nog betalen voor de lucht die we inademen.

Laten we dit interview met deze gevleugelde woorden afsluiten Franky. Ik hoop je spoedig nog eens live te zien, veel succes met het vieren van jullie dertig jarig jubileum.