De subtitel van deze nieuwe Walhalla-compilatie (A Compilation Of Belgian Cold Wave And Post Punk 78-84) laat inzake duidelijkheid weinig aan de verbeelding over. Deze ‘End Of The Corridor’ bevat onuitgeven werk van relatief ‘bekende’ bands als De Brassers, Siglo XX, Struggler en De Kommeniste, naast obscuurdere als De Scheuren en Protection +.

Lieven De Ridder van Walhalla Records blijft een meester in het bovenspitten (en documenteren) van onuitgegeven materiaal, zeker als je beseft dat er van die periode nauwelijks iets digital bewaard is. Deze enkel op vinyl te verkrijgen verzamelaar opent met twee eerlijke live-registraties. ‘Eerlijk’ omdat ze laten horen hoe dat er toen live aan toe ging. Deze versie van het bekende “En Toen Was Er Niets Meer” is daardoor nog een stuk rauwer dan de album/single-versie. Hetzelfde geldt voor “Music While You Work” van The Cultural Decay en “Answer” van Siglo XX. De albumtitel van deze verzamelaar (End Of The Corridor’) is overigens geleend van de B-kant van The Cultural Decay’s single ‘Brave New World’.
De demo-versie van “Something Dreadful” van Struggler is dan weer een pareltje. “Trikoloro” van De Kommeniste en “Mannekesdier” van De Scheuren (De Kreuners meets The Cure) zijn dat al net zo.

Vibø heeft in 1983 één EP uitgebracht (‘One To Many’) die inmiddels heel gegeerd is bij verzamelaars (40 tot 75 €). “FN Kills”, een aanklacht tegen de Belgische wapenproducent FN, staat daar niet op, maar is zeker een fijne ontdekking, net als “Final War” van Protection +.

Opnieuw een bijzonder leuke en interessante verzamelaar van Walhalla Records. Dit sluit mooi aan op de eerder verschenen ‘Underground (Belgian) Wave’-reeks en op The Whispering Trees.

End Of The Corridor
Various Artists
Walhalla Records/Cluster Park

De orchestral metalcoreband Kerbeross uit Gent en Oudenaarde bestaat al enkele jaren, maar ze komen nu pas aan de oppervlakte met hun EP ‘Servants’.
Metalcore met orkestrale of symfonische elementen hoor je niet zo vaak. De symfonische elementen leveren mooie contrasten op met het militante en drammerige van de core-elementen. En het interessante is dat ze die symfonische elementen niet beperken tot de intro’s of kalmere intermezzo’s, maar dat ze die aanhouden doorheen de volledige tracks. Door ook nog elementen van black en death in de kruiding te gooien, heeft het viertal van Kerbeross zichzelf een interessante speeltuin afgebakend. Bovendien klinkt Kerbeross - los van het orkestrale - heel fris in songopbouw en aanpak. De songopbouw is gelaagd en complex.
Opnieuw een veelbelovend debuut dat de Vlaamse metalcore-scene verrijkt.

Marta Gabriel is de frontvrouw van de Poolse heavymetalband Crystal Viper. Haar eerste solo-album is een coveralbum. Naar eigen zeggen omdat ze met Crystal Viper al eens graag een cover speelt. Als er ook nog twee bandleden van Crystal Viper meespelen, is dit toch eerder een band-album dan een solo-prestatie.
Een aantal covers liggen voor de hand, zoals Warlock (met “Mr Gold”. Ook Rock Goddess (“My Angel”), Chastain (“Light In The Dark”) en Lee Aaron (van wie Marta de albumtitel leende) zijn min of meer te verwachten namen. Dat de Poolse haar klassiekers kent, bewijst ze door songs te coveren van de Belgische cultband Acid (met “Max Overload”), de vandaag minder bekende Amerikaanse bands Hellion (“Bad Attitude”), Blacklace (“Call Of The Wild”) en Malteze (“Count Your Blessings”), het Spaanse Santa (“Reencarnacion”, in het Spaans gezongen) en het Duitse Zed Yago (“Rebel Ladies”). Eén cover komt niet uit de metal-wereld: “Goin’ Wild” van Wendy O’ Wiliams.
Marta Gabriel is sterk in het kiezen van de juiste originelen, er is ook weinig dat ze vocaal niet aan kan zolang ze in heavy-, power- en speedmetal blijft. Er zijn mooie maar misschien overbodige gastrollen voor John Gallagher van Raven (bas op “My Angel”), Harry Conklin van Jag Panzer (zingt klein stukje mee op “Light In The Dark”) en Todd Michael Hall van Riot V (zingt mee op “Call Of The Wild”).
Al bij al valt er weinig aan te merken op dit coveralbum. Hopelijk komt er nog een vervolg op.

https://www.youtube.com/watch?v=yQK2cXWtOmw

Dirk Vreys kan je kennen van A Slice Of Life, Zombikini of tributeband The obsCure. Hij startte zopas het nieuwe project Silent Flag. Onder die naam zal hij tracks uitbrengen in samenwerking met collega-muzikanten.
De eerste track van Silent Flag is ‘Enter The Batcave’. De titel geeft al aan dat dit nummer naar de cold wave en postpunk gaat. De song werd al enkele jaren geleden geschreven, onder de naam “So What?”(met Yannick Rault) en verscheen in een heel beperkte oplage op het Spaanse verzamelalbum ‘Aleatory Chaos’ (op vinyl). Het werd in verschillende dj-sets opgenomen, maar nooit eerder digitaal verspreid.
De geremasterde versie van “Enter The Batcave” is een uptempo, dansbaar nummer met donkere en dreigende vocalen. De beat is koud en mechanisch: heel oldschool-coldwave. Zo doet de single-edit mij wat denken aan het eerste werk van Signal Aout 42 en Siglo XX.
Behalve de originele remaster is er ook een long edit, een Enzo Kreft-, Controversial-, Jupiter- en Juno Noel 90’s Trance-remix. Voor mij is vooral de Enzo Kreft-remix heel geslaagd.

https://www.youtube.com/watch?v=B80oSG6BIhE

OSKI is Luis Oscar Santos Figueroa, de zoon van actrice Tine Embrechts. Hij bracht de voorbije jaren onder eigen beheer al nummers uit die het goed deden op Spotify. In 2015 deed hij mee aan The Voice Kids. Zijn oom is Pieter Embrechts van o.m. El Tattoo Del Tigre.

“Falling” is na debuutsingle “Boyfriend” eerder dit jaar de tweede single van OSKI voor Sony Music en deze vrolijke urban electro-pop zou het goed moeten doen op de radio en alle andere media.
Het label heeft er terecht vertrouwen in, met de mix door Miles Walker (U2, Beyoncé, Coldplay, Rihanna).
Het nummer is catchy, dansbaar en toch ingenieus van compositie. Zelfs de lyrics overtuigen (je ‘gelooft’ dat Luis/OSKI echt tot over zijn oren verliefd is). Veelbelovend. Dit smaakt naar meer.

https://www.youtube.com/watch?v=VV1OOK7YXqs

Sinds het midden van de jaren ’90 van vorige eeuw brengt het Zweedse Last Days Of April uitstekende alternatieve poprock-albums uit. De band heeft wisselende bezettingen rond frontman Karl Larsson. Het vorige album, ‘Sea Of Clouds’, dateerde reeds van 2015. Het nieuwe, tiende album, ‘Even The Good Days Are Bad’, heeft een melancholische en romantische ondertoon.
De openings- en titeltrack is een dreamy, pop-versie van The War On Drugs met een zeemzoet viool-arrangement. Hier en in nog andere songs op dit album legt Larsson zonder veel gêne zijn ziel bloot in de lyrics. De kwetsbaarheid en de vele wonden in het hart en de ziel zitten op dit album verpakt in vaak vrolijke pop-melodietjes. Een beetje zoals Aafke Romeijn dat deed op ‘Godzilla’. Songtitels als “Downer”, “Hopeless” en “Had Enough” maken duidelijk dat het voor Larsson niet allemaal rozengeur en maneschijn is.
Maar er is meer dan het contrast tussen de vrolijke arrangementen en de soms donkere melancholie in de lyrics. Larsson is ook een begenadigd songschrijver en componist. Met een eenvoudig piano-akkoord en een paar treffende zinnen heeft hij soms al genoeg om je aandacht te grijpen.
Mijn favorieten op dit album zijn “Run Run Run“ en “Turbulence”. We wensen geen enkele artiest of band de ellende toe waaruit Last Days Of April inspiratie haalde voor dit fijne album, maar we zijn dat ‘Even The Good Days Are Bad’ het zilveren randje is aan de regenwolk.

https://www.youtube.com/watch?v=7f10neCY1Y4

De viruscrisis heeft ervoor gezorgd dat we allemaal ‘in hetzelfde bootje’ zitten. Met die woorden is songschrijver John Watts aan de slag gegaan voor zijn nieuwe single “Same Boat”. Als ervaren songschrijver en vanuit zijn maatschappelijke betrokkenheid trekt hij dat onderwerp van corona naar de (boot)vluchtelingen en de milieucrisis. Ook daar zitten we met z’n allen in hetzelfde gammele bootje. Watts wordt oud, maar een deftige songtekst schrijven, dat lukt nog steeds moeiteloos.
“Same Boat” is een afzonderlijke single die niet op het nieuwe Fischer-Z-album komt dat in oktober. Dat zal ‘Till The Oceans Overflow’ gaan heten.
https://www.youtube.com/watch?v=q_cEqlcoS4o

‘Checkers & Plaid’ is het zesde album van de Amerikaanse skapunkband Left Alone waarbij de Checkers in de albumtitel (denk aan de symboliek bij 2Tone Records) staan voor het ska-element en Plaid voor de punk-aspecten.
Co-producer van dienst was TJ Rivera (Mighty Mighty Bosstones, Rancid), ”Te Quiero Ver”, één van de tien tracks op ‘Checkers & Plaid’ is in het Spaans, met de Mexicaan (en labelgenoot) Big Javy als gastzanger. Niet zo verwonderlijk want Left Alone-zanger Elvis Cortez is ook label-baas bij Smelvis Records.
Het gaat goed vooruit op dit album, wat je uiteraard kan verwachten bij skapunk. En het is niet dat Left Alone de grenzen van het genre opzoekt: dit is skapunk volgens het boekje, met een leuk bijrolletje voor een orgeltje in o.m. openingstrack “The Darkness” en in het zonnige “West End Girl”. Het album is één grote uitnodiging voor een wilde pogo.
Mijn favorieten zijn “Lush”, “Te Quiero Ver“ en het opruiende “Black Hole“.

Dee Gees is het disco-alter ego van de Foo Fighters. Op ‘Hail Satin’, een release voor Record Store Day, coveren ze vijf bekende tracks van de Bee Gees: “You Should Be Dancing”, “Night Fever”, “Tragedy”, het iets minder bekende “Shadow Dancing” (een solo-nummer van Andy Gibb) en “More Than A Woman”. Op de B-kant krijg je nog live-versies van Foo Fighters-tracks. Al voor de release was deze vinyl heel gegeerd bij verzamelaars.

De Foo Fighters die de Bee Gees coveren, het zal ongetwijfeld leuke momenten opgeleverd hebben in de studio, met Grohl die nu eens met een hoog stemmetje zingt. Toch is het meer dan een grap. Grohl en zijn kornuiten hebben er flink wat moeite in gestoken en de covers getuigen van enig respect voor de kwaliteiten van het origineel. De Foo Fighters hadden makkelijk hun luide gitaren kunnen toevoegen, maar de meeste covers blijven dicht tegen het origineel, wat misschien ook een beetje een gemiste kans is. De vijf Bee Gees-covers zijn tegelijk een beetje grappig en toch heel goed gedaan.
De live-versies van de Foo Fighters-nummers voegen maar weinig toe aan het concept van de Dee Gees en zullen niet voor elke fan een meerwaarde zijn.

https://www.youtube.com/watch?v=p4DeaXf1FzE

Intergalactic Lovers liet ons vier jaar wachten sinds hun vorige release. In die tussentijd zijn ze verveld van een gitaarband naar een synth-driven popband. Toegegeven, dat zat al wat in hun laatste releases, maar op de nieuwe single “Bobbi” is het nog wat duidelijker en nadrukkelijker. Er zijn ook heel wat aspecten die niet veranderd zijn: de mystiek in de lyrics, de typische magisch-zweverige songstructuur, de passie in de stem van Lara Chedraoui.
De nieuwe single klinkt vooral nog heel erg als de ‘oude’ Intergalactic Lovers en dat is een compliment. Laat dat full album maar komen.

https://www.youtube.com/watch?v=gZXK2Ew1MjA