Rock Gaston is waardige opvolger voor Rock Zulte
Rock Gaston 2023
Zaal Knipperlicht
Zulte
2023-06-24
Filip Van der Linden
Rock Zulte was een muziekfestival dat van 2003 tot en met 2014 jaarlijks plaatsvond op de laatste zondag van juni in de Oost-Vlaamse gemeente Zulte. In 2015 vond de laatste editie van het festival plaats op een zaterdag in september. De organisatie trok de stekker eruit wegens het tegenvallende bezoekersaantal.
Op het podium van Rock Zulte stond vooral plaatselijk talent van allerlei genre, naast enkele bekendere bands als Aroma di Amore, Dirty Scums, Arsenic (pre-Unravel), Zebra’s Are Timeless en The RG’s.
Rock Gaston is de opvolger van Rock Zulte, nu op kermis-zaterdag, in zaal Knipperlicht, en met minder bands op de affiche dan ten tijde van Rock Zulte, maar nog steeds met bands uit de ruime omgeving van Zulte. Het nieuwe format slaat aan. Van bij de eerste band was de zaal goed gevuld en voor de hoofdact stond de zaal zo goed als vol. Het ziet ernaar uit dat Rock Gaston op de rails staat voor minstens nog een paar edities. De festivalnaam is een verwijzing naar atleet en toneelschrijver Gaston Martens uit Zulte, en naar het adres van de nieuwe locatie aan het Gaston Marrtensplein.
De eerste band op Rock Gaston was Lumbering Giants. Misschien was de keuze voor deze band ook een beetje symbolisch. Gitarist Bernhard Pollet en bassist Rik Vanaelst stonden met hun toenmalige band Little T & The Gang in 2003 ook al op het podium van de eerste editie van Rock Zulte en mochten dat in 2010 nog eens overdoen. Van Little T ging het duo naar Booty Call, waar ook de huidige zanger Silas Van Laeken aansloot en daarna naar Lumbering Giants met drummer Alessandro De Feudis. Van de blues naar de rock en bluesrock, met uitstapjes naar stoner en southern rock.
In het eerste deel van hun set bouwen ze mooi op met lekker snedige uptempo-nummers als “No Way Out” (stompende stoner), “Karel” (met een catchy tweede stem) en “Hide And Seek”. De set kantelt met het bluesnummer “Too Many Whiskey”: prachtig, doorleefd gebracht, maar door het tempo, de stijlbreuk en het te lang openrekken van het nummer zakt de set van de Lumbering Giants wat in. Daarna is het moeilijk om het publiek weer mee te krijgen in de rock-vibe.
Deze band functioneert het beste op het kruispunt van The Black Crowes en Queens Of The Stone Age. Benieuwd hoe hun releases zullen klinken.
Practical Joke is nog een band met een Rock Zulte-verleden. Na tien jaar radiostilte zijn deze Waregemse punkrockers terug met een nieuwe drummer en met de fijne EP ‘Newstalgia’. Op Rock Gaston brachten ze een mix van nieuwe nummers en hun eigen klassiekers. Hun melodieuze happy crappy punkrock sloeg meteen aan in zaal Knipperlicht. Memorabele momenten waren de nummers “Never Forget” (over een onbeantwoorde verliefdheid), “Skippy” (over een vleugelloze duif) en “Punkrock Kid” dat de band onbedoeld in een verkorte versie brengt, wat niemand in het publiek opgevallen is en een foutje dat ze zelf genoeg kunnen relativeren.
Hun vermogen tot zelfrelativering blijkt ook uit de damesslipjes aan de microfoonstandaarden, aan de strandballen die ze in het publiek gooien en aan het geïmproviseerde bisronde-moment als de zanger net voor het laatste nummer in de set het publiek zover krijgt dat ze heel even ‘we want more’ scanderen. Het is ten slotte ‘maar’ entertainment. Practical Joke is een heel leuke live-band die meer krediet verdient dan ze krijgen.
Bwana zal misschien een beetje een gok geweest zijn voor de organisatoren. Het is de one woman band van Friedel Dufait uit Oostende, waarmee het begrip ‘lokaal’ toch al wat opgerekt wordt. Bwana werd geselecteerd voor Humo’s Rock Rally en was finaliste van Sound Track, wat haar vergelijkingen met Stef Chura, Girl in Red en PJ Harvey opleverde. Volgens Pukkelpop-programmator Eppo Janssen is ze één van de jonge talenten om in de gaten te houden. Het band-logo lijkt uit de black metal te komen, maar Friedel zet je wel vaker op het verkeerde been. Met enkel haar frêle stem, synths en loops, wat gitaar en een blootvoets bediende pedaltrain klinkt Bwana in Zulte vooral intimistisch en melancholisch. De hitte in de zaal en het aanhoudende geroezemoes van het publiek geven Bwana geen eerlijke kans om mensen binnen te laten in haar muzikale cocon, maar de vergelijking met PJ Harvey is voorlopig misschien ook wat hoog gegrepen. Daarvoor moet ze nog groeien in charisma en podiumvastheid.
De terugkeer van Rock Gaston komt op het ideale moment voor Turpentine Valley. Deze instrumentale postmetalband werd opgericht na het stopzetten van Rock Zulte, maar 2/3 van de band stond daar al op het podium als bandlid van Fists Of Fury en 4AM Program.
Turpentine Valley heeft bovendien een band met Knipperlicht. In de Knipperlicht-kelder stelden ze in 2018 de eerste cassette-release van deze band voor en dezelfde kelder was de laatste thuismatch van Turpentine Valley in Zulte (als support van Fire Down Below in 2019). Sinds die laatste passage in Zulte maakte de band een steile opgang, met twee releases bij Dunk!Records, optredens in Nederland, Duitsland, Denemarken, Frankrijk en op tal van festivals, de soundtrack van het Netflix-gerechtsdrama De Twaalf, … Van de kelder naar headlinen in de ‘grote’ zaal van Knipperlicht, veel symbolischer dan dat wordt het niet.
Ondanks de korte set van Bwana begint Turpentine Valley iets na het geprogrammeerde moment aan zijn set. En al bij de eerste noten moet de gitarist backstage een nieuwe gitaar gaan halen vanwege een kapotte snaar. Die valse start maakt het trio meer dan goed met een energieke set met de beste nummers uit hun recentste album ‘Alder’ en twee nummers uit hun debuut ‘Etch’ (“Compromis” en “Trauma”).
De lichtshow van Turpentine Valley was op Rock Gaston meer headliner-waardig dan wat we van deze duistere band gewoon zijn. Jammer dat deze headliner geen bisronde had, iets waar het enthousiaste publiek toch op gerekend had.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5084-rock-gaston-2023.html?ltemid=0
Organisatie: Rock Gaston, Zulte
Graspop Metal Meeting 2023 - Terug een bloedhete editie!
Graspop Metal Meeting 2023
Festivalterrein
Dessel
2023-06-15 t-m 2023-06-18
Frederik Lambrecht
Musiczine mocht opnieuw verslag uitbrengen van het grootste metal festival in de Benelux. Een editie in vernieuwd concept waarbij de jetons plaats maakten voor skullies, alles digitaal op een QR-code moest opgeladen worden – in het begin helaas een beetje problemen om skullies op te laten, maar dit werd redelijk vlot rechtgezet, een Jupiler Stage die ruimer werd gemaakt, uitverkocht voor de volle 4 dagen met 220.000 bezoekers en ruim 150 bands op de diverse podia verdeeld over verschillende stijlen.
Een meer dan geslaagde editie, en volgens de organisatoren het beste sinds het ontstaan van Graspop Metal Meeting.
Hieronder het relaas van deze 4-daagse met de tofste en vriendelijkste toeschouwers een festival maar kan bedenken.
donderdag 15 juni 2023 - Marduk snauwt, Cradle of Filth gromt en Axl Rose is de gebeten hond
Na de nodige check-ins en opladen van de skullies gingen we stapvoets richting de Marquee. De groovende chicks van Butcher Babies trapten hun Europese tour af op de weide van Graspop…een degelijke brunch met knappe verschijningen die menig man doen blozen. Gelukkig spelen ze ook deftige muziek en zijn ze onbevreesd in het inpakken van hun publiek. Ze lieten het publiek helaas ook veel meezingen in hun plaats, maar de leute was er niet minder om. De mix van groove en metalcore was dan ook een mooie aftrap vandaag.
Tom Morello – voor diegenen die hem niet kennen: gitarist van de rockband Rage Against the Machine en Audioslave. Gekleed in een wit hem met rode pet kwam hij het podium opgelopen om te starten met ‘One Man Revolution’ – direct een cover van zijn vorige band The Nightwatchman – tevens zijn bijnaam in de scene. En de aanwezigen waren direct mee om te dansen in het zonnetje. De handen en voeten gingen in de lucht bij de gitaarmedley van Rage Against the Machine nummers (dus enkel de riffs waren hoorbaar), maar bij iedereen klonken de solo’s als tijdloze herinneringen! Er kwamen verschillende covers op ons af, maar het typische “tapping” geluid van zijn gitaar in ieder nummer was herkenbaar tot aan het einde van de weide. Toen hij ook nog Slash op het podium toverde tijdens ‘Interstate 80’ kon het voor de meesten niet meer stuk, en neem daar dan nog de cover ‘Killing in the Name’ erbij en je weet dat we een leuke set achter de kiezen hadden.
Stel je voor, bijna 30 graden buiten en dan sta je opeens te kijken naar een Zweeds black metal machine die gewoon de Marquee aan diggelen slaat! De lichtman zorgde voor de sfeer en dirigeerde de boel aaneen, de verschroeiende riffs gingen door merg en been en doordat er voldoende variatie te bekennen was kon iedereen tevreden gesteld worden. Deze Zweden waren enige tijd geleden nog in een relletje verwikkeld doordat hun bassist de verkeerde beweging in een dronken bui richtte naar het publiek en zonder pardon uit de band werd gezet, maar daar was vandaag niks van aan te merken. Nummers ‘Wolves’ en ‘With Satan and Victorious Weapons’ sloten de boel in stijl af. Marduk deed ons eventjes de hitte buiten vergeten.
Op de South stage was Papa Roach geprogrammeerd, de nu-metal band die een echte live-reputatie heeft. Aftrappen deden ze met het minder bekende ‘Kill the Noise’ waarna teruggekeerd werd naar de nostalgische topdagen van deze Amerikanen. Buiten enkel covers of flarden ervan: ‘Firestarter’ (Prodigy), ‘Lullaby’ (The Cure) en een hiphop nummer (mij niet direct gekend helaas) bleef de drive erin en ging het pleziergehalte in de hoogte met de klassiekers ‘Between Angels and Insects’ en het onvermijdelijke ‘Last Resorts’ die luidkeels meegebruld werden.
Dorst zeg je? Ik had hetzelfde gedacht en slenterde richting de Jupiler stage waar Agnostic Front klaarstond. Hardcore met punkinvloeden die je laten mee springen in een golf van familiewaarden om hun eigen woorden te gebruiken. Drie kwartier tijd kregen deze jongens maar om hun setje af te werken, dus veel poespas was er niet te vinden in hun lijstje. Oprichters Roger Miret en Vinnie Stigma hebben ook al enkele jaartjes op de teller en soms was dit wel merkbaar, maar het publiek was het roerend eens om dit door de vingers te zien en vonden het fantastisch om vocaal af en toe over te nemen en mee te moshen op ‘Gotta Go’! Was dit muzikaal een toppertje? Neen, bijlange niet, maar de sfeer die op de dansvloer gecreëerd werd maakte dit dus wel een goed optreden die bleef nazinderen.
Niet direct mijn stijl, maar aangezien deze band heel weinig in onze contreien te zien is wou ik toch eens gaan kijken. Symphony X is de naam en ze maken muziek in de progressieve power metal stijl. Gitaar technisch heel sterk, maar vocaal gezien echt niet mijn meug, waardoor het enthousiasme vlug verbrokkelde in desinteresse. Anderen vonden dit dan wel heel speciaal als ik de commentaren hoor, maar ik wou deze band toch vermelden om aan te tonen dat elke genre op Graspop aan bod kan komen, waarbij bovengenoemde band één ervan is. Sorry fans indien ik niet meega in jullie idolatrie.
Terwijl Ghost op één van de hoofdpodia te zien was kon ik gelukkig richting de Jupiler stage afzakken waar Sick of it All stond te popelen om hun fans te zien verbroederen. In feite kan je hun set van vorig jaar op Alcatraz erbij nemen, want veel verschil zat er niet op. Dit klinkt misschien negatief, maar niks is minder waar, want dit was opnieuw een leuk optreden waarbij de circlepits en crowdsurfers van links naar rechts opdoken. ‘Injustice System’, ‘Machette’, … alles klonk lekker opgefokt en vol van adrenaline. Altijd een feestje met de gebroeders Koller! Bam!
Cradle of Filth ging wat later van start dan de headliner vandaag, maar ik besloot toch om eerst Dani Filth aan het werk te zien vooraleer ik mij richting hoofdpodium begaf. En wat een optreden was me dat! De frontman perste alle stijlen van zang uit zijn schriele lijf, maar het klonk zo venijnig en scary as hell. De intro begon te spelen, het volk werd lichtjes opgefokt en geil gemaakt en Dani – gewaad in zwarte kap – klom gestaag de trappen op. En toen begon het…’Heaven Torn Asunder’ ontwaakte het gif en de demonen, ‘Cruelty Brought thee Orchids’, ‘The Principle of Evil Made Flesh’, …alles perfect uitgevoerd in een symfonisch black metal jasje.
En ze gingen door op hun elan, de warmte werd geabsorbeerd door de aanwezigen, maar toen begon de dame van de keyboards – Zoe Marie Federoff – ook nog eens mee te zingen met haar engelengeluid, waardoor de temperatuur nog enkele graden hoger ging. Afsluiten deden ze in stijl met de toppers ‘Her Ghost in the Fog’ en ‘From the Cradle to Enslave’. De set bestond uit goeie nummers waarbij diverse albums aan bod kwamen – maar het werd vooral goed uitgevoerd. Ook duimen omhoog voor het perfecte geluid! De Marquee werd voor deze eerste dag dus met stijl afgesloten!
En toen ging ik gaan kijken naar de aangeduide topact van deze donderdag genaamd Guns ’n Roses. En hoe dichter ik naderde, hoe valser de stem klonk. En hoe dichter ik kwam, hoe meer volk ik – terecht – zag afdruipen. Als je dan moet nagaan dat de show in totaal 3uur duurde, dan weet je dat dit een vorm van marteling was spijtig genoeg. Dat oudere bands niet meer in bloedvorm zijn dat moet altijd ingecalculeerd worden, maar dit was om medelijden mee te krijgen. Nochtans stonden er een reeks sterke nummer op de setlist: ‘Estranged’, ‘Welcome to the Jungle’, ‘Live and Let Die’, ‘You Could be Mine’, ‘Civil War’ en afsluiters ‘Paradise City’ en ‘Nighttrain’. Slash en zijn medemuzikanten konden zelfs de boel niet rechttrekken. Ooit was dit een sterke band met uitstraling en metier, helaas was daar vandaag weinig van te merken. Spijtig!
vrijdag 16 juni 2023 - daglicht bij Behemoth is not done, Amon Amarth splijt de zee open, Machine Head, Hatebreed en Crowbar doen het uitstekend maar niks kan tippen aan Gojira!
Eerste band op mijn lijstje: Pro-Pain. Weinig kans dat ik niet present ben als ze in België op het podium staan, helaas heb ik wel de eerste 2 nummers moeten missen omdat iedereen rond de middag blijkbaar op de bus wil kruipen hehe. Van een nieuwe plaat heb ik voorlopig nog niks vernomen, dus teren op het oude werk was de rode draad doorheen het optreden. Maar als je ooit al een show hebt gezien van deze Amerikaanse band, dan weet je dat je er niet bekaaid vanaf komt
Gary trok van leer en zijn metgezellen deden duchtig mee om volgende toppers uit de boxen te schallen: ‘Un-American’, obligatoir gevolgd door ‘Neocon’, het heftige ‘Voice of Rebellion’, ‘Gone Fishing’ waarbij een moshpit hand in hand gaat, ‘In for the Kill’ en afsluiter ‘Make War (not Love)’. Opnieuw een goed optreden zoals ik verwacht had. Vuistje!
Een stukje moeten inboeten van Crowbar door voorgaande band, maar de baardmannen lokten alvast ook veel volk naar de Marquee. Sludge metal van de bovenste plank, een strot om jaloers op te zijn en perfecte songwriting als je het mij vraagt. Wat wel opmerkelijk was dat vooral de rode lichten de Marquee oplichtten, maar dat is bijzaak. De gitaren sloopten de boel en nummers als ‘All I Had (I gave), ‘Planets Collide’, ‘I Feel the Burning Sun’ en het heftige ‘Like Broken Glass’ stonden garant voor klasse. Slopen kunnen ze als de beste, diverse emoties zit verscholen in hun muziek, en ook vandaag stond er dus geen maat op. Topshow!
Noem een Rock ’n Roll band? Dan staat Airbourne ook ergens als antwoord vermeld in de quizvragen. De Australiërs weten als geen ander hoe ze moeten rocken en staan live meer dan hun mannetje. De nekspieren gaan gedwee mee als ze beginnen aan hun liedjes en op het podium spat de energie ervan af! Zoals altijd worden er verschillende blikjes bier geopend door deze op frontman Joel O’Keeffe zijn hoofd open te slaan, en werd het alarm afgekondigd door aan een soort draaimechanisme te draaien door een bandlid. De link met AC/DC is nooit ver zoek, dus als je ‘Too Much, Too Young, Too Fast’ hoort spelen, ben je direct mee met de vibe. They keep Running Wild, jaja, ook tussen het publiek was de zanger te vinden
“Born to Bleed, Fighting to Succeed” is alvast één slagzin van Hatebreed, en dit jaar stonden ze op de North stage van Graspop. Jamey Jasta zag er anders uit met een baard en lang haar – dus niet in de stijl dewelke ik mij herinner, maar het was dan ook alweer een tijdje geleden dat ik hem live zag presteren. Meebrullen, vuisten in de lucht en stampen op de grond waren verplichte elementen, terwijl vooraan het podium de lange haren heen en weer vlogen. Een show gevuld met meezingers zoals het deze band betaamt: ‘Live For This’, ‘Perseverance’, ‘A Call For Blood’ die nog altijd mijn bloed doen koken, ‘Destroy Everything’ die wat uitgerekt werd, maar waarbij ze wel een ganse weide mee lieten brullen en afsluiter ‘I Will Be Heard’ die de hand op de borst deden kloppen. Klasse mannen.
Behemoth volgde erna, en toch denk ik dat ze in het donker meer tot hun recht komen. Geschminkt stonden ze paraat en vuur werd veelvuldig uit het podium ontbrand. Nergal is het enigste originele lid sinds hun ontstaan en regelt dus ook alles inclusief dresscode dewelke sporadisch werd gewijzigd…denk maar aan de zwarte mijter die hij opeens op zijn hoofd had. ‘Blow Your Trumpets Gabriel’ en ‘Ov Fire and the Void’ kregen het meeste repliek, maar globaal gezien een minder optreden volgens mijn oordeel. Maar zoals gezegd, een Black metal band van zo’n niveau zou het zonlicht niet moeten ondergaan…
En toen was het tijd om de hoorns in de lucht te steken met de op Viking beruste melodische Death metal van Amon Amarth. Een headliner in wording, daar zullen velen mij niet bij tegenspreken, en ondertussen kennen ze de kneepjes van het vak om het publiek waar voor hun geld te geven. Een spontane workout door het publiek te laten roeien op ‘Put your Back into the Oar’ was amusant om te zien op de schermen en aan deze oproep werd massaal gehoor gegeven, ‘The Way of Vikings’ waarbij twee Vikings elkaars schilden proberen kapot slaan belichaamde het strijdgevoel en deden deze show aangenaam verder gaan. De twee grote ridders die op het podium stonden toonden aan dat deze Zweden aan alle facetten denken om de show naar een hoger niveau te tillen. De zware strot van zanger Johan Hegg klonk stoer en massief en meer dan terecht mocht hij een biertje drinken uit zijn immense hoorn, waarbij hij iedereen bedankte en schol uitsprak. Afsluiten werd gedaan met ‘Twilight of the Gods’. Het publiek was uitzinnig tijdens dit optreden, en dan weet je dat je net naar een goede show hebt gekeken. Ze hebben nu al het Walhalla verdiend!
Misschien wel de beste band van de laatste jaren mocht nu optreden…en ze komen uit het buurland Frankrijk. Gojira is de naam en noteer maar dat ze volgend jaar de boel afsluiten, zo’n zalige set en prestatie die ze hebben neergezet. Begonnen in 2001 en jaarlijks groter en bekender geworden met krachtige muziek die dan live ook nog eens retestrak klinkt. Weinig bands gegeven om zo snedig uit de hoek te komen en mensen uit verschillende muzieksmaken aan te spreken. De gebroeders Duplantier – toch wel de tandem van deze band – hebben een monster gecreëerd die geschiedenis zal schrijven en in het geheugen gegrift zal zijn tot lang na hun dood. De eerste keer dat ganse de weide uit zijn dak ging was bij ‘Stranded’ (wat een nummer is dit toch!), gevolgd door ‘Flying Wales’, het uiterst progressieve ‘Grind’ en toegiften ‘Silvera’ (die riffs krijg je niet uit je hoofd) en afsluiter ‘the Gift of Guilt’. Achter de band was ook veel te zien op de schermen waardoor het visueel ook genieten was, en dit dus in zijn totaliteit een machtig optreden maakte…waarschijnlijk het beste van deze Graspop editie.
Robb Flynn en zijn Machine Head mochten de vrijdag afsluiten en ook dit was een heel goed optreden, beter dan ik voor ogen had. Aftrappen deden ze met ‘Imperium’ van het album ‘Through the Ashes of Empires’ gevolgd door het oudere werk getiteld ‘Ten Ton Hammer’ (en ik kende het nog vanbuiten na al die jaren hoera). Hij was zichtbaar klaar om een vette show neer te zetten en deed dit dan ook met overtuiging en een sterke stem. ‘Aesthetics of Hate’ werd opgedragen aan zijn broeder Dimebag, gevolgd door het sterke ‘Old’. Op de achtergrond minder videoprojecties in vergelijking met Gojira, maar dat boeide in feite op dit moment niet. Terug naar het oudere werk met ‘From this Day’, gevolgd door meezinger ‘Davidian’ en zo was deze goeie show al bijna op zijn einde. Het publiek had al een ganse dag in de warmte moeten vertoeven, maar dit was niet merkbaar aan de meute die met z’n allen mee sprongen op de gitaar- en drumriffs van MH! Als afsluitend nummer hadden ze gekozen voor ‘Halo’, maar hiervoor had ik toch voor een andere nummer geopteerd. Soit, hopelijk ziet Robb Flynn in dat festivals toch nog leuke ervaringen zijn voor de band zelf en zien we ze de volgende jaar wat meer op het podium. En dat ze het nog kunnen, was vandaag gebleken. Top.
zaterdag 17 juni 2023 - Slipknot kijkt niet achterom en Pantera eert Dimebag en Vinnie Paul op positieve wijze
Het leek wel of er op zaterdag nog meer volk aanwezig was, waardoor het veel aanschuiven was. Ik ging de Belgische band Schizophrenia gaan aanmoedigen in de Marquee. Voorlopig nog maar 1 studio album op hun conto getiteld ‘Recollection of the Insane’, maar met veel lovende reacties. De combinatie van Thrash en Death metal klinkt zoals in de goeie oude dagen toen de ene na de andere thrash band opdook in de metal scene en deze mannen brengen dit gevoel met gemak terug. Veel rook, sporadische moshpits maar gelukkig wel een deel headbangers. Lekker setje.
Cyclone stond ook in de grote tent en had voldoende aan hun albums ‘Inferior to None’ en ‘Brutal Destruction’ om de aanwezigen te doen zweten. Toppers waren ‘In the Grip of Evil’, ‘Paralysed’, het snelle ‘Fall Under His Command’ en ‘Fighting the Fatal’ die live minder goed aan de dag kwam dan op plaat. Al bij al een meer dan degelijk optreden van deze oude speed metal knarren die nog altijd hun mannetje staan.
De Zweden van In Flames zijn niet makkelijk in een hokje de plaatsen, zo spelen ze soms een portie metalcore, dan melodische Death metal, Groove, …noem maar op…maar alles samen smaakt dit toch zo lekker. En ook deze mannen waren in form, ook al brandde de zon op ons kieten. Met zijn sneakers aan was frontman Anders Friden redelijk actief op het podium en had hij veel contact met zijn publiek. Er werd heftig mee gesprongen tijdens ‘Only for the Weak’, maar er werd ook geput uit hun recentste album die in februari dit jaar werd uitgebracht (Forgone). Het oudere werk kwam minder aan bod, zoals bv de plaat ‘Whoracle’, gelukkig speelden ze wel ‘Behind Space’ van hun debuutplaat. Een goeie show die veel volk lokte.
En we bleven rond de mainstages hangen om een uurtje Architects te bekijken. Deze Britse metalcore band werd opgericht na de jaren 2000 en kon nu al een plekje veroveren op het grootste toneel. Ik ken bands die er alvast langer over doen. Een redelijk jonge band die ook al veel te kampen had met bezettingswijzingen, maar de laatste tijd toch een vaste basis kunnen behouden. Nu, metalcore dus…maar dan de moderne variant in mijn ogen. Veel jong volk die stond te trappelen voor een zo dicht mogelijke plaats vooraan. De mix tussen grunts en cleane vocals is niet geheel mijn smaak, maar de energie die overgebracht werd door zowel band als fans werkte aanstekelijk. Qua nummers was ik niet zo gekend met deze band, en toen iemand mee kwam brullen nam ik inlichtingen bij mijn buur die kon vertellen dat het de zanger van Parkway Drive (Winston McCall) betrof. Ok, iets bijgeleerd dus. Dus zoals gezegd, energieke show met uitstraling!
Tijd voor wat afwisseling, want op de North Stage was het tijd voor wat Amerikaanse Punk rock van Rancid. Deze mannen gaan ook al een tijdje mee (1991) en hebben ook al wat hitjes neergepend, die zo goed als allen de revue passeerden: ‘Fall Back Down’, ‘Rejected’ en ‘Time Bomb’ om maar een trio te noemen. Catchy riffs, snedig gitaarwerk en doeltreffend gitaarwerk die de heupen deden zwieren. Geestig om te zien alvast, maar zal spijtig genoeg niet blijven hangen voor ondergetekende. Een primeur trouwens dat ze op Graspop stonden.
En toen, tja, toen was het tijd voor Pantera…ik was nerveus en nieuwsgierig tegelijkertijd, want wat kon deze band nu voorstellen zonder Dimebag en Vinnie Paul. En toen viel mijn mond enigszins open toen ik de strot van Phil Anselmo hoorde…waarschijnlijk het beste wat ik in jaren van hem heb gehoord. Oké, fysiek zet hij geen stap teveel, hij heeft zelfs een kauwgom in zijn mond waarop hij tijdens de conversatie luid op staat te sjieken, maar qua stemgeluid zong hij uit volle borst, luid en duidelijk. Instrumentaal weten de vervangers (Zak Wylde en Charlie Benante) wel raad met het spelen van deze muziek, en zou dit bij Rex Brown nog altijd moeten aanvoelen als het rijden met een fiets. Er werd meermaals respect betoond aan Dimbag en Vinnie – waaronder bij nummer ‘Strength Beyond Strength’ en enkele video’s van vroegere tijden. ‘Suicide Note PtII’ was ook een stamp in de onderbuik, net zoals ‘Fucking Hostile’ die een dosis moshpits opleverde. ‘This Love’ klonk in mijn opinie wat minder, maar het leukste was toch de ontlading bij ‘Walk’ (gans de weide was volgens mij mee aan het brullen) en de start van ‘Cowboys from Hell’. Heel goed optreden, maar als je de oude garde hoort mompelen, dan zijn ze toch nog altijd blij dat ze deze band in hun prille begin aan werk hebben kunnen zien. Niettemin, ik was meer dan blij verrast!
Bay Area Thrash met Testament is altijd mooi meegenomen, zo ook op Graspop, waar ze weliswaar dit jaar een plekje kregen in de Marquee. Vakkundige show die vlot voorbij ging, maar zonder noemenswaardig verrassingen. Een setlist zonder franjes, dus komt de sleur als je ze de laatste jaren al meermaals hebt gezien er een beetje in. Maar ja, ik dans nog altijd mee op ‘Into the Pit’, ‘Over the Wall’, ‘Practice What You Preach’ en ‘the New Order’.
De gemaskerde meute van Slipknot mocht de stekker eruit trekken voor deze zaterdag (tenzij je nog de tribute bands of DJ Carl) wou uitchecken. Hommeles in de bende blijkbaar als je de nieuwsberichten mag lezen, waarbij beslist werd om de samenwerking met Craig Jones (aka 133 of the Silent One) direct stop te zetten. Ook Clown moest dit optreden (en wss voor een langere periode) forfait geven aangezien hij naar zijn familie is teruggereisd. Blijkbaar zouden gezondheidsproblemen van zijn vrouw de reden zijn. Soit, dit gezegd zijnde, de show van Slipknot was opnieuw tot in de puntjes voorbereid, en zanger Corey Taylor raasde als vanouds.
Topper ‘Psychosocial’ stond al redelijk vroeg in setlist, gevolgd door ‘The Devil in I’ die het podium in lichterlaaie zetten (wat een mooie uitvinding toch dat pyrotechnische materiaal), ietwat later gevolgd door de hit ‘Wait and Bleed’. De maskers vielen niet af bij deze band, integendeel, ze klonken nog hongerig en schreeuwden meermaals dat ze altijd graag in Dessel aanwezig zijn met dit fantastisch publiek. Iedereen had dan wel een rustpauze verdiend, waardoor men wat op zijn hurk mocht zitten, totdat het startschot om te springen gegeven was. Afsluiten deden ze met ‘Duality’ en ‘Spit it Out’. Trouwens ook een noemenswaardige vermelding van ‘People=Shit’, want geeft nu toch…der zitten toch rotte appels tussen haha. Het einde van de set was dus aangebroken en de terugtocht richting tent of andere slaapgelegenheid kon beginnen. Tenzij je uiteraard nog dorst had en wou bekomen van deze goeie afsluiter.
zondag 18 juni 2023 - Carnation brengt op zijn eentje old school Death metal, Anti-Flag zit in met zijn publiek, Hellmut en Lorna Shore tonen aan dat de Metal Dome dit jaar te klein was
Bij aankomst op de weide was het weliswaar overtrokken en een beetje aan het regenen…halleluja want een beetje verfrissing was welkom. Starten deed ik met Kissin’ Dynamite, een Duitse Heavy metal band. De zang van Hannes Braun was een schot in de roos en een verademing om te aanhoren, zijn tattoo van Eddie op zijn borst geeft hem volgens mij de juiste inspiratie haha.
Niet zo heel gekend voor mij persoonlijk, maar wat ik hoorde kon ik zeker appreciëren, en vooral dan om er opnieuw een beetje in te komen. Openen deden ze met ‘No One Dies a Virgin’, helaas zijn daar volgens mij nog geen studies naar gedaan. En ‘I Will Be King’ bleef ook hangen, ook al was het maar omdat hij toen de kleren van de kerstman aantrok. Amusant!
Volgende aan de beurt stond ook op de mainstage, Elegant Weapons, een zelfverklaarde “supergroep”, helaas vond ik het een beetje saai en hautain. De line-up bestond uit Richie Faulkner, Scott Travis, Rex Brown (die we gisteren nog aan het werk zagen) en zanger Ronnie Romero die bij Rainbow en MSG ook al mocht opdraven. In mei dit jaar hebben ze hun debuut album uitgebracht getiteld ‘Horns for a Halo’, maar zoals gezegd niks speciaals in mijn ogen. Op naar het volgende…
Terwijl Skid Row zijn intrede maakte verplaatste ik mij richting de Marquee om de Belgische Death metal band Carnation te bekijken. Death metal in de oude stijl met een mooie link naar Entombed en andere legendes uit de scene. Maar ze hebben ook een eigen identiteit die staat als een huis. Geen overbevolking in de Marquee, dus konden we met ons gemak onze armen en benen in de lucht zwieren, en onze nekspieren de sound laten ondergaan. Nummer ‘Cursed Mortality’ werd voor de eerste keer live aan de man gebracht, waarbij zanger Simon Duson in het begin en in een tussenstuk een redelijk cleane stem gebruikte….gelukkig is het zo’n nummer waar de snelheid opnieuw in naar boven komt en hij terug in zijn natuurlijke habitat mag zingen. Een verpletterende sound en dito performance, ik heb hen nog nooit anders gezien, dus petje af! En ze bleven de zaal slopen met onder ander ‘Iron Discipline’, ‘Necromancer’, ‘Sepulcher of Alteration’ en ‘Fathomless Depths’ die deze indrukwekkende set afsloten. Weinig Death metal op de affiche, dus ik was meer dan blij dat deze Belgen paraat stonden.
Dirkschneider mocht ook opnieuw afkomen om vooral zijn Accept klassiekers aan de man te brengen…klein van gestalte, groots van stem, alleen kwam het vandaag niet altijd goed uit zijn microfoon. ‘Princess of the Dawn’ werden traditiegetrouw wat uitgemolken, maar voor de rest niks nieuws onder de zon bij deze man. Gezellig is misschien het correcte woord.
Hop, opnieuw richting Marquee alwaar Insomnium aan de beurt was. Melodische Death metal die redelijk log klinkt, alleen kregen ze te kampen met elektriciteit problemen. Deze werd rap verholpen en ze konden probleemloos hun set verder afwerken. Ik weet niet precies aan wat het lag, maar het kon mij niet direct bij de les houden. Nochtans een goeie band op platen, maar live klonk het mij niet allemaal even overtuigend. Het kan niet altijd een voltreffer zijn.
Terwijl het drummen was voor Hellmut Lotti in de Metal Dome (blijkbaar meer liefhebbers dan men dacht) stond ik te wachten op Lionheart op de Jupiler stage. Deze band heeft redelijk wat vergelijk met Cro-Mags en wordt gecatalogeerd onder de noemer beatdown hardcore. Voor mij dus hardcore met extra breaks en een band die een energieke fan basis nodig heeft om goed tot zijn recht te komen. Gelukkig voor hen ontbrak het publiek niet, ook al stond een deel tussen de 2 podia door zijdelings te speuren naar een glimp van Helmut Lotti. Leuk en attractief, en vooraan in de pit was het puffen blijkbaar.
In de Metal Dome stond Voivod geprogrammeerd, deze progressieve technische Thrash gaat al mee sinds de jaren 80 en is van plan om volgende maand een nieuw album los te laten…helaas maar met 1 nieuw nummer en de rest re-recordings. De fakkels op de achtergrond van de stage kregen een video van vuur aangemeten, en dat is ook iets wat ontbrak bij de bandleden. Openen deden ze met ‘Killing Technology’, waarschijnlijk het beste album uit hun discografie. Enkel ‘Rebel Robot’ bleef bij mij nog hangen, voor de rest helaas niet veel soeps waardoor ik nog een stuk Anti-Flag heb aanschouwd.
Anti-Flag, daar zat tenminste schwung in…crowdsurfers kwamen aangevlogen per dozijn waardoor de band af en toe zelfs de muziek stillegde om de mensen erop te wijzen dat ze zorg moeten dragen voor elkaar. Toch een 3-tal keren dat de muziek werd stilgelegd omdat men dacht dat iemand zich bezeerd had. Jamais vu op een festival dat daar zoveel rekening mee werd gehouden door een band. Maar de sfeer zat er duidelijk in en werd nog groter met de medley van covers bestaande uit ‘Should I Stay or Should I go’, ‘God save the Queen’, ‘If the Kids are United’ en ‘Blitzkrieg Bop’. Het publiek ging nog éénmaal los op deze Punk rock band, want in het nabijgelegen podium begon de massa al toe te komen.
Primeur op Graspop, deathcore met gelijkenissen tussen Suicide Silence en aspecten van Aborted, en dit dus voor de eerste keer op Desselse bodem. Had ik al verteld dat er veel volk stond bij Hellmut? Well, bij Lorna Shore was dit evenredig…gelukkig zag je daar sporadisch mensen uit de Dome kruipen voor enerzijds frisse lucht ofwel dat het te hard was voor hun oortjes. Niettemin kon ik nog net binnen, want als je buiten stond hoorde je de soundcheck vanop de Jupiler stage wat toch storend was. Track ‘Sun//Eater’ trapte de show af, de temperatuur steeg en de lichamen zweefden boven de duizenden handen om dichter bij het podium te geraken. ‘To the Hellfire’ was een ander topnummer die de boel op stelten zette en afsluiten deden ze met het drieluik ‘Pain Remains’. Wat een strot heeft die zanger was mijn eerste gedacht…en wat een toeloop om deze Amerikanen te aanschouwen. Gelukkig voor hen klonken ze live goed, want als ik moet afgaan op de albums zelf dan klinkt het toch allemaal wat minder vet en bombastisch.
De laatste rechte lijn van Graspop editie 2023 ging van start, en op de North stage was het eerst de beurt aan Mötley Crüe. Al vele verhalen gingen de ronde over het al dan niet live-performen van Vince Neil, playbacken met andere woorden. Tgohja, zoals vroeger zal je ze helaas niet meer tegenkomen, daarvoor hebben ze al teveel jaren achter de boeg, soms gaat het gewoon over het enthousiasme en showgehalte dat een band uitstraalt. In 2009 vond ik ze heel matig presteren, vandaag vond ik het in feite wel meer dan geslaagd. Het optreden begon met een nieuwsuitzending die meedeelde dat er een wereldwijde verschuiving van mensen gestart was om de band aan het werk te zien. Eenmaal de reporter zijn bericht had afgelezen trapten ze af met ‘Wild Side’, aansluitend met ‘Shout at the Devil’. Twee knappe dames kwamen het podium vervoegen om schaars gekleed mee te zingen en dansen op de rockmuziek. Bij ‘Looks that Kill’ kwam een robotachtige dame (type samoerai met zwaard) op het groot scherm tevoorschijn waarna er promotie werd gemaakt over de film ‘The Dirt’ met bijpassende soundtrack. Prachtige film trouwens, mocht je tijd over hebben, checken die handel!
De ene hit na de andere volgden met telkens op de grote schermen de live beelden van de artiesten, maar dan meestal ook zwart/wit en wazig zodat niet alles te zien was. Zet ze maar op een rijtje en ga uit je dak: ‘Dr. Feelgood’ (met tocht van de slang richting het kruis op de schermen verwijzend naar de albumhoes), ‘Girls, Girls, Girls’ (met de prachtige dames die sensueel dansten) en afsluiter ‘Kickstart My Heart’ die het feestje eindigden. Ook prachtig waren de laserstralen die door de regenval een extra dimensie kregen. Nostalgie kwam bij de oude rockers boven drijven – uiteraard met de nodige bedenkingen op de achtergrond. Maar ik vond het een geslaagd optreden die smaakte naar meer. Hun “World Tour” belooft dus voor de landen waar ze nog moeten spelen.
Kreator maakte de brug tussen de twee oude bands en mocht hun plan trekken in de Marquee. Duitse degelijkheid, meer kan je niet zeggen als je Kreator hoort spelen. Een geoliede machine die weet welke knopjes ze moeten aansteken om iedereen uit zijn dak te krijgen. Ik ben fan van het oudere werk, dus was ik blij met ‘People of the Lie’, ‘Betrayer’, (it’s time for the) ‘Flag of Hate’, en de banger ‘Pleasure to Kill’. Ook ‘Violent Revolution’ geeft mij altijd een glimlach op mijn gezicht, dus was het optreden alvast geslaagd.
Graspop editie 2023 werd afgesloten met Def Leppard. Samen met Mötley Crüe zijn ze samen op wereldtour en ook hier in Dessel mochten ze afsluiten. Deze band heeft mij nog maar weinig kunnen bekoren, en ook dit jaar konden ze mij niet overtuigen. Ik vrees dat dit meer te maken heeft met mijn eigen smaak dan met hun performance. ‘Heroes’ van Bowie schalde uit de boxen en gestaag kwamen ze het podium op. Gehuld in een rode jacket maakte zanger Joe Elliot zijn intrede met ‘Take What You Want’. Nummer ‘Animal’ werd gespeeld met beelden van een gigantische kermis op het hoofdscherm en bij ‘Pour Some Sugar on Me’ zongen de gitaristen gezapig mee. En zoals het een grote band permitteert moest ook een extra drumsolo ingelast worden en werd het nummer ‘Hysteria’ een beetje uitgebreider dan normaal het geval is. Overal gezien was het nog cava, maar op zich was ik wel content dat het vuurwerk bovenuit de mainstages afgevuurd werden want het was een lange en vooral warme vierdaagse.
En zo kwam er een eind aan editie 2023 met een gevarieerde affiche die zorgde voor een totale uitverkoop van het festival.
De data voor volgend jaar zijn ook al bekend, waarbij er opnieuw 4 dagen ingepland worden en dit van 20 tot 23 juni 2024. Wij zijn er graag opnieuw bij! Thanks Graspop!
Meer info op www.graspop.be
Line Up:
- Donderdag: Agnostic Front, Alter Bridge, Arch Enemy, As I Lay Dying, At the Gates, Beast in Black, Bizkit Park, Butcher Babies, Cancer Bats, Carpenter Brut, Cradle of Filth, End, Epica, Escape the Fate, Evergrey, Ghost, Guns ‘n Roses, Haken, Made in Purple, Mammoth WVH, Marduk, Molybaron, Motionless in White, My Dying Bride, Orbit Culture, Papa Roach, SepticFlesh, Sick of it All, Spiritbox, Stray from the Path, Symphony X, The Raven Age, the Winery Dogs, Tom Morello, Unearth
- Vrijdag: ACinDC, Airbourne, Amon Amarth, Any Given Day, Asking Alexandria, Behemoth, Black Mirrors, Blackgold, Blind Channel, Clutch, Crowbar, Delain, Disturbed, Fatal Move, Fever 333, Finntroll, Gojira, Hatebreed, Heidevolk, Hollywood Undead, Ice Nine Kills, Landmvrks, Legion of Doom, Loathe, Machine Head, Meshuggah, Municipal Waste, Orange Goblin, Palaye Royale, Planet of Zeus, Present Danger, Pro-Pain, The Amity Affliction, The Answer, The Slayer Coverband, Thundermother, VV, Vanaheim, Watain
- Zaterdag: Antimatter, Architects, Bulls on Parade, Cane Hill, Code Orange, Cyclone, Danko Jones, Dark Angel, Eivor, Halestorm, Heriot, I Prevail, In Flames, Infected Rain, Korpiklaani, Legion of the Damned, Less then Jake, Life of Agony, Mimi Barks, Noctem, Nothing More, Oceans, Pablo Honey, Pantera, Parkway Drive, Rancid, Schizophrenia, Skindred, Sleep Token, Slipknot, Soen, Suicidal Angels, Solstafir, Testament, The Chats, The Ghost Inside, The Menzingers, Vended
- Zondag: Anti-Flag, Avatar, Billy Talent, Bloodywood, Carnation, Chelsea Grin, Deathstars, Def Leppard, Dieth, Dirkschneider, Eclipse, Elegant Weapons, Eluveitie, Enter Shakira, Generation Sex, Greg Puciato, Hellmut Lotti Goes Metal, Hippotraktor, Hollywood Vampires, Insomnium, Katatonia, Kissin’ Dynamite, Kreator, Lionheart, Lorna Shore, Monster Magnet, Mötley Crüe, Paledust, Polaris, Skid Row, Stand Atlantic, The Halo Effect, the Luka State, Three Days Grace, Voivod
Organisatie: GMM, Dessel
TW Classic 2023 - Bruce The Boss - Er is er maar Eén The Boss
TW Classic 2023
Festivalterrein
Werchter
2023-06-18
Vincent Govaert
Net na de hoog aangeschreven concertenreeks op TW Classic 2022 met o.m. Nick Cave & The Bad Seeds, Florence & The Machine en Placebo kondigen de organisatoren aan dat Bruce Springsteen en zijn The E Street Band de volgende editie op zondag 18 juni zal afsluiten. In een mum van tijd was dit uitverkocht zonder nog te weten wie verder de line-up zou vervolledigen. En dit waren Triggerfinger, Jack Johnson en Simply Red die ook afzakten naar het Festivalpark in Werchter!
Een overzicht
Triggerfinger (16:00-16:55) speelden nog twee afscheidsconcerten afgelopen weekend in de AB mét hun bassist Lange Polle - zie verslag Triggerfinger - In vuur en vlam (musiczine.net) maar nu zonder Monsieur Paul Van Bruystegem, die de groep na 22 bruisende jaren verliet. Op TW Classic krijgen Ruben Block en Mario Goossens het gezelschap van Geoffrey Burton op bas; hij draaide op gitaar al mee in de uitverkochte AB concerten.
Strak, rauw, goed kunnen we zeggen, maar iedereen weet dat zo’n TW Classic openen geen makkie is. Een setlist van 11 nummers met daaronder “All This Dancin’ Around”, “Colossus”, “By Absence of the Sun”, is goed maar de mensen rond mij vroegen zich af waarom “I Follow Rivers” niet gespeeld werd … Het zal wel hun een leven lang achtervolgen en blijkbaar weet nog niet iedereen dat dit een cover is van Lykke Li. “Man down” ( van Rihanna) werd dan weer ook in de AB gespeeld, echter waarschijnlijk ter ere van Monsieur Paul.
Jack Johnson (17:40-18:55) - Met een heerlijk ‘vooravondzonnetje’ genieten we ondertussen al redelijk talrijk van surf/Hawaï-songs als daar zijn, “Banana Pancakes”, “Upside Down” en “Better Together”. Op zijn jongste album ‘Meet The Moonlight’ (2022) gaat hij op zoek naar geluk in moeilijke tijden. Aan zijn, volgens enkele omstaanders heel fraai en mooi glimlachend gezicht te zien, liggen moeilijke tijden achter hem. Als we onszelf erop betrappen ‘who needs a hart when a hart can be broken’ mee te zingen, horen we voor het eerst Tina Turner vandaag, dat komt later nog eens en neen, niet bij the Boss.
Met de voetjes in het zachte zand ergens in een leuke strandbar zal dit ongetwijfeld ook heerlijk klinken.
Simply Red (19:50-21:05) is een leuke verrassing tussen enerzijds het rauwe Triggerfinger en straks het pure Rock and Roll van The Boss. De Britse Mick Hucknall is een begrip en brengt al jaren een combinatie van pop, soul, reggae en vooral een hele boel meezingers. “Thrill Me”, “Holding back the Years”, “Money’s too tight …” enz. Op zijn Europese tournee zijn we in Werchter ideaal gesitueerd tussen Denemarken en Kroatië waar ze ervoor en erna staan. Afsluiten doet Mick en band met “Nutbush City Limits” van Ike & Tina Turner, dit uiteraard als eerbetoon aan mevrouw Tina zaliger (eerder dan voor Ike!).
Verslag Sportpaleis eind 2022 Simply Red - Simply Fabulous (musiczine.net)
De nieuwe wereldtournee van Bruce Springsteen and The E Street Band (22:00-00:48) is gestart. In februari tot midden april dit jaar waren ze in Noord Amerika onderweg. Vanaf vrijdag 28 april startte de Europese Tour en vanaf midden augustus gaat de Tour in Amerika gewoon weer verder.
73 ? Hoezo 73, The Boss is blijkbaar op het toppunt van zijn energie. Uit de recentste ‘Only the strong survive’ komen vele songs, én met een totaal van bijna 30 nummers zullen we zijn volledige oeuvre horen en zien voorbij komen. Alle recente shows waren nog steeds lang, en spatten uiteen van energie, emotie en plezier.
Sinds 2013 en 2016 mogen we gelukkig nog eens genieten van deze grote meneer! Hopelijk is dit het niet, maar waarschijnlijk wel, de laatste keer ooit.
Reviews
2013 - TW Classic 2013 - Bruce Springsteen –– The Boss brengt een uitverkocht Werchter in vervoering (musiczine.net)
2016 - TW Classic 2016 - The boss beslist (musiczine.net)
Helemaal op tijd start onze grote held, en al na enkele eerste ‘opwarm-nummers’ spreekt hij ons toe, neen, eigenlijk lijkt hij een beetje ontdaan. Met zijn guitige dichtgeknoopte oogjes vraagt hij :”hey, is there anybody awake here?” . Voor de rest van de avond doet iedereen alles wat meneer de Boss vraagt. Iedereen juicht, zwaait (hele nummers lang), zingt en springt. Al jaren spelen ze een wondermooie versie van the Commodores “Nightshift” voor “Mary’s Place” en na “Kitty’s Back”.
Voor slechts de tweede keer in deze Europese tour hebben wij eer “The River” te beleven na “My Hometown”. Hij wandelt tussen zijn zo geliefde publiek, hij schudt iedereen de hand in het passeren en iedereen wil kost wat kost zijn/haar Idool, God, Baas aanraken …
Ondertussen passeren “Because the Night” van Patty Smith en “Wrecking Ball”, “The Rising” en “Badlands”.
Met nog 1 nummer te gaan nemen we even goed adem en gaan we de laatste rechte eind in. Het valt op dat The Boss niet 1 keer drinkt, niet 1 keer van kledij wisselt, geen enkele handdoek benut. Blijkbaar leeft hij met een streng regime en eet hij nooit meer na 16uur. Het is eraan te zien, die man is helemaal in topvorm !
Met “Born in the USA” en “Born to Run” zijn we herboren en klaar voor de echte finale. “Glory Days” doet ons de schrik krijgen dat het bijna voorbij is. Hij laat ons weten dat ouder worden ook inhoudt, dat er meer ‘gisterens’ zijn en meer ‘goodbyes’ en dan beginnen we een laatste keer te dansen in het donker. Bij het voorlaatste “Tenth Avenue Freeze-Out” zien we beelden van zowel Danny Frederici als de nonkel van huidig saxofonist Clarence Clemons ofwel ‘the big man’
Na een emotioneel afscheid van de groep, waar hun Baas hen 1 voor 1 persoonlijk bedankt bij het aftreden, blijft er nog een mooie lange en intense knuffel over voor neef Jake Clemons, die sinds de dood van zijn nonkel de saxofoon-taak voor zijn rekening neemt. Er wordt door beiden naar de hemel gewezen en weg zijn ze allemaal, o neen niet allemaal …”I’ll see You in my Dreams” wordt helemaal alleen door Bruce Springsteen gebracht als afsluiter en dan stapt hij naar achter … en weg is The Boss.
Bedankt en we zullen u zeker in onze dromen zien en horen …
Organisatie: Live Nation - TW Classic - Rock Werchter
Werchter Boutique 2023 - Dans, theater en roze kitsch … met een boodschap!
Werchter Boutique 2023
Festivalterrein
Werchter
2023-06-17
Erik Vandamme
De aankondiging van P!NK als headliner op Werchter Boutique, was reden genoeg om een gat in de lucht te springen. Als er één artieste is die de perfecte brug bouwt tussen rock en pop is zij het wel. Ze doet haar ding vanuit een enorm buikgevoel en trok ons bij eerdere passages al compleet over de streep. Werchter Boutique was vooral een totaalbeleving. De popliefhebber werd op zijn wenken bediend. Een dag vol aangename verassingen en wendingen met een klasse volle P!NK die zorgde voor het ultieme vuurwerk.
Een festival openen is een haast onmogelijke opgave, de meeste mensen zaten trouwens NOG vast in een file om parking te zoeken, of spijbelden naar de info standjes of drankstandjes voor een eerste versnapering.
De Nederlandse artieste/zangeres S10 (****) laat dit niet aan haar hart komen. Ze nam deel aan het Eurovisiesongfestival in Turijn en ze gaf een soloshow in het Amsterdamse AFAS Live voor 6.000 fans. Ze kent de klappen van de zweep ondertussen en entertaint de aanwezigen. “Maria” en haar hit “De Diepte” zijn aanstekelijke nummers en ze krijgt moeiteloos de handen op elkaar. De muzikanten halen uit met enkele verbluffende solo’s in het rock gehalte. Haar stem is breekbaar, hartverscheurend.
We hadden hier een zeer gevarieerde set met een zangeres die binnen de pop nog hoge ogen kan scoren.
Het bedeesde meisje dat we ooit in de AB zagen optreden, heeft vele metamorfoses ondergaan en is een zelfverzekerde jonge vrouw geworden met het hart op de juiste plaats. We hebben het over Selah Sue (*****). Er komen veel emoties naar boven bij Selah Sue, die steeds open is geweest over haar mentale toestand.
We kregen een zeer gevarieerde set, waarbij de verschillende kanten van haar boven kwamen. Het wondermooie “Raggamuffin'” zat al vrij vroeg in de set, ze kreeg het publiek compleet mee. Haar soulvolle stem kan soms erg beladen zijn, zoals op het pakkende “All the way down”; ze wisselt het moeiteloos af met dansbare songs, waarbij een streepje rap kan worden toegevoegd. Selah Sue heeft een sterk charisma om iedereen overslag te krijgen. Selah Sue heeft haar demonen onder controle; het gevoelig kantje is gebleven, maar er staat een ijzersterke vrouw op het podium die weet wat ze wil. Wat een krachtige uitstraling, emotievol, innemend als dynamisch, extravert. Afsluiter "This World" onderstreept het nogmaals. Klasse dame, zonder meer!
Over het Nederlandse fenomeen Goldband (****) is al veel gezegd, zowel in positieve als negatieve zin. Toen de heren optraden op het Brusselse festival Core, schreven we: 'Goldband weet waarmee ze bezig zijn. De band maakt gebruik van doorsnee clichés om hun publiek te bekoren, en komen met zowat alles weg, vol overgave en vanuit het buikgevoel. Straight from the heart.. Zin in een feestje, zonder scrupules, dan moet je bij Goldband zijn.'
De handjes gingen op Werchter Boutique al vanaf de tunes op elkaar. De band trekt een klein uur lang alle registers open voor een denderend feestje, op typische Nederlandse wijze uiteraard. Toegegeven, deze jongens weten verdomd wat ze doen! Er valt puur muzikaal geen speld tussen te krijgen, de fijne riffs en beats klinken lekker. Vocaal is alles ook in orde. Goldband is echter een bende entertainers, die iedere zuurpruim aan het lachen brengen. Zoals de clown in het circus dat doet, met de nodige acrobatische kunsten, zo pakt Goldband op meesterlijk wijze een volledige weide moeiteloos in.
Ellie Goulding (***) is een talentvolle performster die alles in zich heeft om een grote popster te worden. Ellie Goulding deed op Werchter Boutique zeker haar uiterste best, maar compleet overtuigen kon ze helaas niet. Ook al profileert ze zich als een ware diva, de weinige interactie met het publiek en de nogal filter dunne songs, hadden onvoldoende overtuigingskracht.
Ellie stelde haar nieuwe album 'Higher Than Heaven' voor, en bracht in het begin van haar set vooral nummers eruit, wat deels risicovol was op een festival als dit. Ze viel dan ook een beetje door de mand. Gelukkig herpakte Goulding zich in het tweede deel door haar instant hits te spelen, die konden rekenen op herkenningsapplaus. “I Need You Love” en “Burn” zorgden ervoor dat de handjes op elkaar gingen.
Goed in zaal, beetje te mager voor een groots festival.
In entertaintaining leek OneRepublic (***1/2) grootmeesters te zijn, al is dat vooral te danken aan de charismatische frontman Ryan Tedder. Een spervuur aan hits passeerden en konden rekenen op een sterke respons.
De lange bindteksten en de grappige kwinkslagen maakten dat je gezwind mee gaat in het verhaal. In de instrumentatie wist OneRepublic ook voldoende te intrigeren. We waren diep onder de indruk van de viool partijen in de set. Maar de alom vertegenwoordigde Tedder trekt de meeste aandacht naar zich toe. We kregen een vrij theatrale show. Een absoluut hoogtepunt bleek "Stop and Stare", een song die uit volle borst werd meegebruld door duizenden kelen. Kippenvelmuziek.
OneRepublic is een hit machine die op veilig speelt, de tonnen spelplezier had zijn uitwerking op een steeds uitzinniger publiek. OneRepublic was het perfecte voorproefje van de 'Summer Carinval' van P!NK
Toch was iedereen gefocust op P!NK (*****) op dit festival! Het werd een theatrale show vol roze kitsch; ze zette de weide in vuur en vlam. “Get the party Started” was een sterke opeingsparty. Er hing magie in de lucht, later ook vuurwerk ... Dans, theater en muziek gaan hand in hand samen bij P!NK. Een subtiele boodschap is steeds aanwezig, zoals het prachtige “Raise your Glas'' - '' So raise your glass if you are wrong” - “In all the right ways''. Kippenvelmoment.
Ze is omringd van muzikanten en dansers die de set sterk ondersteunen. Naast de feestelijke stemming was er trouwens ook tijd voor ingetogen schoonheid, o.m. de Bob Dylan cover “Make You feel My Love”, waarbij P!NK zelf achter de piano plaats nam. Hartverwarmend.
Een ander pakkend mooi moment was toen dochter Willow op het podium gehaald werd om het lieflijke nummertje "Cover Me In Sunshine" mee te zingen. De hits volgden elkaar in een razend tempo op en worden met de nodige roze kitsch visueel ingekleed.
Daarnaast is P!NK ook een volleerde acrobate. Wat een show.
Die circa twee uur vertier zijn dan ook in oogwenk voorbij. Uiteraard waren er enkele dipjes zoals op “Kids in Love” en “When I get there”, de aandacht verslapte even, maar P!NK speelde er handig op in, om het tij te doen keren.
Het nodige vuurwerk, meer dans en acrobatie brengt ‘de roze circusact’ in een denderende finale met “Blow me (one last kiss)” en “Never gonna nog dance”. Gevolgd door een bisronde waarbij P!NK over de hoofden van de uitzinnige massa onder haar vloog, terwijl vuurwerk en confetti de lucht werd in geknald.
P!NK is een artieste moeiteloos theater, dan en muziek met elkaar verbindt. Een schitterende finale op Werchter Boutique. Dit was een prachtig slot van een magische avond
Act I : Intro Montage //Get the Party Started //Raise Your Glass //Who Knew //Just Like a Pill //Try //What About Us (Dance remix) ///
Act II //Heartbeat //Turbulence //U + Ur Hand
(Piano interlude) //Make You Feel My Love (Bob Dylan cover) // Just Give Me a Reason //F**kin' Perfect //Just Like Fire (includes elements of "… more ) Act III: Please Don't Leave Me // Cover Me in Sunshine (with Willow Sage Hart) // Kids in Love //When I Get There // I Am Here Play Video // Irrelevant ///
Act IV : Smoke (Interlude) // No Ordinary Love (Sade cover) (extended outro) //Runaway //Are You Gonna Fall? (Spoken word interlude) TRUSTFALL //Blow Me (One Last Kiss) //Never Gonna Not Dance Again ///
Encore ///Last Call //So What
Organisatie: Live Nation - Werchter Boutique - Rock Werchter
Goezot in ’t Hofke 2023 - Opwindende roots
Goezot in' t Hofke 2023
Oud-Turnhout
2023-06-04
Ollie Nollet
Dit was reeds de negentiende editie van Goezot in't Hofke, een gezellig festival, ver weg verscholen in de Kempen en waar men het bier nog in een glas serveert. Ik was er nooit eerder maar dit jaar stonden er met Daddy Long Legs en GA-20 twee van de meest opwindende rootsbands van het moment op de affiche waardoor een kennismaking met Goezot niet langer kon uitblijven.
Verslag van dag drie van dit event
Eerste band die ik zag waren The Deslondes uit New Orleans, een groep die me in 2015 al op Leffingeleuren wist te bekoren. Hun swampy country-soul werd afwisselend gezongen door bassist Dan Cutler, akoestische gitarist Riley Downing en gitarist/pianist Sam Doores, wat voor de nodige afwisseling zorgde.
Intussen zijn zowel Downing als Doores een solocarrière begonnen, maar dat had gelukkig geen gevolgen voor het voortbestaan van de groep. Naast de knappe songs en de stemmenpracht was er ook nog een glansrol voor John James Tourville die enkele stevige gitaarsolo's en een paar knappe lapsteel interventies uit zijn mouw schudde.
Hoogtepunten waren er in overvloed. Het rockende en met de heerlijk zware en in Duvel gemarineerde stem van Riley Downing gezongen "Les honkin' more tonkin' (de titel is ook verkrijgbaar als bumpersticker), de samen gezongen Joe Tex-cover "Yum yum" en het slepende "South Dakota wild one" waren er maar enkele van.
Eigenlijk hebben The Deslondes vier zangers maar drummer Cameron Snyder was er niet bij. Toch mocht zijn vervanger tijdens het afsluitende "Run wild when you're young", een oud rockabilly nummer van Jimmy Jay, ook eens de vocals voor zijn rekening nemen.
Constantine & The Call Operators uit Helsinki brachten soulblues die te glad gepolijst was om op veel belangstelling te kunnen rekenen. Toch hadden ze met Konstantin Kovalev een fantastische zanger in huis terwijl de warme orgelklanken me af en toe deden opveren. Bekendste nummer was de Dionne Warwick-cover "Walk on by", hier in de onvergetelijke versie van Isaac Hayes en op de wei vooral bekend van "2 wicky" van Hooverphonic.
Maar voor de rest een set om snel te vergeten. Daar kon zelfs de bassist, een Keith Richards lookalike, niets aan veranderen.
We keken toch even verbaasd op toen Oakley Munson, gehesen in een niet geheel onberispelijk wit pak, plaatsnam achter de drumkit van Daddy Long Legs (New York). Toch was de drummer van de Black Lips geen verrassende keuze om de pas vader geworden Josh Styles te vervangen daar hij producer was van de laatste Daddy Long Legs plaat, ‘Street Sermons’. Hij leverde trouwens een prima job met, net als Styles, in de ene hand een maracas en de andere een drumstick.
Ondanks het vroege uur wist een enorm enthousiaste Brian Hurd in geen tijd het publiek voor zich te winnen. Het werd een verschroeiende set waarin hij als een razende tekeer ging op zijn mondharmonica en enkele keren ook behoorlijk wat indruk maakte op zijn resonator gitaar. Eigen werk ("Nightmare", "Harmonica razor", "Death train blues",...) werd afgewisseld met enkele opmerkelijke covers: "Ramblin' gamblin' man" van Bob Seger, "High flyin' baby" van Flamin' Groovies en een fenomenale uitvoering van Link Wray's "Fire and brimstone".
Naast dat briesende natuurgeweld zagen we ook nog een eerder bescheiden Murat Aktürk excelleren op gitaar en de nieuwe man, Dave Klein, rammen op de piano hoewel dat laatste net als in l'Aéronef een aantal weken geleden nauwelijks hoorbaar was. Uiteindelijk werden we compleet murw gebeukt met een uitzinnig gebruld "Motorcycle madness".
McKinley James is afkomstig uit Webster, New York maar woont reeds geruime tijd in Nashville. Op zaterdag had hij al drie setjes van een goed kwartier, tussen de optredens op het hoofdpodium door, mogen spelen op de Swamp Stage maar nu wachtte hem dus het grote werk.
Normaal treedt hij op in een trio bezetting maar hier was het gebruikelijke Hammond orgel niet te bespeuren zodat hij het enkel met een drummer moest zien te rooien. En dat was zijn vader, Jason Smay, die je zou kunnen kennen van Los Straitjackets of de JD McPherson Band.
Nauwelijks 21 is hij, maar aan maturiteit had hij alleszins geen gebrek. Met een soulvolle stem, die me meermaals deed denken aan een jonge Van Morrison, wisselde hij potige rock-'n-roll af met gloedvolle soulslijpers. Al even indrukwekkend als zijn stem was hetgeen hij uit de snaren van Annie Mae (zijn gitaar) kneep. Wat klonk dat soepel en swingend! Brian Hurd werd ook nog even op het podium geroepen waar hij nog maar eens op zijn mondharmonica mocht uithalen tijdens "Baby how long" van Howlin' Wolf.
Veel leek er niet veranderd bij GA-20 uit Boston sinds ik ze eind vorig jaar zag in Roncq buiten die extra kilo's dan, die Matthew Stubbs nu moet torsen. Het drietal gooide meteen de beuk erin met het wervelende "No no" om daarna meteen wat gas terug te nemen met de magistrale Lloyd Price-cover "Just because".
GA-20 brengt blues zoals je ze nog zelden hoort: gegoten in korte, krachtige songs en vooral zonder overbodige ellenlange solo's. ‘Blues klinkt vervelend’ is de meest gehoorde kritiek op het genre maar bij GA-20 krijg je gewoon de kans niet om het vervelend te vinden. Bij de jachtige Hound Dog Taylor-cover "Give me back my wig" was het zelfs serieus naar adem happen.
Die Hound Dog Taylor maakte begin jaren '70 al blues met een zekere punkaanpak en is één van hun grote voorbeelden. Ze maakten zelfs een plaat, ‘Try it...You might like it!’ met enkel maar nummers van hem waaruit we nog "She's gone", "Sitting at home alone" en het onvermijdelijke "Let's get funky" (punkier kan de blues bijna niet klinken) hoorden.
Slechts eenmaal werd ons wat rust gegund toen gitarist Matthew Stubbs en drummer Tim Carman het podium verlieten op zoek naar een Duvel en de andere gitarist, Pat Faherty, ons een RL Burnside interpretatie ten beste gaf. Maar daarna werd het adrenalinepeil opnieuw de hoogte ingejaagd en bleef het vonken regenen met als moment suprême een gitaarspelende Faherty die door het publiek liep en zo de boel nog wat meer opjutte.
Afsluiter was de Nick Moss Band featuring Dennis Gruenling, een collaboratie waarvan binnenkort een derde plaat, ‘Get your back to it!’, op Alligator Records verschijnt. Hedendaagse Chicago blues met naast gitarist Nick Moss nog drie schitterende muzikanten: contrabassist Rodrigo Mantovani, drummer Pierce Downer en toetsenist Taylor Streiff. Talent zat, maar dat zorgde niet meteen voor sprankelende muziek. De nummers werden veel te lang uitgemolken en de solo's leken telkens schier eindeloos. Gelukkig bood de exuberante mondharmonica virtuoos Dennis Gruenling, getooid in een beeldig The Cramps t-shirt, voor wat tegenwicht. Hij zorgde voor wat rock-'n-roll animo, zeker in die drie nummers die hij zelf mocht zingen of toen hij het gezelschap kreeg van McKinley James, Jason Smay en de onvermoeibare Brian Hurd met wie hij kon duelleren. Dat laatste was een mooi moment om afscheid te nemen van dit bijzonder aangename en meer dan geslaagde festival.
Organisatie: Goezot in’ t Hofke, Oud-Turnhout
CORE Festival 2023 - Een legale rave twee dagen lang
CORE Festival 2023
Ossegempark
Brussel
2023-05-27 + 28
Erik Vandamme
CORE Festival , een organisatie van Tomorrowland en Rock Werchter, is in 2023 aan zijn tweede editie toe in het gezellige Ossegempark, Brussel. Het fijne aan het CORE Festival is de gemoedelijke sfeer die er heerst, waarbij iedereen welkom is.
Er staan wat kleppers op het podium, met een rits ontdekkingen. Vijf podia diversiteit, spreekt een breed publiek aan, twee dagen lang, door een fijne mix van elektronische kwaliteitsacts, hiphop en de betere r&b band met de jonge hippe jazzgeneratie en dj's.
Ons verspreiden over vijf podia is een 'no go 'scenario. We besloten de DJ acts, ondanks alles, zo goed te laten voor wat het was en legden onze focus op R&B, hiphop en jazz acts op de twee podia Ardo en Edoma. Twee dagen lang genoten we met volle teugen van een complete, veelzijdige legale rave …
dag 1 - zaterdag 27 mei 2023
Op Endoma stage mocht de talentvolle Brusselse R&B artieste Mavee (***1/2) haar beste beentje voorzetten, letterlijk dan. Met haar kristalheldere stem, werd er op het podia vooral gedanst, Mavee laat zich niet alleen omringen door enkele knappe dansers, zelf kan ze er ook wel wat van. De twee muzikanten, een keyboard speler en knappe drummer, zorgen voor een aanstekelijke sound. Een opzwepende emo start. Naar het einde van de set gaf een rapper nog een push forward.. Voor een handvol enthousiaste fans, en enkele toevallige passanten, liet Mavee ons horen dat ze heel wat potentieel heeft.
Rori (***1/2) zorgt op het grote podium (Ardo) dan weer voor een bijzonder zwoele set waardoor de temperatuur naar een kookpunt stijgt. De bijzonder pittige deerne heeft een warme stem en straalt zelfverzekerdheid uit. Uiteraard is er bij Rori groeimogelijkheid, ze bleek net iets te licht uit te vallen op het grote podium, maar haar uitstraling en vocals compenseerden het.
De uit Chicago afkomstige artieste Ravyn Lenae (****) heeft een stem als een nachtegaal, en ze weet jazz invloeden te combineren met R&B en klinkt binnen de scene vrij uniek. Er komt naast jazz en R&B heel wat soul boven drijven. Een ruim publiek is er voor te vinden. Door de bedwelmende grooves zweef je en geraak je onder hypnose. Haar vocals en het klankenspectrum van de muzikanten bieden een sprookjesachtige totaalbeleving. Magisch.
Het duo Nu Genea (***1/2) bracht voor de gelegenheid een heuse live band mee. Een groovy funkende sound is omgeven van haar warme stem. Een gevoel van welbehagen zweeft over ons heen. De sax biedt een mooie meerwaarde. Nu Genea speelt in de blakende zon en is dus ideaal zomerse muziek dus.
Even de benen losgooien? Een dansfeestje? Op de AltVerda stage, gelegen op een locatie omgeven door trappen, deed denken aan een arena … in het klein. Deze stond bomvol dans lustige ravers die zich lieten meevoeren op de zwoele klanken die virtuoze Eliza Rose (****) uit haar instrumenten bracht. Een bijzonder soulvol, zuiderse tintje had deze sound. De Londense DJ Eliza Rose had trouwens oog voor de choreografie. Een mooi geheel.
Een van de absolute hoogtepunten van het weekend kregen we in de Endoma stage met het duo DOMI & JD BECK (*****). Het duo ligt onder contract bij het label van Anderson Paak en het lijkt ons een kwestie van tijd eer ze de grote podia onveilig zullen maken met hun kitscherige set, die een grote brok humor kent.
Tegenover elkander zitten ze, getooid in opvallende pakje, bewezen de keyboard speler (met een toiletpot als stoel) en de drummer zich. Ze hebben ook een pracht van een stem. De twee improviseren maar al te graag . Hier druipt het spelplezier vanaf . De dromerige klankkleur, de psychedelica en de jazzy soundscapes kennen abrupte tempowissels door hun vingervlugheid. Wat een duo.
Masego (****) is de band en het alias van de 29-jarige Jamaicaanse Amerikaan Micah Davis, een multi-instrumentalist pur sang. De veelzijdige artiest biedt zelfs een streepje groovende jazz met z’n saxofoon; of een broeierige Jamaicaanse reggae sound en heel subtiel, afro invloeden; het zit allemaal verborgen in de muziek van deze veelzijdige muzikant, die zich heel goed laat omringen. Een overtuigende aanpak , dansende mensen , een set die iedereen in vuur en vlam zette, een totaalbeleving.
Op de eerste dag werd de meer jazz liefhebber enorm verwend, want ook meester drummer Yussef Dayes (****) was er eentje om te koesteren in het genre. Hij voegt er funk en Zuid-Amerikaanse invloeden aan toe. Een wisselend, gedreven drumwerk siert. Hij is goed omringd door een pianist die alles uit de kast haalt, en een bassist die met een vingervlugheid de snaren diep raakt. Los van dit, was er een meesterlijke sax, die zorgde voor kippenvelmomenten. Er waren enkele opmerkelijke solo’s. Het spelplezier, de improvisatie en de allerhande klanken intrigeerden.
Pusha T (****) is een Rap veteraan die het niet moet hebben van liefelijke tafereeltjes. De man blaft en bijt zoals dat hoort binnen de betere hipHop. Een moshpit ontstaat. Pusha T is geen rap voor pussy's, zoveel is zeker, in de sound en de teksten horen we het met talrijke uppercuts , alsook in de stoere, rauwe uitstraling. Wat een Hiphop/rap straight from the heart.
Het contrast met PinkPantheress (***) kon niet groter zijn. De BBC Sound of 2022-winnares zorgde voor een volle tent enthousiaste fans. Hier waren velen binnen de r&b voor te vinden. De sound, haar aanstekelijke vocals en die wulpse, kinderlijk houding kleurden het geheel. Het was wel allemaal binnen de lijntjes en onschuldig. Het meest interessante moment was de DJ act, die het even mocht overnemen; hier kregen we opzwepende, stomende beats.
En plots stond de mainstage overvol voor NxWorries (****1/2). Niet zo verwonderlijk, want dit project bestaat uit het legendarische duo DJ Knxwledge en superster Anderson. Paak. Al gauw werd hier een opzwepend, zweterig hip hop feest gebouwd. Knxwlegde is een klanken tovenaar die zijn publiek bezweert en Anderson. Paak een getalenteerd entertainer. De man wisselt van pakjes, is getooid met een vreemde hoed en gaat naar een felroze outfit. Ze bespelen hun publiek, dat uitzinnig wordt, en uit de bol gaat. Op het einde van de set mochten een sliert meisjes met hem op het podium, om het wilde feestje compleet te maken. Wat een entertainer deze NxWorries!
Sinds de voorbije Lokerse Feesten zijn we onvoorwaardelijke fan van Charlotte Adigéry en Bolis Pupul (*****) Het duo mengt elektronica met gitaarriedels en voegt er een portie R&B, soul aan toe. "Een groovy sound, die inwerkt op de dansspieren is het resultaat. De aanstekelijke, opzwepende, toegankelijke muziek overtuigt. Er ontstaat als het ware een rave-party Ze zijn beiden niet vies van wat experiment.", schreven we toen over hun optreden. Ook nu is dit het geval. Wat een opzwepende, emotievolle set. Charlotte had net een hectische dag achter de rug, nadat ze het nieuws had gekregen dat haar vader die aan Alzheimer lijdt, was vermist. Gelukkig is alles goed gekomen, en is de man gezond en wel terug gevonden. Charlotte, voor de gelegenheid in knalgroene outfit, bezorgt je kippenvel met haar bezwerende stem. Bolis Pupul van zijn kant zorgt voor het klankentapijt, en samen klinkt het veelzijdig, kleurrijk, magisch.Wat een weergaloze performance!
Angèle (****) is door de jaren uitgegroeid tot een Belgische fenomeen. Ze heeft op de podia bewezen, een uitzonderlijke artieste te zijn. Ze speelde een ware thuismatch in Brussel. De wereldartieste intussen is blij dat ze hier eens terug kon zijn. Recent mocht ze o.a. tweemaal op het bekendste, Amerikaanse festival Coachella spelen.
In Brussel bracht ze danseressen mee , die haar pittige, fleurige set een internationale uitstraling bezorgden. Veel glitter, pracht en verkleedpartijen die een mooi geheel tekenen, zonder te vervallen in kitsch. De show mocht er dus gerust zijn.
Ze is een sterke persoonlijkheid als zangeres en danseres. Damso mocht bij '"Démons" mee rappen, haar broer was er niet bij.
Op het einde van de set bracht Angèle haar liefde voor haar Brussel in “Bruxelles je t'aime”. Iedereen was tevreden van deze meer dan geslaagde festivaldag.
dag 2 - zondag 28 mei 2023
Dag twee werd gekenmerkt door meer rap en hiphop acts … De beentjes werden al meteen losgegooid op een ware DJ act van Diane (****) op de AltVerda stage. Door een mengelmoes aan aanstekelijke beats en de vervormde vocals, zorgde Diane voor een lichtjes spirituele totaalbeleving. Een hypnotiserende klankenpracht met een vaak herkenbare sound deed ons lekker zweven.
Bij de naam Superjazzclub (*****) zou je prompt denken aan jazz. Die invloed zit er zeker in bij dit in knal oranje geklede gezelschap. Na de exotische energieboosts, namen de zangers plaats op een stoel en gingen over naar een meer ingetogen set, de meerstemmigheid zorgde voor een gezapige sfeer. Het contrast tussen het opzwepende en het intieme was wat groot, maar het liet de twee kanten zien van dit gezelschap dat ons kon bekoren. Een mix van stijlen en een gevarieerde set.
Op zijn eentje wist Glints (****) ons compleet omver te blazen. Wat een persoonlijkheid! De Antwerpenaar is een charismatische klasse entertainer, die zijn publiek steeds aanport. Hij heeft tevens een sterke stem. Zijn grappige bindteksten en de aanstekelijke wijze waarop hij zijn songs brengt, prikkelen de dansspieren. Hij zorgt voor de nodige energieboosts. Op “Sorry” mocht vriendin Blu Samu hem vergezellen, een mooie meerwaarde in de set. Humor, feestelijkheid en blijdschap vormen de rode draad op een nummer als “Rome”. Glints op zijn eentje, klasse!
De Britse zangeres Olivia Dean (****) is een opkomend talent. Ze brengt binnenkort haar debuut uit. Olivia wist ons alvast mee te voeren met haar muziek en haar vocals naar mooie landschappen; ze straalt een sterk charisma uit .
Door enkele technische problemen ging de drive wat uit het optreden, maar Olivia lostte dit telkens op met een leuke kwinkslag. “Baby Come home” deed ons smelten, enkel begeleid van gitaar en haar overtuigende vocals. Een sympathieke zangeres en vertelster.. Talentrijk dus.
We blijven ook op deze tweede festival dag bewust balanceren tussen de twee podia. We kunnen vaak mooie gesprekken aangaan met de mensen om ons heen en banden smeden. Dat is net het mooie aan een gezellig festival als CORE festival…
Caballero & JeanJass (***) is een duo uit de Brusselse rap stal; ze brachten een gezapige set, niks meer of minder. Leuk voor even dus.
We zeiden het al, op de tweede dag waren er opvallend veel rap acts. De Amerikaanse East Coast-rapper JPEGMAFIA (****) bracht een rauwe, energieke rap act, compleet op zijn eentje en vaak in het donker. Ruwweg sloeg hij om zich heen en ging hij de controverse niet uit de weg. Eens zijn set ingezet, vroeg hij om de lichten te doven en de muziek luider te zetten, waarna alle registers werden open getrokken; een oorverdovende wervelstorm aan rap teksten ontstond, Geen rap voor tere zieltjes deze JPEGMAFIA. Het publiek reageerde uitzinnig.
Tijd voor jazz met Afrikaanse invloeden. Kokoroko (*****) liet een andere wind waaien door aanstekelijke blazers en de verbluffende solo's. De warme vocals deden de temperatuur stijgen. De muziek van Kokoroko is heel divers en gevarieerd. Er is meer dan oooit ruimte voor improvisatie. Er ontstaat een wervelend feestje waarbij een brug wordt geslagen van jazz naar de Afro-Westerse cultuur. Wat een groove kregen we hier.
Benny The Butcher (***) is een rap act, die het vooral moet hebben van veel spierballengerol en een dosis zelfverheerlijking. Hier hadden we minder uppercuts te verwerken tav de andere rappers. Maar hij was eentje die dicht bij zijn fans stond, er komt zelfs een handtekening sessie te pas tijdens de set. Een goede en leuke rap act.
Ook Goldband (****) stond geprogrammeerd op CORE festival. Hun kitscherige songs schoven probleemloos in. Muziek en show vinden elkaar hier perfect. Een welgekomen afwisseling temidden die rap/hiphopacts. “De Wereld" zet een denderend feestje in.
Goldband weet waarmee ze bezig zijn. De band maakt gebruik van doorsnee clichés om hun publiek te bekoren, en komen met zowat alles weg, vol overgave en vanuit het buikgevoel. Straight from the heart.. Zin in een feestje, zonder scrupules, dan moet je bij Goldband zijn.
De Nieuw-Zeelandse indie/psychedelische rockband Unknow Mortal Orchestra (****) tapt uit een heel ander vaatje. Hun mix van funk, soul, pop, hiphop zorgt voor een breed scala, waarop iedereen mee. Ze traden op in een donker kader, de letters UMO zorgden voor wat licht in de duisternis; we werden ondergedompeld in een bevreemdend mooie, fantasieprikkelende sfeer, die een bedwelmende invloed heeft. Een mooi contrast in de programmatie.
Little Simz (*****) is uitgegroeid tot een groots hip hop fenomeen. Als een ware diva entertaint ze haar publiek van begin tot eind. “Silhouet” registreerde reeds haar talent en veelzijdigheid. Helemaal op haar eentje pakte ze iedereen zonder enig probleem in; het voelde zelfs wat onaards aan. Op “Intovert' verscheen toch een bassist en gitarist op het podium. Simz verdween even van het podium, de muzikanten zetten een instrumentale versie van Carlos Santana's “Maria, Maria” in. Op "Selfish" en "Woman" werden de dansspieren aangesproken, een knaller om te eindigen. We kregen een wervelende show. Little Simz sloeg de brug tussen reality poetry en party gevoel. Ze wist iedereen te raken. Wat een karakter en natuurlijk charisma straalt ze uit.
Channel Tres (*****) zorgde voor een volkstoeloop in de Endoma stage. De Amerikaanse rapper is aan een opmars bezig sinds de release van zijn album 'Refresh' en de vervolgEP ‘Real Cultural Shit’. In een fluo-roze rok met een groene, glitteren panty en twee dansers, zorgde Channel Tres voor een dansfeestje ‘pur sang’ op het CORE festival. Iedereen stond huer letterlijk te dansen, met de handen in de lucht. Wat een energieboost en –bom! Channel Tres kwam, zag en overwon.
Dat wervelend feestje stond in schril contrast met de zweverig indiepop van alt-J (***1/2), die een warme gloed over ons heen bracht. Toch was er voldoende publieke belangstelling, gezien de band een sterke fanbase heeft, en best wat hits achter zijn naam heeft als "Hard Drive Gold" en meezingers "Left Hand Free" en "Breezeblocks". alt-J heeft geen flashy lighthows nodig, ze hielden het sober, ook in de muzikale omlijsting. Die hartverwarmende groovy sound bracht iedereen wat dichter bij elkaar.
Bolis Pupul (****) mocht de Endoma tent afsluiten. Hij is een ware klankentovenaar en beschikt over een bijzonder, onaardse stem. De lightshow was een meerwaarde, alle lichtjes op het podium als om ons heen flikkerden in alle kleuren. Een magisch geheel. Een dansparty die uitbundigheid en weemoed samenbalde.
Moderat (***1/2) haalt zijn inspiratie uit de Berlijnse clubs. De opzwepende beats, de verbluffende lichtshow en de subtiele vocale inbreng brachten ons naar het laatste feestje. Moderat tekende voor de ultieme rave party op die pompende beats; een klein rustpunt tussenin was welgekomen. Een sterke knaller om af te sluiten.
Organisatie: Live Nation (Rock Werchter) ism Tomorrowland
Wacken Battle 2023 - Objector wint Belgische Wacken Battle
Wacken Battle 2023
Objector, Cardinal, Hope Erodes, Unravel, Through The Void, Asvana, Secondhand Saints, Echoes Of Nihil
De Volkskring
Kruisem
2023-05-27
Filip Van der Linden
Dit jaar spelen vier Belgische bands op Wacken Open Air. De organisatoren zetten zelf al de landgenoten Schizophrenia, The Black Mirrors en Bütcher op hun affiche. Voor de vierde plek werd een band battle georganiseerd en die werd op zaterdag 27 mei in Zingem (Kruisem) gewonnen door Objector.
De Wacken Battle is voor heel wat Belgische bands een kans op een felbegeerde podiumplaats op het grootste en/of belangrijkste metalfestival ter wereld. Dat wil toch elke band op zijn Wikipedia-pagina kunnen zetten vooraleer ze de band opdoeken? Voor een paar Belgische bands betekende het winnen van deze battle nog meer dan het mogen spelen om Wacken en opende dit deuren naar internationale erkenning. Voor bands die net naast het hoogste schavot grijpen, blijft De Volkskring in Zingem vaak lang een zure herinnering: die droom was binnen handbereik en hoe hard je het ook wou en hoe hard je ook je best gedaan hebt, soms is een andere band gewoon net iets beter. Hoop en verdriet samengebald in een zakdoek van een paar spannende uren in Zingem.
Unravel mocht om 17.30 u de aftrap geven en was de enige band die zo goed als ‘thuis’ speelde, hoewel ze dat gegeven door het vroege aanvangsuur niet echt konden uitbuiten. Net als in de andere band battles waaraan ze reeds deelnamen moesten ze ook hier als eerste aan de slag. Een nadeel, vinden ze zelf. Je wordt dan de standaard waaraan alle volgende bands worden afgemeten. Unravel is een zeskoppige band met metalcore als hoofdingrediënt maar met zeker nog andere invloeden erbij. Vaste elementen in de formule zijn de screams van Gilles en de cleane vocals van Gaëlle (ook de enige dame op het podium van deze avond). Het gaat van loeiharde drumpartijen en agressieve gitaren tot zeemzoete harmonieën en gedowntunede breakdowns. Hun beste nummer in de set was afsluiter “The End Of My Rope”.
Unravel is een nog relatief jonge band. In Zingem zagen we dat deze band heel veel potentieel heeft, maar ook dat hun huidige kracht niet altijd in de juiste richting werkt. Meer structuur in de songopbouw kan helpen en vooral meer structuur in wat er gebeurt op het podium.
Voor hun eerste release in eigen beheer konden ze samenwerken met producer Tim De Gieter (Amenra, Doodseskader) en hun ‘verlies’ op Humo’s Rock Rally en deze Wacken Battle willen ze doorspoelen met nieuwe opnames voor een volgend album. Unravel is een band waarvan we verwachten dat ze ook zonder het winnen van de Wacken Battle zullen doorbreken.
Hope Erodes werd opgericht in 2013 en was in deze battle één van de ‘oudste’ of toch meer ervaren bands. In 2016 stonden ze al eens eerder in de finale van de Belgische Wacken Battle, maar toen moesten ze de duimen leggen voor Carrion. De Kempense metalcoreband onderging intussen al wat wissels en heeft met zanger Koen Van der Aa – om het eens in voetbaltermen uit te drukken - een goede transfer gedaan. Hun set was gebald, met knappe versies van “Rainwalker” en “Kriegswaisen”.
Hope Erodes trad niet aan met revanche-gevoelens voor 2016, maar had wel goed nagedacht over wat ze zelf nog beter konden doen dan toen. Ze lonkten vooral naar de vakjury door onder meer constant de rand van het podium op te zoeken en het publiek aan te kijken terwijl ze speelden. Tegelijk leek dat soms wat te beredeneerd en te geforceerd professioneel en misten we de spontaniteit en roekeloosheid die de jongere bands die avond wel hadden. Misschien wordt voor Hope Erodes de derde deelname scheepsrecht. Dat ze deze zomer al op Tolminator in Slovenië staan toont dat ze het winnen van deze battle niet meer nodig hebben als springplank.
Asvana is een vijfkoppige metal- en rockband uit Pelt die nog maar in 2021 uit de startblokken schoot. De band bracht al vier singles uit die allemaal positief werden onthaald en ook in andere band battles kreeg Asvana veel lof. Inzake genre is Asvana moeilijk in één hokje te duwen, maar er zit evenveel alternatieve rock als metal in hun cocktail. Grunge is ook niet ver weg in een aantal nummers. Het moet zich misschien nog wat uitkristalliseren om te zien en te horen waar deze band naartoe wil. Deze roedel jonge wolven hadden misschien wel de meest originele sound van de avond, maar op het podium konden ze hun gebrek aan ervaring niet verstoppen en dat gegeven weegt niet op tegen het potentieel dat heel wat mensen hen terecht toewijzen.
Ook Echoes Of Nihil is een relatief jonge band, opgericht in 2020. Ze vinden de mosterd bij Madball, Machine Head en Lamb Of God en mengen die in hun metal en hardcore. Heel veel energie en agressie dus op het podium bij deze Brusselaars, maar ook een gebrek aan originaliteit in het genre en aan podiumprésence. In De Volkskring valt hun korte set op een koude steen, ondanks veel inzet en hard werk van de band.
Secondhand Saints is nog zo’n relatief jonge metalcoreband (gestart in 2020) die het vooral van Sturm un Drang moet hebben. De dubbele vocalen (clean/screams) zijn een goed concept, maar nu ook weer niet fantastisch origineel. De samples zijn een leuke toevoeging. Zoals wel vaker bij metalcore zitten alle songs vaak in exact hetzelfde spectrum en teert ook deze band vooral op energie. Die hebben ze dan wel in overvloed. Deze band speelde reeds een mooie reeks supports bij elkaar en lijkt klaar voor de grotere clubs en festivalpodia.
Het heel kritische publiek in Zingem gunde hen evenwel geen ticket naar Wacken. Maar bij Secondhand Saints wedden ze op twee paarden, want deze band zit ook al in de halve finales van de Alcatraz Bash voor een plek op het podium van Alcatraz in Kortrijk. Leuk detail: zopas werd Kenny Callebaut ingelijfd als nieuwe gitarist bij Secondhand Saints. Met zijn vorige band, Cathubodua, verloor hij in 2019 maar heel nipt de finale van de toenmalige Wacken Battle.
Through The Void is een Brusselse band die nu-metal mengt met metalcore. Terwijl ze op hun releases best wel origineel klinken, moeten ze het live vooral hebben van hun energie en dat lukt niet altijd. In Zingem openden ze fel met “The Answer” en waren ze de eerste band die het lukte om het publiek te laten meebrullen en kregen ze een bescheiden moshpit voor het podium. Maar toen ze dat moshen wilden uitvergroten tot een wall of death was het resultaat vooral een grote lege plek voor het podium. Nu-metal is bezig aan een revival en misschien kan Through The Void daar zijn wagonnetje aanpikken.
Tot aan de bekendmaking van de punten leek hardrockband Cardinal de te kloppen kandidaat voor het winnen van deze Wacken Battle. Ook dit is een relatief jonge band, die pas vorig jaar zijn eerste EP uitbracht. Vooral zanger Lucca maakte in Zingem een heel goede beurt. Cardinal durfde het aan om een lange ballad te brengen (die pas voorbij de helft een powerballad werd) en daarin hoorden we hem loepzuiver zingen over de eenzame gitaarlijn van Anton. Dubbele punten: voor lef en omdat de uitvoering perfect was. Ze brengen hun hardrock met passie en overtuiging, maar niet iedereen in de band is al even podiumvast. Net als op hun EP werden we live gecharmeerd door “Nightflyer” en “NDA”. Zanger Lucca toonde de eerste blote bast van de avond, maar in dit genre mag je dat nog veel schaamtelozer uitspelen. De grens daarvan ligt nog een stuk voorbij Freddy Mercury.
Deze band kon reeds een reeks mooie supports spelen in binnen- en buitenland en werd zopas nog opgeroepen als invallende band op WildFest, toch één van de grotere festivals in de Benelux inzake glam- en sleaze. Er zit nog meer potentieel in Cardinal dan we in de korte set in Zingem te zien en te horen kregen. Elk van de bandleden heeft nog groeimarge, maar de basis is al heel degelijk (songopbouw, attitude en ambitie, muzikaal-technische bagage, …). Dat ze dit jaar niet voor ons land naar België mogen, is waarschijnlijk enkel te danken aan het vooroordeel bij een aantal aanwezigen dat hardrock niet het genre is waar ze in Wacken op zitten te wachten.
Objector was één van de ‘oudere’ bands in deze finale. De band timmert al 15 jaar aan de weg met enkele mooie hoogtepunten maar ook soms lange pauzes waarin niet zo gek veel gebeurt. Objector speelde al supports voor onder meer Testament, Toxik, Distillator, Evil Invaders en After All, maar de poort naar brede internationale erkenning bleef vooralsnog altijd op een kier. In Zingem mochten ze als allerlaatste band aantreden en dat maakte dat hun energieke thrash nog vers in het geheugen zat als de stemformulieren moeten worden ingevuld. Alle nummers in Zingem kwamen van hun album ‘Social Intolerance’, uit 2018 alweer.
Objector stond op het podium met het vertrouwen van de grote dagen en combineerde spontaniteit en spelplezier met veel professionalisme. Het was één van de eerste bands die avond die doorhad dat metal uiteindelijk ook maar entertainment is en dat je als gitarist beter niet constant naar je snaren en vingers zit te kijken, maar wel naar het publiek. We zijn de laatsten om iemand te beoordelen op zijn kledij, maar ergens hopen we toch dat zanger Bock in Wacken niet het podium opgaat in de sandalen en de geruite korte broek die hij in De Volkskring droeg.
Vooraf hadden we de plek van Objector graag gegund aan één van de jongere thrashmetalbands in Vlaanderen, maar in Zingem zette Objector de puntjes op de i. Van deze acht finalisten waren ze afgetekend de band bij uitstek die ons land kan vertegenwoordigen.
Van de bandleden van Objector was drummer Ricardo Flores misschien nog het meeste overweldigd door de overwinning. Net als zijn ex-bandmaat Kenny van Secondhand Saints miste hij met Cathubodua in 2019 de eerste plaats in deze battle met slechts een paar punten. Dat hij nu pas enkele weken bij Objector drumt en al meteen mee mag naar Wacken smaakt waarschijnlijk heel zoet als revanche.
Organisatie: VZW RTP
Dunk!festival 2023 - Postrock in al z’n moves - Een intens totaalbeleven
Dunk!festival 2023
VierNulVier (Vooruit)
Gent
2023-05-18 t-m 2023-05-20
Jasper Vanassche en Erik Vandamme
Postrock in al z’n moves.. dat is Dunk!. Drie dagen lang was het, in alle vriendschap een verenigen en een muzikale ontdekkingsreis, die tekende voor een overweldigend, magisch totaalbeleven. Een overzicht.
dag 1 - donderdag 18 mei 2023 - Postrock-industrial kronkels
Godflesh was een beetje een vreemde eend in de bijt op een postrock festival, of zeg maar een vreemde eend die bijt. Met hun agressieve industrial-metal scheurden ze de grote zaal aan flarden. Misschien iets te hard en te frontaal voor de vele post-rock liefhebbers in de zaal, maar wel een welkome afwisseling op een festival waar een beetje te veel in dezelfde vijver gevist wordt.
Am Fost La Munte Si Mi A Placut is een Roemeense post rock band die enthousiast onthaald werd door een volle Balzaal, hun sound was best genietbaar maar wij konden ons niet ontdoen van het gedacht dat dit het soort post-rock band van dertien in een dozijn was. Best OK, maar we hebben het allemaal wel al eens eerder gehoord.
Het Belgische Motek, dat na vele jaren nog eens op een podium stond, wist de Domzaal bij momenten muisstil te krijgen. Ze begeesterden het publiek met hun innemende songs en quasi volledig instrumentale sound. Wij weten het, een thuismatch zorgt altijd voor extra aandacht en sfeer, maar die verdienden ze echt wel met zo een sterke set. Laat dit niet zomaar een éénmalige reünie zijn, maar wel een nieuw begin.
Een briljant einde van de avond met alweer een bruisende instrumentale band God Is An Astronaut. Post rock die al eens naar metal neigde, met de neus richting Russian Circles en Maybeshewill. Hemelse sound, bij momenten stomend en loeiend, elders dan weer wiegend en zalvend, één van de betere post-rock bands van het moment. Dit was anderhalf uur begeestering.
(dank aan Sam De Rijcke)
dag 2 - vrijdag 19 mei 2023 - Een Verbluffende Reis Door Muzikale Genres (Jasper Vanassche)
De tweede dag van het DUNK Festival bood een breed scala aan muzikale stijlen en indrukwekkende optredens. Het was een dag vol intensiteit, emotie en ontdekking, waarbij zowel gevestigde namen als opkomende talenten het publiek wisten te betoveren met hun artistieke kunsten. Het speelveld van de post-rock is veel breder dan de meesten denken, dat is bij dezen weer bewezen.
Het podium was er één van een diverse line-up van boeiende artiesten.
De dag begon met Nordic Giants, een mysterieus duo dat zowel in hun muziek als visuele presentatie sterk leunt op cinematische composities. Ze speelden veel nummers van hun nieuwste album ‘Symbiosis’, waarin neoklassieke introspectie de boventoon voerde. De films die ze tijdens hun optreden vertoonden, zoals “Faceless" en "Illuminate", versterkten de sfeer van mysterie en meeslependheid.
Daarna was het de beurt aan Glaston., een Zwitsers kwartet dat melodische, kalme en soms gedurfde muziek bracht. Met piano als leidraad namen ze ons mee op een golvende stroom tussen eb en vloed. Ze hopen op een definitieve doorbraak met de release van hun album ‘I Am Whole’ en dat wordt alsmaar waarschijnlijker, zeker omdat ze ook na hun optreden sympathiek genoeg waren om kennis te maken met het publiek onder het genot van een pintje.
Het hoogtepunt van de dag was het langverwachte optreden van Maybeshewill, de band die in 2015 uit elkaar ging maar in 2020 weer bij elkaar kwam. Ze worden beschouwd als de architecten van de moderne postrock en hun set was energiek en zorgvuldig uitgebalanceerd. Ze schuwden metal- en punkriffs niet en brachten een dwingende performance die deed denken aan een orgie van King Gizzard, Explosions in the Sky en The Mars Volta. Het album ‘No Feeling is Final’ concurreert zelfs met het beste werk van 65daysofstatic. De muziek was rijkelijk ingekleurd met een breed scala aan gitaren, drums, toetsen, strijkers en zelfs blazers. Hoewel ritmisch soms complex, bleef het lied altijd centraal staan doorheen hun set en zo konden ook de strengste criticasters overtuigen.
Jose Tomas Molina bracht jazzinvloeden in de theaterzaal met zijn hypnotische soundscapes, uitgevoerd op virtuoze wijze op de piano. Deze Chileense multi-instrumentalist wist het publiek te betoveren met zijn muzikale kunsten. Vervolgens ruimde de piano plaats voor de gitaar en was het tijd voor een dosis harde doom van Morgensoll, een band uit Jakarta, Indonesië. Met hun donderende geluid vulden ze de Domzaal en lieten ze de VierNulVier schudden op zijn grondvesten. Le Temps Du Loup miste daarentegen wat melodie. Het Spaanse trio heeft nog maar net ‘Leteo’ uit, hun derde album bij dunk!records, afwachten welke weg ze verder in hun carrière inslaan.
And So I Watch You From Afar uit Belfast bracht een set met veel nummers van hun album ‘The Endless Shimmering’. Het was verrassend dat ze niet veel materiaal speelden vanop hun laatste worp ‘Jettison’, maar desondanks wisten ze met hun energetische riffs, creatieve melodieën en goed opgebouwde songs het publiek te boeien. De set werd nergens saai of voorspelbaar, iets wat vaak een valkuil is in dit genre. Er was ook ruimte voor interactie met het publiek toen een jongen uit de moshpit werd gehaald en mocht meespelen op het podium. Dit zorgde voor een bijzonder moment en toonde de connectie tussen de band en hun fans. Grappig trouwens dat de ene gitarist een voetbalshort droeg, terwijl de andere een T-shirt droeg van Amenra.
A.A. Williams, een Britse artieste die het alt-rock muzieklandschap verkent, bracht krachtige composities ten gehore. Haar explosieve nummers zoals "Evaporate", "Control" en "Melt" verdienden zeker een eervolle vermelding. Caspian, met hun baslijnen en autotune-stem die deden denken aan Daft Punk, raakten een gevoelige snaar met hun opbouwende muziek. Ze speelden veel nummers van hun album ‘On Circles’, waaronder "The Bluebird", "Wildblood", "Flowers of Light" en "Arcs of Command". Het publiek werd meegenomen op een sonische reis.
Het Contemporary Noise Ensemble bracht post-jazz met elektronische invloeden. Hun agressieve en futuristische geluid zorgde voor een interessante mix en maakte hen een vrolijke Poolse duo een ideale tip voor het Gent Jazz festival. Huracan, een Gentse band die bekend staat om hun strakke muziek, sloot de avond af. Ze speelden nummers van hun lovend ontvangen album ‘We Are Very Happy’. Hun nummers, waaronder "Bruises" met zijn punk-energie, intense riffs en dynamische drums, deden denken aan die andere Belgische top-band Brutus, maar dan iets zwaarder. Ze speelden ook een nieuw nummer genaamd "The Reverend" voor het eerst live, wat zorgde voor een laatste kippenvelmomenten.
dag 3 - zaterdag 20 mei 2023 - Een overweldigend totaalbeleven (Erik Vandamme)
Dunk!festival was voor mij persoonlijk een ontdekking van jewelste, we blikken terug naar 2007/2008 … Na Slint in de Ancienne Belgique, in 2007, heeft de postrock microbe me gepakt. In de zoektocht van dit genre botsten we op het interessante, magische festival Dunk!festival, in de Bevergemse Vijvers, Zottegem. We zijn tien jaar na elkaar blijven gaan naar een festival waar we ons geborgen en verbonden voelden. Niet alleen door de muziek, maar ook door de bijzonder gemoedelijke sfeer, die het festival zo uniek maakt.
De doorgroei naar een outdoor festival, met concerten in het bos deden er nog een schepje bovenop. Wat een totaalbeleving.
Toen het festival, na de corona periode en een streaming editie in 2021, verhuisde naar VierNulVier (Vooruit), Gent, ervaarden we wat scepticisme. De 'magie' was een beetje weg, hier herrees een zoveelste indoor festival. Maar de prachtige locatie in al z’n aspecten spreekt tot de verbeelding, en dat heelt (spijtig wel, de vele trappen) .
We stellen nu vast dat die magie van toen er nog steeds is, het heeft alleen een andere vorm aangenomen. Dat is natuurlijk de verdienste van een super sympathieke organisatie , alles was tot de puntjes uitgewerkt om het de bezoeker zo aangenaam mogelijk te maken en de bands op het podium speelden een intense set. En er is de gemoedelijke, amicale sfeer, die ons allen verbindt.
Verslag van een boeiende dag …
Opvallend veel bands uit Australië op deze editie van Dunk!festival. Eén daarvan was Solkyri (***1/2) die een typische postrock set spelen, zonder echt iets toe te voegen. Interessant waren de drums, subliem van aard en tot de verbeelding sprekend. In een gezapig sfeertje, kreeg de doorsnee postrock liefhebber zijn eerste adrenalinestoot te verwerken.
Op naar de Balzaal … Svntax Error (****) zoekt de sfeervolle, bedwelmende sound van de postrock op, die een hypnotiserende invloed heeft. Er werd soms heel lichtjes geflirt met de geluidsnormen. Die intensiteit zorgt voor een oorverdovende totaalbeleving waardoor je compleet 'zen' de zaal verlaat.
‘Zen’ werden we ook van GGGOLDDD (*****) die op z’n beurt voor een occulte totaalbeleving zorgde, in grote mate door de act van frontvrouw Milena Eva; als een bosnimf zalft ze zacht strelend je ziel, om dan te veranderen in een demonisch wezen dat je hart uitrukt en je ziel doet branden in de Hel. Dynamiek door haar vocals en haar bewegingen. Contrasten tussen licht en duisternis. De instrumentatie is dreigend, ingetogen, spannend. Intimiteit als een poel van verderf. Een complete band stond hier.
Minpunt steeds, de overlappingen , waarbij je keuzes moet maken …We besloten dan zowel het optreden van Use Knife in de Domzaal als Muschroom Giant in de Balzaal mee te pikken. Use Knife (****) is geen onbekende, toen we de band zagen optreden op Sonic City festival vorig jaar schreven we:''Stef Heeren, Kwinten Mordijck en Saif Al-Qaissy halen, verstopt achter doorzichtige doeken waarop mooie beelden verschenen, alles uit de kast om de aanwezigen te bedwelmen met een audiovisueel totaalspektakel." Binnen het intieme kadering in de Domzaal kwam die beleving nog meer tot zijn recht in duistere klank en lichtgevende beelden. We werden meegezogen in dit muzikaal verhaal. Wat een magie tussen licht en donker, een ingetogen schoonheid en een oorverdovend lawaai.
Mushroom Giant (***1/2) maakt evenzeer gebruik van klank en beeld. De intense riffs en de drums zorgen voor rillingen. Niet dat ze direct het genre postrock een andere dimensie geven, maar met de beelden, werkt het geheel hypnotiserend; een totaalbeleving dus. We genoten, lekker headbangend, van dit spel van klank en beeld. Een kleurrijk ‘postrock’paradijs!
EF (*****) is een Zweedse formatie, die al meer dan vijftien jaar bezig is. De groep uit Göteborg lastte sinds 2018 een pauze in. En zijn dus nu terug … van eigenlijk nooit echt weg te zijn geweest. We zagen de band in 2011 en 2014 op Dunk!festival en werden twee keer compleet van onze sokken geblazen. De liefde voor EF is nooit voorbij gegaan, en ook nu in 2023 bezorgde de Zweedse postrock grootmeester ons koude rillingen. Het intense, kleurrijke klankentapijt brengt ons naar een sprookjesachtige wereld; de sound is fantasieprikkelend met tot de verbeelding sprekende wezens uit het sprookjesbos. De instrumentatie en de subtiele vocals overtuigden enorm. EF klonk groots.
Terug naar de Balzaal en de Domzaal voor twee acts. We hadden vóór het optreden een gesprek aan de merchandiser met SEIMS (****) uit Australië, een zeer sympathieke band die typische postrock speelt, en met de beelden op het scherm de zintuigen prikkelen. Een beleving van zalven en slaan, er zijn ingetogen, hartverwarmende soundscapes, en er zijn expressieve sounds, die alle registers opentrekken, en je in een wervelstorm doen belanden. Je wordt lekker door elkaar geschud.
De Duitse band [ b o l t ] (*****) tapt in de Domzaal uit een heel ander vaatje, en kan oorverdovend uit de hoek komen. Wat een noise. [ b o l t ] tekent voor een bijzonder donkere, grauwe wereld, de waanzin nabij.
'Intensiteit in het kwadraat', schreven we over het optreden van We Lost The Sea (*****) in de concertzaal. De band verkent wegen van intense stiltes én oorverdovende klanken, die de muren doen trillen.
In hun sound schuilt enorm wat emotie, sommige songs broos pakkend, andere als mokerslagen, stevig en hard. De sublieme lichtshow was terecht een overtuigend toemaatje.
We besloten ook even de Theaterzaal te bezoeken voor het duo Hauschka & Angermann (*****). In zijn vele experimenten heeft Hauschka (artiestennaam van Volker Bertelmann) de afgelopen drie decennia een revolutie ontketend in de neoklassieke muziek. De multi-instrumentalist is een klankentovenaar. Bertelmann brengt de Duitse percussionist Kai Angermann mee naar Dunk!. Een man die met percussie de grenzen van experiment aftast.
Beide improviseren en tasten de grenzen af. Een klankenpatroon in een paradijselijke omgeving binnen elektronische muziek en percussie. De staande ovatie was dan ook terecht!
Op naar de afsluiter vanavond MONO (****). De Japanse formatie zijn meesters in oorverdovende postrock met Midden-Oosterse sounds. Iets wat je hier niet elke dag tegen komt. De confrontatie van verschillende culturen intrigeert, de opbouw van een ondoordringbare muur van riffs en klanken, doen de oorschelpen trillen. Verschroeiend als de heetste lava van een vulkaan, doet MONO de temperatuur tot een kookpunt stijgen. MONO bouwt zijn geluidsmuur op, explodeert en brengt rust. Het kenmerkend Japans geluidje zorgt voor dat ietsje meer. MONO zorgt voor een overweldigend gevoel.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Dunk!festival 2023 - three days of Postrock
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4872-dunk-festival-2023.html
Organisatiez: Dunk!festival + VIERNULVIER (Vooruit), Gent
Labadoux 2023 - 5 t-m 7 mei 2023 - Labadoux in een nieuw jasje, heerlijk genietbaar festival!
Labadoux 2023
Festivalterrein
Ingelmunster
2023-05-05 t-m 2023-05-07
Els Gheysen en Filip Gheysen
Regelmatig staken we de Wantebrug over, op weg naar de overkant van het kanaal. En de jongste weken merkten we het al snel: de grote tent stond dichter bij de talud dan vorige jaren. De bedoeling hiervan werd ons snel duidelijk: de VIPS kunnen nog naar de VIPtent achter de concerttent, maar worden gescheiden van de artiesten.
Enige tijd later verscheen een kleine broertje van die concerttent aan de andere kant van de brug, ook met rode en blauwe banden die eindigen in zo’n scherpe punten. Nog altijd doet zo’n tent ons denken aan de middeleeuwse exemplaren die werden opgezet om een stad te belegeren…Uiteraard gaat het er in Ingelmunster vreedzamer aan toe. Die tweede tent werd de BARBARAK gedoopt. En nee, het is geen vervanger van de PUBTENT zaliger! De BARBARAK was het warme nest voor een hele resem DJ’s die elk hun eigen ding mochten doen: reggae of dub, alles kon! En vóór die tent was het blijkbaar gezellig toeven met een drankje op een bankje. Nee, wij zijn er niet binnen geweest… Er was al een ruim aanbod aan live artiesten want verderop stond nog zo’n witte rechthoekige CLUBtent waar de ‘kleinere’ namen mochten optreden.
Zo pendelden we heen en weer van de CONCERT- naar de CLUBTENT. Samen met een goed volgepakt publiek.
dag 1 - vrijdag 5 mei 2023
Kids With Buns - Op 8 mei 2022 zagen we Marie van Uytvanck en Amber Piddington al op Labadoux in de clubtent. Toen was er geen doorkomen aan en we bleven we luisteren van op een afstand Dit jaar mochten ze de aftrap geven van het weekend in de grote concerttent! Niet het meest dankbare moment om meteen een volle tent te lokken, maar uiteraard zijn de fans al present! De jonge dames spelen met overgave en onze indruk klopt waarschijnlijk met de werkelijkheid: ze voelen zich vrijer op het podium en jagen het vuur uit hun gitaren. Er moet hen ook iets van het hart (eindelijk mag het gezegd worden): in de herfst komt hun debuutplaat uit! Hoerastemming in de tent!
En zoals we vorig jaar reeds zeiden: de lage stemmen, de donkere songs passen bij een donkere winteravond. Maar Labadoux wordt geprogrammeerd in de lente, ook in dit jaar-zonder-echte-lente. In ieder geval hebben de meiden progressie gemaakt, niet alleen wat betreft het podium en de tent, maar ook in hun attitude op het podium. ‘Kids’ worden groot! (Veranderen ze dan van groepsnaam…?)
Oriana Ikomo - Voor een 25-jarige beschikt de Brusselse Oriana Ikoma (Koninklijk Conservatorium Gent) al over een zeer krachtige stem die ze als een muziekinstrument gebruikt. Als één van de finalisten van De Nieuwe Lichting 2023, kon zij niet ontbreken op de affiche van dit jaar. Ze wordt ondersteund door een prima band: Uit de keyboards van Alan Van Rompuy (jazzpiano aan het Conservatorium van Antwerpen) klinken experimentele geluiden terwijl de background zangeressen zorgen voor een klanktapijt waarop Ikoma haar melodieën kan uitrollen. Als je denkt dat ze plots aan het rappen slaat, blijkt dat we een tape met een Engels fragment uit film of interview horen. Ook dat maakt deel uit van de songs die geworteld zijn in jazz, soul of RnB. Met een vervorming van haar stem klinkt ze als een robot. Toch iets voor de liefhebbers! Check haar eerste single “YOU” (2021) maar eens op je favoriete stream.
Voor wie benieuwd is: Op 8 juni staat ze ook in de 4AD in Diksmuide.
Ruben Block - Op zaterdag 21 augustus 2021 had Ruben Block al een afspraak op Labadoux. Maar dan één van het korte type: na twee songs werden artiest en publiek letterlijk weggespoeld in een bijbels onweer. Vandaag was het tijd om revanche te nemen.
Meteen speelt Block een resem songs waaronder “Big Hole” van zijn band Triggerfinger. Even lijkt het erop dat we alleen muziek zonder aankondiging gaan krijgen tot hij verklaart: “We speelden eerst enkele songs zonder onderbreking om te zien of de weergoden dit keer geen roet in het eten komen gooien”. Nu we weer dicht bij elkaar onder een tentzeil mogen genieten van muziek, is dat gevaar wel miniem geworden!
We hebben een volle tent mensen die het Triggerfinger werk enorm appreciëren. Maar Block speelt ook veel eigen werk uit zijn solo-album. Daarover meldt hij: “Niets is solo! Aan het album waaruit deze songs komen werken veel mensen mee die goed zijn in wat ze doen.” We gaan geen titels opsommen maar het is een feit dat Block niet alleen een fantastische zanger is maar ook een uitmuntend gitarist en een performer die de fotografen machtige actiefoto's bezorgt!
Een buitenbeentje in de setlist is “Niets is voor altijd”, een beklijvende cover van een nummer van Madou uit de vroege 80ies dat door de originele uitvoerder Vera Coomans het voorbije jaar een make-over kreeg. Dit nummer, waarin een sterke vrouw opkomt voor haar rechten tegenover de onderdrukking van haar man, kreeg een harde hakkende gitaarbegeleiding die er perfect bij past. Je moet duidelijk geen vrouw zijn om deze song geloofwaardig te brengen!
Compro Oro - Bij Compro Oro (‘Koop goud’ in het Spaans) kan je niet naast frontman Wim Segers kijken die met vibrafoon en keyboards op het voorplan treedt. Met zijn rode trommelstokken goochelt hij acrobatische melodieën uit de buizen van zijn instrument. Hij kon het achterneefje zijn van Ruben Gonzalez van de Buena Vista Social Club want hun muziek druipt van de Cubaanse rum! Ook Ry Cooder komt even om de hoek kijken als uit de pedal steel van Bart Vervaeck instrumentale landschappen klinken die zo uit de film ‘Paris Texas’ lijken te komen met daarboven een jazzy vibrafoon.
Tussendoor maakt Segers met een kwinkslag reclame voor hun winkeltje na het optreden: nadat hij bijna verdronk toen hij tijdens de coronatijd een avontuurlijke tocht deed met een kajak, schreef hij de song “Kayak”. "Maar ik ben er nog, een reden te meer om onze plaat te kopen!" In deze instrumental speelt hij een catchy refrein op de synthesizer.
Een band die zeker een omweg waard is, bijvoorbeeld op 28 mei tijdens het Brussels Jazzweekend.
Heather Nova - Met Heather Nova programmeert Lx één van de grote artiesten van rond de vorige eeuwwisseling. Deze ijzersterke singer-songwriter staat helemaal alleen, gewapend met haar akoestische gitaar op het podium. De frêle dame pakt het publiek in met haar ontwapenende glimlach en hoe ze vertelt “how great it is to be in Belgium on this nice festival”.
Met “Storm” krijgt de storm die donderdagnacht onze streek teisterde een plaats in de playlist van deze set. In “Heart and Shoulder” haalt ze de hoogste noten. Wij kenden slechts de radiohits die de voorbije decennia regelmatig de revue passeerden, maar het moge duidelijk zijn dat hier een grote dame aan het werk is. “I Wanna Be Your Light” is een nummer over scheiding in de goede zin: when a breakup breaks you open to let the good come in… Een hart onder de riem voor wie hetzelfde meemaakte.
Uit het coveralbum dat ze opnam tijdens de pandemie speelt ze “Fireproof” van The National en “Here Comes your man” van de Pixies. een nummer uit de 80ies toen ze nog op de artschool zat. Het wordt een mooie versie met de akoestische gitaar en het breekbare en toch sterke stemgeluid.
Aan de toetsen brengt ze een medley van nummers die in elkaar overvloeien: haar eigen “Winterblue” en “ I've been waiting for a girl like you”van Foreigner. Moet kunnen…
Met “Rewild Me” brengt ze een pleidooi om terug connectie te maken met de natuur. Een boodschap die ze weet over te brengen op een muisstil publiek (de laatste rijen niet meegerekend). En dan komt voor minstens één persoon in de tent het hoogtepunt van het weekend, misschien wel van het hele jaar als ze samen met Heather Nova op het podium de tweede stem mag zingen in “London rain”. Het duurt even voor ze op het podium raakt maar ze brengt het er voortreffelijk van af en oogst meteen een ovatie. Een mooi en ontroerend moment voor iedereen in de tent!
Tankus The Henge - Het contrast kan niet groter zijn dan met deze zeskoppige band uit Londen in de Clubtent. De zanger staat zowel op als voor zijn piano en gaat tekeer op het kleine podium als een waterduivel in een glas Guinness. De blazers denderen als een stoomtrein door het tentzeil. Nu we, opnieuw thuis, in alle rust even checken op Spotify klinkt een song als “Last Night in New Orleans” nogal braafjes, terwijl ze live een hete broeierige sfeer oproepen!
Opnieuw brengt Lx zijn machtige reputatie in de praktijk: je krijgt bands te zien en te horen die vooraf nobele onbekenden zijn maar die je niet meer zal vergeten, eens je ze gezien hebt!
Flip Kowlier - De West-Vlaming is lang niet aan zijn eerste passage op Labadoux. Was hij er de voorbije jaren nog als Ertebreker, we herinneren ons ook nog dat hij er bij was, een tiental jaar geleden als zichzelf! Zou hij het zelf nog weten? We vermoeden van niet, als we mogen geloven wat hij zingt in “Vergeten” uit zijn jongste album ‘Vrijdag’: Kzoe ne ke jinne dag willen zonder dak alles vergete… (Voor wie de grapjes hoort in de muziek: dit nummer eindigt met de piano akkoorden van “GLORIA”).
In de voorbije decennia heeft Flip een songbook bijeen geskrevn dat van A tot Z gekend is bij de West-Vlamingen, veel te uitgebreid voor één optreden. “Angelo & Angelique” wordt begeleid met dwarsfluitklanken uit de keyboards. “Dunderdagnacht” en “El mundo Kapoto” zijn de perfecte feestnummers en “Directeur” wordt door de hele tent luidkeels meegezongen: "Wuk est er mie gebeurd...?"
Flip kan lukraak plukken uit zijn eigen jukebox: “In de fik”, “Jezus”, “t zit een bjistje” ... Alles wordt meegezongen, gebruld geneuried. Rapper Detox Danny komt eens ook om het hoekje kijken. Kowlier is in zijn element en speelt een soort muzikale tennis met het publiek.
Het refrein van "Ne welgemeende" wordt meegebruld en halfweg houdt Kowlier de leiband even strak: "Zijn jullie er klaar voor...? Ge moet het zeker zijn hé...!" Als een echte volksmenner speelt hij ook dit spel met “Min Moaten”: de zaal krijgt het compliment ‘zo goed’ te zingen, dus speelt de groep eens heel slecht. En dan is het bijna 1 uur geworden, "We moeten stil zijn voor de gebeurs... Roep eens de groeten van Flip..." . Het publiek speelt het spelletje mee.
Terloops vermeldt hij dat dit het laatste nummer was, waarop boe-geroep klinkt, wat bij Kowlier niet in goede aarde valt: "Aja! Gaan we awoe roepen omdat dit het laatste nummer was?" Toch komt er nog een extraatje als beloning: "Mo ba nin..".
We verlaten de tent onder de volle maan over een uitgestorven festivalterrein want in de tent gaat het feestje verder. Kan je iets negaties zeggen over de eerste festivaldag op Labadoux? “Mo ba neeg!” Was het slecht weer,zoals voorspeld? “Mo ba nint!” Zien we er tegenop om morgen terug te keren? “Mo ba nim!”
dag 2 - zaterdag 6 mei 2023
KOBE & BENJAMIN SERCU - De familie Sercu is geworteld in de West-Vlaamse klei en heeft vertakkingen in alle mogelijke artistieke ‘branches’! Kobe zagen we al met ondersteunend gitaarspel bij Bart Cafmeyer en zijn jongste broer Benjamin schreef en regisseerde deze winter nog het toneelstuk ‘Zeem’. In de Clubtent zingt hij een prachtige tweede stem of begeleidt hij zijn broer Kobe op accordeon of mondharmonica. De bekendste broer Matthias was er niet bij; volgens Kobe was hij naar de kroning in Engeland. Een derde broer op de scène is Sam op bas. De groep wordt vervolledigd met toetsen en drums.
Kobe brengt eigen werk over o.a. eigen kinderen "Kiendje" of covers zoals "Mirror" dat nu "Speegel" getiteld is. Ballades op een reggae- of walsritme over een verloren "Woar zie'j gie nu?" of gevonden liefde "Vannacht" worden afgewisseld met humoristische teksten:”We zijn blie! Tis zaterdag! Tis schoon were! Tis Kobe Sercu!” Het West-Vlaams dat 45 jaar geleden nog verguisd en verbannen werd en 25 jaar geleden door “Gerrit Callewaert uut Boavekove” opnieuw op de kaart werd gezet, beleeft nu zijn hoogtijdagen zowel op TV als in de muziek!
De Sercu’s debuteerden op het festival, dit keer nog in de kleine clubtent. Maar er bestaat een traditie op Lx dat je (soms binnen het jaar) promoveert naar de concerttent. Daar kijken wij alvast naar uit! Dit is een perfecte opener!
BRUTTI DI FOSCO - Zoals elk jaar kunnen wij op Labadoux rekenen op een portie powerfolk. De tijd dat folk niet elektrisch mocht versterkt worden ligt reeds lang achter ons. Dit keer krijgen we een stel jonge Italiaanse honden dat wat dolt met elektrische gitaren: metal met een Keltisch sausje geserveerd door een doedelzak. Dit is nog altijd één van de luidste instrumenten: de speler van dienst rent draadloos op het podium rond om met de gitaristen te baltsen. We krijgen fragmenten van covers: “What is love, Don't Hurt me” van Haddaway en iets van Wham (als het maar bekend klinkt). We worden naar YouTube verwezen voor verder luisterplezier. Dat hebben we gedaan en het eerste wat we vinden is “Luce” dat in een prachtig natuurdecor is opgenomen. Allen daarheen dus, dan zie je dat Fosco blijkbaar de bijnaam is van frontman Lorenzo Carducci (zang en cornemuse).
VIS À VIS - Met Vis à Vis toont de Brusselse muzikante in tijden van overprikkeling, gaat ze op zoek naar haar ware zelf in een turbulente, chaotische wereld. Chloë vermengt, met de hulp van producer Thomas Jillings (Linus, Ottla) en mixers Willem Malfliet (Woolvs) en Aram Santy, zachte, analoge synths en een saxofoon met meer opzwepende, elektronische beats. De live band bestaat uit Tim Caramin (Glints, 2 Times Nothing), Kobe Dupont (Geppetto & The Whales), Lenny Steigerwald (Aligaga) en Arnaud Guichard (Serendip Quartet).
Het geduld van de Clubtentgangers wordt op de proef gesteld met een uitgelopen soundcheck tot de frontvrouw schuchter aankondigt: we komen uit Brussel en Antwerpen en we zijn op vakantie in Ingelmunster. Die frêle dame heeft wel een krachtige stem die ten volle tot haar recht komt op het volle soundtapijt dat de band weeft. Op de site van Lx leren we dat Chloë Nols geïnspireerd wordt door een toenemende ervaring met psychische kwetsbaarheid en hoogsensitiviteit. De decibels die de live band produceert hebben hierop eerder een heilzaam effect. Tim Caramin (Glints, 2 Times Nothing), Kobe Dupont (Geppetto & The Whales), Lenny Steigerwald (Aligaga) en Arnaud Guichard (Serendip Quartet) geven het beste van zichzelf!
Maar de programmatie van Lx stuurt ons na een veel te korte tijd terug naar de Concerttent waar een andere frontvrouw het beste van zichzelf zal geven … ISOLDE LASOEN - Isolde Lasoen is al jaren aan de weg aan het timmeren, in de eerste plaats met haar drumsticks achter frontmannen zoals Daan maar gaandeweg heeft ze (gelukkig maar!) ook haar stem ontdekt.
We vliegen er meteen in met de radiohit “Oh Dear”, titelsong van de nieuwe plaat waarin de marimba een prominente plaats inneemt. Na een dromerige intro op toetsen komt de song echt op gang met een mooi duet tussen bas en percussie. De stem van Isolde zweeft boven die klanken als een leeuwerik die het zomerse uitspansel bestormt.
“Douce Mélancolie” (samenzang met gitarist) vat perfect de sfeer van de nieuwe langspeler samen: die typische nostalgie van de Franse film uit de 70ies; lange hete zomers, verbleekte warme kleuren en eindeloze vrije tijd waarmee verveelde jonge lui geen weg weten ... “tendre nostalgie, le beau temps après la pluie, le bonheur d’être triste”.
“Capricorn Avenue” is een instrumental met veel percussie en gitaarklanken à la Isaac Hayes. Het zou ons niet verbazen als dit nummer ooit opduikt in de soundtrack van een film, samen met “Bed and Breakfast”, een nummer op een walsritme met een vrolijk gefluit als enige lyrics. En “Batterie” ten slotte lijkt al verfilmd te zijn met Daan als hoofdacteur die parlando zingt naar het voorbeeld van Alain Delon bij Dalida uit (inderdaad) 1973.
Dan krijgen we een vergeten classic van Aphrodite’s Child met de onlangs gestorven Vangelis: “The Four Horsemen”. Deze cultclassic: is al bekend als radiohit van Isolde uit 2021, maar je moet het live horen om de rillingen te voelen. Na de stomende outro volgt een minimalistische intro van “Ghosting”. Het publiek blijft stil verder luisteren, volledig in de ban van de uitgebalanceerde set.
JOHN BLEK - Wie een volledig optreden meepikt in de Concerttent heeft niet veel tijd meer over voor de Clubtent. In tijden van digitaal TV-kijken waarbij je het ene opneemt terwijl je het andere bekijkt, is het soms frustrerend dat je geen twee optredens tegelijk kan volgen.
Eens je in de tent staat overspoelt je weer de magie van een live optreden! Singer-songwriter John Blek pakt met zijn doorleefde stem en de emotie die hij in zijn muziek weet te leggen, iedereen die luistert, helemaal in.
Op de site van Lx wordt hij vergeleken met Luka Bloom: “Een meesterverteller en een verbluffende fingerpicking-gitarist.” Meteen snappen we wat bedoeld wordt: Hij kondigt een song aan over een jonge landloper die op straat sterft. Berichten in de pers betuigen verontwaardiging om het failliet van de welvaartstaat, tot uiteindelijk blijkt dat de jongeman een keuze had en naar huis kon. Hij bleef op straat leven uit vrije keuze en aanvaardde de ultieme consequenties van de complete vrijheid. John Blek brengt een ode… Daarna heeft hij een duet waarbij hij beide stemmen vertolkt “uit economische overwegingen, dat is method acting” grapt hij. De man heeft een machtige stem en inderdaad prachtig gitaarspel! Hij was al te gast in Lendelede bij Oorzaak en toen waren we ook verhinderd. We onthouden zijn naam en gaan ooit nog een volledig optreden zien! Erewoord!
STEVE HARLEY & COCKNEY REBEL - Bij Labadoux zijn ze nooit bang om ‘’oude namen’ te programmeren (sommigen zouden het durven ‘vergane glorie’ noemen). Steve Harley kleurt onze muzikale herinneringen al 50 jaar met leuke popsongs die de radio nog altijd graag uitzendt, maar ook met progressieve rock die we met wat meer moeite moesten ontdekken.
Als het optreden nog maar goed en wel op gang is en een groot deel van het publiek nog niet weet wat ze mogen verwachten, probeert de frontman al een meezingmoment op gang te trekken. Dat is nog wat te vroeg, eerst moeten ze nog wat opgewarmd worden. Daarna komt meteen “Judy Teen”, een hit uit de vroege 70ies die de fanclub van Meau waarschijnlijk nog nooit gehoord heeft, maar wel nostalgisch is voor de zestigers onder ons!
Steve komt niet van zijn barkruk af maar heeft nog altijd lenige stembanden en weinig moeite met de hoge noten! Hij bedenkt: “Het festival bestaat 33 jaar en ik ben al 50 jaar bezig... What kept you so long?” Dan volgt een nummer over de rockgroep die altijd onderweg is...
Ook “Mr. Raffles (Man it was mean)” is één van die ingewikkelde popsongs waarbij je er drie krijgt voor de prijs van één. Verandering van ritme en melodie en dan terugschakelen naar de intro, het kon allemaal in de 70ies en nu klinkt het nog altijd leuk!
Vóór de pandemie blikte Harley een nieuw album in met vooral covers, naar eigen zeggen: nooit kunnen promoten, het is 3 jaar oud maar nog altijd zijn ‘nieuw’ album. Hij contacteerde alle songwriters maar Mick en Keith van “You’re Out Of Time” gaven niet thuis, in tegenstelling tot andere songwriters … Op oude songs zoals “Mr. Soft” komt de viool dan weer goed van pas! Hij zag ook eigen werk ook gecoverd door bv Rod Stewart op zijn voorlaatste plaat, wat een grote eer is.
Op het einde krijgen we nog wat uitleg over zijn doorbraak met “Sebastian”: een symfonisch nummer dat niet op de BBC maar wel in Belgium op één stond,en dat is hij niet vergeten! Onlangs haalde dit nummer nog plaats 48 in de Classics Top 1000 van radio 1. Het bombastische nummer werd zeer goed gebracht met de beperkte bezetting. Natuurlijk zijn er nu synths die heel wat klassiek geschoolde muzikanten kunnen vervangen. En als je de originele plaat niet nauwgezet vergelijkt met een liveversie, dan kan je niet klagen!
En wat werd er gevraagd als toemaatje? Uiteraard “Make me Smile” "Ken ik niet, we spelen iets anders..." . Wat hij uiteraard niet deed, de rakker! Het was een fijn weerzien!
GUY DAVIS - Met Guy Davis krijgen we onze portie blues op Lx. We denken toch even terug aan Tim -Tiny Legs- De Graeve die we in de Clubtent verschillende keren aan het werk zagen. Hij was bijna de hofleverancier van echte blues aan dit festival! Volgende week is hij precies een jaar geleden overleden bij zijn derde levertransplantatie op amper 43-jarige leeftijd. ‘Only the good die young’ …
Maar Guy Davis vult deze leemte op met gitaren en banjo. Hij brengt de Clubtent in de sfeer van de Southern States met bv. "Boom Boom” (John Lee Hooker) dat naadloos overvloeit in “Baby Please Don't go” (blues-standard die een rock-standard werd). Als de gitaar niet precies doet wat hij wenst, schakelt hij over naar de banjo. We krijgen nog een uitleg over pudding: “You hit the pudding with a spoon...” , en dan moet hij trillen.”I once ate a pudding in Engeland. Big mistake!” Je kan met Engelse pudding blijkbaar een muur bouwen! Ga op Spotify eens op zoek naar “Shaky Pudding” van Davis. Geniet van de fingerpickin’ banjo en beluister de tekst.
Net zoals veel bluesnummers weet je niet of het over een dessertje gaat dan wel over iets dat je dubbelzinnig moet opnemen. Alweer een zalig presentje van Lx, geserveerd met een roosje tussen de snaren!
STARSAILOR - De Britse popgroep Starsailor met frontman James Walsh begint brengt met “Poor Misguided Fool” meteen één van de bekendste nummers die je normaal als toegift verwacht. Geen slecht idee want het is al een poos geleden sinds hun laatste grote hit. Zo geven ze meteen antwoord op de vraag die sommigen zich misschien stellen: “Star-wie??”
Zanger Walsh brengt de nummers met hart en ziel en lijkt ons de vriendelijke ideale schoonzoon. Toch krijgen we van hem het eerste stukje kritiek op wat vandaag in het UK gaande is: “It's great to be away from England today!” King Charles zal er wel niet wakker van liggen…We herinneren ons nog “Some of us”, een nummer dat intussen al 20 jaar oud is. Hij beweert dat ze een beetje in een vacuum terecht gekomen zijn “after the set of the great Steve Harley, we do our best…” Ze zijn duidelijk ook fan!
Met “Come together” krijgen we een geïnspireerde cover (ja, van The Beatles). Het koor in de tent neemt automatisch over, mooi meegenomen.
Halfweg het optreden wordt al naar “Four to the floor” gevraagd, maar als een goede papa tegen zijn ongeduldige kinderen, belooft Walsh dit voor het einde van het optreden. Iedereen tevreden!
ALICE FRANCIS - “Alice Francis is de koningin van de Neo-swing”. Zo staat het op de site van Lx. Voor ons lijkt ze de reïncarnatie van Josephine Baker in haar glinsterende jurk: een flamboyante verschijning waaraan alles swingt wat los of vast zit. De vierkoppige band zorgt voor een mix van vooroorlogse swing met electrobeats, niets voor niets staat er een laptop bij de gitarist!. Haar stemgeluid is krachtig en we kunnen de site van Lx bijtreden, waar ze vergelijken met grootheden als Billie Holiday of Eartha Kitt!
Soms lijkt het een muziekquiz voor specialisten als je in een minder bekend nummer plots “Hi Di hi Di hi, Hi Di hi Di ho” herkent uit … Ja waar komt dit ook alweer uit? ja, uit “Minnie the Moocher” van Cab Calloway.
Alweer zo’n zalig zotte band die naar hartelust pikt en mixt uit de muziekgeschiedenis!
HOOVERPHONIC - Bij de start van het optreden vertelt Alex de anekdote van een 20-jarige journalist die over het vorige optreden schreef dat de eerste nummers onbekend waren. Die nummers waren ook ongeveer 20 jaar oud… Tot zover de waarde van een mening!
"Om maar te zeggen dat we deze avond niets dan hits gaan serveren!", beloofde hij. Geike schitterde als een ster. We trappen een open deur in als we zeggen dat ze een prachtige stem heeft en een gracieuze verschijning is. Vestimentair viel er ook wel iets te beleven: de knalroze jas van nepbont die een veelkleurig broekpak verhulde, mocht na enkele nummers uit. Een spionkop van bronstige fans begon "Geike! Geike!" te scanderen. Geamuseerd glimlachte ze maar of ze dit amusant zou blijven vinden, viel nog te bezien.
Zoals beloofd kwamen de hits eraan en ze waren echt een liveplaat waardig! (Zouden er op Lx al liveplaten opgenomen zijn?)
Een uitschieter was de sobere versie van “Vinegar and Salt” met alleen pianobegeleiding. Hierbij toch ook een pluim voor de prachtige belichting met op Geike en de pianist elk één spot!
Op het einde gaf Alex nog wat duiding bij de samples in "2 Wicky" (Isaac Hayes) en "Sometimes" (Walker brothers) “Kent er iemand één nummer van the Walker brothers?” Hij stelde de vraag waarschijnlijk in het bijzonder aan de nog altijd luidruchtige spionkop. En of ze nog eens stil wilden luisteren naar het laatste nummer. wat ze gelukkig ook deden…
FEROCIOUS DOG - Na een symfonische intro die ook in een stadion zou passen, bestormen 6 Engelsen het podium met de muziek direct in vijfde versnelling. Op de dansvloer is er voor een fotograaf geen doorkomen aan. Het enthousiaste publiek dat we ons nog herinneren van de pubtent zaliger heeft hier weer een onderkomen gevonden. Lx schrijft op de website: "Ze delen het verlangen om te communiceren via de klanken van hun perfect dansbare songs. Enorm meeslepende tunes die iedereen laten dansen!" We zien het voor onze ogen gebeuren. Folk(rock) is terug van nooit echt weg geweest!
NOON - Met Noon krijgen we een Bretoense groep die het traditionele geluid van doedelzakken mixt met elektronische muziek. Het klinkt voor ons als slagroom op frieten of mayonaise op een taart…Toch weten de doedelzakken het publiek te veroveren dat waarschijnlijk hiervoor speciaal nog eens naar de concerttent gekomen is. Het aantal toeschouwers dat bij Hooverphonic stond is waarschijnlijk gevierendeeld en daar zal het gevorderde uur ook wel iets mee te maken hebben.
Voor ons mag het iets meer Alan Stivell en wat minder Avicii zijn, maar net zoals bij de 20-jarige journalist die naar Hooverphonic kwam… dit is maar één mening …
dag 3 - zondag 6 mei 2023
BOOM’N VAN DE WEIRELD - Onder een grijze wolkenhemel start de festivalzondag in de concerttent met Boom’n van de Weireld. Een ferme blazerssectie aangevuld met accordeon, gitaar en slagwerk produceert een Balkangeluid met West-Vlaamse teksten. Ze spelen vrolijke nummers over het leven en geven hier graag hun eigen mening over.
Zelfs op dit vroege middaguur is er al heel wat volk in de tent en die lusten deze cocktail wel! Opnieuw is dit een schot in de West-Vlaamse roos! Ik vraag me af hoe de toeschouwers van buiten onze provincie dit smaken want het is niet allemaal West-Vlaams dat we horen vóór het podium en op de weide. Dat iets dat we volgend jaar eens gaan uitzoeken want de keuze van de groepen zal dan niet anders gekleurd zijn dan dit jaar.
De Boom’n eindigen met het vooruitzicht op een gedeelde frisse pint (natuurlijk door het publiek te betalen) om dan te genieten van een mooie festivalzomer tot ... “L'été sera passé”! En hij moet nog beginnen… We hopen met hen op dit mooie vooruitzicht!
MEAU - Meau is een jonge Nederlandse twintiger uit de provincie Noord-Holland. Ze wordt beïnvloed door o.a. Eefje de Visser, Maaike Ouboter, Bon Iver en Spinvis. Waarschijnlijk is zij één van de eerste artiesten die als songwriter uit haar cocon kwam midden in de periode van de pandemie. Haar eersteling ‘KALMTE’ werd in 2020 dan ook dankzij een radiostation bij een ruimer publiek bekend gemaakt. Optreden kon pas in 2021. Geen gemakkelijke start!
Meteen vallen de harde G en de Gooise R op (in West-Vlaanderen is het onderscheid precies tegenovergesteld). Het is sterker dan onszelf, maar dit is al een eerste hindernis die onze Vlaamse oren moeten nemen.
De muziek komt beter binnen: De begeleidende band speelt uitmuntend en ook Meau zingt perfect! En de teksten... Die gaan over wat een twintiger bezig houdt. "Ouder" gaat (waarschijnlijk) over haar herinnering aan zichzelf als jong kind zonder zorgen in tegenstelling tot de jongvolwassene die ze nu is: “Vijf jaar, vlecht in het haar, bevrijd (...) Ze had geen zorgen, had geen pijn (...) Nu lig ik nachtenlang te denken of dat ik jou wel heb verdiend” .
Volwassen worden in deze turbulente tijden, het zal geen sinecure zijn. Een mens op pensioenleeftijd zou op den duur blij zijn dat hij al zo oud is! Als ze “Dat heb jij gedaan” brengt, blijkt een koor van jonge meisjes in de tent te staan die elk woord kunnen meezingen. Meer dan 66 miljoen luisteraars op Spotify liegen er niet om! Ze was ook heel blij te melden dat ze binnen 2 dagen haar debuutalbum krijgt. De liefhebbers zijn bij deze verwittigd!
ROSA BUTSI - Rosa Butsi, op de website van Lx aangekondigd als een artieste die haar muzikale genen en haar artiestennaam van haar Hongaarse oma erfde, blijkt de groepsnaam van een duo te zijn dat de zangeres vormt met een jonge bassiste. De 10 snaren weven prachtige jazzy gitaarcomposities die gesmaakt worden in de kleine clubtent. "We hadden niet gedacht dat jullie met zoveel zouden zijn", klinkt het oprecht. "Er is nu niks anders ", hoor ik de sarcastische uitleg achteraan in de tent (want de Concerttent wordt momenteel klaar gezet voor Marble Sounds). Gelukkig raakt die opmerking niet tot op het podium.
Opnieuw zien we een jonge vrouw aan de micro, maar met totaal andere muziek dan Meau... Minder mainstream maar met minstens evenveel klasse!
Deze programmatie is iets waarin een klein festival groot kan zijn: programmeer zowel de Spotifymiljonairs als zij die onder de 100.000 luisteraars blijven. Je leert nieuwe namen kennen en wie weet vullen zij binnen afzienbare tijd ook grote tenten en/of grote zalen!
MARBLE SOUNDS - Al meer dan 10 jaar blijft Pieter Van Dessel zichzelf muzikaal uitdagen, en op zijn vijfde album doet hij dat niet door grenzen te verleggen, maar net door dieper tot in de kern van Marble Sounds door te dringen. Met enkele zelfspelende piano’s, een paar goedgeplaatste strijkers en hier en daar zelfs een Bulgaars koor, tast Marble Sounds de grenzen af van de essentie van hun sound. Zo homogeen als ‘Marble Sounds’ klínkt, zo heterogeen zijn de verhalen die je in de songs trekken.
Marble Sounds trekt geen bomvolle tent, maar het publiek luistert aandachtig naar de songs. En al hebben ze geen jukebox vol hits zoals Hooverphonic op zaterdag of Kowlier op vrijdag, we krijgen toch ook ‘waar voor ons geld’: frontman Pieter Van Dessel, zanger en pianist, laat zich -naast een tweede toetsenman- bijstaan door de klassieke rockbezetting met gitaar, bas en drums maar daarnaast ook door een al even klassiek strijkkwartet en last but not least door zangeres Renée Sys.
De nieuwe nummers uit de vijfde plaat worden afgewisseld met ouder werk: als “You Can Leave The Light On” wordt ingezet, weerklinkt er een herkenningsapplaus. Deze eerste hit scoort nog altijd hoge ogen. Het was genieten van elke muzieknoot! Het strijkkwartet brengt een rijke sound in de popnummers en getalenteerd pianist Van Dessel is ook nog eens gezegend met een warme stem die prachtig blendt met die van Sys.
Geen hapklare pop die zoetjes binnen gaat maar wel heterogene songs met een rijke sound waarop je eerst wat moet kauwen vooraleer je ze kan slikken!
Als we in alle bescheidenheid een tip mogen geven: zet het strijkkwartet op stoelen vooraan op het podium in plaats van in de hoek in het donker. De zangeres kan dan naast de keyboards op een verhoog schitteren. Het publiek krijgt nog meer muziek te zién en de fotografen onder ons kunnen hun hart ophalen bij de aanblik van oude houten instrumenten!
RUMBARISTAS - Met Rumbaristas haalt Labadoux weer een bijzondere formatie in hun Clubtent. We zien een Belgisch-Spaans-Italiaans kleurrijk gezelschap dat in het Spaans zingt maar het publiek in het Nederlands bedankt. De zitbankjes in de eerste helft van de tent zijn opgeruimd en er wordt naar hartelust gedanst op de muziek met roots en invloeden uit zowel de Zuid-als Centraal-Europese muziek. De Latijns-Amerikaanse ‘rumba met koffiesmaak’ zorgt voor een opzwepende sfeer waar heel wat mensen naar snakken na een koele lente!
BUURMAN - Na een zeer geslaagde doortocht in 2022 op het podium van de Clubtent, mogen ze op vraag van velen het podium in de concerttent inpalmen. Labadoux programmeert democratisch!
Geert Verdickt is een warme mens. Hij maakt een nieuwe plaat ‘Buurman is Vuurman’ met tien songs die elk hun ontstaansgeschiedenis hebben. Één ervan is “In de oog van de orkaan”, gemaakt voor de minste der minsten (een seingever bij de koers die voor een pistolet en een drankbon zijn vrije tijd opoffert en als hij een fout maakt, met alle zonden van Egypte beladen wordt). Een mooi gebaar maar vooral een krachtig signaal in tijden van sociale media waar het maar al te gemakkelijk is om iemand af te kraken..
Verdickt belooft ons ‘Versgebakken buurmanbroodjes en oude buurmanpateekes’, zoals “Pas 18”, ook een nummer over jongeren die volwassen worden, ”Als de nacht valt, hou me dan vast”.
De groep speelt met de klassieke bezetting van gitaren, toetsen en drums maar nu en dan komt een blazerssectie enkele nummers verrijken, waarna ze weer discreet achter de coulissen verdwijnen. Ook de begeleidingsgroep volgt hen en laat Verdickt solo achter voor “Elk einde is een nieuw begin”, een nummer over het moment waarop wij allen moeten afscheid nemen van wie ons lief is... De tent luistert ademloos, alleen achteraan verstommen de gesprekken niet. Maar als voor hen een afscheid komt, zullen ze dit nummer misschien ook ontdekken.
Ook bij Buurman mag er gecoverd worden: opnieuw treden de blazers aan bij “Ring Of Fire” van Johnny Cash. Een nummer dat past bij de zon die stilaan de tent in avondvuur zet!
L’CHAIM - De banken uit het eerste deel van de clubtent moesten niet meer teruggezet worden. Niet alleen omdat we aan het laatste optreden gekomen zijn, maar met de aanstekelijke ritmes van L'Chaim kan je ook moeilijk blijven stilstaan! Met een diverse mix aan muzikanten uit Nederland, Syrië, Turkije en Italië kan het ook niet anders. Opnieuw zijn de dansers present! Blazers, accordeon en viool produceren geluiden die je kan associëren met een "Camel with Goosepumps" om maar één titel van hun nummers te noemen. Deze band doet gegarandeerd elk feest slagen! Wie drie dagen in de Clubtent bleef kamperen kreeg zeker waar voor zijn geld! Voor ons allemaal nieuwe namen maar wel een perfecte scouting van wie verantwoordelijk is voor de programmatie op LX!
LAÏS - Waar is de tijd toen we voor 900 Belgische frank een dag naar het Folkfestival van Dranouter trokken en dan naar de nieuwe revelatie Laïs gingen kijken en luisteren: drie jonge meisjes die eeuwenoude teksten nieuw leven inbliezen met zelf bedachte melodieën. De tijd heeft niet stil gestaan en nu gaan Jorunn en Nathalie voortaan als duo verder. De dames hebben een schare rasmuzikanten rond zich: multi-instrumentalist Björn Eriksson en partner van Nathalie en zangeres (even multi op allerlei instrumenten) Esther Lybeert (The Antler King, ex Hooverphonic) die soms als derde stem fungeert. Daarnaast staat ook Tom Theuns, die we in het verleden nog zagen bij Ambrozijn. Hij schreef “Ik geniet” voor Laïs. Het Reuzenlied dat we als kinderen nog op school leerden, kwam bij Laïs in 2022 op de plaat met de titel “Orion” en klinkt al bekend in de oren want ook op de radio was dit regelmatig te horen!
Uit dezelfde plaat spelen ze ook “Als ik in de lente sterf”: eerst horen we Nathalie solo en tijdens de instrumentale brug transformeren beide zangeressen als het ware in draaiende derwishen… Het optreden is zowel een lust voor het oor als voor het oog! Een nummer van meer dan tien jaren geleden klinkt nog altijd even fris en ondeugend: “Marie Madeleine n'avait pas quinze ans, Qu'elle en avait bien quatre amants”.
Violiste Lybeert vormt met de frontvrouwen een trio en samen zingen ze a Capella Pools lied dat ze (naar eigen zeggen) zelf niet begrijpen, net zoals de vele Polen die op ‘t Smidje al gedanst hebben zonder er iets van te begrijpen! Ze gaan a capella verder met de drie mannen in het Franse nummer “Belle” (Donne moi un baiser). De a capella sessie wordt besloten met een middeleeuwse ballade begeleid op een handorgel.
Wannes Van de Velde werd nog eens geëerd met een cover van “Pieter Breughel in Brussel”, één van zijn mooiste verhalen op muziek dat al dateert uit de vroege 70ies. We krijgen een machtige versie met hartslag op de basdrum en een slepende melodie op elektrische viool en gitaar. Dit lied uit de oude doos past perfect op hun setlist!
Tom Theuns komt even in vervoering als het strijklicht van de ondergaande zon laag door de open tent naar binnen komt. Tijd om met “'t Smidje” de dansers op de been te brengen. Meteen ontstaat een boombal met honderden dansers die met “Le loup, le renard et la belette” nog wat extra danspasjes kunnen plaatsen.
Een mooi besluit van een mooi weekend!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4835-labadoux-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Les Nuits Botanique 2023 - David Eugene Edwards - Imperial Triumphant - Wat een pakkende intensiteit
Les Nuits Botanique 2023
Botanique (Orangerie/Rotonde)
Brussel
2023-05-07
Erik Vandamme
Wat een pakkende intensiteit vanavond in de Orangerie en in Rotonde op Les Nuits Botanique. Het was een continu balanceren tussen licht en duisternis en tussen oorverdovend en zachtmoedigheid.
In de Orangerie traden Sam De Nef en David Eugene Edwards op terwijl in de Rotonde Neptunian Maximalism en Imperial Triumphant . Een confronterende trip.
Enkel gitaar en stem, en in een sobere verlichting, mocht Sam De Nef (****) de Orangerie ontroeren. Weemoed borrelt op. De man heeft een zachte, warme stem en is een (poëtisch) verhalenverteller, die ons doorheen de set loodst op gezapige wijze, met een kwinkslag.
We voelen ons comfortabel bij Sam De Nef, gezeten in een donker bos rondom het kampvuur. Iedereen genoot van deze intense trip.
Hij stelde ook een nieuwe song voor “Smile”. Hij is een begenadigd sing-songschrijver, vertelt persoonlijke verhalen en raakt de gevoelige snaar, een balanceren tussen lichtvoetigheid en pure duisternis.
Eén van dé ontdekkingen op Les Nuits Bota, paar jaar terug, was de formatie Neptunian Maximalism (****1/2). Ze traden toen aan in het voorprogramma van Emptiness in de Orangerie. We schreven toen: ''Ze improviseren met klankentapijtjes, door percussie en gitaar in elkaar te laten vloeien, of die net elkaar tegenwerken. De groovy sax doet je wegzweven.
Een breed opengetrokken sound en ingetogen momenten is het uitgangspunt”.
Toen stonden ze met een voltallige band op het podium, nu met drie. De basis van dit collectief, saxofonist, Jean Jacques Duerinckx gitarist/zanger Guillaume Cazalet, aangevuld met de Indische tablas speler Sattar Khan.
Neptunian Maximalism houdt van improvisatie en experiment. De drie tenoren verstaan echter de unieke kunst om putten van een Hel te laten open gaan, zonder je echt angst te bezorgen, een donkere gemoedsrust tegen die duistere gedachte. Mooi in een kring, zorgen ze voor een donkere walm van intense rust. De sax gaat soms de hoogte in en gitaarriedels trillen, terwijl bevreemdende vocals je doen rillen van genot tot pure angst; in een dreigend kader heerst een ingetogenheid, die tekent voor een spirituele, magische set.
De Orangerie stond overvol voor David Eugene Edwards (****) , die op zijn eentje met z’n gitaar en intrigerende stem, in een sobere verlichting, een ware profeet, verhalenverteller is. Op poëtisch wijze, zorgt hij net voor dat uniek sfeertje rond het kampvuur, in een wereld van weemoed en verlating. Er heerst iets mystieks, iets mysterieus, iets donkers en iets ongrijpbaars. Iedereen is meegezogen in deze wereld, benadrukt door zijn uitstraling en vocals door zijn stem.
Interactief is hij wel niet, soms wel spijtig, maar hij laat de muziek en z’n teksten voor zich spreken. De sound huivert, is dreigend als zalvend als warm, en zoekt zich een weg te raken.
Bij Imperial Triumphant (*****) is er ook dat donker, dreigend kantje, door het oorverdovend klankentapijt. De gemaskerde muzikanten zorgen voor verschroeiende gitaarriedels en knallende drum salvo's die de Rotonde op zijn grondvesten doet daveren.
De vocals huiveren. Het zijn als demonische wezens, die het publiek letterlijk opzoeken, o.m. de gitarist die door de zaal griezelig om zich heen kijkt en de gitaarlicks trillen. De lege flesjes water nam hij , die de snaren raken.
Een occulte cocktail, een verschroeiende set dus, luidkeels, die de poorten van de Hel openmaakt.
Los van die duistere sfeer, steekt de band er voldoende humor en zelfrelativering in; een deugdzame angst …
Saxofonist JJ Deurinxckx van Neptuinan Maximalism mag op het einde van de regulaire set met zijn snerpende sax klank, nog wat donkerte toevoegen.
Indrukwekkend, grensverleggend en geen voer voor tere zieltjes, wel voor ons die houden van zwelgen in de put van diepe duisternis.
Neem gerust een kijkje naar de pics (Orangerie) @Wim Heirbaut
David Eugene Edwards (homepag)
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4823-david-eugene-edwards-07-05-2023.html?Itemid=0
Sam De Nef
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4822-sam-de-nef-07-05-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique)
Headbanger’s Balls Fest 2023 - Een affiche die verwachtingen schept en een festival dat elke belofte invult
Headbanger’s Balls Fest 2023
De Leest
Izegem
2023-05-06
Filip Van der Linden
Het Vlaamse metalfestivalseizoen wordt traditioneel geopend door Headbanger’s Balls in Izegem. Er zijn nog een paar kleinere organisaties die in ongeveer dezelfde periode iets organiseren, zoals het herboren Gullgems Metal Fest, maar Izegem kan toch beschouwd worden als het sein om opnieuw in groten getale naar metal te gaan luisteren.
Of deze editie zonder (volgens sommigen) ‘zuivere’ metalbands nog wel het etiket metalfestival opgekleefd krijgt, daarover was niet iedereen het eens. Maar in de festivalnaam zit geen ‘metal’, wel ‘headbangen’ en die belofte werd zeker waargemaakt. En als een festival uitverkocht is en als na afloop iedereen tevreden naar huis gaat, dan hebben alle criticasters gewoon ongelijk.
Voor deze tiende editie werd opnieuw heel breed en divers geprogrammeerd, waarbij het duidelijk is dat de organisatie goed de vinger aan de pols houdt van welke bands ‘hot’ of ‘not’ zijn. Misschien had er ook nog een band van de nieuwe Belgische thrash-golf bijgekund en Gnome werd op het festival vaak genoemd als band die daar niet zou misstaan. Wat niet was, kan nog komen.
Openingsact Arson stond collectief met pak, ondervest en das op het podium, iets wat we al eerder zagen bij Triggerfinger, The Godfathers en The Hives. Maar dit Gentse vijftal neemt die aanpak naar een hoger level door ook nog eens het podium heel huiselijk aan te kleden, met ouderwetse lampenkappen, een vloertapijt als backdrop en een houten toog met ober. En die over serveert niet enkel drankjes aan de band, maar ook aan iedereen die op dat vroege uur al voor het podium staat.
Arson mixt hardrock, rock ’n roll, punk, southern rock en hardcore en valt inzake energie te vergelijken met Kvelertak en The Hives.
De band werd opgericht met leden van verschillende Gentse metal- en screamobands. De set in Izegem bestond voor de helft uit tracks van het nieuwe album ‘All In, All Sin’, aangevuld met enkele tracks van de EP ‘Let’s Start A Fire’. Muzikaal en visueel klopt het plaatje: stoere poses, veel contact zoeken met het publiek, loeiende gitaren en bakken, bakken energie.
Vanuit Brussel kwam My Diligence de blijde boodschap verkondigen met zijn moderne doom, met psychedelische toetsen. My Diligence mag later dit jaar nog aantreden op Alcatraz, wat erop wijst dat de organisatoren van Headbanger’s Balls dat goed ingeschat hebben. Zo moeilijk is dat overigens niet als je weet dat die van het superpopulaire Gojira fan zijn van deze drie Brusselaars. Deze band bracht al één EP en drie albums uit met vorig jaar nog het fantastische ‘The Matter, Form And Power’. Dat werd bijna integraal en in de album-volgorde gebracht. Enkel werd op het einde nog “Resentful” van het vorige album (‘Sun Rose’) toegevoegd. De interactie met het publiek bleef beperkt tot een beleefd ‘dankuwel’ na elk enthousiast applaus.
Voor Bear waren we gewaarschuwd. Stilaan begint het buitenland overstag te gaan voor deze Belgische band. Bear-gitarist James Falck kijkt vast met goede herinneringen terug naar de Headbanger’s Balls-editie van 2021 toen hij in Izegem zowat zijn live-debuut maakte met Cobra The Impaler. Voor die band was dat het vuur aan de lont naar een Europese doorbraak. Of dat ook voor Bear lukt, valt nog te bezien.
Muzikaal is Bear moeilijk voor één gat te vangen, maar de invloeden van genres met ‘core’ in de naam zijn sterker aanwezig dan genres met ‘metal’. Bear is explosief en energiek, hyperkinetisch zelfs. De bandleden rennen op het podium alsof ze dringend aan de Rilatine moeten en ze springen overal op en af. James gaat zelfs een stukje gitaar spelen middenin de zaal, maar het publiek duikt eerder weg dan dat ze hem aanvuren. Op het einde van de set slaan de gitarist en bassist met hun eigen instrument het drumstel aan diggelen. Vernielzucht op het podium bestaat al bijna net zo lang als de rock ’n roll zelve. Daar kijken we niet meer van op. Het is vooral jammer dat net dat hetgene is waar na de set aan de toog van De Leest over gepraat werd, en niet over al die voorzetten die door het publiek niet binnengekopt werden.
Bij de vorige passage van de Belgische postmetalband Psychonaut op Headbanger’s Balls, in 2021, ging het publiek al helemaal uit de bol en dat werd op deze editie nog eens overgedaan met nog meer mensen in de zaal. Meer dan 600 oude en nieuwe fans stonden schouder aan schouder te genieten. Dat maakt van dit trio de eigenlijke hoofdact in Izegem, want dit deed geen van de buitenlandse bands hen nog na die avond. De set in Izegem bestond hoofdzakelijk uit tracks van het nieuwe album ‘Violate Consensus Reality’, aangevuld met enkele oudere tracks en met publiekslieveling “The Fall Of Consciousness” opgespaard voor de finale. Mooi dat een Belgische band dit voor elkaar krijgt. Niemand zal er rouwig om zijn als Psychonaut naar één van de volgende edities van Headbanger’s Balls komt. Na Dyscordia en Thurisaz in de begindagen kan Izegem zo misschien opnieuw aanknopen met de traditie van een ‘huisband’
Na het Belgische luik werd de internationale schotel opgediend. De Zweedse stonerrockband Lowrider is een cultband die maar sporadisch optredens doet. In 2000 brachten deze Zweden hun fel bejubelde debuutalbum ‘Ode To Io’ uit, om bijna meteen daarna de stekker er uit te trekken. Meer dan tien jaar bleef het volledig stil rond de band, waarna een voorzichtige comeback ingezet werd met sporadische concerten. In 2017 stonden ze op Desertfest in Antwerpen. In 2019 verscheen eindelijk het tweede album, ‘Refractions’. Na de coronapauze stond Lowrider in 2022 met een straffe show op Hellfest. Pelle Andersson vulde in Izegem de band aan met zijn Hammond.
Er stond bij Lowrider minder volk voor het podium dan bij Psychonaut, maar op de eerste rijen werd wel net zo enthousiast gereageerd aan het begin en einde van elke track. Heel wat Belgische en een handvol buitenlandse fans waren speciaal voor deze band naar Izegem afgezakt en zij werden beloond met een heel strakke en loepzuiver gespeelde set. In het begin van de set moest er nog wat gemorreld worden aan de mix, maar tegen dat “Into The Wild” ingezet werd, was alles loepzuiver. “Texas” hielden de Zweden eigenlijk achter de hand als mogelijke toegift, maar omdat een tiental mensen in het publiek erom schreeuwde, kreeg die track al in de reguliere set een plek.
De Griekse melodic/gothic blackmetalband Rotting Christ stond in 2018 als headliner op Headbanger’s Balls en dit jaar kwam frontman Sakis Tolis met zijn soloproject. Heel wat Rotting Christ-fans dus op de eerste rijen voor het podium en die werden in de bindteksten uitgebreid bedankt voor hun loyauteit. In de coronaperiode dacht Tolis na over zijn eerderedepressie en op zijn solo-album ‘Among The Fires Of Hell’ leverde dat zowel donkere als hoopgevende gedachten op. Op dat album recycleert hij ook wat riffs en lyrics van Rotting Christ, maar als geheel klinkt dat album veel toegankelijker en melodieuzer dan het werk van Rotting Christ. Op het album speelde Sakis Tolis bijna alles zelf in (gitaar, bas en keyboards). Fotis Benardo van o.m. Septicflesh en Firewind deed de drums en de mix. Voor de liveband van Sakis Tolis heeft Benardo nog twee van zijn bandmaatjes uit SixForNine meegebracht en ondanks dat dit nog maar hun tweede optreden samen was, stond de band goed gedrild op het podium van De Leest. Het Sakis Tolis-album werd integraal gebracht, aangevuld met een cover van Daemonia Nymphe en twee tracks van Rotting Christ. Zowel op het album als live voel je dat dit een soloproject is en niet een band waarin elk lid zijn inbreng heeft. Op 13 mei staat Rotting Christ op het podium van het Durbuy Rock Fest en ik vermoed dat de fans daar nog meer plezier aan zullen beleven. Maar wie weet groeit dit soloproject uit tot een vaste waarde en dan zijn er toch enkele honderden mensen die toch maar mooi kunnen zeggen dat ze het tweede concert ooit van Sakis Tolis hebben bijgewoond.
Headliner King Buffalo was de tweede stonerrockband op de affiche. Voor sommigen een verrassende naam als headliner voor Headbanger’s Balls, maar wel een mooie afsluiter. Izegem vormde voor het Amerikaanse trio de aanloop naar een tournee die deze band ook brengt naar de Desertfesten van Berlijn, Londen en Antwerpen en naar zomerfestivals als Copenhell, Hellfest en Ripplefest. We mogen hopen dat hun geluidsman op die tournee alerter is dan in Izegem, want het leek alsof hij de enige was in De Leest die niet doorhad dat het geluid van de drums niet goed afgesteld stond. Maar zelfs dat went en voor de meeste fans was dat maar een kleine ergernis. De focus ligt bij King Buffalo toch nog iets meer op gitaar en bas.
Hun set in Izegem was een mash-up van hun covid-album-trilogie ‘Acheron’, ‘The Burden Of Restlessness’ en ‘Regenerator’, met nog één oudere track als extraatje (“Centurion” van de EP ‘Repeater’).
Headbanger’s Balls Fest maakte zijn reputatie opnieuw helemaal waar: een affiche die uitdaagt en verwachtingen schept en die elke belofte waarmaakt.
Organisatie: Headbanger’s Balls Fest
Roots & Roses Festival 2023 - Verscheidenheid in het rootsgenre siert het festival
Roots & Roses Festival 2023
Terrain Ancien Chemin d’Ollignies
Lessines
2023-04-30
Nick Nyffels
We openen altijd graag ons festivalseizoen in Lessen, net voorbij Geraardsbergen, op Roots & Roses, een gezellig festival, dat zich richt op liefhebbers van garagerock, Americana, rockabilly, blues, rootsy muziek in het algemeen en dit jaar ook hardrock. Het publiek is divers, je ziet oude punkers, veel mensen met tattoos, bikers en rasta’s maar ook de lokale Lessense mensen zijn aanwezig op hun festival, naast ook veel Vlamingen.
De catering is lokaal, je vindt er geen cola, maar lokale frisdranken, naast de typische Saisonbieren van de streek, en diverse eetstandjes met gerechten uit de hele wereld. Dit jaar stond er maar een muziektent, in een Crammerock-opstelling met alternerende podia. Daardoor werd er gesoundcheckt tijdens de optredens, maar dat was nooit echt storend.
Daarnaast was er voor randanimatie gezorgd, met catchwedstrijden naast de festivaltent.
Ik was aanwezig op één van de twee dagen
We pikten nog net het laatste nummer van Kamikazé (een solo-project van een van de leden van The Experimental Tropic Blues Band) mee, een cover van “Riders on the Storm” van The Doors, maar dan in een Suicide-uitvoering.
Chuck Prophet speelde in de jaren tachtig en negentig bij Green on Red. Vorig jaar moest hij zijn toernee afzeggen omdat er kanker bij hem werd vastgesteld, maar hij is gelukkig hersteld zodat hij samen met zijn band The Mission Express zijn laatste plaat ‘Land that time forgot’ kon voorstellen in Lessen. Op dit vroege uur wist hij met zijn charisma het publiek op te zwepen, en bracht hij gloedvolle all-American rock over thema’s als baseball. De geest van Tom Petty was nooit ver weg.
Kitty, Daisy & Lewis wierpen ons terug naar de jaren veertig en vijftig van de vorige eeuw en de tijd van de 78 toerenplaten: een mix van swing, rockabilly, r&b en soul waarbij de broer en zusjes Durham veelvuldig van instrument wisselden.
De revelatie van de dag kwam uit Montréal, Canada: Les Deuxluxes is een garagerock duo in de stijl van The Kills en The Raveonnettes. Etienne Barry speelde gitaar van achter zijn drumstel, en zangeres/gitariste Anna Frances Meyer blies ons omver door haar podiumpresence. Haar bindteksten waren in het altijd grappige Canadees-Franse accent en hoewel de meeste nummers in het Engels gezongen werden, zat er ook een Franstalig nummer tussen. Opmerkelijk was ook het gebruik van een dwarsfluit, wat je toch niet echt verwacht in deze luide garagerock met blues en soul-invloeden.
De Belgische eer werd hoog gehouden door het Limburgs-Waalse Boogie Beasts. Vorig jaar brachten ze nog een plaat uit vol blues-covers, ‘Blues from Jupiter’, waarin ze hun helden als Howlin’ Wolf, Son House en Muddy Waters eren. Bluesrock op maximum volume kregen we ook in Lessen, met een voorname rol voor de mondharmonica. Ze coverden naast hun blueshelden, ook “Honey White” van Morphine. Liefhebbers van The Black Keys, ZZ Top en Triggerfinger zullen deze band zeker kunnen pruimen. Enig puntje van kritiek, de sound van de band doet op de lange duur alle nummers wel hetzelfde klinken.
Ron Gallo, de slungelige krullebol uit Philadelphia heeft een gloednieuwe plaat uit, ‘Foreground music’ en kwam die met zijn band voorstellen zo rond een uur of zes. Qua genres ging het veel richtingen uit, met naar het einde toe de nadruk op fuzzrock met vuile gitaarsolo’s.
Jim Jones stond al een paar keer op Roots & Roses met zijn Jim Jones Revue, en kwam nu terug met de Jim Jones All Stars. Dit was feestmuziek, vroege rock ’n roll a la Jerry Lee Lewis, met de gitaren die in interactie gingen met de keyboards. De blazers gaven het ook een soultintje, James Brown was nooit ver weg, en ook The Beatles werden geëerd met een cover van “Everybody’s got something to hide except me and my monkey”. Het publiek was enthousiast en riep de band terug voor een bisronde.
Nick Waterhouse was de eerste headliner van de avond. Echt pakkend vonden we het niet. Hij brengt een vintage sound, op de jaren vijftig en vroege jaren zestig geënt, de staande bas kon dus niet ontbreken, en het had naast rock ’n roll ook wel wat soulinvloeden, maar het bleef te veel luistermuziek, die je op een zondagmorgen oplegt, maar waarvoor je niet perse naar een festival moet gaan. De single die er boven uit stak was voor mij toch wel “LA turnaround”.
Het was van hun debuutplaat geleden dat we The Datsuns nog live gezien hadden in de AB, ondertussen al een goede twintig jaar geleden, en sindsdien waren we ze een beetje uit het oog verloren. Ze spelen nog steeds klassieke hardrock, met al de Spinal Tap clichés, alhoewel er ook een beetje Iron Maiden ingeslopen is.
Versterkers op 11, solo’s in overvloed, benen gespreid en gitaren in de lucht. De oudjes van het debuut waren nog steeds het best, met onder meer “Sittin pretty”, “Harmonic Generator” en het onvermijdelijke ‘MF from hell” in de bis.
Roots & Roses kende een mooie eerste festivaldag, met een verscheiden line up, prachtig weer, en een zeer aangename sfeer. Laat de rest van de festivalzomer maar komen.
Organisatie: Roots & Roses, Lessines
Nederlands 
Français 
