Ronni Le Tekro - My ambition with my various projects is to constantly go into new musical landscapes and at the same time keep my musical integrity
Ledfoot & Ronni Le Tekro - Singer-songwriter Ledfoot is an American guitarist who moved to Norway around 2000. He was at the heart of The Rockats & The Havalinas. Ledfoot recently released a beautiful record, 'White Crow', about which we wrote: "Ledfoot is an artist, singer-songwriter and top musician who has made his mark on the rock scene throughout the years. He delivers adrenaline rush and goosebumps that make our rock heart beat faster" . He always invents himself, as he proves with his collaboration with Ronni Le Tekro (a Norwegian melodic rock guitarist, known from TNT, Jorn Lande, Terje Rypdal and Mads Eriksen). The gentlemen worked together for the first time in 2009 on Ledfoot's aka Tim Scott McConnell's album 'Damned' in Ronni's studio. It clicked between these two master guitarists, a friendship was born and musical studio and live collaborations followed, but there was no real duo album yet. That time has now come. In October the duo released an album from 'A Death Divine'. You can read the review of this release here: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80046-a-death-divine.html About this release we had a pleasant conversation with Ronni Le Tekro. And went a little deeper into his immense career. Despite those many years in the music world, the man is still full of plans, as it turns out. Happy reading.
Ronni, you have been in the music world for many years. How did it all start?
I started playing guitar at the age of 10,formed my first band ROQUEFIRE in 1977 and established TNT in 1982.Since then i have released 13 studio albums with TNT,4 Live albums with TNT and 7 solo albums plus participated on countless productions
Who were your initial influences?
My initial influences was The Beatles as well as underground progrock and power pop. Such as City Boy, Be Bop de Luxe, Steve Hillage etc.
What is the biggest change for you, besides digitalization ?
The biggest change is the actual Hard rock Scene, that has become even bigger
What does the Norwegian folk and Blues scene look like?
Norwegian Folk and blues Scene I`m not that familiar with except LEDFOOT ,but I know there`s a lot of good stuff out there, especially in folk music
The reason for this interview is your collaboration with Ledfood, you've already worked together in 2009 how did that collaboration start?
I met Ledfoot for the first time when he came to our studio(www.studiostudio.no) to record his solo album with British producer John Fryer. Since then we worked closely on other artists` productions as well as participating on each other’s respective albums.
You also work together again for 'A Death Divine'. How did it go this time?
A DEATH DIVINE was a true journey through the musical possibilities you can create as a duo. It was a great studio session
I was especially impressed by the folk and blues atmosphere and the cross-pollination between the two of you. You find each other blindly. Would you like your opinion on this proposition?
Thank you for the kind words, and I think your theory is right. We blend sounds ,expressions and sensitivity into a unique blend of guitars that let the compositions breathe, It`s almost clairvoyant. We read each other’s minds.
I loved the way you guys go wild and wild on the one hand, but on the other hand you hit the sensitive chord. What were the general reactions to this release?
The general reactions have been very good. It’s certainly a different album that craves the listeners attention
In addition to this cooperation, you also have a solo career and are involved in many other projects. One of them is TNT, with which you will be releasing a new record in 2018? Can we expect something new from this corner?
Regarding TNT we`re on `hold`right now due to corona but will tour again next fall and in 2022
What were the reactions to ''XIII'' anyway?
‘XIII ‘got OK reactions although we hoped for better feedback. I think there are some brilliant songs on that album and we worked a lot with it.
Is there still time for a solo release?
I`m currently working on a solo album due for release in 2021.Very excited about that. It’s my main project right now.
Like many musicians, you, too, have suffered from the corona crisis. How did you survive this period as a musician but also as a human being?
During the corona crisis I have survived producing music and touring small venues as well as help from friends and families.
Many bands and musicians show themselves through streaming channels, as live concerts are difficult. How do you feel about this solution?
I feel that streaming concerts is nothing for me right now. It just feels weird and adds to the loneliness
How do you personally think that culture and music will survive this crisis?
I think the culture and music business will be fine when the disease is gone. It will bloom
After all these years, do you still have ambitions or goals you want to achieve? In other words, what they have the general plans for the future
My ambition with my various projects is to constantly go into new musical landscapes and at the same time keep my musical integrity. It would be nice to play Madison Square Garden one more time though. I will keep touring and creating as long as I can.
Let's keep it here, hopefully we'll see each other again 'on stage ' soon
Thank you for the interview and showing interest in our music
Drive by truckers - We won’t be out playing until it is safe for people to come see us. But, once it is, we will be out in force on whatever level is possible
The pure unadulterated rock and alto country of Drive By Truckers is deeply rooted in the American Southern states and always creates pure energy on stage. The band has been on the road since 1996 and recently released a new record 'The New OK' (to be released on vinyl in December). We had a nice conversation with the band. Immediately we had a nice conversation about the past, present, corona times and the future of Drive By Truckers.
Hi, the band was born in 1996, which means that next year it will be 25 years old, that is quite a lot. What were the highs and lows so far?
Patterson Hood (DBT): It was quite the lovely delivery, despite occurring right after a tragedy. The nine months leading up to the birth of DBT was full of writing and creating and dreaming and planning. I had the name (as unfortunate as it turned out to be) and was literally trying to form my dream band while writing what became our second album (seems I can never do anything the correct or sensible way). Our first day as a band was a day of studio time I saved up for and booked on June 10, 1996. Two weeks prior to that, one of the players that was supposed to be in the band was killed in a car accident so the actual first day of DBT (the day we were born) there was a weird mixture of joy, musical elation and pure grief running through our veins and out our mouths and hands. Lows and highs, to the extreme, all on the very first day. That spirit has informed everything we have ever done since.
What do you think is the biggest change since the early years?
DBT: We have changed and morphed continuously ever since. Our first 2 albums were very influenced by old timey country and country soul, while also being influenced by hip hop (in subject matter) and punk rock (in delivery and attitude). Our 3rd album was a loud post-punk album where we basically played songs from the first 2 albums very loud and recklessly. The 4th album was Southern Rock Opera. Along the way we’ve explored power pop (Blessing and a Curse and The Big To-Do), country-soul and murder ballads (Go-Go Boots), an album celebrating loss and survival (English Oceans) and most recently a trilogy of albums about the social and political upheaval in the USA (American Band, The Unraveling and The New OK). We used to have personnel changes every few years but have had a rock solid lineup since 2013 that I hope to continue until I die or am forced to retire.
Are there things that you, knowing what you know now, would do differently?
DBT: First of all, the name of the band. It hasn’t really aged all that well and really doesn’t reflect what or who we are anymore. It was a drunken joke that ceased to be very funny the next day. Most people just call us DBT or The DBT’s anyway. If I was doing it over, I’d try to work at a more deliberate pace and most of the albums prior to 2014 or so would be at least 1 song shorter. Maybe 2-3 songs shorter in a few cases.
Some of your releases are concept albums. As I read in some of my biographies 2004' the dirty south' how did that idea come about?
PH: That one was the true followup to Southern Rock Opera (even though Decoration Day came out between them). It sort of took the threads of what we were talking about on SRO to their logical next place and explored socio-economic issues related to the deep south. Decoration Day (which is my favorite of the so-called classic period) was a more personal album about navigating the toll that chasing our dreams had taken on our lives and loves. There’s not much I would change about either of those albums.
Also 'Southern Rock Opera' was a real milestone, tell me more about it? The story behind it and so on?
DBT: It’s a coming of age story set amongst the post-civil rights south. I took the music of my youth and teen years (basically arena rock) and used it to soundtrack an exploration of the duality of the southern thing in all of its glory, hate and complexity. To make it the way we heard it in our heads, we had to relearn how to play and sing (for me, that took much longer than the time we made the album). We had this hugely ambitious project that we were committed to making but no money whatsoever to make it with so we had to be very inventive (and more than a little crazy) to pull it off. We recorded it in the upstairs of a uniform shop in downtown Birmingham Alabama on some borrowed DA-88’s (late 90’s digital recorders that were very unreliable and tempermental). Also, we were all fighting and broke and most of us were getting divorced while we were making it so it was kind of a mess, but it somehow worked out and changed all of our lives forever.
Your music is also often described as Southern rock, with a reference to Alabama. Is that a consciously chosen direction? why?
DBT: People call us that, I guess because of that album. I personally hate the term as applied to us. I would never ever call us that. To me, we are a Rock and Roll Band. We happen to be from the south, but so was Rock and Roll in its foundational state.
Up to there the past you recently released a new record from 'The New Ok'; how were the reactions so far?
DBT: We released 2 albums this year. The Unraveling came out Jan 30th. We had planned on touring all year behind that until the Covid-19 pandemic forced us off the road indefinitely. We ended up making The New OK and releasing it in October (it comes out on vinyl and cd in December). Both have been well received. So much of our income is based upon touring that it has been a really hard year for us (personally and financially) but working on The New OK definitely helped get us through it by giving us something artistic and creative to focus on while all of this was going on. Both albums seem to be getting a little bit of traction on some year-end lists and that’s always nice.
Does the title have an underlying meaning? In other words, is this also a kind of concept record or am I wrong?
DBT: When people would ask me how I was doing this summer, I would answer that “I’m OK, the new OK.” The title track kinda stemmed from that. I live in Portland Oregon, which like much of America was embroiled in a lot of protests after the police murdered George Floyd in May. Here, the protest became especially heated and Washington ended up sending in federal troops to try to stop them. (It didn’t work, it only made a bad situation much worse). I wrote the title track as well as a song called “Watching The Orange Clouds” during the protests and occupation. On a side note, it should be noted that the old hand signal for Okay has been taken over by white supremacists as a sort of secret handshake way of signaling each other. You see nationalists posing in pictures making that gesture. I would argue that the new ok is NOT OK. It’s not so much a concept album as the culmination of some themes we began exploring on our 2016 album American Band and continued on The Unraveling.
It is an album with material that partly comes from the sessions of the great ‘The Unraveling’, have I read somewhere? Is that correct?
DBT: We spent a week in Memphis at Sam Phillips Recording Service in fall of 2018. We ended up recording 18 songs. The majority of the last two albums came from those sessions. It was an extremely productive and musically fulfilling week. We also recorded three new songs this August, which was challenging since we live in four different states and I live on the opposite end of our country from the rest of the band. As a band we have generally recorded all of our albums live, playing together in one room room like bands did it in the old days. For the newest songs we had to improvise and embrace the technology that enabled us to record together separately. I would demo a song in my music room and send the track to our drummer. He went to (our producer) David Barbe’s studio and recorded a drum track to my demo, then they sent that back to me. I went into a studio here in Portland and recorded my guitar and vocal tracks then sent them to the rest of the band. Everyone added their parts than Barbe mixed it all. This was all done very quickly as we decided to make the album in late July and to have it out on vinyl before Xmas we had to have everything including artwork and liner notes turned in by mid-September. It was hard work, but actually very fun and creatively exciting.
I was very charmed by ‘The Unraveling’ earlier this year, I admit. So why release a record so soon after or does it have something to do with this crisis in which we live?
DBT: It has everything to do with the crisis of the day. Our country has been spiraling out of control for the last four years. Being stuck in quarantine and unable to go out and do our jobs was making us all crazy. We made The New OK as a way of getting out there, even though we couldn’t physically do so.
It's remarkable, after all these years, where do you keep getting your inspiration from? Because here, too, you're taking a completely different path, or am I wrong?
DBT: Thank you. We all work very hard at improving and are still chasing that album of our dreams. I’m still trying to write my best ever song. The band keeps getting better at playing and singing and performing. Life is a work in project and if you live right, it remains so until you die. I’d like to think that our next album will be quite different from any that we have ever made. I’m actually pretty excited about that, whenever it might happen.
You have been able to prove yourselves live, now that that is no longer possible for the time being, this is a serious cut in the bill. How do you, as a band, musician and human being, deal with such a crisis in which we live?
DBT: It has been a real challenge. Almost all of our livelihoods is based on getting out there and playing live. Our management and all of the great folks who work so hard behind the scenes to make it all work have had to work extra hard to invent ways to bring money in for us to live on. We have a pretty big archive of live shows recorded and have been putting some of them up on Bandcamp to generate funds. Our fans have been super supportive throughout this crisis. Also, several of us have been doing shows from home streaming for fans. I play every other Wednesday night on the site NoonChorus. I call it Heathen Songs and I have been playing themed shows, deep-diving into my catalog of songs. My partner Mike Cooley has been doing shows on the alternate Wednesdays and our multi-instrumentalist Jay Gonzalez has been doing some amazing shows periodically also.
How do you personally think that culture and music, which have been severely affected by these closures, will survive this crisis?
DBT: I’m very worried about it all. I wonder what there will be to come back to when this is over and we can resume playing. So many of our favorite venues are closing or have closed already. Same with theaters and restaurants. It’s been a nightmare through and through.
Let's also look to the future, what are the plans after this crisis?
DBT: We will be out playing wherever there is left to whoever is willing to come. We have been very conscientious about not wanting to be out endangering ourselves and our fans. We won’t be out playing until it is safe for people to come see us. But, once it is, we will be out in force on whatever level is possible.
After all these years, are there still ambitions or goals that you definitely want to achieve with the band?
DBT: Absolutely. I am well into writing the next album, although I imagine it will be a while before we can record it. I have a book I have been working on for some time that I hope to continue working on. I have a solo album and a couple of side projects I would like to do also.
Thank you for this pleasant conversation, hopefully we can do it again face to face soon when you go down to Belgium for a concert
DBT: I would love that. Stay safe and hopefully see you soon. See you at The Rock and Roll Show!
Bert De Rijcke - Ik maak muziek voor de muziek, en de rest is een beetje bijzaak
Bert De Rijcke is een artiest, componist en elektronische kunstenaar , iemand die van vele markten thuis is. De man brengt , door de verschillende projecten via zijn eigen label 'Vintage Underground Label' uiteenlopend materiaal uit, meestal via de kanalen als spotify en bandcamp. Daardoor blijft hij vaak verborgen voor de grote massa, maar niet voor ons.
Recent hebben we meermaals aandacht besteed aan zijn releases. Voor een volledig overzicht daarvan verwijzen we jullie trouwens graag door naar de bandcamp pagina van het label: https://vintageundergroundlabel.bandcamp.com/
We volgen deze kameleon binnen de elektronische muziek al sinds 2015/2016. De man heeft ontelbare releases uitgebracht, al dan niet met andere artiesten. Check het label maar even. In 2016 hadden we reeds een heel mooi gesprek met hem, we vonden het hoog tijd voor een update om te zien en horen hoe het hem na al die jaren is vergaan; Wat zijn de toekomstplannen en hoe gaat Bert om met de crisis waarin we leven?
Bert, mijn laatste interview met jou was in 2016. Er is ondertussen veel gebeurd, ik omschreef je vaak als een kameleon in de elektronische muziek. Wat waren totnutoe de hoogtepunten?
Goh … van hoogtepunten viel het eigenlijk wel mee, heb gewoon veel muziek gemaakt, allemaal op laptop met LINUX en vooral via internet wel actief geweest. En dan natuurlijk Kloot Per W tegengekomen, en daar samen enkele albums mee gemaakt, dat is misschien wel een soort hoogtepunt.
Ik heb je leren kennen onder het pseudoniem The Fox is My Friend. Maar ook Katteman. Aan welk heb je de beste herinneringen? En wat is het grote verschil tussen elk van hen?
The Fox Is My Friend, was een hele reeks van albums … allemaal gemaakt, binnen dezelfde set aan samples en geluiden … met Katteman, ben ik meer het live-DJ-Producen begonnen, een zeer experimentele en gewaagde manier van werken.
Ik moet zeggen TFIMF was zeer leuk en leerrijk maar Katteman was dan toch weer een stapje verder
Je hebt onder zoveel pseudoniemen muziek gemaakt dat niemand het haast kon volgen, en toch volg ik je al sinds het prille begin op de voet. Toch begon het eerder in de punk en stijlvarianten met Sinners. Hoe is die overstap ontstaan naar elektronische muziek?
Ik ben altijd zeer divers geweest in smaken van muziek. Punk was als jonge gast een ideale opstap om met muziek te beginnen, hoewel ik daarvoor al veel nummers, puur met gitaar had gemaakt … De overstap naar elektronische muziek kwam er vooral omdat ik al dat repeteren, optreden, en vooral altijd maar afhankelijk zijn van anderen, een beetje beu was. Plus ik maak muziek voor de muziek, mijn EGO, staat daar geheel buiten, en dat zorgt soms voor misverstanden. Zeker met al die aliassen. Ik speel in feite met dat EGO, zo van what’s in the name .. Het was me trouwens opgevallen, dat veel mensen, altijd op zoek gingen naar mijn persoonlijke inbreng of zelf-beeld, maar dat die invulling vaak niet klopte. Soms kreeg ik zeer rare reacties van mensen, als of ik een narcist zou zijn of zo van die dingen … En die Punk ja .. uiteindelijk is dat ook zeer relatief, en vrij beperkt qua muzikaliteit, dus vond ik het een goed moment zo op mijn 32 om met iets nieuw te beginnen. Altijd die scenes, en muzikale sektes met hun regeltjes en vooroordelen, en vooral de tegenstrijdigheden daarbinnen, was ik totaal beu. En met het producen, heb je totale vrijheid. Het live-aspect is daar mss een pak minder, maar live mik ik niet zo op veel dingen. De muziek die ik uiteindelijk maak, is ook niet echt om op te dansen, (buiten tracks van B//Man en de drum & bass van The Fox Is My Friend) Katteman en nu ook het vervolg, is echt meer gericht op internet, via bandcamp en soundcloud en enkele DIY releases op CD
Je hebt ook steeds gebruik gemaakt van digitalisering, zoals spotify, bandcamp , soundcloud enz ; je hebt zelfs een platenmaatschappij opgericht. Daardoor kon je een ruimer publiek aanspreken. Maar heeft het ook iets opgebracht? Financieel of zo?
Ik ben echt iemand van Trial-Error, ik probeer veel, of heb een bepaald idee, en dan werk ik er naar toe, maar niks is absoluut … Ik heb inderdaad een periode tussen 2017 en 2020, het project uitgebreid, en ook andere artiesten beginnen promoten en zo samen op een site gezet, en eens een tijd op bandcamp. Maar eigenlijk kostte dat zeer veel tijd, plus een stuk kosten, dat voor hetgeen je maar terugkrijgt. Ik werkte ook niet met contracten en dergelijke, en ja, dan moet je op een moment toegeven, dat de meerwaarde voor jezelf wat achterwege blijft, vandaar dat ik na 3 jaar, besloot, om niet langer dat “label” ding uit te baten.. en financieel, stelt dat allemaal weinig voor .. heb het allemaal met “de kleine vergoeding”-regeling kunnen bekostigen, maar big bucks moet je niet verwachten … het ding is wel dat Vintage Underground Label, een schone noemer is, om de jaren tussen 2015 en 2020, samen te vatten
Wat zou je van al die kanalen die je hebt gebruikt de doorsnee artiest het meest aanraden? Waar heeft hij of zij het meest aan, op veel vlakken? Erkenning zowel als financieel?
Financieel, zou ik niets aanraden, de gemiddelde view, brengt 0,008 € op … en dat is echt peanuts, voor de rest zijn die kanalen, ideaal om jezelf wat te promoten en bereik te creëren zeker als je ze wat weet te combineren en zo actief mensen tracht aan te spreken,
Erkenning en geld, daarentegen daar moet je wat chance mee hebben, als er een track of song wordt opgepikt, zien dat je werk geregistreerd is bij Sabam, en dan kan er wel eens een centje in de pocket vallen. Of ja proberen op de radio te komen, maar daar past mijn muziek, niet echt zo in het plaatje, toch niet bij de Radio2’s en MNM’s van deze tijd
Je hebt ook samengewerkt met prachtige artiesten als Kloot Per W. Toch geen klein bier, hoe is die samenwerking ontstaan?
Heel toevallig, ik zat even op facebook, en hij sprak me aan … zo hebben we wat dingen in elkaar gestoken
Toen ik je in 2016 de vraag stelde of er een soort einddoel was, antwoordde je: ‘’Op het moment is de inspiratie even zoek, en lijkt het wel dat een bepaald doel is bereikt. Maar er zijn zoveel mogelijkheden binnen deze muziek, dat eens die inspiratie terug komt, we weer wel wat andere platen uit onze mouw zullen schudden''. Dat lijkt me precies nu ook het geval; Of heb ik het mis? Ik kreeg veel mails dat je je project in de koelkast gaat stoppen. Waarom?
Ah maar dat is een stuk misverstand. Vintage Underground Label, met de projecten B//Man, The Fox Is My Friend, Zen Monkey en Katteman, blijft online staan … maar ik werk daar niet meer aan verder. Heb investeringen gedaan in nieuwe PC, software en hardware, en ga nu puur onder een nieuwe naam, die nog bepaald moet worden, nieuwe dingen maken. Dus eigenlijk is Vintage Underground Label, een project dat 5 jaar geduurd heeft, allemaal met Linux Ubuntu gemaakt, en daarom past dat ook allemaal samen, en vond ik 2020 een mooi jaar om af te sluiten.
En aangezien de nieuwe muziek, weer geheel van een andere slag is, koppel ik dat liever los.
Is het uiteindelijk de bedoeling alles verder op plaat uit te brengen, of kunnen we je muziek nog steeds enkel online beluisteren? Sommige heb je ondertussen wel op schijf uitgebracht?
Ja inderdaad, ik werk vooral via bandcamp. Het streamen,zoals I-Tunes en Spotfy daar staan nog enkele dingen op, maar komt wss niks meer bij, aangezien de opbrengst zo schraal is. Dus ja, als het budgettair haalbaar is, breng ik wel eens een nieuwe plaat uit … Hangt wat van de vraag af, als ik weet dat er genoeg mensen interesse hebben, durf ik wel al eens iets op manuele schijf (cd of vinyl …) uitbrengen .. Voor de rest bandcamp.
Op jouw inspiratie stond geen einde, dat heb ik altijd zo prachtig gevonden. Elke release was weer iets heel anders, en die volgen elkaar in een razend tempo op. Je hebt ze ook live voorgesteld. Hoe waren de reacties? En heeft het deuren geopend?
Dat live-ding, dat staat nog niet op punt. Ik kan natuurlijk altijd een DJ-set geven met eigen materiaal, maar ik weet dat er meer inzit. Heb nu Ableton aangeschaft en dat biedt ineens meer mogelijkheden, maar dat moet nog eens goed uitgewerkt worden, zou tof zijn moest ik als het echt eens LIVE wordt, er nog wat muzikanten kan bij betrekken, ofwel zelf een hele set uitwerken .. bwa … dat is nog voor verdere toekomst.
Laat ons eerlijk zijn, Bert, moest je dit als Amerikaan of zo hebben gedaan was je een beroemde DJ die op grote festivals stond. Of zie ik dat verkeerd? Hoe komt het toch dat het in ons land als Belgisch super talent – dat jij zeker bent – zo moeilijk is om echt door te breken denk je?
Veel is politiek en media. En veel goede dingen blijven vaak ver weg van de Radio-Tv-radar. Doet me denken aan Evil Empire Orchestra, een top band, en klasse zangeres, die er nog goed uitziet ook, maar in België wordt doodgezwegen, nooit op de radio, maar in Nederland op handen wordt gedragen, jaren op elk festival gespeeld heeft. Ik snap dat ook niet. Het is al lang niet meer zo, dat talent alleen voldoende is. Het moet allemaal verkopen met een strikje rond. Of het mag niet te vernieuwend of alternatief zijn, of politiek of ja …
De Poppenspelers van de hedendaagse muziek-industrie, zijn daar ook niet mee bezig, dat gaat enkel om geld en business. En daar horen veel stijlen van muziek of het inherent talent, helaas niet bij. Het is tegenwoordig al Mainstsream wat de klok slaagt, allemaal binnen de lijntjes van het wenselijke en wat “een meerderheid” van mensen goed vindt. Niels De Stadsbader bijvoorbeeld … op enkele jaren tijd meer als 2 miljoen views op Spotify, maar in feite pure suiker van de muziekindustrie, een concept uitgewerkt, een beetje kinderliedjes voor volwassenen zeg maar … Zet dat tegenover de dingen die ik al gemaakt heb, en je begrijpt het vast. Veel mensen zijn ook niet zo met muziek bezig, dus die luisteren ook maar naar wat er op de radio gespeeld wordt. Dus ja, als je veel play-time hebt, dan brengt dat zeker op. Maar erg vind ik dat niet, ik zeg het … Ik maak muziek voor de muziek, en de rest is een beetje bijzaak.
Laten we het ook eens over deze corona tijden hebben, Bert. Je werkt sowieso van thuis uit, maar heeft die crisis waarin we leven met jou ook iets gedaan als mens, muzikant en componist?
Het raakt ons allemaal, die Corona … maar het is niet direct, dat het iets met mijn werk te maken zal hebben of dat ik er iets mee doe. Shit happens
Hoe denk je trouwens dat de muziek deze crisis zal overleven?
Ik denk dat ze vooral werk moeten maken van die online-rechten, door een betere verdeelsleutel in te voeren bijvoorbeeld en meer steun vanuit de overheid, voor mensen die professioneel met muziek en kunst bezig zijn
Nu je blijkbaar klaar bent om een bladzijde om te slaan, zijn er al nieuwe plannen? Zo ja welke?
Vooral veel studie en experiment, ableton van binnen en vanbuiten kennen, en gaande weg wat dingen in elkaar steken. Maar deze keer niet zoveel of zo snel als de eerste jaren… Beke zien hoe het loopt, proberen zo min mogelijk dingen vast te pinnen, en zo zien wat we uit de mouw kunnen schudden
Is het de bedoeling om blijvend gebruik te maken van digitalisering of wil je met je label andere paden bewandelen?
Het stukje label, is in feite wat gedaan, maar nog steeds beschikbaar/beluister baar online … en het nieuwe/toekomstige project, zet ik liever los van die vorige jaren, maar hoe ik het ga aanpakken, dat moet ik nog eens goed bekijken
In elk geval, om dit interview af te sluiten. Wat zijn je verdere ambities? Iets met films?
Blijven bezig zijn, dat is vooral de clou en welke kansen zich gaande weg aanbieden, dat zullen we wel zien … Muziek voor een film, zou zeker een leuke uitdaging zijn, of misschien op termijn eens iets live doen, en zo niet, dan blijf ik rustig verder sleutelen aan de muziek
Bedankt Bert, voor dit fijne gesprek ook al is het deze keer via mail. Ik hoop dat ik binnenkort nog eens iets van jou hoor, het waren 4 heel verrijkende jaren, en ik ben zeer blij jou te kennen. Jouw elektronische denkwijze opende ook bij mij nieuwe deuren ?
HEISA - We worden vaak gezien als een niet essentiële sector. Maar ik denk dat muziek en cultuur een sector is die je gewoon niet kapot kunt krijgen
HEISA is het schoolvoorbeeld van een band die, waren ze Amerikanen of zo geweest, met hun intense post/math rock, de grote podia onveilig zouden maken. HEISA is het project rond de talentvolle muzikanten Jacques Nomdefamille (vocals, keys en bass) , Koen Castermans (gitaar & backing vocals) en Jonathan Frederix (drums & backing vocals). Met 'Joni' voegen ze hun talenten samen in een onaards aanvoelend geheel. Onze recensent schreef er het volgende over: “Wie iets meer zoekt in muziek dan de doorsnee ruis die we te horen krijgen zal hier op ‘Joni’ zonder twijfel aan zijn trekken komen.
Kwaliteit komt altijd bovendrijven zeggen ze. Wel, hier is ze aanwezig en deze band heeft alles om het buiten de landsgrenzen te maken. Dit wordt zeker één van de platen in mijn top tien voor 2020! De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78476-joni.html We hadden naar aanleiding van deze release een fijn gesprek met gitarist Koen Castermans en drummer Jonathan Frederix. En uiteraard ook over deze corona tijden en hoe je daarmee omgaat; tot slot keken we ook naar de toekomst van HEISA.
De band wordt vergeleken met bijvoorbeeld Tool of Battles. We houden niet van namedropping, omdat deze band vooral over een eigenzinnige smoel beschikt. Wat is jullie mening hierover?
Koen: Ik snap dat ergens wel, ik ben opgegroeid met Tool. Al vind ik dat we meer en meer de richting van onszelf uitgaan. Langs de andere kant heb ik die vergelijking met Tool altijd een beetje raar gevonden, we zijn geen metal band. Misschien zit er wel iets in, maar dat is dan zeker niet echt bewust.
Jonathan: In de eerste plaats bedankt om te zeggen dat we vooral over een eigen gezicht beschikken. Het is echter ook wel begrijpelijk, mensen willen altijd wel vergelijken met iets, of in een hokje stoppen. Als een soort raakpunt.
Koen , je zegt ‘we zijn geen metal band’ maar dat is Tool toch ook niet echt naar mijn mening? Net als Nine Inch Nails die ook soms in dat hokje worden geduwd. Ik heb dat zelfs geschreven over jullie plaat ‘Joni’. Persoonlijk vond ik het eerder het perfecte huwelijk tussen de sound van bijvoorbeeld Nine Inch Nails en Tool …Je mening graag?
Koen: Ik ben een beetje verrast, want ik luister eigenlijk nooit naar Nine Inch Nails, dus ik heb geen idee waar dat dan vandaan komt.
Jonathan: Ik ken eigenlijk maar een nummer echt, dat is ‘Hurt’ dan nog enkel doordat het een nummer is dat Johnny Cash heeft gecoverd.
Koen: ik ken er wel een paar, maar ik heb altijd gedacht dat het niets voor mij is, dus die vergelijking verwondert me wel ergens. Het gebeurt me echter nog wel vaker dat mensen iets herkennen in die muziek, die ik dan niet merk. Dan ben ik daar wel door verrast, maar goed. Ik hoop dat ze het dan goed vinden, en vergelijken met een band die ze goed vinden.
Wat mij betreft zeker ! Ik ben een super fan van NiN. Hoe hebben jullie elkaar eigenlijk leren kennen?
Jonathan: Jacques en ik hebben eigenlijk elkaar leren kennen doordat we met onze band nogal dikwijls samen op het podium stonden, ook al kwamen we uit heel andere genres. Ik zat in een indie rock /pop band en Jacques in een postrock/indie band. En dat klikte wel tussen ons. Dus zijn we wat samen beginnen jammen. En vonden dat het wel leuk was om daar iets meer mee te gaan doen. Jacques wees me erop dat hij iemand kende waarmee hij geregeld ging jammen en dat ik daar goed mee overeen zou komen, en zo zijn we bij Koen terecht gekomen. Het klikt eigenlijk meteen tussen ons drie. Koen had nog enkele nummers liggen, en zo is de bal aan het rollen gegaan eigenlijk.
‘Joni’, jullie debuut, kreeg van onze reporter een zeer lovende recensie. Ikzelf vond vooral dat jullie muziek grensverleggend kan zijn; indien jullie een buitenlandse band zou zijn, waren jullie nu wereldberoemd. Is dat niet een beetje een Belgische probleem? Je mening?
Jonathan: Ik hoor dat wel vaker die stelling ‘een Belgisch probleem’. Ik heb geen idee, maar we horen dat wel vaker. Het is uiteraard een fijn compliment.
Koen: Ik heb wel gemerkt, als het geen corona was geweest dat het wel anders had kunnen verlopen eigenlijk. Vooral dan wat optreden betreft, we hebben wel wat concerten kunnen doen. Maar we zouden met deze plaat uitgebreid op tour zijn kunnen gegaan, en ook in het buitenland. Normaal stonden we op ArcTanGent dit jaar. En we hebben ook wat fans in Engeland. Dus dat had wel veel kunnen doen als we wel hadden mogen optreden.
Is het niet zo dat het als Belgische band moeilijker is om door te breken? Door het feit dat de Belg sceptisch staat tegenover eigen kweek, een beetje chauvinisme zou mogen vind ik. Je mening? ?
Jonathan: Een Belg is van nature uit gewoon kritischer over zichzelf volgens mij. Dat maakt ons misschien minder toegankelijk. Ook wat Belgische podia op festivals en zo betreft.
Wat waren de algemene reacties over jullie debuut?
Koen: De reacties waren algemeen zeer positief moet ik zeggen. Niet alleen de reacties, maar onze muziek wordt ook frequent wel ergens gespeeld, dat verrast ons wel want wij brengen niet echt mainstream muziek om het zo te zeggen. We zijn dus zeer blij met zowel die reacties, en dat onze muziek wordt opgepikt.
Toen we HEISA in 2018 zagen optreden op Sonic City festival in Kortrijk , viel me op hoe graag jullie experimenteren met een sound; ook visueel wordt de fantasie geprikkeld. Komt jullie muziek live nog beter over? Hoe zie je dat zelf?
Koen: Ik denk dat dit twee kanten heeft eigenlijk. Wellicht maken we wat complexe nummers, die live eerder opgevangen worden omwille van hun energie. Op plaat is het dan weer gemakkelijker om de structuren te volgen omdat de mix ervoor zorgt dat het wat overzichtelijker wordt. Eerder verschillende ervaringen dus.
Het is zo dat jullie muziek visueel is, en daardoor op het podium beter tot zijn recht lijkt te komen. Je voelt ook dat jullie elkaar blindelings vinden. Hoe lang spelen jullie eigenlijk al samen?
Koen: Een jaar of vijf ondertussen. In 2015 zijn we eigenlijk begonnen met live te spelen. Rond de jaarwisseling 2014/2015 zijn ook de eerste nummers geschreven.
Door die corona crisis zijn er ook bij jullie plannen in het water gevallen. Welke?
Koen: Onze release shows hebben we niet kunnen doen. We hadden zeer veel optredens op de planning staan, dus ja.. Maar eigenlijk al bij al hebben we het er nog goed vanaf gebracht. We hebben de plaat uitgebracht, veel reviews. Ook in de zomer toch wat coronaproof optredens kunnen doen. Daar zijn we dankbaar voor.
Jonathan: En ook veel optredens zijn gewoon verplaatst, zo zijn we weer opgenomen in de line up van ArcTanGent . Dat is toch al iets om naar uit te kijken!
Hoe ga je als muzikant, artiest maar ook als mens om met zo een crisis waar we nog steeds in leven? Leven jullie van je muziek?
Koen: Het is een voordeel dat ik er niet van leef eigenlijk, ik heb voor 70% nog een ander vast inkomen, dat scheelt toch veel. En algemeen? Doordat we begin dit jaar een nieuwe plaat hebben uitgebracht, is de druk wat minder om meteen nieuwe muziek te moeten schrijven. Ook al zijn we daar toch stillaan terug mee bezig.
Jonathan: Ik leef er ook niet van, dat is wel een voordeel. Ik geef drum les, ik neem hier en daar wat op en mix af en toe. ik ben schrijnwerker en ik maak zelf drumstellen uit massief hout; moesten er geïnteresseerde muzikanten zijn, kom gerust testen! https://mafketeldrums.be/ , https://www.facebook.com/mafketeldrums (<< op facebook valt meer op te zien voorlopig.)
Koen: Wat me bij de tweede lockdown wel opvalt, ik heb zogezegd meer tijd om te schrijven, maar stel dat altijd maar uit daardoor. De motivatie is toch anders, en dan komt het er uiteindelijk vaak niet van. Het is niet echt geweldig voor de inspiratie om er zo wat uit te zijn.
Hoe denk je persoonlijk dat de muziek en cultuur deze crisis zal overleven?
Jonathan: Ik denk wel dat er een soort concert circuit zal blijven bestaan, misschien wat kleinschaliger en underground. Maar dat zie ik niet verdwijnen. Wel veranderen.
Koen: Ik vind het eigenlijk wel grappig, we worden vaak gezien als een niet essentiële sector. Maar ik denk muziek en cultuur een sector is die je niet kapot kunt krijgen. Het financiële aspect is natuurlijk wel een probleem en dat zal wel zorgen voor faillissementen en zo. Maar muzikanten gaan altijd op zoek gaan naar muziek, mensen die optredens willen doen of organiseren zullen dat ook altijd blijven doen. Ook al zal het, zoals Jonathan zegt, wat meer terug van de underground moeten komen.
Hoe zie je de evolutie voor een band als HEISA?
Koen: We zijn volop bezig aan nummers voor een nieuwe plaat, en zijn toch wel stilaan daar naartoe aan het werken eigenlijk. Het uitbrengen van een nieuwe plaat. Live optredens is nog een groot vraagteken, maar op vlak van muziek maken en uitbrengen lukt dat zeker bij ons.
Jonathan: Ik zou eigenlijk heel graag onze set akoestisch willen brengen. Daarmee kan je op heel kleine plekjes spelen zoals huiskamer concerten En dan kun je toch gewoon live blijven spelen. Dat moet zeker mogelijk zijn.
Misschien nog een andere mogelijkheid via Streaming? Hoe sta je tegenover die live streaming van optredens en zo?
Koen: Ik ben zeker ‘pro’ als dat op een kwalitatief goede manier gebeurd. Zonder het aanbieden van die degelijke kwaliteit, hoeft dat voor mij niet , moet ik toegeven. Om van thuis uit naar een concert te zitten kijken, het doet me persoonlijk niet zoveel. Maar ik ben wel blij dat het er is, en het schept dus zeker ergens een mogelijkheid. Misschien dat we iets in die richting volgend jaar kunnen doen.
Jonathan: Ik sluit me daarbij aan, als het van goede kwaliteit is, ben ik daar zeker voor te vinden. Ik kijk heel vaak naar live sessies en zo, maar ik wil dus vooral spelen en op een podium staan. Dus als dat op die manier kan? Waarom niet. Maar liever voor een publiek.
Iemand zei me in een interview je kunt dat ook maar eenmalig doen?
Koen: Dat ook ergens, het zou wel interessant zijn om bijvoorbeeld onze nieuwe nummers op die wijze voor te stellen. Er zijn al vage gesprekken daarover om in januari of februari iets te doen in die richting, maar dat is nog allemaal een groot vraagteken.
Wat zijn de verdere plannen voor de band, een nieuwe plaat of zo?
Koen: Er zijn eigenlijk nog geen concrete plannen daarvoor nee.
Jonathan: Die nieuwe plaat gaat er zeker komen, maar wanneer is nog een groot vraagteken dus.
Jullie nieuw materiaal , welke richting gaat dat dan uit? Dezelfde richting als ‘Joni’?
Koen: Meer death metal (haha) nee maar meer de richting Radiohead meets Battles dan uitgesproken Tool invloeden. Laat ons maar zeggen. Qua donker of licht? Een beetje daar midden in.
Ik stel voor meer drums. Wat denk jij Jonathan?
Jonathan: Sowieso meer drums uiteraard (haha) Ik ben eigenlijk wel bezig met het maken van percussie blocks en dergelijke, en die wil ik toch aan de band toevoegen.
Naast HEISA zitten sommige van jullie ook in andere projecten, hoe valt dit te combineren. Want een band als PEUK boomt ook wel tegenwoordig.
Koen: Jacques zit nog bij PEUK. Ik persoonlijk ben enkel met HEISA bezig.
Jonathan: Ik speel dus wel bij heel wat projecten. Ik speel bij Biezen, WabiSabi (funky band in Gent), Down the Lees, en ik heb een performance/muziek project met mijn vriendin: Koleega.
Hoe combineer je dat?
Jonathan: HEISA is meer een lopende trein en die andere projecten eerder sporadisch dus dat valt goed mee.
Maar het belangrijkste project is toch HEISA?
Koen: Voor mij sowieso. Ik ben niet echt op zoek, ik hou me liever aan één project. Ik schrijf soms wel nummers voor mezelf. Maar ik heb het moeilijk om me aan iets anders te binden, ik ben heel eigenzinnig en HEISA is zo een eigenzinnige band waar ik het meeste in kwijt kan.
Je zegt, je schrijf songs voor jezelf. Geen interesse voor een solo plaat?
Koen: Eigenlijk wel, maar ik ben geen zanger dus ja…
Je hoeft geen zanger te zijn om een solo plaat uit te brengen
Koen: Soms komt dat wel naar boven om daar solo iets mee te doen zoals bijvoorbeeld een extreme metal plaat maken, of dan weer eerder een sferische akoestische plaat of zo. Maar dat komt er niet van omdat ik eigenlijk altijd zoveel beweeg van het ene uiterste naar het andere.
Jonathan: zeker interesse. Ik ben wel bezig met samples en zo, en experimenteren met klank beeld en die richting uit. Dus ooit kan dat er wel van komen dat ik daar solo iets mee doe. Voorlopig nog niet. Dat kan zelfs alle kanten uitgaan dan wat ik doe met HEISA zelfs.
Is er voor de band ook een soort einddoel? Wat zijn je ambities?
Koen: Een zo groot mogelijk publiek bereiken, eventueel zelfs internationaal als dat kan.
Jonathan: In de richting waar we nu zitten verder doen, blijkbaar slaat het zelfs aan voor de radio en dat hadden we toch niet verwacht eigenlijk , dus dat is hoopgevend.
Moesten jullie de kans krijgen om dankzij een pop plaat door te breken naar een ruim publiek, zouden jullie dat doen?
Koen: Als we ons daar alle drie goed bij voelen en onszelf niet moeten verloochen? Dan wel. Maar een pop plaat uitbrengen waar we niet achter staan? Nee, dat liever niet dan. Maar als WIJ dat willen doen, dan is dat iets dat wij willen doen en dan staan we daar wel achter. Om nog eens terug te komen op ons einddoel. Dat is wat ons betreft dus nog altijd goede muziek schrijven en blijven schrijven waar we dus – zoals hierboven aangegeven – echt allemaal achter staan. Dat is en blijft ons hoofddoel eigenlijk als band en muzikant.
Jonathan: Ik sluit me daarbij aan, en ook dat onze muziek bij een mens zoveel kan doen dat die daardoor emotioneel of zo wordt geraakt… Dat is ook een doelstelling op zich, als we zo muziek kunnen maken die iemand raakt. Zo goed mogelijke muziek maken dus.
Om af te sluiten, waar kunnen fans uw merchandiser aanschaffen ‘online’? geef gerust enkele links
https://maywayshop.bigcartel.com/
https://heisalovesyou.bandcamp.com/album/joni
Haze - Mirabelle Van de Put (HAZE) - Inspiratie komt in vlagen. Sommige periodes is er helemaal niets en dan komt alles ineens tegelijkertijd
Na een leven lang in allerlei bandjes bas te hebben gespeeld, besloot Mirabelle Van de Put uit haar comfortzone te stappen en iets nieuws te proberen ... in haar eentje. De bedoeling was om een band te beginnen en te spelen, maar de pandemie besliste anders. In plaats van te wachten, ging ze aan de slag. De plotselinge vrije tijd was wat ze nodig had om te creëren. HAZE was geboren. Ondertussen bracht HAZE een single uit “FLU” en zijn er volop plannen voor een eerste album. Reden genoeg om Mirabelle enkele vragen te stellen over het project, de toekomstplannen en hoe ze omgaat met deze crisis waarin we leven.
Om maar te beginnen met een standaard vraag. Hoe is het project HAZE ontstaan? Heeft de naam een bepaalde betekenis?
Ik wilde al heel lang een eigen project opstarten. Dat stond op mijn bucket list, samen met vb met een tractor rijden. Maar het kwam er maar niet van, het was nooit de juiste moment. Ik had al wat nrs liggen, maar ze geraakte niet afgewerkt. De eerste lockdown en de daarmee gepaarde extra tijd gaven me een duw in de rug. Het zijn wazige, onduidelijke tijden, ik vond HAZE passen. Simpel, kort, duidelijk.
De single ‘FLU’ verwijst naar deze tijden waarin we leven? Vertel er eens wat meer over
Het sociale aspect van de pandemie vind ik een zeer interessant gegeven om te observeren. Iedereen reageert er anders op, toch vind iedereen wél dat ze juist handelen. Het treft iedereen op zo een verschillende manier, sommige hebben een zee aan tijd, anderen verdrinken in het gezinsleven in combinatie met werk, sommige zweren bij complot theorieën terwijl anderen zich opsluiten uit angst.
Je hebt alles zelf, thuis in je kamer ingespeeld en opgenomen. Hoe ging dat in zijn werk?
Het deed me wat denken aan de tijd dat ik als 16 jarige in mijn kamer opnam op een dubbele cassette deck. Alleen was het nu met computer programma's en meerdere instrumenten. :) Oorspronkelijk was het de bedoeling om een groep samen te stellen, ik had de basis van de nummers gemaakt, was klaar voor muzikanten om hun instrumenten in te spelen, maar de pandemie stak er een stokje voor. Hierdoor moest ik alles zelf afwerken, dat was een hele uitdaging. Ik ben een bassist, geen gitarist of drummer, maar ik ben best trots op het resultaat. Het is een moment opname, eerlijk en gemaakt onder ongewone omstandigheden. Gelukkig kon ik beroep doen op Miguel Moors zijn oneindige steun! Ik heb een gitaar van hem mogen lenen en hij heeft een paar geweldige gitaar lijnen ingespeeld! Daarna heeft Jeff Claeys de mix voor zijn rekening genomen. Ik ben met hem 1 dag de studio in te gaan (een dag van 10u 's ochtends tot 5u 's ochtends!). Het klikte meteen, we zaten op dezelfde golflengte, heerlijk werken!
De single klinkt breekbaar, maar straalt ook iets ijzersterk uit. Een mooie combinatie. In het bericht dat ik kreeg staat ‘doet denken aan PJ Harvey en Mazzy Star’ kan ik me goed in vinden. Wat is jouw mening?
Dank u, dat is een mooi compliment! Breekbaar is ook ijzersterk.
Je hebt in zoveel uiteenlopende projecten gespeeld, maar toch slaag je erin iets totaal anders te doen met deze single. Waar blijf je die inspiratie vandaan halen?
Inspiratie komt in vlagen. Sommige periodes is er helemaal niets en dan komt alles ineens tegelijkertijd.
De single is een voorloper van een later uit te komen album. Wanneer? En welke richting zal dat uitgaan?
Het album komt digitaal uit op 15 Januari 2021 op het Canadese label Off White House Records en ligt in dezelfde lijn als de eerste single.
Op dit moment zijn we bezig met een video clip voor “Flu”.
Wat mij betreft hoeft het niet, ik hou er niet van muziek en bands of artiesten in een hokje duwen. Maar hoe zou je zelf je muziek (naar promotors en dergelijke toe) omschrijven?
Ik vind het heel moeilijk om muziek te omschrijven, meestal vraag ik vrienden wat zij vinden. Rustig, maar met een hoek af? PJ Harvey meets Mazzy Star vind ik ook wel een mooi compliment.
Enkele standaard vragen in deze corona tijden ? Ik veronderstel dat er ook bij jou plannen in het water gevallen zijn door deze crisis? Welke?
Zoals bij iedereen zijn alle optredens die gepland stonden geannuleerd en is het werk in de culturele sector stil gevallen.
Hoe ga je er als muzikant (maar ook als mens) mee om met zo een crisis waarin we nu leven?
Na de eerste schok en de realisatie dat deze crisis even zal duren, heb ik geprobeerd om de opgelegde extra tijd te gebruiken voor dat project dat ik al lang wou doen. :)De beperkingen (geen sociale contacten/muzikanten, geen repetitieruimte, geen studio, …) gaven me meer gevoel van vrijheid ipv minder. Geen keuzestress, geen torenhoge verwachtingen, je moet het doen met de dingen die je hebt. Hierdoor klinkt de plaat ook breekbaar en eerlijk, een momentopname in deze crisis. Dat past wel.
Hoe denk je persoonlijk, vooral omdat je in zoveel projecten zit, dat de muziek en cultuur deze crisis – die blijkbaar nog tot het voorjaar 2021 zal duren als zelfs al de horeca niet open gaat voor 15 januari – zal overleven?
Ik denk dat na de crisis, er zoveel kunstenaars thuis hebben gezeten dat een deel ander werk heeft moeten zoeken, en een deel veel heeft gecreëerd. Wanneer evenementen terug mogelijk zijn, zullen er zeer veel door de flessenhals proberen geraken. Het einde van de corona crisis is volgens mij niet het einde van de culturele crisis.
Live optredens is nog niet aan de orde, zijn er plannen om uw plaat eventueel via live streaming voor te stellen? Ik heb er enkele ‘gedaan’ via Sound of Ghent … Zeker top gedaan …
Nog geen concrete plannen, maar ik sta wel open voor alle voorstellen!
Zijn er naast een album releasen nog andere plannen in de nabije en verdere toekomst? Ook wat de andere projecten betreft?
Al de muzikale projecten buiten HAZE liggen stil.
Naast muziek ben ik tijdens de eerste lockdown ook begonnen met collages maken. Iets volledig anders. Dat ben ik nu aan het uitbreiden. Moest je interesse hebben, kan je ze bekijken via Instagram. https://www.instagram.com/mirabellegrafic/
Wat zijn je persoonlijke verdere ambities in de muziek en cultuur? Dingen die je absoluut nog wil bereiken? Een eventueel ‘einddoel’?
Mijn einddoel was om mijn eigen plaat te maken en uit te brengen. Dat doel is bijna bereikt!
Maar als je me vraagt wat ik nog wil doen, dan kan ik een hele lijst opsommen. Haha Een 2de album maken met HAZE, dit keer mét muzikanten en daarmee optreden.
Terug bassen in een harder rock project waar ik volledig loos kan gaan,
in een vrolijk, dansbaar project spelen om op te huppelen, …
Terug optreden, dat mis ik enorm.
Een tentoonstelling houden met mijn collage werk
…
Waar kunnen mensen uw album en muziek beluisteren en aankopen? Geef hieronder gerust enkele links
https://www.facebook.com/HAZE.music.songs/
https://www.instagram.com/haze.music.songs/
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop dat we dit binnenkort eens kunnen overdoen voor of na een tof concert van u ?
Stephan Jules - Mijn voornaamste doelstelling: concerten geven; de honger om op het podium te staan is gigantisch!
Als kind nam hij orgellessen (als enige in de muziekschool - ongelofelijk maar waar), later is dat omgeslagen naar piano, waarbij hij les heeft gekregen van Bart Amand. Op zijn 16e leerde hij zichzelf gitaar spelen en sindsdien schrijft hij liedjes. Stephan Jules heeft ondertussen ook in een aantal rockbandjes gezeten, maar de drukte van de studies en activiteiten daarbuiten , zorgden ervoor dat hij de voorbije jaren vooral zelfstandig aan zijn muziek heeft gewerkt.
Ondertussen bracht Stephan Jules een single op de markt “If you only knew”. Hij zegt daarover: ‘’Ik heb bijna alle instrumenten op de single (behalve drums & percussie) zelf opgenomen met de hulp en begeleiding van producer Stef Lenaerts. Ik probeer invloeden van verschillende stijlen te combineren op “If You Only Knew”. Er zitten elementen in als funkgitaar, zware rockgitaar, ritme- en blues percussies, een beetje jazzpiano, klassieke gitaren en een bas uit de jaren 60. Het belangrijkste voor mij is dat het eindproduct, ondanks de mogelijkheden van een moderne opnamestudio, zijn authenticiteit en menselijke kant behoudt, met alle kleine fouten en eigenaardigheden die daarmee gepaard gaan. “
Voer genoeg voor een interview. Dus spraken we af voor een fijn Skype gesprek, over de release uiteraard. Maar ook over het verleden en de verdere toekomstplannen.
Stephan vertel eens, hoe is het allemaal begonnen? Waar komt die passie voor muziek en alles daaromheen vandaan?
Mijn grote inspiratie is mijn grootvader langs moeders kant, die speelde piano in een jazz trio. Ik ben zelfs naar hem vernoemd. Zijn naam was Jules-Stéphane. En daar hebben ze bij mij ‘Stephan Jules’ van gemaakt. Ik was echt gefascineerd door zijn piano spel, hij was ook een van de weinigen in de familie die musiceerde. En nu ben ik, mits het overslaan van één generatie, dus ook muziek beginnen spelen vanuit de passie van mijn grootvader.
Het verhaal gaat dat je jezelf piano en gitaar hebt leren spelen? Vertel er wat meer over
Dat klopt op een zeker niveau. Toen ik vrij jong was, had ik een synthesizer thuis. Ik heb daarnaast toen een vijftal klassieke gitaarlessen gevolgd. Dat bleek niets voor mij te zijn, ik greep op dat moment steeds terug naar die synthesizer. De knopjes en effecten fascineerden mij.
Niettegenstaande heeft de gitaar lerares die op het conservatorium zat , mijn moeder aangeraden om mij notenleer te laten volgen. In de muziekschool heb ik dan uiteindelijk orgel gekozen als instrument. Ik was zelfs de enige in de klas die dat toen had gekozen, waardoor wat normaal groepslessen zouden moeten zijn, eerder privélessen werden. Ik speelde daar niet alleen klassieke muziek op.
Ik was toen al heel gefascineerd door filmmuziek. Naast Bach kreeg ik als kleine jongen dus ook de kans om de soundtracks van films als Pirates of the Caribbean, Harry Potter, The Mission en The Godfather te adapteren naar orgelwerken in de kerk en op het orgel van de muziekacademie.
Na jaren op de muziekschool heb ik thuis pianoles gekregen van Bart Amand, die meerdere CD’s heeft uitgebracht. Rond mijn 16ste heb ik via YouTube uiteindelijk gitaar leren spelen. Ik heb dus die oude gitaar van onder het stof gehaald, na o.a. Led Zeppelin te horen en de interesse in gitaar is sindsdien toch gegroeid. Voornamelijk was dat akoestische gitaar, later ook elektrische gitaar.
De reden van dit interview is uiteraard de release van je single “If You only knew”; zit er een persoonlijk verhaal achter, zo ja welk ?
Oorspronkelijk wel over gemis. Toen ik mijn vriendin voor een bepaalde periode moest missen, kwam daar voor mij een soort verdriet bij kijken die nieuw was voor mij. Dat gevoel heb ik dus in die tekst willen meegeven. Ik heb het daarna doorgetrokken naar het relationele leven in een bredere context . Met mijn relatie gaat het overigens zeer goed. Maar ik wilde dat gemis, in een breder kader, in die song stoppen. Gewoon hoe je in het leven langs de ene kant soms vaststelt dat het leven gemakkelijker zou zijn zonder die persoon, maar langs de andere kant dat het leven dan ook zeer saai zou zijn..
Wat mij betreft is het een mooie pop schijf, en ligt het zeer goed in het gehoor met een knipoog naar de folk en het Franse chanson , maar dan in het Engels. Je mening graag
Ik ben een grote fan van folk als de Ierse of de Schotse Folk om maar twee voorbeelden te noemen. En die invloeden van het Franse Chanson is niet zo ver gezocht. Ik heb enorm veel Franse chanson in mijn platenkast staan. Het is misschien eerder subtiel, maar ik ga niet ontkennen dat er invloeden zijn van daaruit.
Je kreeg ook hulp en begeleiding van producer Stef Lenaerts, hoe is die samenwerking ontstaan?
Dat is via mijn piano leraar gegaan eigenlijk, Bart Amand. Hij heeft me altijd gestimuleerd iets te doen met mijn muziek en had zelf al een project met Stef Lenaerts voltooid. Stef is een zeer sympathieke producer, ook wel een perfectionist. We hebben samengezeten, en dat klikte zeer snel.
Hoe waren de algemene reacties op de single?
Ik had oorspronkelijk gedacht dat ik vooral veel reacties zou krijgen uit mijn onmiddellijke omgeving maar ik was aangenaam verrast door de algemene reacties ook, moet ik toegeven. Er zijn veel mensen de single spontaan zijn beginnen delen. Het doet me enorm plezier dat mensen die ik niet echt ken zo positief hierop reageren.
Wat zijn de verdere plannen naast het uitbrengen van deze single?
Zo snel het kan, ermee beginnen optreden. Podiumervaring opdoen dus. Ook al zal dat momenteel wel een beetje op een creatieve manier moeten, aangezien gewone concerten er nog niet inzitten. Ik heb wel al een aantal keer op het podium gestaan, maar nog niet genoeg om daar die nodige ervaring mee op te doen. Het was oorspronkelijk de bedoeling die single voor te stellen via een kleine café tour eigenlijk. Afstel is geen uitstel uiteraard.
Er zijn ook mogelijkheden om eventueel huiskamer concerten te doen?
Voor zo ver de maatregelen dat toelaten. Ik ben momenteel inderdaad wel mogelijkheden aan het zoeken om living room concertjes te organiseren.
Wat nieuwe releases betreft? Ik heb wel enkele nummers klaarliggen.
Wat podiumervaring betreft, er zijn tegenwoordig ook streaming concerten; hoe sta je daar tegenover?
In deze tijden is dit zeker ‘the next best thing’. Het lijkt me zeer goed, als het professioneel georganiseerd wordt tenminste. Hoewel het nooit dezelfde sensatie zal worden als met publiek. Ikzelf maak liever video’s, dan heb je wat meer controle daarover. Ik heb wel al enkele zeer goede streaming concerten gezien op YouTube. Dus ja, op voorwaarde dat het professioneel verloopt, is dit zeker een mogelijkheid.
Ook bij jou zijn er vermoedelijk wat plannen in het water gevallen door deze crisis ? Zo ja welke? Hoe ga je als muzikant en mens daarmee om? Je leeft niet van je muziek, veronderstel ik?
Vooral de release van de single was verschoven naar het najaar. Ik woon echter nog thuis en studeer nog, ik leef dus niet van mijn muziek en heb op dat vlak niet te klagen eigenlijk. Er zijn mensen die er een pak meer onder lijden dan ikzelf.
Live concerten geven is een van je voornaamste doelstellingen dus . Hoe groot is de honger om live concerten te geven?
De honger naar live concerten geven is gewoonweg gigantisch!
Hoe denk je dat de muziek en cultuur in deze moeilijke tijden zullen overleven? Naast de horeca ligt deze sector het meest in het vizier
Zonder expert te zijn, ik ben daar redelijk optimistisch in. In de zin van, eens het terug mag, denk ik dat het snel terug zijn normale gang zal gaan. Voor veel mensen die o.a. zo lang thuis hebben gezeten is het een wake up call voor het belang van live entertainment. Door zo lang stil te zitten zullen mensen meer geneigd zijn om als het kan een ticket te gaan kopen voor een evenement. De honger om muziek en cultuur te beleven is heel groot.
Wat zijn de verdere ambities? Is er een doelstelling, naast optredens, dat je voor ogen hebt?
Een album maken. Dat is zeker een doelstelling. Hopelijk in 2021. Ik had mezelf vooropgesteld tegen dat ik 24 of 25 was , een single en een diploma te hebben. Dat is ondertussen bijna allebei in orde. En nu ben ik dus klaar voor die volgende stap.
Zou dat nieuwe album dezelfde richting uitgaan als de single?
Misschien toch wat meer piano. Ik ben eigenlijk ook nog op zoek naar mijn eigen stijl. Niet elk nummer dat ik schrijf ligt in hetzelfde genre. Deze single is bijvoorbeeld een momentopname. Ik wil nog opties openhouden om andere kanten uit te gaan in het uitbrengen van muziek. Laat me stellen de drums gaat een beetje naar de jaren ’50, terwijl de baslijnen meer gaan naar jaren ’60 en er is ook een Funky lijn die teruggrijpt naar de jaren ’70. Er zit dus vooral van alles in, daar komt het op neer.
Moesten promotors nu vragen ‘welke stijl speel je’?
Ik zou het op pop/rock houden, je kunt er ook waarschijnlijk ook singer-songwriter van maken.
Zijn er naast je solo werk nog ander projecten waar je mee bezig bent of bezig zult zijn?
Ik sta voortdurend open voor muzikale samenwerkingen. Ik leen mijn capaciteiten op gitaar en piano heel graag uit aan andere artiesten. Daarnaast heb ik recent een aantal soundtracks geschreven voor een vriend die videogames ontwikkelt. Ik hou mijzelf zeker bezig wat muziek betreft.
Bedankt voor dit fijne gesprek. Hopelijk tot binnenkort
Powerstroke - Never give up, never give in. Het is en lijkt een strijd op een oneindig slagveld, maar zolang je zelf niet opgeeft, kan niemand je daarin tegenhouden
Wij volgen Powerstroke al sinds hun oprichting in 2007. In 2010 kwam hun debuut op de markt. Wat de band zo bijzonder maakt, is dat ze steeds zichzelf heruitvinden en nooit lang blijven hangen in één of andere muziekstijl. Zulke bands hebben bij ons altijd een streepje voor.
Hoewel op hun facebook de omschrijving ‘Death pop’ staat, is er zoveel aan de hand bij deze band, dat ze ons bij elke release weer weten te verrassen. Laten we het gewoon houden bij de perfecte mix of hardcore, thrash metal, punk rock en death metal.
Vanaf eind 2014 vervoegde zanger Bavo de band en dat heeft de band, met alle respect voor zijn voorgangers, alvast deugd gedaan. Op ‘Done Deal’ (2016) bleek al dat de man heel uiteenlopende toonaarden aankon. Op ‘Omissa’ (2018) stelden we vast dat Bavo de perfecte frontman/zanger is voor deze Belgische top band van internationaal allure. Met de nieuwste worp ‘The Path Against all the others’ wordt dat verder in de verf gezet en brengt Powerstroke een nieuwe sterke plaat uit.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met gitarist Maarten en zanger Bavo (VILE). Uiteraard ging het ook over deze corona tijden, het verleden en de verdere toekomstplannen… want na bijna 15 jaar is de het eindpunt zeker nog niet bereikt. Dat bewees de band al met deze nieuwe release, blijkt ook uit dit fijne gesprek.
Laten we beginnen met een standaard vraag ? Powerstroke timmert al sinds 2007 aan de weg? Wat waren de absolute hoogte en diepte punten?
MAARTEN: Laten we beginnen met de hoogtepunten. In die 13 jaar dat we bestaan hebben we circa 300 shows gespeeld. We hebben daarbij enorm veel geluk gehad om met top bands of artiesten te mogen spelen zoals Ice-T, Body Count ,Pro-Pain, Crowbar, Suicidal tendenties, Death Angel, etc…. Dat is geen klein bier! En dat vooral zonder dat we ons hebben moeten inkopen, want dat weigeren we nog steeds om te doen Dat geeft toch ook een boost aan ons als band.
Dieptepunten? In 2022 bestaat Powerstroke 15 jaar, als ik de rits muzikanten zie die doorheen de jaren de revue zijn gepasseerd , dan is dat toch al een lange lijst geworden. Het jammere is dat je velen met volle moed ziet beginnen, we leggen hen de voorwaarden voor om bij Powerstroke te spelen en dat gaat wel even goed. Maar dan geven ze het vaak nogal snel op.. En dat is best wel jammer. Zeker als dat gebeurt net op het moment dat het erg belangrijk is. Net voor de opnames of net na de opnames van een nieuwe plaat bijvoorbeeld. Dat is in die 15 jaar zo een beetje het enige dieptepunt. Of een lokale geluidsman die opzettelijk je een slechte sound geeft omdat je hem een paar terechte opmerkingen gaf haha. Ja, dat hebben we 1 keer mee gemaakt. Heel de avond naar de kloten. Bovendien gebeurden er allerlei zaken waarbij het nog slechter werd die avond. De wet van Murphy, weet je wel. Gelukkig is dat maar 1 keer voor gevallen.
VILE: Aangezien ik nu 6 jaar bij de band zit kan ik enkel over hoogtepunten spreken op muzikaal vlak. Iedere plaat was een verbetering, een spiegel hoe je groeit als muzikant. Machtige shows samen met Body Count, Pro-Pain, op allerhande festivals... Dat maakt een artiest blij.
Wat is globaal bekeken, naast nog meer digitalisering, de grootste verandering door de jaren heen?
MAARTEN: Jaren terug kon je shows gaan spelen en kochten de mensen merchandise aan de stand zelf. Dat gebeurt nu toch meer online. Maar vooral. Nu moet je als band mee zijn met de sociale media. Om eerlijk te zijn, ik ben nog van de oude stempel en ben daar niet zo mee bezig. Op dat vlak heb ik geluk omringd te zijn door een jongere generatie die daar wel in mee is, want je kunt de invloed via sociale media niet meer uitschakelen als je je muziek aan de man wil brengen.
Wat we ook doen, naast aanwezig te proberen zijn op die sociale media, is o.a. het aanbieden van een eigen biertje en zo. Op zaterdag 5 december komt de tweede reeks uit. Er is 550 liter gemaakt en die is opnieuw uitverkocht in pre-sale. De volgende lichting zal klaar zijn tegen het krokusverlof. De pre-sale is ondertussen al gestart.
Binnen een half jaar komt er ook een eigen bourbon op de markt. Een bourbon op basis van ons Dikke Zeuge tripel bier van 9 procent. De bourbon zal Moonlight Tribe heten en is 43 graden. We brengen binnenkort ook wat meer originele T-shirts op de markt. De tijd dat de metalheads alleen maar zwart draagt is een beetje voorbij het mag al wat modieuzer zijn, daar pikken we wel op in. En zo blijven we bezig, ook in deze tijden dus.
VILE: De terugkeer van vinyl. Die markt is helemaal terug open gegaan. Er is ook heel veel aandacht voor het visuele naast de muziek. We moeten deze dagen ook creatief omgaan met merchandise. Zo hebben we , zoals Maarten al aangaf, ons eigen biertje en binnenkort onze eigen bourbon. Ik vind echter wel dat muziek op de eerste plaats moet komen. De magie ontspringt daar.
Wellicht is het avontuur op Wacken open Air wel een hoogtepunt geweest? Vertel er eens wat meer over
MAARTEN: Als ik me niet vergis, hebben we daar gespeeld in 2011. Op het moment zelf was dat wel een hoogtepunt, maar het heeft geen deuren geopend of zo. Of ook niet echt ‘het hoogtepunt’ van de band moet ik achteraf gezien toegeven. Twee keer met Bodycount op tournee, enkele keren met ProPain op tournee dat waren toch wel grotere hoogtepunten dan die ene keer op Wacken, wat op zich een leuke belevenis was… maar in de tijdsgeest van toen, was dat uiteraard een pluspunt. Maar het lijstje van bands waarmee we gespeeld hebben, van sommige was ik al fan van mijn 15 jaar , is zo oneindig dat dit toch grotere hoogtepunten waren. De ene show dat we in Logo in Hamburg speelden , was voor mij het absolute hoogtepunt. Mensen stonden daar aan te schuiven met Powerstroke shirts aan, en dat terwijl wij de supportband waren. De show zelf was helemaal te gek. De Duitsers zongen onze songs mee, moshpits, etc… Na de show stonden we daar te signeren dat het een lieve lust was. De verkoop van de merchandise die avond was er ook eentje om in te kaderen. Tja, dat hadden we in Belgie nog niet mee gemaakt haha. In het buitenland scoren we beter dan in Vlaanderen (haha).
Heeft Wacken dan niet de deur geopend daar naartoe?
MAARTEN: Niet echt, we zijn daar geraakt door een wedstrijd te winnen, dan krijg je niet echt veel promotie en dergelijke, wat wel anders is als je als band geboekt wordt om daar te spelen. Dus de impact van Wacken was niet zo groot, dan waren er wel andere gebeurtenissen die wel hebben gezorgd dat we met die grotere bands mochten optreden.
Ik heb jullie leren kennen in 2010 met jullie debuut, ondertussen is er muzikaal veel veranderd. Tegenwoordig zie ik ‘Death pop’ staan als omschrijving van jullie muziek? Wat houdt dat in?
MAARTEN: Ik en Pieter ,de eerste drummer, zijn gestart in 2007. Onze eerste zanger/bassist is er in 2008 bij gekomen. De basis is toch nog steeds hetzelfde. Het verschil is dat we allemaal betere muzikanten zijn geworden. Ik heb zelf mijn gitaar beter onder controle. We hebben ook met zovele internationale muzikanten gespeeld dat ik een betere kijk heb gekregen op hoe muziek moet klinken. Dat is niet alleen bij mij. Kijk naar Niels, onze drummer sinds 2017, wat een beest is dat geworden op zijn drumstel. Of Bavo, een zanger die veel kanten uit kan , dat vind je niet overal.
Die ‘Death Pop’ … We kregen via onze label de vraag wat is Powerstroke feitelijk. We stelden vast, zeker bij de laatste plaat, dat onze muziek – ik spreek vaak muzikaal – heel zwaar klinkt zelfs wat death metal. Terwijl Bavo zijn stem zelfs op momenten meer ‘pop’ klinkt. Vandaar.
VILE: Ontleed de twee termen en je hebt een antwoord op je vraag. Het staat voor alle vormen van extreme metal en hardcore vermengd met enorm veel catchy zang en structuren.
In een later stadium hebben jullie meer de hardcore kant uitgegaan vond ik. Zo was er, dacht ik een samenwerking, met Body Count? Vertel er eens wat meer over
MAARTEN: Ik moet zeggen nadat we met o.a. Body Count hebben mogen optreden , heeft mijn manier van schrijven niet beïnvloed. Wat wel een feit is, ik ben een groot hardcore fan, mijn gitaar werk is daar ook wel wat op gericht, vandaar dat uitgaan naar hardcore eigenlijk. Toen Bavo erbij kwam zijn we geleidelijk wel een andere weg in geslagen, niet op de eerste plaat , daar zong hij nog meer hardcore. Maar in een later stadium toch wat meer melodieuzer, dus zijn we een beetje beginnen afwijken van die hardcore.
Om maar een voorbeeld te geven, als je nu naar de nieuwe plaat luistert, zit er nog steeds hardcore in, maar doordat het allemaal meer melodieuzer gezongen is , klinkt het niet meer echt als hardcore.
VILE: Wat de verdere samenwerking betreft met Body Count trouwens, daar gaan we nog niet veel over vertellen, maar er broeit iets... Op het podium hebben we dan wel al twee tours samen gedaan.
Wat zo schitterend is, bij elke plaat weet je me altijd opnieuw te verrassen. Waar blijft die inspiratie om jezelf te heruitvinden vandaan komen?
MAARTEN: Wel ik moet toegeven, de laatste jaren luister ik niet zoveel meer naar muziek. Maar het is aan het terugkomen. Mede doordat ik twee kleine kinderen heb die slechte slapers zijn, is mijn goesting soms ver te zoeken en geniet ik van de rust haha. Hier staan vaak kinderprogramma’s op zoals ‘Nachtwacht’, en geloof het of niet , de muziek daaruit – die trouwens vaak prachtiger klinkt dan men denkt – haal ik tegenwoordig mijn inspiratie uit. Om maar te zeggen, ik haal dus mijn inspiratie uit gewone dingen en gebeurtenissen uit het leven die op mij afkomen. Het is zelfs zo, zelfs al is onze nieuwe plaat pas uit, dat ik ondertussen al een halve nieuwe plaat heb geschreven.
VILE: Wij vinden onszelf niet opnieuw uit hoor, het komt gewoon. Voor mijn part mag trouwens alles in onze muziek komen, we zijn best eclectisch en grenzen kennen we niet.
Er is echter één voorwaarde, het moet een song zijn die staat als een fort en het moet klinken als Powerstroke.
‘The Path Against all the others’ begint met een, hoe zal ik het uitdrukken, sciencefiction achtige intro. Hoe ben je op dat idee gekomen? Zijn er plannen in die richting naar de toekomst toe? Meer elektronica?
MAARTEN: Bavo heeft dat gemaakt samen met Maarten De Meyer die keyboard speelt bij Vive la Fête. En hij kwam met dat idee op de proppen. Het was in eerste instantie niet de bedoeling om daar keyboard in te brengen. Of dat in de toekomst verder de bedoeling is? Ik schrijf geen nummers om keyboard op te zetten, maar als blijkt dat keyboards het nummer beter kunnen maken en als het er bij past…Waarom niet?
VILE: Wie weet, zoals eerder gezegd , we kennen geen grenzen. Ik sluit me ook wat bij wat Maarten erover zegt. Zoals Maarten al aangaf, als een song behoefte heeft aan elektronica dan zullen we niet twijfelen.
Is het niet zo dat Bavo (VILE) op de nieuwe plaat nog meer zijn stempel drukt? Het is zeker een meerwaarde op de nieuwe plaat
MAARTEN: Dat is ook. Het is ook zeer natuurlijk gekomen. Toen Bavo er in 2016 bij kwam heeft hij nog eerst “Done Deal” ingezongen. Voor het Vile-tijdperk zocht ik mee naar zanglijnen en teksten. In het begin was dat met Bavo ook zo. Maar bij ‘Omissa’ in 2018 heb ik bewust zijn inbreng wat uitgebreid omdat ik duidelijk merkte dat hij op dat vlak veel beter was dan ik, en dat werkte dus perfect. Daarom zijn we nu een stap verder gegaan daarin. En heb ik hem volledig los gelaten, ook al heb ik zijn enthousiasme wel links en rechts wat moeten temperen (haha). Maar dat is ook idem met onze drummer Niels. Ik laat hem doen waar hij sterk in is en ik laat hem er zijn eigen ding op doen. Als hij met voorstellen aan komt zetten en het blijkt dat die beter klinken dan wat ik in gedachte had, dan doen we dat gewoon.
Bavo (VILE) zijn stem gaat zoveel kanten uit, en de muzikanten vullen hem perfect aan. Ik heb de indruk dat jullie meer dan ooit een zeer goed geoliede machine zijn geworden. Mee eens?
MAARTEN: Live zijn we altijd een goed geoliede machine geweest, daar heb ik ondanks al die wissels altijd voor gezorgd. Wat betreft muziek maken echter? Ik, Bavo en onze drummer Niels vullen elkaar perfect aan. We voelen elkaar dus blind aan, dat doet wel deugd. De nieuwe bassist Jochen en gitarist Jens die nog maar kort bij ons spelen voelen ons ook erg goed aan en je merkt op de repetities dat we nog steeds een machine zullen zijn op het podium.
Wat me vooral het meest opvalt. Wij dachten dat we van een van onze favoriete metal acts alles al hadden gezien en gehoord. Echter, anno 2020 kleurt Powerstroke meer dan ooit buiten elk lijntje. Je mening
MAARTEN: Ik ben daar eigenlijk niet zo mee bezig. Maar ik lees dat wel dat we geweldig buiten de lijntjes gekleurd hebben, dan zal dat wel zo zijn zeker? Het valt ook op hoeveel 9/10 we krijgen, op uitzondering van enkele dan. Maar daar dus bewust mee bezig zijn? Nee dat niet. We beginnen aan een nummer, en zien wel waar het uitkomt..
Er waren ook enkele gastbijdrages zoals van Régis Lant (Nornagest – Enthroned). Maar ook Stef Bos en Slongs Dievanongs(die heeft al met jullie samen gewerkt); hoe is dat allemaal in zijn werk gegaan?
MAARTEN: Régis is een goede vriend van Bavo die eigenlijk niet echt een fan was van Powerstroke, maar de laatste plaat vond hij wel goed. Dus hij wilde op de kar springen. Hij heeft ook dingen op de plaat gedaan samen met Tim Eierman, dat klinkt zeer goed. Met Charissa (Slongs) hadden we op de vorige plaat al samengewerkt, het klikt gewoon zeer goed met haar. Ze is als een zuster voor mij (haha).
Wat Stef Bos betreft, dat nummer “Until the fat lady sings” is vorig jaar opgenomen. Je moet weten, Stef is ondertussen toch wel populair geworden in Nederland. En dat heeft dat nummer ook een boost gegeven. Hoe we bij hem zijn uitgekomen? Stef Bos is eigenlijk mijn buurman. Zijn kinderen en mijn kinderen zitten op dezelfde school, en zo geraakten we aan de babbel.
VILE: Nornagest is een hele goede vriend van mij, we kunnen heel diepgaande gesprekken hebben, maar ook lol tappen. We spreken ook geregeld af met elkaar (als die Klootvid-19 the toelaat natuurlijk). Gouden kerel!
Slongs is een passionele artieste die echt goed kan zingen. Ze heeft haar visie en ik apprecieer dat enorm in mensen. Verder een warme persoonlijkheid waar je graag één of meerdere drankjes mee nuttigt.
Ik zou ook graag Tim Eiermann vernoemen hier. Mensen kennen hem misschien van Liquido van de evergreen “Narcotic”. Momenteel drumt en zingt hij in GUT, een te checken grindcore band die zoveel meer is dan grindcore. Hij heeft mijn vocals opgenomen en geproducet, het is een super goede samenwerking geworden. Hij is ook een hechte vriend geworden.
We hebben het al even aangehaald daarnet. Maar toch. Hoe waren de reacties tot nu toe op de nieuwe plaat?
MAARTEN: We staan er versteld van, van die positieve reacties. Maar vooral, daar waar de reviews vroeger beperkt bleven tot laat ons maar stellen de metal magazines, staan we nu zelfs in de grotere kranten zoals het Nieuwsblad , PZC ,en zo, dat is toch een grote stap voorwaarts.
Als ik eerlijk mag zijn , voor mij is Powerstroke een van de absolute top bands die ons land rijk zijn. Maar voor een Belgische band blijft het toch nog steeds moeilijk om echt door te breken naar een ruim publiek. Kijk naar Ostrogoth, zelfs James Hetfield van Metallica is fan. Het je persoonlijk er een verklaring voor? Als jullie Engelsen of Amerikanen waren , waren jullie toch wereldberoemd
MAARTEN: Het komt er altijd gewoon op neer, je moet de juiste en goede connecties hebben en vinden om door te breken. Door alleen maar rond de kerktoren te spelen , ga je dus niet ver geraken. Je moeten durven buiten de grenzen te kijken, en daardoor risico’s nemen.
Ik heb ook geluk gehad dat ik in 2005, 1 jaar, in Sint-Niklaas een metalcafé The Starz had, en daardoor heel veel contacten heb opgebouwd. Daardoor bouw je een netwerk op en zonder dat dat ooit de bedoeling was zijn die van pas gekomen toen ik Powerstroke startte in 2007. Die sociale contacten onderhouden op een natuurlijke manier is zo belangrijk, en dat vergeten er helaas nogal veel bands. En ook moet dat op een zeer spontane manier blijven gebeuren. Helaas is er ook iets, Geld. Vele erg goede bands hebben nooit veel geld gehad. En daar begint al een probleem. Wat helaas in ons land ook het geval is. Men gaat als Belg liever een middelmatige Amerikaanse band gaan bekijken, dan hun eigen top bands te steunen. Dat is een beetje die typische Belgische mentaliteit, naast de toch financiële handicap die de kop komt opsteken. Pas als je het als band in het buitenland goed doet, zal men hier ook volgen. Wat ons betreft krijgen we nu pas, na 15 jaar, erkenning. Dat is geweldig, we krijgen zelfs aanbiedingen om in Amerika te spelen. Maar dan struikel je vaak over dat kostenplaatje. Geld dus… dat is hier een groot probleem.
VILE: Veel mensen adviseren ons om naar de Amerikaanse markt uit te wijken. We staan daar zeker voor open, maar daar moet grondig over nagedacht worden. We hebben nu een goede platenmaatschappij die ons kan ondersteunen daarin.
Verder zijn er ook meer en meer mensen in de VS die ons oppikken op radiostations en enthousiast reageren op POWERSTROKE.
Het onderwerp van het jaar ? ‘corona’. Zijn er bij jullie plannen in het water gevallen? Welke?
MAARTEN: Uiteraard zijn er veel optredens die niet zijn doorgegaan. Maar wat wel opvallend is, door die corona hebben we plots veel meer tijd gehad om die nieuwe plaat intensief te promoten, zonder de druk om op tournee te gaan. Hoewel ik zeer graag optreed , en ik mis dat wel uiteraard, maar het zorgde voor een zekere rust.
VILE: Zoals bij iedere artiest, alle plannen. Uitstel van releases, live shows, we zitten als muzikant in de wereld in een collectieve survival modus. We moeten elkaar steunen waar het kan. We gaan hier sterker uitkomen, gewoon nooit opgeven. En dat geldt voor iedereen.
Hoe ‘overleef je dit als muzikant (en ook als mens) want zover ik weet leef je niet van je muziek.. maar toch?
MAARTEN: We hebben allemaal werk, sommige zijn wel op technische werkloosheid gezet, maar financieel zijn we daar allemaal nogal goed uit gekomen. Wat mijn kant ‘als muzikant betreft? Ik ben al bezig met nummers voor de volgende plaat dus ja.. zelfs dingen waarbij de mensen toch even door de haren zullen wrijven als ze horen wat ik aan het doen ben (haha).
VILE: Inventief blijven zijn, mensen aanspreken en betrekken in ons muzikale gebeuren. Online verkoop boosten,... Het belangrijkste is dat de band tussen de muziek en de magie rond POWERSTROKE geconnecteerd blijft met de fans. Want hoe dan ook, we hebben elkaar nodig.
Hoe denk je persoonlijk dat de muziek en cultuur die net als de horeca het zwaarst getroffen zijn naar mijn mening, deze crisis overleven?
MAARTEN: De mensen in de horeca moeten daarvan leven. Bij muzikanten heb je er die ervan leven, en muzikanten zoals ikzelf die een job naast hun muziek hebben. Wat mij betreft? Als de cafés , en vooral dan de muziek cafés, terug open gaan , zou ik als muzikant gerust voor wat minder geld willen gaan spelen in dat café om de horeca te ondersteunen. Dan mag dat café de prijs van zijn pintje gerust tijdelijk een euro opdrijven, wat mij betreft. Wat de restaurants betreft, als die terug open gaan, dan gaan we allemaal eens goed gaan eten! We moeten gewoon elkaar steunen!
Maar iedereen heeft het over de horeca, en die hebben het inderdaad heel erg zwaar op financieel vlak. en dat weegt achteraf ook bij hen mentaal door, Ik werk zelf als opvoeder in de jongerenpsychiatrie. (gelukkig in Nederland en niet in België). Ik heb tegenwoordig maanden waarin ik 216 uur ga werken ipv 128, gewoon omdat collega’s verplicht in quarantaine moeten omdat ze een kleine verkoudheid hebben ondanks dat ze negatief zijn getest. Tijd om die overuren op te pakken is er niet, dus , laten we je dan maar uitbetalen. Extra geld zou je zeggen, maar je zou eens moeten weten hoeveel er van dat extra geld naar de belastingen gaat . Normaal sta je met 2 opvoeders op de werkvloer per dienst, nu soms alleen. Het aantal cliënten en de zorg ervoor blijft het zelfde. Handgels, mondmaskers, afstand houden in Nederland is niet hetzelfde als in België. Ik wil maar aangeven dat ook andere sectoren het zwaar getroffen hebben, op andere vlakken.
VILE: Never give up, never give in. Als je denkt dat ze je nu echt hebben kleingekregen, gewoon reset knop en verder gaan. Het is en lijkt een strijd op een oneindig slagveld, maar zolang je zelf niet opgeeft , kan niemand je daarin tegenhouden.
Wat zijn de verdere plannen na deze crisis?
MAARTEN: In 2022 bestaan we 15 jaar, en mag je je aan een dubbel cd verwachten. Een typische metal cd, en een ‘specialeken’ om het zo uit te drukken (haha). Ik ben ook bezig met een aantal oude Powerstroke nummers volledig te herschrijven en zo, maar het moet ook nog een beetje een verrassing blijven welke kant dat uitgaat. Zodat de mensen zeggen ‘’die bende lawijt makers kunnen toch wel muziek spelen’’ (haha)
VILE: En ook. Alles wat we nu hebben gecreëerd nog meer naar de buitenwereld brengen en dan wel op een fysieke manier. We zijn hier om de mensen uit te dagen zichzelf te verrijken en te versterken. Dat is mijn missie, ik groei samen met anderen rondom mij.
Zijn er ook tour plannen?
MAARTEN: Er zijn wel enkele shows vastgelegd maar of ze doorgaan is een groot vraagteken. En dat is ook algemeen koffiedik kijken. Laten we de lijn verder doortrekken. Neem nu de festivals. In Amerika gaat het heel slecht. De meeste Europese festivals bestaan uit circa 80% aan Amerikaanse bands, gaan die allemaal plots komende zomer naar ons land komen? Ik vrees daar wat voor. En als er iets doorgaat zal het naar mijn mening meer kleinschalig en met enkel Europese bands zijn.
Bestaat er een mogelijkheid om uw plaat voor te stellen via streaming? Ik doe regelmatig streaming concerten hoe sta je daar tegenover?
VILE: Je mag ons altijd vragen, als we daar jou en onze fans een plezier kunnen meedoen!
MAARTEN: Ik ben daar op zich geen tegenstander van, maar dan moet je al een zaal kunnen afhuren. Met alles erop en eraan, ook professioneel geluid en beeld. Dat is voor ons niet betaalbaar. We gaat er nu voor ons 20 euro gaan betalen? En hoeveel volk zou er naar ons kijken? Ik zou mij daar zelfs niet goed bij voelen. In ons geval is het – mede door de maatregelen als je maar een knuffelcontact hebt – moeilijk om met ons vijf in een repetitie kot te gaan zitten. Eens we weer mogen, zullen we eens gratis en voor niks een livestream doen vanuit het repetitie-kot.
Om af te sluiten, wat zijn de verdere ambities? Na al die jaren …
MAARTEN: Natuurlijk. Ze zeggen altijd ‘The Sky is the Limit’. Maar we hebben nog opvallend veel te doen eer we aan die ‘sky’ zitten. De inspiratie en de motivatie is er nog steeds. Dus ja..
VILE: The world is not enough.
Bedankt voor dit fijne gesprek ? hopelijk doen we dat binnenkort over tussen pot en pint op een of ander festival of in een concertzaal.
Tribe Guru - Kurt Verheyen (TRiBE GURU) - Ik ben muzikaal gewoon niet in één hokje te vangen, dat typeert mij
TRiBE GURU is het solo project rond Kurt Verheyen. Met Basscamp Wolf, waarmee hij met René Hulsbosch (Struggler) van zich liet horen , heeft hij ondertussen al zijn sporen verdiend binnen de donkere elektronische sound.
TRiBE GURU op zijn beurt kan breed gaan, o.m. de recente releases van singles “Dirty Mind, stay behind” en “Lonely Spirit” bewijzen dit. Op zijn facebookpagina lezen we: ‘’Sinds eind jaren '90 al bezig met muziek maken; meestal met een donker en alternatief kantje. Lekkere stevige beats, vette synth-klanken, Rap & New Wave vocals,... Inspiratie: The Prodigy, Front 242, The Chemical Brothers, Beastie Boys, Goose,...’’ . We hadden een fijn gesprek met Kurt.
Kurt, laten we even terugkeren in de tijd, je zit al een tijdje in de muziekwereld. Vooral dan EBM gericht; vertel er eens wat meer over?
Eigenlijk was ik als kind al veel met muziek bezig. In die tijd dat ik samen met vrienden als klein manneken cassettes samen beluisteren tot met de blokken spelen (haha). Met een goede maat ben ik in de kelder uiteindelijk begonnen met new wave gerichte muziek te maken, met een dure synthesizer en dergelijke. We hadden dezelfde adoratie voor bands als Sisters of Mercy tot Front242 en zo is alles een beetje begonnen. Later met Basscamp Wolf , met o.a. Rene Hulsbosch en Lode Willems hebben we destijds toch een aantal leuke optredens gedaan op o.a. Eurorock en Belgian Independant Music Festival
Je hebt inderdaad ook samengewerkt met Rene Hulsbosch (Struggler). Hoe is die samenwerking ontstaan, vertel er wat meer over?
We hebben elkaar ontmoet eind jaren ’90 toen ik als vrijwilliger mee hielp op Eurorock. We hadden direct een goede klik door onze gelijklopende interesses. En vooral dan de liefde en kracht van Synthesizer en dergelijke meer, samengesmolten met het gitaar geweld van Rene. In bepaald opzicht is Rene feitelijk een beetje een donkere, muzikale vader geweest. Nu is hij vooral een grijze vader (haha).
Wat spreekt je zo aan , aan dat genre dat je kiest voor EBM gerichte muziek?
Je zegt het zelf ‘EBM gericht’. Wat ik breng is niet echt EBM, maar gaat vele richtingen uit. EBM is daar een onderdeel van uiteraard. Mijn invloeden dateren nog van voor die elektronica echt zijn weg vond binnen de New wave en dergelijke, tot Front242. Ik haal mijn invloeden even goed uit bijvoorbeeld The Prodigy en zo. Met andere woorden. Donkere en dreigende ritmes, die eigenlijk verder gaan dan puur EBM, het ligt meer in het verlengde van wat ik doe.
Hoewel je nieuwste project naar voren wordt geschoven als EBM , is het naar mijn mening veel meer dan dat … Ik hoor zelfs zeer subtiel synthpop passeren? Hoe zou je jouw muziek zelf omschrijven?
Die vraag wil ik eigenlijk aan het publiek stellen. Zelf kan ik daar geen afdoende antwoord op geven omdat ik niet doe aan hokjes denken, en de grenzen bewust aftast en probeer te verleggen. Invloeden van Synthpop? Waarom niet, ik zal het houden bij Synthpop – EBM- Elektronische muziek clash met een vleugje new wave en breakbeat. Zoiets?!
De reden van het interview zijn enkele recente releases waaronder ‘Dirty Mind , Stay Behind”, is dat een onderliggende boodschap? Of hoe moet ik dat zien, we hebben allemaal wel ergens een ‘dirty mind’ of zo
Ja dat is brandend actueel, het ligt ook wat in verlengde hoe ik me voel en zo in deze tijden. De verleiding om over te stappen naar de ‘Dark Side’ al , resulteert in zwarte Chocolade verorberen (haha) Maar het verwijst wel naar deze onzekere tijden waarin we leven, moeilijk voor iedereen maar zeker voor jongeren. Ik werk met jongeren tussen 15 en 22 en ondervind dat elke dag.
Een ander nummer wordt nu (dacht ik) opgenomen in het online radioprogramma 'De Dag des Oordeels' van Danny Quetin; “Lonely Spirit” ; Ook hier ga je buiten de comfort zone van EBM , vind ik. Je mening?
Dat buiten die lijntjes kleuren voel ik me zeer comfortabel bij. In deze song zit ook een oogwenk van de meer egocentrici kant van mezelf. Het gaat ook over de vereenzaming, psychische problemen en dergelijk in deze tijden. Zeker dus bij jongeren merk ik dat dus zelf op.
Die Jongeren worden vaak ook geviseerd omdat ze zich niet aan de regels houden. Mijn indruk is dat de jeugd net veel braver is dan wij in onze tijd? Is dat zo, en hoe verklaar je dat?
Als wij jong waren en al eens iets mispeuteren , kwam dat niet op sociale media of zo. Met de digitalisering wordt zowat alles gefilmd en zie je het direct op facebook of twitter verschijnen. Dat speelt daar ook een rol in. Het legt, naast al die coronamaatregelen, een extra druk op hun schouders.
Hoe waren de algemene reacties op die singles tot nu toe?
Het feit dat ik een interview kan/mag doen is al een beetje een bewijs op zich dat de reacties positief zijn. We hebben ook een goede artikel gekregen van Snoozecontrol. En als klap op de vuurpijl is er nu die radio opname in ‘De Dag Des Oordeels’ En dan moeten de echt goede nummers nog komen..
Ik wil toch eens dieper ingaan op EBM. Op de laatste EBM concerten die ik bezocht , viel me op dat er voornamelijk een ouder publiek op afkwam, het is – in tegenstelling tot bijvoorbeeld sommige metal genres , andere elektronische muziek of postpunk – blijkbaar niet zo gemakkelijk een jong publiek aan te trekken? Zie ik dat verkeerd? Heb je daar een verklaring voor?
Behalve het ‘klassiek’ gedeelde van de new wave en dergelijke wordt het genre ‘doodgezwegen’ op de radio en dergelijke. Terwijl andere genres op een of andere wijze wel hun eigen spot krijgen in radio programma’s, blijven we wat EBM gerichte muziek een beetje op onze honger zitten. Of het is enkel die grote namen binnen het genre. Dat zorgt ervoor dat het ook niet echt bij dat grote, en jonge, publiek terecht komt.
Het onderwerp van het jaar: Corona… Ik veronderstel dat er ook voor jou bepaalde plannen in het water zijn gevallen door deze lockdown?
Ik ben ook DJ en die DJ sets zijn nu volledig in het water gevallen doordat we nergens kunnen optreden. Langs de andere kant heeft het ervoor gezorgd dat ik intensiever de studio kon induiken om nieuwe nummers te maken, alles heeft zijn voor- en nadeel.
Hoe ga je als muzikant (en ook als mens) om met zo een crisis?
Muziek is voor mij puur een passie en hobby. Die op verschillende manieren kan ingevuld worden. Hoewel ik dat optreden als DJ wel mis, lukt dat mits een beetje interactief daarmee omgaan. Als je in deze tijden je boterham moet verdienen met muziek is het andere koek natuurlijk.
Hoe denk je persoonlijk dat cultuur en muziek deze crisis zal overleven? Ze zijn voorlopig toch samen met de Horeca het meest getroffen
Stevig nazinderen denk ik. Vooral dan de semiprofessionele artiesten zullen het moeilijk krijgen. De grotere hebben wel ergens iets achter de hand – ook financieel vaak – en de kleinere artiesten doen het, net als ik, vaak als hobby. Maar zij die dus niet echt groot zijn en dus afhangen van optredens en dergelijk voor een beperkter publiek , zullen het moeilijk krijgen. Je kan dan alleen meer zijsprongen maken en proberen je weg te vinden..
Laten we het toch maar over je projecten hebben. Er komt nog werk van jou uit. Iets van gitaar en elektronische muziek combineren, Hoe moet ik dat zien?
Ja, dat is samen met o.a. René en zijn zoon Alain. De magie van een stevige gitaar, die beide aanbieden, is namelijk niet te vervangen. Gecombineerd met de Elektronische klanken zal dat toch zorgen voor iets speciaal. Helaas zit alles nu even in de koelkast, we moeten afwachten wat, wanneer en waar we het allemaal gaan doen. Maar er zijn dus plannen in die richting..
Wat zijn de verdere toekomstplannen met je project TRiBE GURU?
Nu vooral toch wat zorgen voor meer animo rond het project, door singles uitbrengen. Daarna een selectie maken voor een eerste EP en verder hopelijk toch mogen optreden, want dat is uiteindelijk toch de ultieme kick.
Zijn er geen mogelijkheden in de richting van Streaming? In Gent is er zo een project ‘Sound of Ghent’ waardoor bands optreden in o.a. de Handelsbeurs en de Minard? Iets voor jou?
Ik ben tijdens de 1e lockdown al wekelijks met een DJ livestream live gegaan om de mensen een hart onder de riem te steken en dat had inderdaad heel wat succes; ik krijg nog steeds de vraag om die draad terug op te pikken. Helaas is het allemaal een stuk moeilijker geworden omwille van de kwestie met de auteursrechten; het is nu quasi onmogelijk geworden om met bestaande muziek online nog iets te doen. Met een ander project: SHiNK hebben we al eens een korte livestream gedaan tijdens de video-opnames voor onze eerste videoclip; heel leuk maar natuurlijk mist het de interactie met het publiek. Maar inderdaad een piste om zeker eens te bekijken om met TRiBE GuRU zo’n livestream te doen; ik zal eens aankloppen bij ‘Sound of Ghent’.
Welke richting wil je absoluut uitgaan? EBM of toch maar die grens daarvan aftasten naar andere donkere elektronica?
Welke richting? Mijn inspiratie gaat zowel naar de voornoemde muziekstijlen. Maar ik vind die ook bij bands als Rammstein, Nine Inch Nails, The Prodigy tot VNV Nation of Covenant. Maar even goed bij Beastie Boys of Senser. Dus ja.. Ik ben gewoon muzikaal niet in één hokje te vangen - Hoewel ik thuis soms letterlijk uren in mijn muziek kot zit – dat typeert mij. Het zal daardoor bij mij wel altijd grensoverschrijdend zijn en blijven.
Zijn er naast TRiBE GURU nog andere projecten waar je aan bezig bent?
Een project SHiNK , met een nog een bredere waaier aan muziekstijlen en zo. Maar ook dat zit dus door die corona nog even in de koelkast.
Staan er nog optredens gepland (voor volgend jaar dus)
Voorlopig nog niet, is ook zeer moeilijk nu. Daarom een oproep aan organisatoren die eventueel het overwegen: Boek TRiBE GURU!
Wat zijn je eigenlijke ambities met jouw project? Is er ook een soort ‘einddoel’
Mijn hobby verder kunnen uitbouwen. Als het mag en kan eens op het podium van een groot festival staan, en een volwaardige full cd uitbrengen, via een label dat me wil helpen dit te verwezenlijken , zijn enkele ambities. Maar vooral, ik heb schoenmaat 44, sta ik in alle bescheidenheid met beide voeten op de grond en, wat komt dat komt. Gewoon alles blijven doen wat ik graag doe, en wat ik kan bereiken met beide handen aannemen.
Laat het ons daar bij houden. Bedankt voor dit fijne gesprek
Steiger - Die typische bescheidenheid naar onszelf toe is een beetje ingebakken in de Belgische cultuur
Steiger is een project rond Gilles Vandecaveye-Pinoy (toetsen), Kobe Boon (bas) en Simon Raman (drums). Drie muzikanten die in verschillende projecten ruimschoots hebben bewezen uit een speciale houtsoort gesneden te zijn. Ook met Steiger tast het trio gretig de grenzen van de jazz af, duikt enthousiast in andere werelden (hedendaagse muziek, elektronica, pop, vrije improvisatie,…), en blijft in essentie trouw aan het progressieve basisprincipe van het genre.
De band bewees het al met 'And Above All' (2017) en 'Give Space' (2018). Net op het moment dat ze opvolger EP 'Brick Smoke Basement' (2020, Sdban Ultra), zouden voorstellen, kwam de eerste lockdown eraan. Steiger bleef niet bij de pakken zitten, ze stelden die EP zelfs voor in De Singel in Antwerpen. Het verslag kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79949-steiger-een-klankentapijt-in-alle-kleuren-van-de-regenboog.html
Deze EP komt nu op de markt, de ideale gelegenheid om het trio eens enkele vragen te stellen over het verleden, hoe je omgaat met zo een crisis en wat de verdere toekomstplannen zijn …
Wie is Steiger? Hoe is alles begonnen? En hoe hebben jullie elkaar, ondanks een druk schema met andere projecten, gevonden?
Simon: We hebben elkaar ontmoet op een jazz stage nog voor we begonnen aan het conservatorium. Pas daarna zijn we samen begonnen, in eerste instantie niet onder de naam Steiger. Hoe we het combineren? We spelen vaak samen in die verschillende andere projecten, dus dat komt goed uit om de juiste afspraken te maken als we iets voor Steiger willen doen.
Bij Steiger draait het vooral om experimenteren , improviseren en jazz lees ik. Hoe zouden jullie het eigenlijk zelf omschrijven?
Gilles: Dat is eigenlijk door de jaren heen wat geëvolueerd. In het begin was er heel veel improvisatie aanwezig. Hoewel we toch ook werken met specifieke composities. We zijn daar de laatste jaren meer en meer bewuster mee omgegaan dan in het begin. Vooral bij de laatste EP zitten toch meer songs die van A tot Z meer zijn uitgewerkt dan voorheen. Improvisatie blijft een belangrijk deel van onze muziek, alleen zijn deze vrije momenten nu wel meer gekozen in het belang van het geheel.
Simon: Er zijn misschien wel meer uitgewerkte songs, maar de manier van spelen ligt voor mij toch nog steeds in verlengde van improvisatie. Structuur en melodie is er, maar hoe we dat aanpakken ligt niet altijd 100% vast.
Het is me vooral opgevallen toen ik jullie live zag in DeSingel in Antwerpen, dat jullie precies lekker aan het jammen waren, het spelplezier straalde gewoon uit de boxen. Steiger is eveneens het zoveelste bewijs dat de jonge Gentse jazzscene veel in zijn mars heeft. Zit er iets in het water van Gent dat daar zoveel top jazz (en vooral zeer experimentele dan) acts ontstaan?
Gilles: Ik weet niet of dit aan Gent specifiek ligt, Dit is iets typisch voor de nieuwe generatie muzikanten denk ik. Tegenwoordig kan je alles streamen en dergelijke meer, en daar alle kanten mee uitgaan. Hierdoor ontstaat er automatisch muziek die veel breder gaat dan Jazz alleen, er worden meer invloeden opgenomen. Maar of dit per se iets eigen is aan Gent? Je vindt dat ook in andere steden toch ook terug. In het Franstalig gedeelde van ons land heb je dat ook, maar dat is hier in Vlaanderen wat minder gekend of bekend. Vandaar misschien. Maar of dat nu iets puur Gents is, nee. Het komt overal wel voor. In Brussel ook bijvoorbeeld.
Kobe: Er zijn wel eigenlijk ook meer mogelijkheden in steden als Gent om je als muzikant te ontplooien. We hebben vaak de kans gekregen om dingen uit te proberen in kleinere plekken, die vrijheid om te experimenteren werpt zijn vruchten af. Daar kan het ook aan liggen.
Als winnaars van de Jazztalent-prijs van Gent Jazz Festivals 2017 waren jullie geselecteerd om in 2018 op het 12 Points Festival te spelen. Heeft dat bepaalde deuren geopend?
Gilles: Niet zo super veel eigenlijk. Je krijgt wel wat mogelijkheden om in het buiteland te gaan spelen. Maar je merkt wel dat het als Belgische band opvallend moeilijker is dan bands uit het buitenland om echt je stempel te drukken op die scene, Het ontbreekt momenteel nog wat aan knowhow en vooral de middelen om binnen onze scene bands echt te gaan promoten in het buitenland en ze ook veel speelkansen te geven. Op zich hebben we wel wat kansen gehad, o.a. om op dat festival te staan en zo toch wat ervaring op te doen in Europa. Maar echt deuren openen lukte daardoor niet direct hebben we de indruk. Maar we merken wel dat er hier de laatste jaren heel veel stappen in gezet zijn, dus dat komt wel denken we, hopelijk kunnen we hier nog van mee profiteren.
Is dat ook niet een beetje een typisch Belgisch fenomeen? Dat een Belg het moeilijk heeft eigen producten echt te erkennen?
Gilles: Die typische bescheidenheid naar onszelf toe is een beetje ingebakken in de Belgische cultuur. Dat speelt daar inderdaad een grote rol in. Het is daardoor veel moeilijker om onszelf te verkopen of te leven van onze muziek in ons land. Door die ingesteldheid. Dat heeft ook zijn charme natuurlijk, elke medaille heeft twee kanten.
In de biografie lees ik ook dat de vorige releases ‘If And Above All’ (2017) en ‘ Give Space’ (2018) een onderdeel zijn van een proces of zo?
Gilles: Wat we feitelijk daarmee bedoelden, is dat die vorige plaat echt een concept plaat was. En ook de evolutie die we plaat per plaat doormaken. Zoals nu meer oog voor structuur en melodie op onze nieuwe plaat, ook dat is weer een ander proces in hoe we groeien als band. Daar draait het vooral om dus.
De reden van dit interview is uiteraard de nieuwe EP. Voor deze EP werken jullie samen met Australische componist, improvisator en producer Joe Talia (Oren Ambarchi, Jim O'Rourke) die zeer actief is in Tokio en Berlijn. Hoe is die samenwerking ontstaan?
Kobe: Eigenlijk is die samenwerking ontstaan door medemuzikanten die met hem hadden samen gewerkt.. We hadden eigenlijk verschillende opties, en toen we hem contacteerden , was hij direct zeer enthousiast. We hebben eerst zelf de basis-ideeën uitgewerkt, met de samenwerking in ons achterhoofd. Achteraf hebben we zowel zijn als onze visies samen gelegd. Zo is een voortdurende wisselwerking ontstaan tussen die ideeën met als resultaat deze EP.
Opvallend aan ‘Brick smoke basement’ is het spookachtige, donkere en mysterieuze dat ervan uitstraalt. Er werd bewust gekozen voor een donkere aankleding? Vertel gerust je mening
Gilles: Daar is eigenlijk niet heel bewust voor gekozen. Er zit echter wel een soort verhaal in de songs, waardoor je in een bepaalde sfeer terecht komt. Een soort kortverhaal, het is fijn om te horen dat het zo overkomt. Maar zeer bewust hebben we daar dus niet voor gekozen, het komt wellicht bij iemand anders heel anders over.
Nog iets dat me opvalt, is dat er Oosterse invloeden inzitten, Japan en China haal ik me voor de geest. Zeer subtiel, me dunkt, nee?
Gilles: Dat kan zeker. Al is dit niet per se bewust bedoeld, het sluipt er gewoon in. Ik luisterde vorig jaar bijvoorbeeld veel naar Ryuchi Sakamoto zijn muziek, dit zal er zeker een invloed op hebben gehad. Al luisteren we in het algemeen sowieso naar een heel brede waaier van muziek en dan neem je deze invloeden vaak onbewust mee in je muziek.
Ik heb de EP meerdere luisterbeurten gegeven, en na elke luisterbeurt doe ik weer een nieuwe ontdekking, die dit pareltje van een schijf nog meer interessant maakt. Graag je mening
Gilles: Dit kan liggen aan het feit dat we vrij gelaagd te werk zijn gegaan. Eerst waren er onze basis versies en dan heeft Joe Talia dit gemixt en soms nog extra lagen aan toegevoegd. De basis is wel steeds onze composities geweest, maar in de mix is er nog veel aan veranderd en toegevoegd, waardoor het een symbiose is geworden tussen ons live spel in de studio en de elektronische elementen van Joe.
Kobe: Op deze EP is dat inderdaad mede de verdienste van Joe Talia. Sommige toevoegingen of aanpassingen van hem zijn zeer duidelijk, maar vaak ook eerder subtiel, waardoor de luisteraar inderdaad steeds iets nieuws kan ontdekken.
Die donkere kant doet geen pijn maar voelt aan als een deken tegen koude winterdagen. Een weemoedige inkleding zelfs, die me tot complete rust brengt. Klopt dit? Is het de weg die jullie bewust kiezen?
Gilles: Uiteraard spelen emoties altijd een rol, of dat dan melancholisch of weemoedig is? Het kan. Er zit voor mij ook heel veel warmte in de melancholie bijvoorbeeld.
Wat zijn de persoonlijke verwachtingen van deze EP eigenlijk?
Gilles: We hebben twee singles uitgebracht. De reacties waren positief, de mensen waren wel verrast omdat we meer synthesizer en elektronische muziek hebben toegevoegd aan onze muziek. We beseffen ook meer en meer dat wat we op plaat zetten niet per se volledig moet aansluiten op wat we live willen brengen. De nieuwe muziek zijn misschien meer songs, maar die brengen we dan weer op een vrijere manier live, zo blijft de muziek leven.. We blijven dus als band steeds zoeken en hierdoor evolueren , en daar krijg je wel reacties op. Maar die zijn wel overwegend positief. Het duidt ook aan dat we nog veel kanten uitkunnen eigenlijk. Ook dat is weer positief.
Met deze EP zetten jullie de toon naar jullie derde album, kunnen we stellen dat heel die plaat iets van dat mystieke en donkere zal uitstralen? Ik vond het leuk vertoeven in die donkere hoek van de kamer, waar ik me zeer comfortabel voel …
Ja en nee. De richting die we uitgaan is minder donker. Meer elektronica, ook dat werkten we verder uit. De nieuwe plaat is iets lichter naar ons gevoel, maar ook weer vrij gelaagd en muzikaal gaat het wel veel kanten op, wat we altijd proberen te doen met onze muziek.
Zijn er al plannen voor een nieuwe release eigenlijk?
Er zijn plannen, maar voor het moment ligt alles een beetje moeilijk eigenlijk.
Ons full album zal normaal gezien uitkomen in het voorjaar van 2021.
Momenteel is het nog wat afwachten voor concerten, want de programmatoren zijn allemaal zeer afwachtend.
Ik vermoed dat er verschillende plannen in het water zijn gevallen? Welke?
Veel dingen zijn nu verplaatst naar het voorjaar. Al bij al zijn er nog dingen kunnen doorgaan zoals onze EP voorstelling in DeSingel in Antwerpen, nu is het weer allemaal afwachten. Er zijn wel plannen voor concerten in januari, maar ook dat is weer allemaal afwachten. Maar dat is niet alleen bij Steiger, maar ook bij al onze projecten het geval.
Of misschien toch een optreden via streaming?
Gilles: Ja, dat hangt af van plek tot plek en waar er die mogelijkheden zijn. Bij de Handelsbeurs zetten ze hier bijvoorbeeld vol op in.. Concreet zijn er nog geen plannen daarrond. Persoonlijk hopen we dat het anders kan, maar we zullen ons sowieso moeten aanpassen.
En Spotify ,wat is jullie mening daarover?
Als muzikant verdien je daar bitter weinig aan, het is ook een beetje dubbel. Want om een band echt te ontdekken, is Spotify wel degelijk een goed medium. Je kunt echt wereldwijd gaan daardoor.
Deze corona crisis hakt er diep in, de cultuur en muziek sector is een van de meest getroffen sectoren met geen zicht op echte verbetering – al vind ik de corona proof concerten die de kop opstaken wel fijn. Hoe heb je als muzikant, band maar ook als mens deze rare tijden beleefd?
Kobe: Dat je zoveel tijd hebt … nu zorgt er ergens wel voor dat je zowel als mens, als muzikant of kunstenaar nog meer gaat reflecteren en zo op zoek kan gaan naar nieuwe visies en manieren van aanpakken. Het zorgt er ook voor dat je flexibiliteit kweekt in je leven, maar dat kweken we als artiesten sowieso.
Gilles: Een van de enige positieve dingen daaraan is dat we – vooral tijdens die eerst lockdown – plots te veel tijd hadden, omdat er veel concerten waren weggevallen. Hierdoor konden we echt onze tijd nemen voor de opnames van de EP en ons full album. Maar nu dat is afgewerkt , wil je die plaat gaan voorstellen, en dan val je toch een beetje in een zwart gat. Wat wel opvallend is, is dat er je weinig steun krijgt als muzikant. Normaal zouden we financiële ondersteuning krijgen, maar dat is nog steeds niet in orde door het papierwerk dat daar komt bij kijken. Dat maakt het wel wat frustrerend daarbovenop.
Hoe denken jullie persoonlijk dat cultuur en muziek deze crisis zal overleven?
Gilles: Je ziet het nog niet, maar er zijn nu al cultuurhuizen of muzikanten die in de problemen geraken. Eens dat alles weer ‘normaal’ is , zal dat wel meer te merken zijn. Maar er gaan sowieso zalen of zo sneuvelen. En ook mensen die net begonnen zijn, jonge bands die pas komen piepen. Die geraken nauwelijks aan de bak, en of die dat gaan overleven? Dat is een vraagteken. Een nieuwere generatie van muzikanten en kunstenaars krijgt daardoor niet meer de kansen zoals dit wel het geval was voor de crisis. Er zullen keuzes gemaakt worden, meestal ten koste van de jonge kunstenaars.. Langs de andere kant is dit ook misschien het moment om alles meer underground te doen, meer radicaal te zien.
Moest alles een beetje normaal zijn, wat zijn de verdere ambities? Is er een soort einddoel dat jullie voor ogen hebben?
De eerste ambitie is om, hopelijk, in het voorjaar – vanaf maart dus – terug live te kunnen optreden. Dat is al een eerste doelstelling. Hopelijk dan ook verder in april, mei en zo. En in de zomer valt het af te wachten wat zal doorgaan van festivals. Het is allemaal beetje koffiedik kijken. In de verdere toekomst zouden we toch graag naar het buitenland toe iets willen proberen opbouwen.
Naast Steiger zitten jullie ook in andere projecten, hoe blijven jullie dit combineren?
Simon: In enkele van die projecten zitten we samen, wat wel praktisch is. Er komt een nieuwe plaat aan met Uma Chine, waar Gilles ook lid van is, via De Werf. Dat zal voor April zijn.
Kobe: Zo is er ook Mòs Ensemble, waar Simon drumt resideren hiermee op dit moment ook bij KAAP en in januari kruipen we de studio in.
Gilles: Ook met Peenoise hebben we een EP opgenomen die in Februari uitkomt. Om maar te zeggen , we zijn dus allemaal met zeer veel muziek bezig voor verschillende projecten eigenlijk. Maar ja…
Wat me wel opvalt, zeker in deze onzekere tijden, zie je toch links en rechts wat muzikanten die muziek beginnen te maken voor film en series? Zit daar geen mogelijkheid in voor jullie?
We horen vaak dat onze muziek filmisch is. Het zou heel fijn zijn om dit eens te kunnen doen.
Het is eventueel een mogelijkheid om, zeker als beroepsmuzikant, deze moeilijke tijden te overbruggen. Ik denk niet dat jullie de ambitie hebben om veel geld te gaan verdienen door iets te doen waar jullie niet achter staan? Zoals sommige bands in het verleden wel hebben gedaan …
Simon: We zijn drie individuen met soms uitgesproken meningen, dus toegevingen doen binnen de band, dat hoort erbij. Maar vanaf dat we toegevingen zouden moeten doen om een groter publiek aan te willen spreken of om mee te gaan in de mainstream, dan passen we. We blijven steeds trouw aan onze muziek. Dit betekent niet dat we niet geloven dat onze muziek een breed publiek kan aanspreken, daar blijven we van overtuigd.
Pics homepag @Victor Van Hoof
Ik zit door mijn vragen heen en hoop jullie live te zien binnenkort, want ik voelde me echt zeer comfortabel in dat donker kamertje dat jullie aanboden op de nieuwe EP. Merci
Kosmo Sound - Item in deze tijden: 3 uur per dag praten met muzikanten over hun werk op de radio. Dat zou pas leuk zijn
Kosmo Sound is het project rond Mattias Geernaert (Julien Firmin, His Trust Fund, SUMI - bas), Marius Couvreur (Madame Blavatsky, RVB Quartet - drums). Het sextet mixt “zware baslijnen en strakke drums met spacy melodieën tot een organische trip die elke zaal in de fik zet” … Hoewel elke muzikant binnen de band individueel zich profileert als een ware virtuoos met zijn instrument, is het hier het totaalpakket dat ons over de streep trekt. De puzzelstukken passen perfect in elkaar, en dat zorgt voor een parel van een jazz plaat, waar grenzen worden afgetast, en verlegd worden binnen een zomerse , groovy aanvoelende sound. Deze zomer hebben we aandacht besteed aan de single “Aunt Sister Lydia” (De recensie kun je hier eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79243-aunt-sister-lydia-single.html ).
Het debuut ‘Antenna’ kwam op de markt via Zephyrus Records. Antenna vind je hier -> https://biglink.to/antenna
Wat aan die release vooral opvalt, is de kleurrijke trip en de virtuositeit van de band. We gingen met Mattias Geernaert er dieper op in, hadden het over het verleden, de toekomst en het ontstaan van de band. Uiteraard komen ook de invloeden uit de DUB aan bod.
Ik heb de band eigenlijk deze zomer leren kennen via de single ‘’Aunt Sister Lydia’’, daar zit een bijzonder verhaal achter? Het zou gaan om de tante van drummer Marius Couvreur? Het moet een bijzondere vrouw zijn!
Ja, dat klopt. Marius heeft dat nummer gemaakt als ode aan zijn ondertussen overleden tante, hij componeerde het op piano die hij van haar gekregen heeft. Dus RIP Lydia!
Ik had ook de indruk dat eigenlijk de sfeer binnen die single ook over de cd terug te vinden is (wat positief is hoor)
Dat is niet bewust zo gedaan. We gebruiken dus wel de ingrediënten die je terugvindt op die single en ook in alles wat we tot nu toe met Kosmo Sound gedaan hebben. “Aunt Sister Lydia” is zeker een van mijn favoriete songs op de plaat.
Vertel eens hoe het concept is ontstaan. Heeft de naam ‘Kosmo sound’ een bepaalde betekenis?
De band is ontstaan ongeveer vier jaar geleden, opgericht door Marius en mijzelf. We waren en zijn beide heel erg geboeid door de ‘Sound system’ cultuur of de genres die daaruit voort kwamen, wat kan gezien worden als een soort van meer met effecten bewerkt voortvloeisels van ‘dub’ en daarvoor ‘reggae’ en ‘Ska’. Soundsystem mag je ook letterlijk nemen. Het waren in het begin rondreizende crews en hun luidsprekers in Jamaica. Deze crews vochten dan met hun ‘Sound system’ een veldslag uit waar ze om ter ‘t luidste en om ter ‘t laagste tonen lieten horen aan elkaar. Deze Jamaicanen leven dan een generatie later in grote Engelse steden zoals Londen waar ze het genre verder laten evolueren. Het zijn dan ook mensen als Jah Shaka en Aba Shanti, die uit die steden komen, die een heel grote invloed uitoefenen op alles wat volgt in de UK en daarbuiten. Ze beïnvloeden de Soundsystem cultuur zelf maar later ook andere genres zoals Jungle, DnB, Dubstep, … etc. Uiteindelijk zelfs in popmuziek zoals bij The Police en Doe Maar. Het is dus ook deze ‘Soundsystem cultuur’ die een heel grote invloed heeft op Kosmo Sound. Vandaar ook de ‘SOUND’ in Kosmo Sound. De ‘KOSMO’ slaat op de Kosmos. Dat is een persoonlijke slag. Ik was in die tijd heel veel bezig met het bekijken van documentaires rond dit onderwerp van mensen zoals Carl Sagan en Neil Degrasse Tyson. Het zijn de eerste die dit onoverzichtelijke chaotische in een soort van mensentaal goten en dus ook voor mij iets of wat begrijpelijk maakten. Het heeft mij heel veel relativeringsvermogen bezorgd en mij uit een soort van mentale put geholpen
Vandaar KOSMO SOUND!
Er zitten heel uiteenlopende muzikanten binnen de band, hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Ik en Marius hebben op een Soundsystem feestje van Live & Direct (bekende Gentse organisator van Soundsystem feestjes) ontdekt dat we door hetzelfde genre geboeid waren. Het was trouwens King Earthquake die toen draaide! Bos Debusscher was de volgende die erbij kwam. Als vriend van Marius en toetsenist van Pura Vida was hij een logische volgende stap. Toen het idee rond Kosmo Sound begon vorm te krijgen, hebben we verder bewust muzikanten gezocht die weinig of geen link hadden met het genre , zodat we een heel stevige andere invloed konden laten werken op de sfeer die Kosmo Sound zou worden. Ambroos, Cyriel en Edmund vonden we dan in de jazz scene die ons allemaal bindt.
En waar ligt de link tussen DUB en jazz dan?
Die is er omdat we allemaal voortvloeien uit de jazz scene. Een echte link met jazz in de oude betekenis van het woord is er ook niet helemaal meer vind ik. Ik heb het gevoel dat mensen vaak instrumentale muziek linken aan jazz. Ambroos zijn saxofoon is misschien ook een reden waarom mensen die link maken?
Ik heb ‘Antenna’ enkele keren beluisterd; het ligt in het verlengde van die single. Wat me voorheen niet was opgevallen, maar nu wel, de intro van “Aunt Sister Lydia” doet me subtiel denken aan de intro van “Avalon” van Roxy Music? Bewust of onbewust (check het gerust zelf eens uit)
Nu ik het zo hoor, ja. Maar het zeker niet bewust dat we daar een link mee hebben. Het zal dus louter toeval zijn.
Het mooiste vind ik de perfecte samensmelting tussen toegankelijkheid en experimentele jazz. Mee eens? Je mening
Dat is ook weer niet bewust maar valt inderdaad niet te ontkennen. Ik moet wel toegeven dat ik wel hou van dat experimenteren in een conventionele context!
Die kleurrijke inkleding, een woord dat verschillende keren voorkomt in mijn recensie. Was het de bedoeling iets feestelijks uit te brengen? Een bewuste keuze?
Dub is een danscultuur, dat is iets dat me aanspreekt en zal misschien daardoor kleurrijk over komen bij jou? We willen alleszins niet uitgesproken donker of licht klinken of kleurrijk of grijs. We gaan vrij impulsief te werk en zien wel waar we uitkomen.
Mensen aan het dansen brengen op jazz, lukt jullie zeer goed. Mis je daarom niet het feit dat jullie dit live kunnen voorstellen nu? Want dit is dus muziek die live nog beter tot zijn recht komt, vind ik. Hoe ga je om met deze periode dat dit niet kan?
Zoals ik hiervoor zei, vind ik niet dat wij echt jazz zijn, maar goed wie ben ik! Hoe ik daar persoonlijk mee omga met die periode, eigenlijk relativeer ik het enerzijds. Anderzijds mis ik wel het op tour gaan, niet alleen dat optreden maar ook alles errond. Het is altijd een groot avontuur met Kosmo Sound gaan spelen. Alle, voor mij toch! Ook lachen wij altijd van het begin tot het einde. De sfeer is enorm goed in ons groepje. Ik hoop dus dat er toch nog voor de zomer iets kan doorgaan, want we missen dus wel dat podium en elkaar.
Wat zijn je persoonlijke verwachtingen van deze release?
We hopen vooral dat de mensen kunnen genieten van onze muziek, en de plaat dan ook kopen daarom. Veel meer kunnen we eigenlijk niet verwachten. Onze eerste 2 singles van de plaat “Rank” en “Aunt Sister Lydia” zijn op Studio Brussel en Radio 1 gedraaid geweest. Dat is wel leuk dat we met dit soort muziek ook daar een kansje krijgen.
Het is radio vriendelijke muziek, jullie horen te worden gespeeld op de radio?
Vind jij dat? Instrumentale muziek krijgt heel weinig kans op de radio , dus ook voor Kosmo Sound. Het is altijd leuk om te horen dat het toch soms lukt!
Vind je ook niet dat het een gemiste kans is van radio stations om nu Belgische muziek te draaien?
Er mogen van mijn part gewoon meer programma’s rond muziek en muzikanten komen. Zeker overdag. Het zou leuk zijn om zo eens iets te doen zoals nu op radio 1 rond de boekenbeurs die niet door kan gaan. 3 uur per dag een hele week tussen 9 en 12 praten met muzikanten over hun werk omdat alle Belgische festivals niet zijn doorgegaan en dat een week lang! Heel graag. Volgens mij een gemiste kans voor die radiomakers! Of eens een sportprogramma minder en in de plaats muziek en muzikanten programma. Misschien gemaakt door muzikanten zelf?
Hoe denk je dat cultuur (en ook horeca) deze crisis zullen overleven? Wordt die streaming de norm denk je? Of is het een reddingsmiddel?
Hoe? Door te doen wat we altijd doen. Met passie en liefde blijven dingen maken. Omdat dat is wat we doen. Dat stopt niet door een crisis. Dat is onze sterkte en onze zwakte. Het zorgt ervoor dat we nooit zullen stoppen om welke reden dan ook en heeft als nadeel dat we dan ook onze marktwaarde gezamenlijk veel te laag leggen en dus niet serieus genomen worden. Moest iedereen die muziek maakt nu eens niet onder een bepaalde prijs zijn muziek verkopen dan zou dat aanvaard worden maar nu is 10 euro voor een ticket of een maand streamen al te veel vaak. Ik vraag mij af of dit ooit zal veranderen. Het zou er alleszins voor zorgen dat we meer serieus worden genomen en zo kunnen we ook dan eindelijk een soort draagvlak voor die sector creëren ipv te zitten ploeteren met onze vzwtjes en kvr’s. Maar muzikanten houden zich daar niet graag mee bezig. Ze willen gewoon muziek maken!
Zijn er eigenlijk al plannen veranderd door die corona of in het water gevallen ondertussen?
We hadden heel veel wel plannen, ook naar het buitenland. Maar nu valt eigenlijk weer alles in het water. Onze streaming in de Handelsbeurs op 27 november gaan normaal wel door. Hiervoor kan je ook een ticketje kopen van 5 euro. Maar voor de rest is het koffiedik kijken.
Wat is eigenlijk je mening over die streaming?
Je kan maar een keer streamen he. Niet per week 2 keer want dan verliest het zijn waarde. Maar voor de rest we hebben al een jaar niet meer gespeeld, en dat is wel een gemis dus daarom gaan we het nu toch eens doen. Maar het is een goed initiatief uiteraard van de Handelsbeurs. Die vechten echt voor de muzikanten. dat is mooi om te zien. Meer informatie: https://soundofghent.be/democrazy/kosmo-sound
Je bent met verschillende andere projecten bezig, valt dat allemaal nog te combineren?
Ja en heel graag. SUMI is mijn (ons) laatste kindje. Dat is samen met Cyriel van Kosmo Sound en Elias van Nordmann. We releasten ons album op 1 mei 2020 online en konden uiteindelijk toch nog leuke optredens doen zoals op Gent Jazz, Amok, Trix, Copacobana, …
We zijn hier te vinden → https://streamlink.to/SUMI
Vorige week zat ik ook nog met Julien Firmin in de studio. Dat was heel leuk! Ik kijk echt uit naar het eindresultaat van die plaat.
Wat zijn de verdere toekomstplannen en eventuele ambities buiten sportpaleizen uitverkopen en world domination?
Gewoon muziek maken waar ik achter sta, op een hoog niveau (voor mijzelf dan). Met SUMI wil ik zeker ver vooruit gaan. Er is ook wel een plan om een solo album op te nemen of zo. Maar het lukt mij maar niet om mij daar aan te zetten. Sowieso muziek blijven brengen, is het belangrijkste doel wat mij betreft.
Bedankt voor dit fijne gesprek, we gaan het hier bij houden
Rymden -
The Scandinavian trio Rymden got the label 'jazz' rather quickly ... The band already proved to be at home in many markets with their debut 'Reflections & Odyssesy'; we heard spherical, cinematic, slightly psychedelic elements with a dramatic undertone. The band sounds adventurous. Recently the second disc came on the market 'Space Sailors' , a strong successor of their debut .Space Sailors' is a relaxed pearl, which you listen to best with the headphones on and with your eyes closed; you let yourself drift to faraway places. We had a nice conversation about this release with Magnus Oström and of course also about the past, and the future.
Rymden consists of one by one class musicians. Bugge Wesseltoft (also a member of New Conception of Jazz) on the piano, Magnus Ostrom on the drums and Dan Berglund on the bass guitar. The latter two were also the rhythm section in the Esbjorn Svensson Trio (E.S.T.). With jazz connoisseurs these names will sound like bells in their ears. So Rymden is a kind of super group in the genre, or am I mistaken?
Just for the record, Bugge was the creator and leader of New Conceptions Of Jazz, and Dan and me were members of e.s.t., (rhythm section sounds like something from the 50ties, no offenceJ) Well, it’s always hard to have such opinions about something you are a member of, but if you look at it from the outside it’s probably not entirely wrong to call it that, though I myself never think of us in those terms.
I have read you not really like that statement? ? In an interview you said: ''It puts one group of musicians above the rest and ignores those millions of lesser known talents on this planet who make at least as much great music.'' Understandably, what do you do about it?
Well, I’m very much pro- equality in the words every meaning but I can’t do much about how journalists and other people label us, both as a band or musically. As they say it’s always in the eye (or ear) of the beholder, which is a good thing I think. I/we of course need to acknowledge and respect those positive words, I take it as a big complimentJ
Something sad. Esbjörn Svensson's death was very painful, the man was compared to icons such as Miles Davis. How great was his influence in your homeland and how great is his loss to you personally?
For me personally it was devastating and for the music world it seems to have been a big blow, people from all over the world seems to have felt a close relationship to Esbjörn, his music, and to the band. About the influence it seems that e.s.t. actually changed the way of how to think of what a piano trio can be. Of course we didn’t think about it at the time, we just did what felt right for us. I think Esbjörn has inspired and influenced a whole generation, not only in Sweden but in the world, I would say. That’s how big his and the trio’s impact was, when I see it in perspective, and foremost have got told from fellow musicians, younger musicians, journalists, listeners etc. Still 12 years after Esbjörn’s passing, he and the trio quite often get to be a reference in reviews of other bands, and I think that say something. You can just be thankful and humble about having been an inspiration for others, both musicians and listeners. You can’t ask for more.
Rymden was quickly labeled 'jazz' ... The band already proved to be at home in many markets with their debut 'Reflections & Odysseys; we heard atmospheric, cinematic, slightly psychedelic elements with a dramatic undertone. The band sounds adventurous. Recently the second disc came on the market 'Space Sailors'. Where this thesis is highlighted. What is your opinion? How would you describe your own music style?
I think all three of us are very open minded about what music can be, it really doesn’t matter what genre it may be as long as we like it. It happens to be that our individual sounds and personalities seems to make an interesting mix, at least for usJ Difficult to label it but I call it spacejazz!:-)
What particularly appeals to me about the new release is how the band is reinventing the jazz genre within an adventurous framework. Would you like your opinion on this proposition?
Always hard to have opinions about something that you are in the middle of but as I say above, we are very open minded, curious and adventurous when it comes to music. Then I would climb the Mount Everest any day of the week, but I would never do it for real, I’m very scared of heights…
Many songs also radiate something light-footed but with a dark edge. Would you like this opinion?
Sounds reasonable to me, every human being hold contrasts within, happy moments, sad moments and it would be strange if it wouldn’t reflect in the music.
To conclude my personal opinions, I think it's a disc you should listen to in its entirety because each song is a new piece of the puzzle within a larger whole. Would you like your opinion on this as well?
That’s nice to hear. It might be so, especially as we all compose in the band, you get a big variation just by that. That said, it’s then a delicate task to put the songs in an order that fits or make sense, to make that bigger “whole” that you refer to. I think it’s a very important part as long as you continue to make music in the format of an album.
Apart from that. What were the general reactions to this latest disc?
So far we’ve got super positive reactions. It seems that listeners and journalists like that avriation and adventurous feeling that you were talking about. We are so greatful for that.
I suppose this corona crisis has caused many of your plans to fall into the water. Which ones?
More or less every plan I would say. “Space Sailors” was supposed to have been released in June but got postponed to September. We had one concert between late February and September. We were then lucky enough to get to play 5 concerts in October before the second wave of Covid-19 hit Europe. November now cancelled, then we’ll see. I think we are at aprox 50 cancelled concerts 2020…
How do you, as a musician, band and also as a human being deal with such a situation?
It’s of course very frustrating to not be able to do what you usually do, touring and playing concerts. It’s kind of in your dna to do that after all the years in the music world. On the other hand it has been a time of reflection and revision which has been a good thing. I try to look at it from a bright side otherwise you would lose it…
How is the situation in your country (here in Belgium it's a disaster)?
It’s getting worse, more people infected, more people in intensive care and we have just got tougher restrictions but no total lockdown.
What are the plans for the future, even after this crisis?
Well, now we just have to get through this and it would be almost arrogant to talk about Rymden’s future right now at same time as people are dying in hundreds or thousands all over the world. So I pass on this question, sorry.
Is there any existence after Rymden? Other projects you are working on?
Right now we focus on Rymden, then we’ll see what the future will bring. Personally I’m right now working on the recording of a new Liberetto album with bassplayer/composer Lars Danielsson. Also working with the German pianist Walter Lang. I’m also working on new music for my own band Magnus Öström Group, among other things.
Thanks for this conversation, I hope to see you live in Belgium soon. Then we can do this conversation 'between pot and pint' as we say here
Tom Kristiaan - Mensen hebben muziek en cultuur echt nodig en dat merk je wel
Al op negenjarige leeftijd zette pianovirtuoos Tom Kristiaan zijn eerste stappen in de muziek. In het Stedelijk Muziekconservatorium in Brugge volgde hij naast piano, solfège nog harmonie en kamermuziek (1984-1992). Later volgde hij lessen accordeon, jazzpiano en ensemble aan het Conservatorium aan Zee in Oostende (2012-2014) en vervolgens accordeon in het conservatorium in Kortrijk (Avelgem) en Brugge (2012-2019). Hij behaalde de graad van uitmuntendheid voor piano , en solfège met grote onderscheiding; hij bereikte de hogere graad accordeon met de grootste onderscheiding. Hij componeert voor piano en accordeon, als ondersteuning voor film, reclame, poëzie of solovoorstellingen. (Bron: https://vi.be/tomkristiaan ).
Met 'In Deep Woods' bracht Tom Kristiaan in 2019 een album uit boordevol knappe piano- en accordeoncomposities die recht door je hart boren. Tijdens de eerste lockdown bewerkte Tom de compositie van Erik Satie ‘Gymnopédies’ . Hij slaagde erin dat meesterwerk een hedendaags tintje te geven, zonder al te veel aan het origineel te raken. Heel recent sloot Tom zich aan bij het singer-songwriter fenomeen GRANT met wie hij samen het album ‘Real’ heruitbracht, met zijn piano. Over deze samenwerking, zijn solo werk en toekomstplannen hadden we een fijn gesprek.
Al op negenjarige leeftijd zette je je eerste stappen in de muziek. Was piano altijd het instrument dat je absoluut wilde spelen?
Vanaf kindsbeen af had ik een enorme adoratie voor dat instrument. Vraag me niet hoe dat komt, maar de piano sprak me toen al aan en nog steeds uiteraard
Hoe is de liefde ontstaan van accordeon?
Dat is pas later gekomen eigenlijk. Er zijn twee momenten die me hebben geïnspireerd om accordeon te leren spelen. In mijn studentenjaren heb ik op de Gentse Feesten 2 accordeon virtuozen zien spelen in de Baudelokapel en daar was ik compleet ‘weg’ van. Later, door in de muziek te duiken ben ik terecht gekomen bij Astor Piazzolla, de Argentijnse tangomuzikant op bandoneon. Die zalige, meeslepende klanken kon ik niet met piano brengen …
Die stap van piano naar accordeon is toch vrij groot?
Ja dat klopt, het ziet er hetzelfde uit , omdat je, zowel bij accordeon als bij piano met toetsen werkt. Maar eigenlijk is de accordeon eerder een blaasinstrument dat je dus heel anders bedient dan een piano. Door de balg in te drukken of uit te trekken worden de klanken gevormd.
Ik heb zowel je schijf ‘In Deep Woods’ als de recente ‘Tom’s Gymnopédies’ besproken. Bij de eerste viel me de intense samensmelting tussen die instrumenten op, wat je sound toch uniek maakt. Je mening graag
Piano is een fantastisch veelzijdig instrument, maar je zit beperkt qua toonvorming: je kan enkel relatief korte klanken genereren. En met accordeon kan je juist wel lange, zangerige lijnen creëren. Ik wilde wel eens zien wat de samensmelting tussen die 2 instrumenten zou geven.
'Gymnopédies' van Erik Satie, een klassieker uit de 19e eeuw … Dat zijn zo van die composities waarvan ik altijd denk ‘niet aanraken aub’ maar je maakt er een écht meesterwerk van. Hoe is het idee ontstaan om zo een icoon aan te pakken?
Het is inderdaad zo met een muzikant die tijdloos is; Hij heeft dit stuk geschreven in 1888, maar ik wilde het een hedendaags tintje geven. Zonder teveel aan het origineel te raken. Dat was een hele uitdaging maar is toch gelukt. Ik heb het vooral proberen vermengen met mijn eigen stijl, de new age. Mijn dromerige stijl was dan alweer een stuk aanwezig in het oorspronkelijke werk.
Wat waren de algemene reacties op de laatste plaat?
Heel goed, heel overweldigend. ‘Gymnopédies’ heb ik tijdens de eerste lockdown opgenomen in mijn home studio en ik heb twee live sessies gegeven via facebook. Wat ik hoorde , was dat de plaat, net als ‘In Deep Woods’ vele mensen tot rust leek te brengen.
Wat de omschrijving van je muziek betreft zie ik jazz, klassiek en avant-garde passeren; hoe zou je zelf je muziek omschrijven?
Ik denk dat het dichtst bij New Age aanleunt, met een knipoog naar licht klassiek. De accordeon is eigenlijk een beetje apart binnen dat concept.
De combinatie tussen accordeon en piano vond ik persoonlijk, met alle respect, het meest interessant ; zijn er nog plannen in die richting?
Ik heb nog heel wat nieuwe nummers klaar liggen. Al zal dat meer in de richting van puur piano liggen. De combinatie tussen beide komt voorlopig nog niet aan bod, maar wat niet is, kan komen natuurlijk.
Tom, net zoals veel artiesten zijn er vermoedelijk ook bij jou veel plannen in het water gevallen, welke?
Absoluut. Ik had een mooi concert gepland op 25 maart, en net die week werd de lockdown aangekondigd en hebben we op het nippertje dat moeten stop zetten. Ook in de zomer en zo. Ook al zijn er in de zomer ook wat last minute concertjes gekomen; kleinere concertjes, in kleine bubbels. Dat heeft mijn zomer wel goed gemaakt. In het najaar valt alles nu weer stil.
Ik hoor je zeggen filmpjes op facebook. Ik doe de laatste tijd wel wat streaming concerten, het is niet hetzelfde uiteraard, maar schept dat online vertonen of streaming concerten geen mogelijkheden denk je?
Ik denk het eerder niet, het is niet dezelfde beleving zowel voor de muzikant als de fans. Muziekbeleving is samen komen met vrienden, een pintje drinken, genieten van het samenzijn, … Het is misschien wel leuk om op die manier je nieuwe plaat eenmalig voor te stellen aan een kijkend publiek vanuit hun huiskamer, maar het zal nooit die beleving vervangen van een echt concert.
Je bent echter niet bij de pakken blijven zitten. Want de reden van dit interview is niet alleen een terugblik op je laatste release maar ook op een nieuw project, de singer-songwritersband GRANT ; kan je daar iets meer over vertellen?
Eigenlijk bestaat die band al meer dan vijftien jaar, en is gebaseerd op zanger Dominiek De Groote. Het is een pure singer-songwriter band. Hij speelde samen met drummer Tony Somers en de Gentse bassist Rutger Moelaert en zij hebben de eerste plaat ‘Real’ uitgebracht in 2006. Ik ben er nadien bij gekomen, intussen meer dan tien jaar geleden. We hebben nu de eerste plaat ‘Real’ heruitgebracht met als surprise het nummer “Real” mét de piano inbreng erin. Via Spotify, Amazon, I-tunes of Google Play kun je zowel de heruitgebrachte versie van 2006 vinden (‘Real’) als de tweede CD ‘Untill Dawn’. Hierbij geven we nog even de link naar de 2 CD's van GRANT.
https://open.spotify.com/album/6cAXvVSD6MUtvQuzRNiLs4
https://open.spotify.com/album/2sD15G4Sp9LFsI6NXOZwC5
Live voorstelling lijkt moeilijk dit jaar, ik zie zelfs begin volgend jaar nog geen verbetering, maar wat zijn de verdere plannen bij zowel GRANT als solo (buiten releases)
Voorlopig niet, door de nieuwe lockdown is het weer onmogelijk om samen te komen. We hebben plannen om het voorjaar de studio in te duiken voor een gloednieuwe release. Dat was normaal vroeger gepland, maar door corona is dat dus niet door gegaan. We hopen daar dus volgend jaar werk van te kunnen maken.
Zijn er solo plannen?
Ja, ik heb een tiental nieuwe nummers die ik graag op plaat zou uitbrengen. Van zodra de situatie het toelaat, ga ik dat ook doen, en bovendien wat concerten brengen maar nu ligt dat allemaal in de koelkast te wachten.
In deze barre tijden is het voor een muzikant niet evident te leven van je muziek. Hoe ben je met deze periode al omgegaan?
De ene vindt dat het te streng is, de andere dat het nog strenger zou moeten zijn. Het beestje gaat ondertussen zijn gang. Bij de eerste lockdown is cultuur eigenlijk al heel streng aangepakt. Nochtans hebben heel wat organisatoren deze zomer door veilige coronaproof concerten te geven , bewezen dat het wel degelijk kan. Dus dat kan perfect, veilige concerten organiseren.
Hoe denk je persoonlijk dat de muziek en cultuur deze periode zal overleven?
Voor kleinere groepen en organisaties en zo, is het sowieso al heel moeilijk, ik vrees dat die het niet allemaal zullen overleven. Daar vrees ik echt voor. Vroeger leefde de muzikant van de CD verkoop, dat viel weg en nu hangt men sterk af van concerten kunnen geven. Want op spotify krijg je amper een paar cent voor je streaming. Daardoor heb je amper inkomsten daarvan.
Nu ook dit geven van concerten weg valt, valt veel inkomsten weg en dat kan voor die kleinere nefast zijn. Langs de andere kant denk ik dat de vraag naar muziek nog nooit zo groot zal zijn geweest. Na de lockdown denk ik dat er enorme vraag zal zijn daarnaar, net door het gemis. Mensen hebben muziek en cultuur echt nodig en dat merk je wel. Dus daar kan voor sommigen eerder een reddingboei zijn. Door de vraag ernaar. Ik denk dus dat de mensen meer naar concerten en festivals zullen gaan, net omdat ze nu beseffen hoeveel ze eraan hebben.
Maar je bent wel voorstander van spotify en zo?
Het is een goede manier om jezelf bekend te maken naar een zeer ruim publiek toe, over de grenzen heen eigenlijk. Ik sta er dus zeker achter, maar het je krijgt er dus bijna geen geld voor en dat is jammer.
Staan er nog andere projecten op stapel naast GRANT en het solo werk; wat mogen we verwachten?
Wat me zeer integreert is de combinatie tussen muziek en tekst, maar ook muziek en beeld. Op YouTube heb ik enkele filmpjes waar ik samenwerk met de Nederlandse fotografe Iris Hartman. Ze heeft zeer mooie natuurbeelden gemaakt, waarop ik muziek heb gecomponeerd. In die richting wil ik zeker verder gaan.
(We geven hierbij nog even een recente link naar Tom Kristiaan zijn werk waarbij hij muziek en beeld combineert.
https://www.youtube.com/watch?v=OaHSDQKMUh4 )
Ik vind toch ook dat je muziek kan gebruikt worden voor films of tv series eventueel. Wat denk je zelf?
Er zijn al fragmenten die gebruikt geweest zijn voor een reeks op VTM. Ook daar wil ik dus meer mee doen. Gewoon combinatie tussen muziek en beeld. Dat is de volgende stap.
Om af te sluiten. Wat zijn de verdere ambities en is er ook een soort einddoel dat je jezelf stelt?
Ik vind dat moeilijk. Je vindt op je pad gewoon wat op je pad komt. Me blijven amuseren en componeren van muziek, een cd uitbrengen en zo… maar een einddoel hoop ik dat dit nog heel ver verwijderd mag zijn. Ik hoop dat er nog veel op mijn weg mag komen opdraven.
Nederlands 
Français 
