Nabou - Al mijn einddoelen komen een beetje uit. Dus ik ga er niet meer bewust naar op zoek, het klinkt ook een beetje alsof het dan gedaan moet zijn. Maar samen spelen met geweldige muzikanten die me inspireren wil ik zeker nog doen …
Nabou Claerhout is een Trombone virtuoze die langzaam maar zeker naam en faam aan het maken is binnen  jazz en aanverwante stijlen. Onder de naam N∆BOU verlegt ze samen met haar mede kompanen verschillende grenzen. Roeland Celis (gitaar), Trui Amerlinck (bas), Mathias Vercammen (drums) zijn muzikanten die Nabou perfect aanvullen, en zelfs het trombone geluid nog aansterken. Vooral de verdovende baslijnen en de groovy, energieke drum partijen slaan nog maar eens diepe gensters in ons hart. De gitaar partijen van Roeland zijn uiteindelijk de kers op de taart. Perfect dus!
Nabou zelf bespeelt haar Trombone op een zodanig uiteenlopende wijze, dat daar klanken uitkomen waarvan we het bestaan nog niet kenden. Ze laat ons ademloos achter , de registers worden in een wervelend , versneld tempo open getrokken , waardoor je zelfs door het geluid van de trombone letterlijk van je sokken wordt geblazen.
Grenzen verleggen? NABOU overtreft al onze stoutste verwachtingen. Toen we de band zagen optreden op het streaming festival Bel Jazz Fest waren we dan onder de indruk. Wat een artieste, wat een talent! Indrukwekkend bleek zelfs een understatement.
Met haar debuut ‘Hubert’ gooide NABOU ook reeds hoge ogen. Kortom, een artieste om in het oog te houden, naar de toekomst toe. Dus stelden we haar enkele vragen over verleden, heden en vooral toekomst van het project NABOU en nog veel meer …

Nabou, op zeer jonge leeftijd kreeg je de kans om samen te werken met artiesten als Bert Joris, Dave Holland, Dave Douglas en Akua Naru. Hoe is dat in zijn werk gegaan? Heeft dit bepaalde deuren geopend?
Bij elke muzikant is dat heel anders gegaan. Met Bert Joris was dat bijvoorbeeld door Gent Yought Jazz Orchestra. Een heel fijne samenwerking, waarvan ik zeer veel heb geleerd. Dave Holland en Dave Douglas heb ik leren kennen toen ik in Londen studeerde. Die kwamen langs, er moesten concerten gespeeld worden en er werden muzikanten gevraagd daaraan mee te doen. Ik heb het geluk gehad om geselecteerd te worden. Zij spraken vaak over hoe de industrie in elkaar zit, je leert met allerlei muzikanten samenwerken. Zeer inspirerend die ervaringen.  Akua Naru is wellicht de raarste ontmoeting (lacht) Een goede vriend en saxofonist had me gebeld dat er een muzikant wat blazers nodig had en die toevallig in België was. Eerlijk gezegd ik kende die Akua Naru niet echt. Toen Akua echter op Instagram een foto van mij had gezet, ontplofte mijn Instagram en sociale media gewoon van de berichten van enthousiaste vrienden die zeiden ‘woow ken jij Akua Naru’’.  Zeer opmerkelijk.
Heeft dat deuren geopend? Via die wegen heb ik wel bijvoorbeeld interessante ontdekkingen gedaan over platen en muziek waar ik als kind naar luisterde.  Door die samenwerkingen kwam ik dus eigenlijk een beetje meer te weten hoe de muziek van mijn helden geschreven is en zo, wat dus voor mij wel een hele andere wereld deed open gaan. Dus ja in die zin, heeft dat zeker en vast deuren geopend.

Je haalde je Bachelor aan Codarts Rotterdam en ging later nog naar The Royal Academy of Music (London) en terug naar Codarts voor je Master? Vertel er eens wat meer over. Lijkt me zeer avontuurlijk
Ik ben naar Rotterdam gegaan en ontmoete daar Ilja Reijngoud die vandaag de dag nog steeds met mijn mentor is . Hij is een beetje mijn muzikale vader, die me steeds inspireert wat muziek en eigenlijk veel meer dan dat betreft. Ik heb veel landen opgezocht als Spanje of Portugal, maar muzikaal voelde ik me daar niet echt verbonden. De landen waar ik muzikaal wel kon in vinden, kwam ik terecht in Londen. Het zat in de lijn van de muziek en artiesten waar ik echt van houdt zoals (Shabaka Hutchings) Ook The Streets spreekt tot de verbeelding, dus Londen was voor mij het logische gevolg van dit alles.

Waarom de trombone (prachtig instrument, maar meeste kiezen voor gitaar, piano of zo) ?
Ik wilde naar de muziekschool. Ik mocht van mijn mama echter enkel naar een muziekschool als ik letterlijk verliefd werd op een muziekinstrument. Langs omwegen ben ik bij de Trombone terecht gekomen. Die verliefdheid ging ver, ik nam die letterlijk overal mee en eigenlijk heb ik er een soort band mee. Dat was dus wel belangrijk , dat verliefd worden op een instrument.

Zijn er bepaalde  musici, trombonisten of componisten die je hebben beïnvloed?
Heel veel zelfs. Er zijn zoveel voorbeelden eigenlijk.  Ambrose Akumusuri, Erykah Badu, Chris Potter, Joshua Redman, Cory Henry,  Wat voor mij bij al die artiesten belangrijk is dat ze naast muzikant en componist dus zeer grote inspiratie bronnen zijn gebleken.

Over piano gesproken, ik vergelijk je een beetje met een virtuoos als Bram de Looze, de man bespeelt geen piano maar leeft zijn instrument, het lijkt wel of het onderdeel is van hemzelf. Datzelfde gevoel krijg ik ook als ik jou Trombone zie/hoor spelen. Je mening graag?
Bram is een top muzikant. Bedankt, het is een beetje teveel eer denk ik. Bram doet zotte dingen met die piano, lijnen die door elkaar gaan en… Ik probeer met mijn instrument zoveel mogelijk tijd door te brengen. En ik hoor wel vaker van oudere muzikanten dat het ‘einde in bespelen van een instrument’ eigenlijk nooit wordt bereikt. Dus ja ik leer steeds meer bij over
mijn instrument. In elk geval bedankt voor het compliment.

Ik heb je via streaming live ontdekt dankzij Bel Jazz Fest. Een hele ervaring, hoe is je die bevallen? Geef gerust voor en nadelen?
Het is mij zeer goed bevallen, ik denk dat het ook een springplank is geworden voor de band N∆BOU en ook de andere artiesten daar naar een toch wat ruimer publiek eigenlijk. Fijn om te doen, maar ook een beetje raar toch ook. Mede doordat we elkaar al lang niet meer gezien hadden, en dan zo zonder publiek voor jou? Het blijft toch een zeer raar gevoel. Het enige nadeel is dus zonder publiek, we hebben graag publiek. Een leuke ervaring zonder meer.

Naast uw magische trombone laat je je ook omringen door top muzikanten, die op diezelfde wijze klanken tovenaars zijn met hun instrumenten. Trui Amerlinck op contrabas, Mathias Vercammen op drums en Roeland Celis op gitaar Hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Mathias ken ik al tien jaar via Gent Jazz Orchestra, tevens door een toer naar Japan en zo. We zijn zeer goede vrienden geworden. Trui kende ik ook van Gent jazz Orchestra, ze heeft het nochtans heel druk maar vond toch de tijd om erbij te komen. In eerste instantie was dat hetzelfde verhaal bij Gijs. Maar Gijs kon helaas niet meer om dat hij de kans kreeg twee jaar in New York te studeren. Roeland is er daarna bij gekomen. Ze hebben allemaal hun eigen projecten waar ze druk mee bezig zijn, en toch vinden we elkaar gemakkelijk naast en op het podium. Prachtig.

Zou dit, die live streaming van concerten,  gezien de huidige situatie waarin we zitten, niet het nieuwe normaal kunnen worden? Of liever niet
Als je het mij vraagt liever niet, het is ondertussen ook al wat minder. Er komen toch wat meer live optredens. Allemaal wel ‘corona proof’ Het is een eventuele oplossing als het niet anders kan, maar liever niet. Liever heb ik zelf als bezoeker en muzikant toch live concerten. Tijdens de lockdown zaten we toch thuis en was dit wel leuk, Nu we terug kunnen gaan werken mag het wel anders dus ja..

Je stond ook in Eeklo op (2 augustus) helaas kon dit ook niet doorgaan, een domper op de feestvreugde wederom. Zijn er veel plannen in het water gevallen dit jaar?
Er zijn vooral veel dingen uitgesteld. Maar de meeste kunnen op een latere datum doorgaan. Er zijn natuurlijk wel dingen compleet niet doorgegaan. Maar sommige festivals hebben toch een manier gevonden om toch te mogen optreden. Zoals Jazz Middelheim op een veilige manier kan doorgaan.

Uw vorige release ‘Hubert’  is - hoe eigenaardig ook -  aan mij voorbij gegaan, helaas. Hoe waren de reacties ?
De mensen waren eigenlijk mega enthousiast. Onze cd is ondertussen uitverkocht, er zijn nog wel wat vinyl. Maar dat wil toch zeggen dat iedereen tevreden is. Heel blij  met de reacties.

In een interview met ‘jazz hallo’ lees ik ‘’plannen een full album uit te brengen in de loop van 2021” ; zijn die plannen er nog steeds? Met andere woorden, staan er al nieuwe releases op de planning feitelijk?
De plannen zijn er nog steeds, er sluipen wel al nieuwe songs in onze komende concerten. Ik hoop dat die plaat er komt in 2021 of begin 2022. Maar de release komt er zeker!

Een vraag die ik iedereen stel, hoe ga je als muzikant maar ook als mens om met zo een crisis waarin we leven?
Dat is een moeilijke vraag. Ik heb veel geoefend, veel muziek geluisterd en zo. Maar dat ligt voor iedereen anders. Nu ook moeten we nog afwachten, de cijfers gaan weer omhoog,  alles is zeer fragiel. Het blijft allemaal spannend of alles kan doorgaan. Dat houdt je toch bezig. We moeten gewoon proberen er het positieve erin te zien, maar gemakkelijk is dat niet.

Denk je dat de cultuur/muziek deze pandemie zal overleven? En hoe?
100% zeker, muziek is er altijd geweest. Ook in tijden van Wereldoorlogen of andere pandemie heeft muziek en cultuur het overleefd. Er komen misschien andere dingen als het streaming idee, maar op één of ander manier zal cultuur het overleven Zonder botsten of scheuren? Ik hoop van wel , ik vrees van niet. Kijk maar naar De Roma die nog tot begin volgend jaar gesloten zijn.

Wat zijn uw eigenlijke ambities als muzikant/componist? Een soort einddoel dat je wil bereiken?
Ik ben daar mee gestopt. Zo een einddoel was jazz middelheim, ik heb daar nog aan meegewerkt om als vrijwilliger te helpen. En nu mag ik er spelen. Al mijn einddoelen komen een beetje uit. Dus ik ga er niet meer bewust naar op zoek, het klinkt ook een beetje alsof het dan gedaan moet zijn. Maar samen spelen met geweldige muzikanten die me inspireren wil ik zeker nog doen..

Mijn laatste vraag, wat is je opinie over Spotify of bandcamp? Welke van de twee verkies je? En heeft het dan nog zin om platen uit te brengen? Waarom
Moeilijke vraag. Ik ben een jonge muzikant die opgegroeid is met Spotify en Deezer en zo. Ik heb daar veel ontdekkingen gedaan, zoals velen van mijn generatie; Helaas verdient de muzikant of het team daarachter niet veel aan, en dat zou wel anders mogen. Bandcamp biedt dat dus wel aan doordat je de muziek kunt beluisteren , maar pusht toch wel dat je na zoveel gratis luisterbeurten die plaat te kopen, en dat is wel tof dat je zo de kans krijgt die muziek ook digitaal aan te kopen. Je kunt daar zelf een prijs op zetten, waardoor ook bijvoorbeeld studenten of mensen die het niet zo breed hebben ook een plaat kunnen aankopen op die wijze. Heeft het nog zin om platen te maken? Ik denk van wel. Ik hou nog steeds van iets in de hand te hebben. Het is echt het totaalplaatje, na het beluisteren of zo ook zo een plaatje in je handen kunnen houden. Vinyl is helemaal terug, laat ons wat wachten en hopelijk is dat ook voor de cd.

Zijn er nog aanmerkingen? Of waar kunnen mensen die online merchandiser of zo willen kopen terecht?
https://nabou.bandcamp.com

Pics homepag @Pull & Over Photography

Bedankt voor dit fijne gesprek, dat ik uiteraard honderd keer liever face to face had gevoerd. Maar nu is gezondheid het belangrijkste, en ik hoop dat iedereen in je vriendenkring, familie en wie je ook graag ziet , er gezond mag uitkomen. Veel succes in alles wat je doet, vanaf heden volgen we dat wel op de voet ?

Nicolas Michaux - Democracy can only function if people are aware of what’s going on and willing to participate in the political process

Nicolas Michaux is a singer-songwriter and music producer. Born and bred in Belgium he now divides his time between Brussels, and the Danish island of Samso, where he writes and records. Michaux released the critically acclaimed debut album “A La Vie A La Mort” in 2016. His second album “Amour Colère” will be out now on September 25. We had a nice conversation with Nicolas about the past, the new release of course, and the future. But also about corona and how the world is changing.. Or how it should be.

Nicolas, you've been in the music business for a while, because our readers (and I too) are quite curious. How did it all start?
Yes that’s true. I started a first band when I was still a teenager around 2004. The band was called Eté 67. We were all from Liège and used to play a lot in the area at the time. It was fun to be on the road with my mates and very instructive to be involved at such a young age with the music business, the studios, the tours etc... That period in the band really allowed me to learn my trade.  Then the band split and after a small break I started my solo career in 2014 with the releases of my first two singles : ‘Nouveau Depart ‘and ‘A la vie à la mort. ‘

What are the heights and any depths to date?
I don’t know really. I don’t envision things exactly that way. I mean I try to focus on my work and try to do It honestly with a high level of commitment and concentration. But You can only put your best efforts ; you can’t command the consequences and this trade demands a lot of distance from the fruits of action. I mean you never know when something is going to be a success or not, there are so many parameters. I’ve enjoyed great times in my career but paradoxically It was not linked to such things as commercial success etc... The discovery is what’s the more thrilling for me. To unveil a song or even just a beautiful musical part is always a source of great joy.

You divided, according to I read your time between Denmark and Brussels? Your songs are partly in English and French? A very international road that you walk. Have you consciously chosen this approach? And why?
That’s right. I live partly in Brussels where I’m part of Capitane Records and partly on the island of Samsø where my girlfriend and our daughter reside. I don’t know If I chose all this consciously. I don’t think we choose that much in life. And certainly not who we fall in love with. But It’s true that in a way I orientated my pace without paying too much attention to frontiers and boundaries. I’ve always craved this kind of freedom from inherited determinisms. I mean living abroad a great part of the year and being in a relation with someone from another culture surely brought me a bit of distance from my natural environment and comfort zone. It makes you think with a little bit more relativity maybe. It brings to mind that things can be different from what you’re used to and that very few things are really natural ; most of them being socially and culturally constructed.

‘His music stands at the crossroads of different traditions: the great era of the French "chanson", the American songwriters, the Brit rock of the 60s, and the early new wave.’ I read the press release. How would you prefer to describe your music yourself?
It’s always a difficult question. I’m not at ease with musical genres and I always find It hard to categorize things ; especially my own music. And I think my music and my lyrics are made of all those things I can’t describe in real life.  But we could say my music sits somewhere between Indie Rock and Indie Pop and is influenced by the sound of the sixties and seventies. 

Which artists are your biggest source of inspiration and why?
You have the great american songwriters like Bob Dylan, Leonard Cohen, Hank Williams, Lou Reed, Townes Van Zandt… because they’re all so cool and they just wrote all these amazing songs.
Then you have the early rock from the fifties and the sixties : The Beatles, The Rolling Stones, The Kinks, The Who, Pink Floyd,… Rock is the music who triggered me to play when I was a teenager and I keep an instinctive and very powerful love for It.  And then you have the French tradition with singers like Léo Ferré, Barbara, Charles Trenet, Serge Gainsbourg, Georges Brassens, Jacques Brel, Jeanne Moreau…  For me, these artists have always been around. It’s the music my parents used to listen to at home.  But I also love things like the CBGB scene, the highlife from ghana and Its area, the Congolese rumba, Moondog, the clash, the Ethiopian jazz, the country-blues, the beach boys…. ; my tastes are very eclectic as long as I feel that the artists had something to say and were somehow part of what greil marcus once called the “invisible republic”. 

You released your debut in 2016, what were the reactions and has it opened certain - let's say - doors?
It did indeed. The album was mainly in French and it was released on a French label called Tôt ou tard. It got really good reviews in many newspapers and magazines. We toured extensively after the release giving more than one hundred shows in Belgium, France, Italy, Switzerland, Canada, Germany and even a few in China.

I have to admit I haven't listened to the latest album 'Amour Colére' yet. What can I expect? Give me a reason why I should buy this record?
Go for It then, give it a try, you’ll tell me. I’m not a good advertiser.

Does the title have a specific meaning, it is about love of course .. tell a little bit more about it?
Yeah. The title translates as “Love Anger”. But one friend of mine uses the expression in French as an equivalent to “make-up sex”. That’s how I found the title.  More seriously, in these recent years I’ve caught myself in between those two feelings of Love and Anger. And then I thought that what was true for me was maybe true for many people. When I’m in a city, I always tend to walk the streets as much as I can and I can see that the streets are filled with love and anger exactly as my heart is.

What are your personal expectations regarding this disc?
I’m not sure about that. I’m already thinking about the next one and about other projects we have with the label and I learnt not to expect too much from things I don’t control.  But still, I would be very pleased If people were listening to It for what It is. I mean I’m conscious that It’s a “difficult” and pretty “dark” record and I know I’m sometimes hard to categorize and sum up because of my multiple origins and influences and the bilingualism of my works. I wanted to give people the whole picture and not to limit myself for whatever reason. I wanted the record to speak for me and It does. I’m proud of It, no doubt. ;-)

We are still living in a corona crisis, which will not disappear this year, how do you deal with that as a person, musician and composer?
Obviously, Coronavirus sucks for so many reasons. But I try to see the predicament we’re In as an alarm and an encouragement to really change things.  We’re running to big disasters If we just keep on acting like bastards who don’t respect nature and other species. Coronavirus is an ecological issue, like the forest fires around the globes, the loss of biodiversity, the sea pollution and so forth...  The world is about to go up in flames and before the Corona I had the impression that most of people didn’t care and did prefer kill off their brains instead of  being involved in the political process. But now things are evolving and I have the feeling people want the power back. I think that’s good because that’s what democracy is about. It’s not about just turning in at the polling station. Democracy can only function If people are aware of what’s going on and willing to participate in the political process.

Have plans fallen into disrepair? Which?
Yeah, some gigs were postponed some others were just cancelled.  But we decided to focus on production and writing. As a label and a work collective Capitane Records now have Its own studio and an office in an old house in the middle of a park in southeast Brussels. And that’s great to know we have that and that we can focus on our work there. If shows can be set up, we’ll be pleased to play the gigs. If not, we will produce and record music for the next months.  Under The reefs Orchestra and Turner Cody are both on Capitane Records and are working on new music As a music producer I’m involved in these ventures as well. 

In these times a lot of questions are about that corona, this question I actually ask everyone involved. But how do you personally think the culture, which has been particularly hard hit, will survive this crisis?
Yeah culture is hard hit that’s true. But many other sectors are hard hit as well. Generally speaking, the word is getting more and more in egalitarian and disrespectful towards mother earth’s needs. I personally think that capitalism, as It unfolded the past decades, is a dangerous threat for humanity and earth alike. But like I said, at least now, It’s pretty obvious that the ruling class in leading us to the catastrophe. So things might finally change for the better If only we’re able to take back the wheel and drive in an other direction.  On October 7, Capitane Records and the FACIR set up a lecture by french sociologist Bernard Friot who is an historian of the social security and who advocates to turn progressively our back from capitalism by extending the social security to new sectors of activity among which housing, food, press, culture etc…  Its theory includes the establishment of a “salary for life” that would be considered as an unconditional human right.

What are the further plans, will the new release also be presented live?
Yes despite of Corona, we’ll play at Les Nuits Botanique on Octobre 1 in Brussels for a special Capitane Records label night featuring Under The Reefs Orchestra, Great Mountain Fire and myself. It’s sold out.  The same bill will play Trefpunt in Ghent on November 13^th. It’s not sold out. ;-) 

I there also something like an end goal?
I’m not sure I get your question. An end goal to what ?  To change the world for the better with love, legitimate anger and music maybe ?  What else ?

Thanks for this nice conversation, unfortunately I could not do this face to face due to unforeseen circumstances, but I hope to meet you live at one of your gigs soon. Are there any gigs set for the fall and so on? feel free to put below. Big thanks!
Thank you  Met plezier !! 

Nordmann - We deden niets nieuws, maar we waren er wellicht - samen met o.a. STUFF - op het juiste moment op de juiste plaats

De Gentse formatie Nordmann is in de loop der jaren uitgegroeid tot een fenomeen in ons land en ook daarbuiten. Sinds 2012 heeft de band voldoende zijn stempel gedrukt op de muziek; op uiteenlopende, eigenzinnige wijze, weet Nordmann bij elke plaat opnieuw vriend en vijand te verrassen. Na een vrij lang pauze komt nu eindelijk een nieuwe schijf op de markt ‘In Velvet’. Het leek ons een goed idee de band eens te vragen naar de verwachtingen, hoe ze terug kijken op al die jaren, maar vooral naar de toekomst. We hadden een gesprek met Mattias De Craene en Dries Geusens in WERF in Gent.

Nordmann bestaat sinds 2012, maar in jullie achtjarig bestaan hebben jullie al een mooi parcours. Als je terugkijkt op al die jaren , wat waren de hoogte- en dieptepunten
Mattias: Dieptepunten waren er eigenlijk niet. Hoogtepunten zeker en vast. Neem nu onze drie platen die we hebben uitgebracht, ok er lag wel wat tijd tussen de tweede en de derde die er nu uitkomt maar dat komt doordat we met andere projecten bezig waren. We hebben met Nordmann dus een parcours afgelegd waar we eigenlijk heel tevreden over zijn.

In 2014 won de band zilver op HUMO’s rock rally; opende dat deuren naar een ‘meer groter publiek’ buiten jullie – laat het maar stellen – eigen comfortzone
Dries: Dat heeft zeker deuren geopend, zeker voor wat de promotie naar onze eerste plaat betreft. Het heeft gezorgd voor meer mogelijkheden en samenwerkingen. We hebben met die eerste plaat ook op veel uiteenlopende plaatsen kunnen spelen door die HUMO’s rock rally.

Wat me vooral opvalt, jullie muziek is niet echt mainstream maar toch zijn jullie op een rally die toch eerder mainstream tewerk gaat, zo hoog geëindigd. Hadden jullie dat verwacht eigenlijk?
Dries: We hadden dat helemaal niet verwacht, vandaar dat we toen zonder enige stress hebben kunnen spelen. Voor ons was het al fantastisch dat we geselecteerd waren. Eigenlijk is dat een periode die we hebben afgesloten, een mooie periode. Maar we focussen ons nu eerder op de toekomst i.p.v. wat achter ons ligt, dus we zijn daar nu niet meer mee echt bezig.

Jullie worden al te vaak in dat hokje ‘jazz’ geduwd. Uiteraard zit er jazz in Nordmann. Maar hoe sta je zelf tegenover het gegeven jazz. Wat is jazz volgens jullie en op welke wijze past het wel in het Nordmann plaatje?
Mattias: We proberen gewoon zoveel mogelijk stijlen te combineren. Of dat nu jazz is of Instrumentale pop muziek is , maakt bitter weinig uit. We laten daarbij vooral ons hart spreken. Er zijn zoveel genres waar we naar luisteren, en dat brengen we samen in Nordmann. Jazz is daar een onderdeel van, maar één van de vele.

Het is voor mij persoonlijk niet belangrijk hoor, maar als je op de radio wil komen, vraagt de promotor toch snel welk genre jullie brengen. Maar goed, laten we het over de nieuwe plaat hebben. Ik heb de nieuwe plaat nog niet beluisterd, wat mogen we deze keer verwachten? Iets bijzonders waar we moeten aan denken vooraleer we hem aanschaffen?
Mattias: Het is helemaal anders toch, de invloeden uit het verleden blijven er nog wat inzitten. Maar we zijn toch een heel andere weg ingeslagen. Bewust eigenlijk.
Dries: Het is ook meer een studio album dan een live album zoals we vroeger hebben gemaakt. We hadden daardoor meer ruimte om apart iets te doen met de muziek. Er is elektronica bijgekomen: dat was op onze vorige albums niet het geval.

De vorige plaat was iets donkerder?
Mattias : Ik denk eerder dat deze nieuwe plaat wat donkerder is. Een heel ander soort donker misschien, eerder melancholie.

Jullie muziek is ook zeer filmisch vind ik. dat hebben jullie nu ook letterlijk toegepast; de film noir ‘Dementia/Daughter of Horror’ uit 1955 hebben jullie van filmmuziek voorzien. Hoe is dat meegevallen? Zijn er nog plannen in die richting?
Dries: Dat was een specifieke opdracht die we hadden gekregen van De Bijloke.  Het was heel interessant en fijn om te doen, maar er zijn voorlopig geen plannen in die richting.

Heeft de titel ‘In Velvet’ een bepaalde betekenis. Of moeten we er niet teveel achter zoeken
Dries: Onze muziek is zachter, warmer, meer afgerond geworden. Het echt ruwe is er wat uit. We vonden daarom dat de titel ‘In Velvet’ heel goed past bij dit nieuwe album, en het is eigenlijk afkomstig van een (werk)titel van één van de nummers op de plaat.

Het artwork is ook iets speciaal.  Waar hebben jullie die kunstenaar gevonden? En betekent het iets speciaals … Alvast een mooie hoes
Mattias: Het artwork en de foto’s zijn gemaakt door Tobi Jonson, een bevriende artiest uit Gent. De hoes heeft iets mystiek, nodigt je uit om voor even in een andere wereld te stappen.
Dries: Het is trouwens de hand van onze producer Jasper Maekelberg.

Wat zijn jullie persoonlijke verwachtingen over deze nieuwe plaat eigenlijk?
Mattias: De verwachtingen zijn uiteraard dat onze fans de nieuwe plaat goed vinden. En dat we, hopelijk, toch ook een ander, nieuw publiek kunnen bereiken hiermee. Dat zou prachtig zijn, omdat we toch een andere kant zijn uitgegaan dan men van ons gewoon is eigenlijk. We hopen dus vooral veel mensen aangenaam te verrassen.

Ik veronderstel dat er ook voor jullie bepaalde plannen in het water zijn gevallen door deze corona crisis? Welke?
Dries: Niet specifiek wat Nordmann betreft, behalve ons optreden op Gent Jazz. Er waren ook gesprekken over een concert op Pukkelpop. Er zijn dus wel enkele optredens niet kunnen doorgaan. Maar wat Nordmann betreft, viel het dus best mee. Voor onze andere projecten was het in sommige gevallen heel erg: de soloconcerten van Mattias en met Dijf Sanders zijn allemaal geannuleerd of verplaatst.

Hoe ga je met zo een crisis om als muzikant (maar ook als mens)? Jullie leven van de muziek?
Dries: We kunnen niet leven van onze muziek. Maar eigenlijk heb ik veel dingen kunnen doen in huis en veel tijd kunnen doorbrengen met mijn dochter. Of heel intensief aan muziek werken. Wat invulling betreft ligt dat voor iedereen anders, sommige mensen hebben het daar moeilijker mee dan anderen.

Wat zijn de verdere plannen, gaan jullie ook op toer om de plaat voor te stellen?
Mattias: Na de release zijn er zeker optredens gepland. O.a.
31/10 Handelsbeurs Concertzaal
07/11 Cactus Muziekcentrum
16/11 Het Depot
Zie onderaan interview voor meer data

Naast Nordmann zijn jullie met andere projecten bezig (Mattias bracht bijvoorbeeld een solo plaat uit). Er is ook Milk Factory; hoe combineren jullie dat allemaal?
Mattias: We gaan uit van het feit dat Nordmann ons hoofdproject is, en voor de rest is het goed plannen met elkaar, goede afspraken maken dan lukt dat zeker.
Dries: Er is veel overleg tussen ons management en de boekers van die verschillende bands, dus dat komt meestal goed.

Wat zijn de verdere ambities van de band? En van jullie als muzikant apart eigenlijk
Mattias: Op zich vooral dat we kunnen blijven mensen raken met onze platen. Misschien ook op een of andere manier een voet aan de bodem zetten in het buitenland, Nederland en Duitsland of zo. Zou prachtig zijn. We hebben wel eens in het buitenland gespeeld, vooral Nederland en enkele keren in Duitsland, maar hopen dat dus vooral wat meer te kunnen doen. Gewoon verder blijven evolueren als band , en vooruit kunnen blijven gaan.

Bepaalde landen die jullie voorkeur genieten?
Mattias: Ik zou graag naar Japan gaan. De UK is ook een soort bakermat uiteraard wat muziek betreft.

Om af te sluiten zou ik het toch nog eens over de nieuwe plaat hebben. Zijn er bepaalde songs die jullie bewust naar voor hebben geschoven om deze plaat te promoten?
Dries: In aanloop naar de release van het album hebben we drie singles uitgebracht: “Cascade(s)”, “Star-Fluff” en “Cryptonym”. De keuze voor deze nummers hebben we overlegd met ons platenlabel (Unday) en ons management (ART-SPOT.BE). Het zijn 3 tracks die een mooi beeld geven van de nieuwe sound.

Een vraag waar ik al lang mee worstel. Kunnen jullie stellen dat jullie samen met bijvoorbeeld STUFF een vernieuwende wending hebben gebracht. Ondertussen zijn er veel Nordmann’s en STUFF’s opgestaan , heb ik de indruk
Mattias: We deden niets nieuws, maar we waren er wellicht - samen met o.a. STUFF - op het juiste moment op de juiste plaats. Dat vooral. Heeft dat een invloed gehad op andere bands? Gaan we ons niet over uitspreken, maar er is zeker en vast de laatste jaren een heel nieuwe lichting aan (jonge) jazzmuzikanten opgestaan in België.
Dries: Jazz heeft eigenlijk nog nooit zoveel pers en media-aandacht gekregen, wat alleen maar toe te juichen is.

Een vraag die ik me ook stel, je ziet dus veel bands in Gent naar boven komen, in jullie stijl? Zit er iets in het water in Gent
Dries: Ik ben niet in Gent geboren, maar uit Limburg naar Gent afgezakt. Er is zeker een mentaliteit in Gent van samenhorigheid. Bands die naar andere groepen gaan kijken. Maar er is ook een circuit in Brussel en Antwerpen, dus niet enkel specifiek in Gent.

Ik ben dankzij dit gesprek zeer benieuwd naar de nieuwe plaat.  Heb je nog opmerking naar onze lezers toe
Mattias: Koop de plaat, luister er naar en geniet er vooral van. Meer vragen we niet.

31/10, Handelsbeurs, i.s.m. Democrazy (concerten om 19u en 21u), Gent
07/11, Close Encounters, Cactus Club, Brugge
12/11, Trix, Antwerpen
14/11, Muziekcentrum Track, Wilde Westen, Kortrijk
16/11, Het Depot, Leuven
20/03, Kunstencentrum Nona, Mechelen

More TBA - art-spot.be/nordmann

Sammy Brue - I'm looking to search the world on a bus all while playing sold out concerts the whole way

Sammy Brue is een folky singer-songwriter die zijn songs op een gevoelige wijze brengt, en je onderdompelt in een sfeer van rond het kampvuur. Dat zette hij met eerdere werkjes voldoende in de verf, met naast de EP zijn sprankelend debuut ‘'I Am Nice ‘ in 2017 uitgebracht. Nu is er een nieuwe plaat op de markt ‘Crash Test Kid’, waarbij je de neiging voelt opkomen de gitaar bij de hand te nemen, een kampvuurtje te laten branden en songs samen lekker mee te brullen tot de zon ondergaat. Reden genoeg om Sammy enkele vragen te stellen omtrent zijn nieuwste release , hoe je omgaat met deze crisis waarin we leven en de toekomstplannen.

Sammy, your music is described as folk music. I'm not thinking in boxes, but how would you describe your music yourself?
I like to say at the root of my music, it really is folk music. I'm just trying to put myself in my songs and let the fans do the rest.

A statement I saw passing by ''Sammy Brue is an old musical soul with the perspective of youth ... an explosive combination '' … What do you think about this?

I think that's a beautiful thing to say about someone… Explosieve…

In 2017 you released your debut EP 'I Am Nice'. How were the reactions? Has that release opened certain doors?
Well for starters I went on my first official tour with a hero of mine, Justin Townes Earle, and it was during a weird time in my life but i felt alive and found what I want to do. Just his love alone has opened so many doors.

I really enjoyed your last release 'Crash test Kid'.  It is striking that you bring the songs in a sensitive way, but you also immerse me in folk atmospheres that you can find around the campfire of life. What is your opinion about this?
I'm glad you said that. I love adding instruments to my recordings but at the end of the day, these songs were written with just a guitar and a man and were meant to be played like that too.

My final conclusion was: "especially an artist who embraces his past, cherishes the present and sees the future with a certain charisma in voice and appearance"; what is your opinion about this statement? and do you consciously choose?
I appreciate that so much. That's what I’m learning every day, Its hard right now but I'm working to wake up every day excited and enjoy what I do every day. so thank you.

How were the general reactions on your latest disc?
I've noticed people are liking the transition of vibes with the albums. Always looking for a sound.

I suppose that many activities have fallen into the water due to this corona crisis, which ones?
I guess the biggest one is just tours and shows that would’ve happened. Sad days…

How do you deal with such a crisis as a musician but also as a person?
I've been getting into filmography and just learning new things to further my songs.

Have plans been canceled? which?
Touring, it’s my biggest heartbreak

What are the further plans after this crisis?
Who knows when this crisis is going to end, but I'm planning on just continuing to grab opportunities that come my way and keep evolving and writing. Thinking about making another EP.

Nowadays you see the occasional videos appear where bands perform 'live' for their facebook fans. How do you feel about that?
It's definitely not like the real thing but you gotta do what you gotta do to keep getting your name out there and present

And opposite live streaming concerts? Will this become the new normal?
I don’t believe so and definitely don’t want to believe so. There's nothing like that real human interaction.

A question that I elaborate on, what is your opinion about streaming via spotify or bandcamp? which of the two do you prefer? Why?
I don’t prefer one really, but I have Spotify because that's what my family has.

What are your actual ambitions as a musician?
I've been trying to get better at home recording and actual jamming with other musicians, and last but not least been trying to make my performances top notch with my newest band line up.

My last question. To go deeper into that. Is there also some kind of end goal? Something you absolutely want to achieve as a musician in life?
I'm looking to search the world on a bus all while playing sold out concerts the whole way. Meeting beautiful people in beautiful places. 

Thank you for this nice conversation, hopefully we will see you live, also in our country Belgium
Thank you for your support and your interest in me. I hope I get to meet you soon backstage somewhere. :)  - Sammy