Godflesh - Industrial snipers on the loose
Pneumatic Head Compressor – Godflesh
Magasin 4
Brussel

Vanavond landen de heren van Godflesh in Magasin 4 na jaren van absentie. Ze stonden eerder dit jaar nog op de affiche van Roadburn, vorig jaar op Dour en hier in het ondergronds gewelf  mochten ze hun eerste optreden van een internationale tour geven.

Pneumatic Head Compressor is het voorprogramma en zijn de alter ego’s van twee vaste medewerkers uit Magasin 4. Een storm van experimentele electro post hardcore die geen bepaald ritme vasthoudt en onderbroken wordt door hevig geschreeuw blaast als een woeste adem over de zaal. Pneumatic Head Compressor behelst een zanger/gitarist die zich eveneens ontfermt over de samples en een bassist. Een soort psychotische Vandal X. De visuals die dit schouwspel begeleiden zijn talrijk en het is niet evident een lijn te vinden in dit alles. Deze jungle van geluiden zien we meer tot z’n recht komen als achtergrond bij een art expositie, eerder dan dat het een optreden is die aan je ziel blijft plakken.  

Godflesh hoeft weinig introductie. Na een pauze van zo’n acht jaar gaven ze hun eerste reünieshow op Hellfest in 2010 gevolgd door SuperSonic festival waar ze samen met Swans headlineden. Hoewel het niet hun primaire opzet was, hebben die twee optredens hun terug de drive gegeven om de comeback officieel te maken. 
Ze staan er, net zoals ze gestart zijn in de late jaren ’80, als scherpschutters bij en vuren hun drumprogramma’s samen met slepende, krachtige gitaarklanken op het publiek af. Godflesh is Justin K. Broadrick en G.C. Green, en hoewel ze samen Godflesh vormen is er op het podium weinig interactie tussen beiden. Na jaren samenwerking kennen beiden hun plaats en spelen ze hun ding in een perfect evenwicht. Hier vinden we duidelijk wel ritme en balans in een industrial metalen pakje. Ze vallen met verschillende genres samen want je hoort er duidelijk invloeden in van ambient, noiserock en heavy metal in een experiment met synths en samples. Godflesh is voor Justin K. Broadrick symbool voor de vloed aan emoties die hij in z’n leven ervaart en via de muziek een uitweg, een transformatie voor zoekt. Dit resulteert in knalharde beats en een daverende bas die je doen twijfelen of je je oordoppen wel in hebt, een zieleschreeuw die onverbloemd de ruwheid van emoties weergeeft en stalen samples die het geheel dragen als ware het een atoombom die op punt staat te ontploffen.
Na hun laatste nummer vragen ze of er nog tijd is voor een bis, en dit wordt met een pak enthousiasme onthaald. Het mag gezegd dat Godflesh één van die bands is die de tand des tijds heeft doorstaan en de visie waarmee ze begonnen zijn nog steeds hun drijfveer is.

Niet enkel voor Godflesh als band, maar ook voor het trouw publiek die hun uitwuift met een daverend applaus! In januari 2013 zouden ze een nieuw album op de markt gooien die volgens Justin K. nog steeds de essentie van hun industrieel gebroed zou weergeven. Het stopt duidelijk niet bij deze tour en Godflesh is niet langer een eenmalige comeback maar een blijver.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/godflesh-13-05-2013/

Organisatie, Magasin 4, Brussel

Terneuzen on Fire 2013 - Desertfest
Terneuzen on Fire 2013
Podium In Terneuzen (De Pit)
2013-04-27

De aftrap van Terneuzen on Fire werd vrijdagavond reeds geven met bands als Wo Fat, Idealus Maximus, Abrahma en Swamp Machine.
Vandaag prijken 44 Venom, These Mountains Are Ghosts, Forbidden Planet, Komatsu, Castle, The Shrine, Witch Mountain, Cough en headliner Victor Griffin’s In Graved op de affiche.
Bij aankomst is de opkomst minimaal maar ze hebben dan ook zware concurrentie met Groezrock.
Eerste band die we te zien krijgen is Forbidden Planet uit Nederland. Niet de meest originele band maar ze brengen wel de zuiverste vorm van stonerrock met catchy riffs, psychedelische solostukken van een gitarist die z’n instrument beheerst en een bijna monotone grauwe zang. Soms worden er fragmenten postmetal in verweven wat getuigt van creatiedrang maar het komt niet altijd samenhangend over. Het zou een goede coverband kunnen zijn en na drie nummers genieten we buiten nog even van de zon.
Volgende band in de rij is Komatsu, eveneens uit Nederland. Wat Komatsu boeiend maakt is dat ze een vrouwelijke drummer hebben die het ritme stevig vasthoudt terwijl haar elektronische onderdanen een soort doomerige stonerrock uit hun instrumenten slaan. Enkele keren verleiden ze ons tot stevig headbangen maar deze momenten zijn te kort en nemen je niet ten volle mee.
We hopen dat Castle, volgende band in de rij, ons verlossing brengt. Maar ook Castle uit de US overtuigd ons niet hoewel ze het publiek mee lijken te hebben. Ook hier speelt de vrouwelijke bassiste die tevens zangeres is de hoofdrol. Met een diepe, niet toonvaste stem maar pakken attitude brengt Castle een zware gestroomlijnde doom met knipogen naar de hardrockscène.
Fans van Black Sabbath, Judas Priest en Wolfmother kunnen deze band misschien wel pruimen.
De bands die na Castle op het toneel komen zijn allen afkomstig van de US en het wordt een echte desertfest. The Shrine, vorig jaar nog in het voorprogramma van Fu Manchu, brengt acid hardrock die de sfeer van de jaren 80 weer helemaal tot leven roept. We komen toch niet helemaal in de sfeer en zijn nog te veel onder de indruk van de optredens in het Donkey Kollektief en besluiten de avond te eindigen.
We zien dan ook toppers als Witch Mountain, Cough en Victor Griffin’s In Graved niet meer live maar wat we wel kunnen zeggen is dat Podium In Terneuzen een geweldige plaats is voor dergelijk stonerrock gebeuren. We hopen dat de opkomst tegen de avond toe talrijker werd, want de organisatie verdient toch zeker een pluim om bands uit de US een plaats te geven in dit kleine dorp.

Organisatie: Podium In Terneuzen (De Pit) , Terneuzen

Organisatie; Podium In Terneuzen

Donkey Kollektief 2013: Jason Van Gulick – Sequences - Thisquietarmy: The shizzle
Donkey Kollektief
Brugge


We treden voor de eerste keer binnen in het meest ondergrondse gewelf van Brugge, het Donkey Kollectief. Vanavond hebben ze gasten als Jason Van Gulick, Sequences (Niels Geybels) en Thisquietarmy (Eric Quach) op bezoek die samen op doortocht zijn in België. Onlangs speelden deze heren nog in Dok Gent en Magasin4. Wie fan is van het experimentele ambient genre weet dat deze affiche te mooi is om aan ons voorbij te laten gaan.
We worden vriendelijk ontvangen door de vrijwilligers van Donkey Kollektief en na een halfuur in de artistieke gangen en uithoeken van Donkey te zijn gewandeld, zijn onze zintuigen overtuigd dat de optredens van de avond de sfeer enkel nog meer zullen accentueren. Er heerst een vrijheid en verlatenheid, een individualiteit en collectiviteit, een openheid en geslotenheid in dit oud pand. Maar Brugge zou Brugge niet zijn want hoewel een affiche om U tegen te zeggen, is het publiek schaars.

We zagen Jason Van Gulick (zie pics homepag) zich mentaal focussen en plaatsnemen achter zijn minimalistische set; een pauk, enkele cimbalen, en een soort ijzeren tandwielen. De focus gaat verder terwijl Jason het ritme aanslaat. Hij brengt een experimentele set waar de nadruk ligt op de beweging van klank via instrument. Jason Van Gulick is duidelijk een artiest die de grenzen van klank opzoekt. De eenvoud siert zijn set en nadien hoorden we woorden als ‘poëzie’, ‘indrukwekkend’, ‘experimenteel’ en ‘transcendentaal’ weergalmen.

Intussen ademen we de kilte uit en bezinnen we vanbinnen wanneer Niels Geybels, man achter het soloproject Sequences  in een andere ruimte plaatsneemt. Niels Geybels is naast muzikant ook grafisch designer en visueel artiest. Sequences is elektronische gitaar met een  heleboel effectpedalen voorzien van visuals die de weidsheid van de tonen reflecteren. De set heeft verschillende bewegingen in zich, die laag na laag worden verweven met elkaar. Bijna onmiddellijk wordt je hele Zijn opgenomen in de atmosferische klanken wat je het ene moment bijna in slaap doet vallen van de samengebundelde kracht die ervan uitgaat en het andere moment  wakker schudt, je bewust doet worden van het vertragen van je eigen ademhaling omdat de sound inwerkt al was het een meditatieve reis. Je bent tegelijk in het moment en ook weer daarbuiten. Dit schouwspel is meer dan fascinerend te noemen. Zij die het ondergaan blijven als in trance luisteren, zij die het niet begrijpen druipen af naar de bar. Sequences speelt een sublieme set en is zeker voor herhaling vatbaar.

Plots horen we de tonen van Syndrome uit de bar en met voeten die intussen als ijsklompen aanvoelen hopen we stiekem dat beweging het lichaam terug in stroom brengt. Halverwege ‘Now and Forever’ wordt iedereen aangemaand zich naar Thisquietarmy te begeven. Thisquietarmy is het soloproject van Eric Quach uit Canada waar soundscapes verweven worden met pulserende drones.  Thisquietarmy zit onder het Belgische platenlabel Consouling Sounds. We zagen Thisquietarmy vorig jaar nog in Magasin4 maar hier, in de stilte van de nacht, in een nog meer ondergrondse plaats, beleven we Thiquietarmy ten volle. Even wanen we ons in een droom toen uit het niets een zwartgeklede zigeunerachtige man ten tonele kwam die in een soort trancedans  even de aandacht kwam stelen. We betrappen ons op het oordelen en keren terug naar binnen, waar geen onderscheid is, naar de plaats waar niets en alles is.
Eric verrast ons door de set af te sluiten met een bisnummer. Het luisterend publiek was in de korte interval tussen eind en begin van een nieuw nummer een pratend publiek geworden, en na een welverdiend applaus verlaten we de onderkoelde gangen van het Donkey Kollektief. Jammer genoeg zijn de dagen van dit zelfgebouwd Kollektief ten einde, en scheiden de wegen van zij die Donkey Kollektief hebben gemaakt tot wat het vandaag is. Het is triest dat zo’n uniek project in eigen stad teloor gaat maar de ziel van Donkey Kollektief blijft niettemin leven in dit ondergronds pand.

Onze waardering voor soloprojecten krijgt deze avond een boost want het waren drie mannen met elk hun eigen talent. Zo zie je dat muziek van een hoog niveau gedragen kan worden door een enkele, en niet altijd een band behoeft.

Organisatie: Donkey Kollektief

‘Great North’ is Fourteen Nights At Sea hun tweede album. Fourteen Nights At Sea zijn Australies crème de la crème op het gebied van instrumentale postrock. Je kan er duidelijk invloeden van Mogwai, Sigur Ros, Laura, This Will Destroy You en andere groten in horen en dat is enkel als compliment bedoeld.
De cover voor dit album reflecteert de muziek die erop staat; ijzig, ruimtelijk, desolaat, vertakt, statisch met contrasterende bewegingen van donker naar licht,  getuigend van een subtiele schoonheid. Ze creëren dat ijzig zachte en vaak overheersende sonische geluid die je als rode draad doorheen hun album in elk van de nummers terugvindt en die een gevoel van weidsheid doet ontwaken. Dit kleuren ze verder in met afwisselend noise soundscapes en vibrerende outro’s, voorzien van vernufte overgangen die de beweging eigen aan kwaliteitsvolle postrock accentueren.  Hoewel we spreken van een rode draad slaagt Fourteen Nights At Sea erin om toch een variëteit aan texturen te brengen wat het luisteren enkel boeiend maakt.
Met de opener “Glass Monster” halen ze meteen alles uit de kast. “Glass Monster” stroomt op serene golven en gaat over naar een meer melancholisch doch dynamisch crescendo. Daarna wordt het rustiger, meer ingetogen met de klemtoon op het creëren van diepte. Zoals ze in grandeur beginnen eindigen ze ook met “Ghost”. Een nummer die langzaam aan uit z’n voegen barst als een gure noorderwind om uit te doven in atmosferisch zachte toonaarden waar de gitaar als een zomerbries z’n laatste adem uitblaast.
‘Great North’ is een veertig minuten durende reis doorheen een landschap die ze zelf creëren. Een landschap zo zuiver en weids dat tijd tijdloos wordt, en muziek een eenheid oproept. Met deze omschrijving sluiten we af en geven we Fourteen Nights At Sea  een tien op tien.
Hun album kan je momenteel beluisteren via http://hobbledehoy.bandcamp.com/album/great-north  

Treha Sektori is het soloproject van Dehn Sora uit Frankrijk, ontstaan in 2005. Niemand kent de man achter de artiestennaam maar misschien doet Sembler Deah een belletje rinkelen. Dehn Sora behoort namelijk tot één van de bandleden van Sembler Deah, zijproject van Amenra leden Mathieu Vandekerkchove en Colin H. Van Eeckhout.
‘Endessiah’, vrij vertaald als ‘loslaten’, is zijn tweede album en kwam uit onder het Canadese label Cyclic Law. ‘Endessiah’ verscheen op cd en vinyl in beperkte oplages.
Op het album staan zes tracks goed voor 45 minuten lang in de Dehn Sora’s ondergrond te duiken. ‘Endessiah’ beweegt zich tussen duister en sacraal, bezwerend en mystiek, drone en ambient. De drones boren tot diep in het hart en worden verweven in minimale melodieën die een somberheid nabootsen van ongekende aard. Vaak beklemmend en beangstigend vertaalt Dehn Sora geestelijke sferen in klanken.
Dehn Sora is een multi instrumentalist en maakt voor ‘Endessiah’ gebruik van gitaren, gesamplede vocals, esraj, mandoline en banjo, naast tal van effecten. Dit alles creëert een haast verstikkende zwaarte die doorbroken wordt door wat een soort van geloopte religieuze gezangen lijken. De tegenstelling donker- licht wordt hierdoor maximaal ingezet en is een vaak terugkerende beweging doorheen de nummers.
‘Endessiah’ is de beweging van een duistere macht, iets sinister verweven met het sacrale, het religieuze, het leven gevende. Hoewel duister is ‘Endessiah’ geen album dat zwaar op de maag ligt. Eerder dan een gevecht is de rode draad het zoeken naar verlossing, het oproepen van de diepte en net zo ver gaan tot transformatie mogelijk wordt.
Dit album onderverdelen in de categorie dark ambient is dan ook ontoereikend. Eerder valt dit onder de ruime noemer zingeving. Vanuit ervaring díe sferen vastgrijpen en vertalen in klanken, klanken die doordringen tot in de ziel, is meesterwerk.
Via youtube kan je Dehn Sora’s album volledig beluisteren.

Madbuzzkwbrg 2013 - Magdalena Solis, Teeth Of The Sea, Mater Suspiria Vision, Psychic Ills, Anika, GNOD
Madbuzzkwbrg 2013

Vanavond staan we vol enthousiasme opnieuw op de betonnen vloer van Magasin 4. Een avond vol psychedelica wordt ons door Buzz On Your Lips, Beursschouwburg en Mad About Music (samengevoegd wordt dat een onuitspreekbare MADBUZZKWBRG) voorgeschoteld. Met groten als GNOD , Psychic Ills en Teeth Of The Sea (zie pics homepag) op de affiche happen we dan ook meteen toe om tot in de late uren ons in de bovenwereld te begeven.

Magdalena Solis, die een soort psychedelische drone over het publiek neerlaat, mag de avond intrappen. Magdalena Solis zijn met twee en kennen een primitieve uitrusting. Met gitaar en laptop brengen ze hallucinante geluiden die een spacy feel geven. Wervelende synths worden gecombineerd met psychedelische gitaar gehuld in een geluid die voortdurend verschuift van dromerig naar bedwelmend. Evenveel aandacht gaat uit naar het creëren van een extatische atmosfeer als de visuele ervaring. Niet vreemd als je weet dat Magdalena Solis als filmproject begonnen is. Na een tijd treedt er echter gewenning op. Het repetitieve wordt bijna langdradig en de aandacht verslapt. Ze staan volgende week op het podium van Roadburn, samen met Teeth Of The Sea, die het volgende optreden in de rij zijn.

Teeth Of The Sea (pics homepag) komen uit Londen  en met vier brengen ze een soort experimentele psychrave met hallucinogene beats die gewoon door je oordoppen heen blazen. Wie had gedacht dat dit het meest boeiende optreden van de avond zou zijn? Ze starten met een basis sound en plots knallen ze door en brengen daarbij een bombastische sfeer over de zaal. Het zijn master muzikanten, waarbij elk van hun op elk moment van de show zo gefocust zijn op hun instrument dat het bijna onwerkelijk lijkt dat ze dergelijke focus tot het eind kunnen behouden. Hun muziek vraagt hun tot het uiterste te gaan, en als luisteraar kan je hier enkel dankbaar om zijn. We kunnen hier spreken van een energetische live show, niemand in de zaal staat dan ook stil hoewel… Op een gegeven moment nagelen ze je aan de grond vanuit een trance geïnduceerde hypnose. Zelden overkomt je dergelijke ervaring. En wanneer drummer Matthew Colegate z’n sneller dan snelste ritme speelt, versnelt hij plots het ritme met nog een tempo hoger en sta je vol verbazing te kijken naar de kunde van dit quatro. Teeth Of The Sea vertrekt vanuit de idee de energie die zij beleven in hun muziek over te brengen naar een ruimer publiek. Dat doen ze dan ook met verve. ‘Haunted disco trance’ is een omschrijving die hun op het lijf geschreven is. Visuals hebben ze niet nodig, al zou ik wel benieuwd zijn als er vocals zouden ingezet worden, hoe dit zou klinken. Het is alvast uitkijken naar volgende week, waar ze het publiek van Roadburn vast en zeker zullen wegblazen.

Mater Suspiria Vision brengt een intrigerend schouwspel waar aan alle facetten van de show evenveel aandacht wordt gegeven. Zowel op vlak van klank, beeld en performance. Met hun visuals sturen ze beelden op je af waar beweging, belichting en vervorming een overheersende rol spelen. Met minimale spookachtige drones vormen ze een landschap die eindeloos lijkt te zijn. Mater Suspiria Vision dost zich deze avond uit in een witte en zwarte cape, vergezeld door een soort medusa achtige figuur die in het midden van het podium als een bijna stenen beeld in een soort van devotische houding staat. Religie is dan ook de hoofdrolspeler binnen hun ‘vision’.
Mater Suspiria Vision is echter muziek die moeilijk al staande verteert, beter zou zijn er een cinematografische voorstelling van te maken.

Psychic Ills komen uit de US en brengen ons psyche/space rock. Ze ‘labellen’ onder de fameuze Sacred Bones en brachten in februari een nieuw album uit. Met gemoedelijke ritmes geven ze de beweging van een zachte zomerbries. Het wordt niet explosiever, enkel meer psychedelischer. Ze stellen persoonlijk teleur daar ik de verwachting had dat ze een voller geluid zouden brengen. Na een tijd lijkt elk nummer dezelfde lijn te hebben en wekt het eerder slaap op dan enthousiasme.

Anika zingt in haar zalmoranje kleed liedjes die een Brigitte Bardot sfeer oproepen. Geen zang die je omver blaast, noch intrigeert. Het is deel van een ‘no wave’ decor die het best omschreven kan worden als lo fi avant-garde. Ideale achtergrondmuziek om de nieuwe RifRaf te lezen. Het blijft ons een raadsel waar Anika de ruime interesse van luisteraars vandaan haalt. Het publiek was duidelijk wel fan van dit genre.

GNOD is de afsluiter van de avond en het optreden waar we het meest naar uitkeken. Echter anders dan we van hun gewoon zijn palmen ze het podium in met een mengtafel waar ontelbare effectpedalen worden uitgestald. We houden onze adem in en wachten vol spanning op de eerste klanken. Na wat vertraging als gevolg van technische problemen krijgen we experimentele techno noise over ons heen. Het was al laat en menig man was beschonken. Ze kregen dan ook  te maken met een overenthousiaste ethanolgebruiker die ze met veel moeite van het podium konden wegdrijven. De sfeer was voor ons niet aanwezig, en fan van het technogenre zijn we ook niet. Het werd snel duidelijk dat ze hun psychedelische non stop noiserock vanavond niet op ons af zouden sturen.
Teeth Of The Sea was dan ook by far de meest verrassende band van de avond!

Organisatie: Maddbuzzkwbrg (Mad About Music, Buzz On Your Lips, Beursschouwburg) ism Magasin 4, Brussel

Met ‘Everything Touching’ bracht Tall Ships uit Brighton, UK in de herfst van 2012 een nieuw album uit. Eind februari 2013 tourden ze doorheen de UK en de Nijdrop is de tweede stop van hun Europese tournee met als eindhalte La Peniche in Frankrijk. Jeugdhuis Nijdrop is dan ook hun enige Belgische stop.

Dit quatro heeft over de jaren heen reeds enkele EP’s uitgebracht en kregen vooral het label val mathrock toebedeeld. Hoewel hun eerdere EP’s misschien vallen onder dit label, hebben ze met hun laatste album een groei doorstaan waar er van zuivere mathrock geen sprake meer is.  Tall Ships zijn duidelijk tot volwassendom gekomen en flirten af en toe met postrock crescendos om dan terug te vallen op bijna akoestisch niveau, progressieve noisestoten geven en zo weer stijgen in tempo om abrupt een nummer te eindigen. Want aan lange outro’s of solo’s vegen ze hun voeten. Hun nummers zijn kort maar krachtig. Tall Ships is op z’n minst gevarieerd te noemen. Naast hun instrumentale jungle brengen ze ook meer zachte nummers, vanuit een gebroken hart. Ze vervallen daarbij echter niet in zeemzoeterigheid, maar brengen net vanuit die stilte terug klank in beweging.
Vanavond spelen ze dan ook vooral nummers uit dit laatste album en dat doen ze met verve. Met een nonchalante houding a la Spencer Krug en een look a like feel van Kurt Cobain haalt de zanger het beste uit z’n stem en effectpedalen, begeleid door een diepe bas, vrolijke synthgeluiden en een ritmische drum. Vergeten we niet de catchy riffs die vaak uit de gitaar van de zanger komen - de ene keer dromerig, de andere keer opbouwend naar een hoogtepunt- dan begin je je misschien een beeld van hun muziek te vormen. Experimenteel, zonder franjes, verrassend en variërend. Rode draad doorheen de nummers is hoe alles dooft naar een bijna ongemakkelijke stilte voor het tempo opnieuw wordt opgedreven. Het duurt soms even voor de nummers vorm krijgen maar het dagdromen veranderd altijd in beweging.

Hoewel het Belgisch publiek hun eerder van een timide aard leek, bleven ze tot de laatste noot vol enthousiasme spelen. Door hun gemoedelijke flair en interactie met het publiek was dit naast muzikaal straf gebracht ook gewoon leuk om als luisteraar bij te zijn. Interactie is geen must, en voor handjes klappen passen we nog altijd, maar het publiek toespreken met een vleug humor en gelijkwaardigheid, daar danken we voor. Zowel band als publiek sloten de avond in tevredenheid af!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tall-ships-10-04-2013/

Organisatie, Nijdrop

Maudlin - Steak Number Eight – Ridders der Postmetale paarden
Heights – Maudlin – Steak Number Eight
4AD
Diksmuide

Heights is een energiek kwartet uit Londen die onder het fameuze label van Transcend Music zit. Heights brengt later dit jaar een nieuwe plaat uit, 'Old Lies For Young Lives'. Hun dynamische act op het podium verdoezelt de muzikale eenvoud. Goed voor wie even alles op nul wil zetten en zich kan laten meeslepen in de rommelige sfeer van het moment. Wie liefhebber is van post hardcore zal Heights echter een lage score geven op vlak van kwaliteit. Nee, Heights gaf ons toch meer een low en het was uitkijken naar de volgende show van Maudlin.

Maudlin was het wonderkind van de avond. Met hun nieuwe plaat ‘A Sign of Time’ die zowel nationaal als internationaal reeds op positieve kritiek kon rekenen kwamen ze de 4AD inpalmen niet lang na hun releaseshow in de Grote Post, Oostende. Voorganger van ‘A Sign of Time’ was debuutalbum ‘Ionesco’, in 2008 gelanceerd voor het grote publiek onder Offerandum Records. Ze stonden reeds samen met grote namen als Amenra, Rosetta, These Arms Are Snakes, Kylesa, Cult of Luna op het podium en mochten deze avond rekenen op een uitverkochte 4AD. Maudlin bracht ‘A Sign of Time’ zowel uit op cd als vinyl, respectievelijk onder ConSouling Sounds en Moment of Collapse Records.
Maudlin heeft op muzikaal vlak de kinderjaren al lang achter zich gelaten en brengen een inspirerende mix van psychedelische doomrock. Maudlin is gekend voor hun intense live act en stellen ons deze avond hierin dan ook niet teleur. De meerzang creëert een melancholische sfeer, een opwekken van wat zich in de diepte schuilhoudt om dan onderbroken te worden door een portie geschreeuw van frontzanger Davy De Schrooder.
Maudlin staat voor emotie die ze vertalen in rijke instrumentale stukken in een doomerig psychedelisch stonerjasje waarin vocals zowel afwisselend als simultaan tegenstellingen benadrukken. Hart, ziel en lichaam brengen ze via deze vormen tot uiting, en hierdoor is Maudlin een live band om U tegen te zeggen.
Enkel jammer dat de stem van frontzanger Davy niet meer doorklonk maar daar had kennelijk niemand in de zaal last van. Maudlin is de komende maanden te bewonderen in Mechelen, Aalst, Brussel en Oostburg en ik heb een klein vermoeden dat het daar niet bij zal blijven…

Top of the bill deze avond was de show van Steak Number Eight. We kennen dit jeugdig viertal uit Wevelgem sinds 2008. Intussen hebben ze al twee albums uitgebracht en kunnen ze heden ten dage rekenen op internationale erkenning. Ze speelden in buiten en binnenland en brengen deze maand hun nieuw album ‘The Hutch’ uit onder Indie Records die ook Cult of Luna en Kvelertak promoot.
‘The Hutch’ is opvolger van ‘All is chaos’ en hun set deze avond was een tocht doorheen de stadia van ontwikkeling waar ze hun oude nummers, die kaderen in de prematuriteit van destijds, combineerden met nieuwe nummers die duidelijk naar een voller, meer volwassen sound gaan. Je hoort verschillende stijlen doorheen de set; van postrock tot postmetal, van postemo tot screamo telkens van een atmosferisch rijk niveau. Stevig opgebouwde nummers waar alle instrumenten worden ingezet, vaak simultaan, ondersteund met de volle stem van Brent Vanneste.
Waar voorheen de nadruk lag op de oerschreeuw en instrumentale stukken hard en uitdagend waren, horen we nu een evolutie op gebied van sound die meer clean en minder stroef klinkt. Waar Steak Number Eight in hun beginjaren meer een explosie van kracht leek te zijn, is er nu meer sprake van een implosie, een bundeling van krachten die wordt aangehouden tot het einde van een nummer.
Persoonlijk gaat de voorkeur uit naar hun beginperiode waar alles nog rauwer en meer bezield klonk. Steak Number Eight heeft duidelijk volwassendom bereikt en dat merk je muzikaal. Het is één van die bands die er staan en hebben gevochten om te blijven staan. Daar moet je respect voor hebben.
En aan respect was geen gebrek, het publiek was duidelijk voldaan na een show van anderhalf uur. Ze sluiten de avond met ooguitstekende bisnummers af die even hard knallen als hun lichtshow.

Pics set Vooruit Gent op 12 maart 2013 http://www.musiczine.net/nl/fotos/steak-number-eight-12-03-2013/

Organisatie, 4AD Diksmuide

Pomrad is het soloproject van Adriaan Van de Velde die in mei 2012 de EP ‘Vlotjes’ uitbracht. Gewapend met keyboards, sampler, synthesizers, keytar & talkbox brengt Pomrad hedendaagse elektronische muziek. Hij wordt ook wel eens de prins van de Antwerpse bass music of de Belgische Hudson Mohawke genoemd. De release van de nieuwe EP ‘This Day’ is voorzien in mei 2013 en komt uit op het Londense label Earnest Endeavours. Hoewel Pomrad geprezen wordt als artiest, kunnen wij ons niet achter deze lofzang scharen. Het is muziek waar geen gevoel bij komt kijken maar die eerder thuishoort na een nachtje stappen waar je zo delirisch bent dat de muziek die op de achtergrond speelt van geen belang is. Het podium leek alleen van hem terwijl het publiek als stenen pilaren stond te kijken naar deze one man show en stapvoets afdroop naar het café. Pomrad isn’t rad…

SX is een Belgische etherische indiepopgroep uit Kortrijk gevormd door zangeres Stefanie Callebaut, Benjamin Desmet op keyboard en gitaar en drummer Jeroen Termote. In 2009 konden ze op een nationale doorbraak rekenen met de single “Black Video” en hun debuutalbum ‘Arche’ volgde in 2012. ‘Arche’ werd geproducet door Ben H Allen III, wie in het verleden ook al samenwerkte met Gnarls Barkley, Animal Collective, MIA, Deerhunter,...

Ze speelden vorig jaar in het voorprogramma van niemand minder dan Yeasayer en zijn momenteel bezig met hun Benelux tour waar thuishaven de Kreun één van hun haltes was. Het concert was uitverkocht, net als hun toekomstige shows in Gent en Antwerpen. Een show met klasse, niet enkel op muzikaal vlak maar ook visueel stelen ze de aandacht door de reflectie van schakeringen van licht op een grote, zilveren schijf. De stem van Stefanie legt accenten op de beats die uit keyboard, drum en reverb gitaren vloeien variërend van sensueel, tot euforisch en melancholisch. Een stem die doet denken aan de hoogtes van Florence and the machine en de laagtes van Kate Bush, met een kracht die geen grens lijkt te kennen.
SX onderscheidt zich van andere popbands net door dit samenspel van explosieve popbeats en een uniek stemtimbre. Het concert kon nadien op positieve media aandacht rekenen in het VRT journaal.

Jammer dat het publiek SX niet het respect betuigde die ze verdienen. Velen vonden het noodzakelijk tijdens het concert bij te praten. Een factor die onnoemelijk storend is voor zij die de focus wel op de muziek willen richten. Artiesten als SX verdienen niet minder dan de volle aandacht…

Organisatie, Kreun, Kortrijk 

Ieper Hardcore Fest zonder (straight) edge
Ieperfest (wintereditie) 2013
JOC Perron
Ieper
Ieperfest hield z’n wintereditie in het Jeugdhuis Perron. Het merendeel van het publiek bestond dan ook uit jeugd. De plattegrond lijkt treffend op deze van de 4AD in Diksmuide; een ruime zaal, een doorgangsruimte waar platen aan eerlijke prijs verkocht werden en een cafetaria met enkele zetels om te verpozen. Daar ging later op de avond ook een interview door met Colin H. van Eeckhout, zanger van Amenra, die vertelde over het concept van Amenra in verleden, heden en tegenwoordige tijd. Een jeugdhuis die toch wel heel wat te bieden heeft qua ruimte, geluid en aanbod.

De jeugd van tegenwoordig kwam hier vanavond samen om aan hun post hardcore imago te bouwen en zich te amuseren. Dit eerder op een onbewuste manier, nl. door zich te verheerlijken aan  bier eerder dan aan de muziek. De principes van straight edge vonden we enkel terug in het aanbod van vegan food. Tegen de avond was Ieperfest uitverkocht, vermoedelijk samen met de biervaten. Men kan dus spreken van een geslaagde editie! Wie echter houdt van de intimiteit van optredens was hier niet op de juiste plaats. Daarvoor was er te veel geruis van enthousiaste jeugd voor, tijdens en na de optredens.

King Hiss was kickstarter van de dag en brengt onstuimige rock in een energiek pakje. Ze stonden reeds samen met Red Fang en Sungrazer op het podium . De zanger steelt de show door z’n enthousiaste act en zingt alsof hij nooit iets anders heeft gedaan. Een typische rauwe stem als Chris Cornell van Soundgarden, in een geheel van vette riffs en strakke drumritmes. Een geheel die soms doet denken aan de Sore Losers. King Hiss liet zich duidelijk niet kennen door het vroege aanvangsuur van hun show. Het publiek evenmin. In april komt hun gloednieuwe EP ‘Snakeskin’ uit.

Het contrast met de verwoestende sound van These Mountains Are Ghosts was dan ook groot. Met chaotische ritmes a la Drums Are For Parades schudden ze je door elkaar. De zang kwam er niet altijd goed door wegens de overweldigende bas en drum waar je haren van gingen rechtstaan. Waarschijnlijk was de bedoeling een wall of sound te creëren maar het zorgde vooral dat alle nummers te veel op elkaar leken terwijl de twee gitaristen hun uiterste best deden op het podium. De zanger leek bezeten te zijn door een soort van oerdrift en brulde erop los, afgewisseld met primitieve bewegingen.

Net tijdens het laatste nummer van The Black Heart Rebellion “Into the land of another” kwamen we terug van een welverdiende pauze. The Black Heart Rebellion bracht begin dit jaar hun nieuwe plaat uit, ‘Har Nevo’, en mocht reeds prijken in zalen als de 4AD en de AB. Ze zijn deel van het collectief Church of Ra, en dit is meteen al een garantielabel. Hun allesomvattende sound vulde de zaal zó dat de ruimte leek te verdwijnen. The Black Heart Rebellion maakt deel uit van de schitterende affiche van Dunk!festival die eind maart doorgaat in Zottegem.

Celeste is een post metalcore band uit Lyon die onder het bekende label van Denovali zit sinds hun begin. Hun idee van een lichtshow is het dragen van rode koplampen omringd door liters mist. Zo plaatsen ze de focus op de muziek en door de zwaartekracht die ze met hun instrumenten en stem over de zaal heen roepen is er geen ruimte voor bezinning. Een bulderende orkaan komt op je af en dit tempo houden ze dan ook aan tot het eind van hun show.  Ze waren dan ook de muzikale delicatesse van de avond, op Amenra na uiteraard.

Knuckle Dust vertegenwoordigde van alle bands deze avond de zuivere post hardcore. Non stop gebrul geweven door een standvastig ritme. Voor een leek lijken alle nummers uit hetzelfde te bestaan, maar de ware kenner weet deze band zeker te waarderen.

Amenra was de headliner deze avond, en werd onlangs ook aangekondigd om op de zomereditie van Ieperfest te spelen. Bij het opstellen van hun ruimte komt heel wat voorbereiding kijken. Wat opvalt is dat elk weet wat z’n taak is op het podium en de focus zo gericht is als een arend op zoek naar een prooi. Het zijn duidelijk allemaal dienaars van het grote geheel; het collectief van het leven.
Amenra doet je de goddelijke beweging van een kniebuiging maken, en zij buigen op hun beurt naar de oneindige leegte voor hen. Hun brandende pijn is de jouwe, je kan ze gewoon in hun handen geven en zij geven het aan hun Alles en Niets terug. De kruisiging van Amenra gaat over het verenigen van tegenstellingen. Amenra is een band met een duidelijke visie die ze al jaren zo helder houden dat de core blijft. Het is een band die zowel muzikaal als artistiek nooit teleurstelt. Hoe veel optredens je ook bijwoont, nooit treedt er een gevoel van verzadiging op. Het is altijd Alles en Niets.
Ze slepen je mee tot aan je grens en wanneer je denkt niet verder te kunnen, trekken je ze erover, opnieuw en opnieuw, verder en verder. Het repetitieve in hun muziek is deze beweging. Ze houden je een spiegel voor, wat symbool zou kunnen zijn voor het zwarte doek die in het begin wordt neergelaten. Een spiegel met een oneindige diepte waar je in wordt meegezogen tot je de bodem bereikt. Een bodem waar alles die verscheurd en gebroken leek terug geheeld wordt.  Amenra is zoveel meer dan post hardcore. Ze zijn dan ook het lelijke eendje van de avond, in die zin dat ze er uitsteken als band, als geheel. Wat ik mis in de pure hardcore is subtiliteit, het latente. Post hardcore lijkt enkel de rauwheid naar voor te brengen, zonder de tegenbeweging van zuivering. Het raakt de diepte niet, het raakt de ziel niet maar blijft aan de oppervlakte als een soort oerkracht die door het starre vasthouden niet getransformeerd kan raken. Amenra neemt op dit vlak dan ook risico’s, door verder te gaan, dieper en verenigt hierdoor wat manifest en latent is tot één geheel.
Echter een ideaal optreden waar Amenra als hun ware Zelf kan verschijnen en jij samen met hen gewoon kan Zijn bestaat enkel als illusie want waar je ook staat tijdens hun show, altijd is er iemand die niet begrijpt wat niet in woorden uit te leggen valt. Maar misschien is dat net de uitdaging dat wanneer je in contemplatie valt, het leven van alledag je er af en toe uit probeert te halen. Misschien is het de uitdaging om de stoorzenders in het publiek te zien als kansen om je hieruit los te trekken.
Ik quoteer hier graag Rupert Spira daar deze de essentie vat van wat Amenra ís:
 “ I, Awareness, cannot be enlightened. I am already the light that illumines all experience. Nor can a separate self be enlightened for when the separate self faces the light, it vanishes, just as does a shadow when exposed to the sun.”
Amenra is dàt wat diep in ieders ziel wordt bewaard. Alta mente repostum.

Neem gerust een kijkje naar de pics van de bands die geprogrammeerd werden
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ieperfest-2013/

Organisatie: Ieperfest, Ieper (+ Vzw De Vort'n Vis en Genet Records)