We Are Open 2020 - Showcasefestival Trix - Een ontdekkingsreis langs Belgische omwegen

Sinds jaar en dag is het begin februari verzamelen geblazen voor de fijnproevers tussen de muziekliefhebber op We Are Open , die op zoek is naar nieuwe onontgonnen Belgische parels. De editie van 2020 ging door op 6, 7 & 8 februari.
Op zes februari stond er namelijk een 'secret gig' van STAKE op de planning. Deze editie was trouwens compleet uitverkocht en dat is niet enkel de verdienste van ronkende namen op de affiche. Een hele generatie jongeren is dezer dagen bovendien op zoek naar dat iets nieuw, iets uniek of dat bijzondere dat niet alleen boven de middelmaat uitsteekt, maar ook de verbeelding prikkelt. En dat vind je dus al vele jaren op We Are Open. Ook in 2020. Ook wij gingen ook op ontdekking door Belgische omwegen, en stellen weer eens vast wat voor bijzonder getalenteerde muzikanten, bands en artiesten in ons landje toch rondlopen. Artiesten die wellicht niet zullen worden genomineerd voor MIA's of dergelijke, maar zeker tot de crème de la crème van de Belgische muziekwereld behoren. Niet minder dan veertig bands stonden er verspreid over de twee dagen op uiteenlopende podia in de TRIX. Een hele opgave om daar je weg in te vinden, ook wij zullen wellicht enkele onvergetelijke optredens niet hebben gezien doordat we nu eenmaal verscheurende keuzes dienen te maken.

Een overzicht
dag 1 - vrijdag 7 februari 2020
Ratmosphere (***1/2) is een duo die zijn bandnaam niet heeft gestolen. Door uit te pakken met lekker catchy refreinen, en voortdurend te schipperen tussen zeemzoetigheid en verschroeiend uitpakken, zorgt Ratmosphere inderdaad voor een sfeervol concert dat mikt op de onderbuik van de luisteraar. Dit duo doet een beetje denken aan bands als Black Box Revelation, met een klein beetje minder oorverdovende pit maar genoeg energieke aanpak om toch al te flirten met geluidsnormen overschrijdend gedrag. Om ervoor te zorgen dat je lekker staat te headbangen, met een krop in de keel. De nog niet zo vol gelopen Bar genoot met volle teugen. En ook wij kregen al een eerste kleine adrenalinestoot, die ons met een glimlach op de lippen de zaal liet verlaten op naar een volgende ontdekking.

In zaal 'Kelder', werd je letterlijk naar beneden gezogen in de underground van de Belgische muziek. Mono-Mono (****) is een duo bevallige dames die zich niet alleen ontpoppen tot multi-instrumentalisten, er kwam zelfs een streepje viool boven drijven. Getooid in opvallend kledij, die wat deed denken aan een sciencefiction serie, strooide Mono-Mono psychedelische klanken doorheen de etter die de muren lichtjes deden daveren. Vooral zorgde het voor een bedwelmende gewaarwording waarop je niet kan stil staan. Zwevende doorheen de kelder werd je bovendien geconfronteerd met verschillende areas binnen de muziek.  Een futuristisch allegaartje dus, met een knipoog naar een psychedelisch verleden. Met beide voeten in het heden, lonkt  Mono-Mono echter ook naar de toekomst van elektronische muziek met een experimentele twist.  Wat hen een bijzonder pareltje maakt om te koesteren, we zouden er nog tegen komen op deze eerste avond.

Mirek Coutigny (****) bracht in 2018 zijn sprankelend mooi debuut uit 'Revisions #1' en is al bezig aan een nieuwe plaat. Op het podium laat hij zich omringen door celliste Jolien Deley en percussie virtuoos Jonathan Bonny die zorgen voor iets meer pit. Dit aangevuld door de magisch mooie piano klanken die Mirek over de hoofden doet waaien op een intens mooie wijze. Waardoor het stil wordt in ons hart. Net doordat elk van de muzikanten elkaar diep raken door middel van hun sprankelende instrumentale inbreng, kom je compleet tot rust. Weggevoerd naar sprookjesachtige mooie oorden. Oorden die helaas teveel werden verstoord door het teveel geroezemoes in de zaal, waardoor de magie niet compleet zijn werk kon doen. Het is een euvel waarover al veel inkt is gevloeid, een pratend publiek dat van een zaal een praat café maakt waar ze tussen pot en pint de nieuwste weetjes aan elkaar vertellen na een lange werkweek. Niets op tegen uiteraard, maar het is heel storend. In zaal 'Café' bleek dat over de gehele avond zelfs nog het meest het geval te zijn, de gezellige bar vlak naast het podium is uiteraard zeer uitnodigend om even te tot bezinning te komen. Jammer. Maar daarom zijn we zeker niet minder overtuigd van het kunnen van deze top muzikant en zijn bandleden. Integendeel zelfs.

Hip Hop is hot, ook in ons land. Uiteraard kom je in dat vaarwater veel bands en artiesten tegen die ons een soort dertien en dozijn gevoel geven. Sommige steken er echter met kop en staart bovenuit en doen iets uniek met die muziek, waardoor je met open mond vol bewondering staat te genieten tot in de toppen van je tenen. Glauque (****) staat voor een zeer goed gevulde bar het beste van zichzelf te geven, en legt binnen die hip hop gerelateerde wegen dan ook de lat enorm, maar dan ook enorm hoog. Naast de aanstekelijke muzikale aankleding bestaat de band uit twee beweeglijke zangers, die elkaar niet alleen perfect aanvullen, maar eveneens een spervuur van teksten op het publiek afvuren, waarbij heilige huisjes prompt sneuvelen. En op deze wijze op ingenieuze wijze iedereen een spiegel voorhoudt.
Kortom, op het kruispunt van rap, electro, pop, rock en het spoken word verlegt deze jonge Waalse band grenzen binnen dat genre, en daarvoor krijgen ze zeker een sterretje meer op hun plantsoen. Het lange en welgemeend applaus op het einde van de set, was dan ook gemeend en oprecht.

Ondertussen was er geen doorkomen meer aan in de Kelder. We bleven dan maar op de bovenverdieping staan kijken naar wat er beneden allemaal gebeurde. Niet dat we nog veel konden zien eigenlijk, maar wat we hoorden en voelden was voldoende om ons te overtuigen. Want het knettergekke gezelschap PAARD (*****) dreef het tempo zodanig hoog op dat er barsten ontstonden in de muur van de Trix. Door middel van een geschifte drum en percussie, lekker energieke riffs en beats werd op een intensieve wijze een oorverdovend klankentapijt uitgespreid in de kelder. Mokerslag na uppercut uitdelende, ging er een schokgolf doorheen de Trix, vergelijkbaar met een tsunami of vulkaanuitbarsting. Even tot bezinning komen is er trouwens niet bij, want PAARD blijft op dat verschroeiende tempo gewoon tot het einde van de set doorgaan. Tot daadwerkelijk niemand meer stil staat.

Toen we in september 2019 Martha Da'Ro (****) aan het werk zagen op Leffingeleuren waren we danig onder de indruk van de soulvolle, vaak breekbare stem van deze artieste. En bovendien de Afrikaanse roots die als een warme wolk een gevoelige snaar raakte. Op intieme momenten, waarop ze bijna in spoken word haar publiek aansprak, kon je bijna een speld horen vallen in de Club. En dat is een prestatie op zich. Maar eveneens werden de teugels gevierd, waarbij ze die roots eveneens niet kon verstoppen. Met als gevolg dat we een Afrikaans getint feestje voorgeschoteld krijgen, waar ook een traan wordt weggepinkt met een glimlach op je lippen. Martha Da'Ro is vooral een soul artieste die de ziel doet bloeden van innerlijk genot, dat bewees ze eerder op Leffingeleuren uitvoerig en zet ze op We Are Open in Trix nogmaals in de verf.

Roedel (***) mocht in de bar een rap/hip hop feestje bouwen. Dit collectief heeft goed gekeken en geluisterd naar acts als Zwangere Guy en weet dus hoe ze hun publiek gemakkelijk kunnen inpakken. De aanwezigen smullen ervan en gaan vanaf de eerste noot compleet uit de bol, tot het dak er bijna afvliegt. Wijzelf bleven echter niet enkel op onze honger zitten, een 'dertien-in-dozijn' gevoel overviel ons eveneens. Maar binnen die typische hip hop en rap, is Roedel zeker een collectief die potten zullen breken. Met het grootste gemak deden ze de aanwezigen uit hun hand eten. En het publiek heeft altijd gelijk. Toch?

Kwam het door de toch wel experimentele aanpak die tot de verbeelding van de aanhoorder sprak? Of doordat Susobrino (*****) een zodanig gevarieerd klankenbord voorlegde? Deze multi-instrumentalist en klanken virtuoos kreeg wonder bij wonder de zaal Café wel stil. Nochtans is zijn muziek vaak breekbaar, maar word je bovendien van je sokken geblazen op zeer onverwachte momenten. De Belgisch- Boliviaanse producer haalt zijn inspiratie uit die Boliviaanse roots, en etaleert in Trix café zijn passie voor exotische klanken en Zuid-Amerikaanse traditionele percussie. Waardoor hij tot de verbeelding van de aanhoorder spreekt, binnen een bijzonder filmische omkadering. Bij het sluiten van de ogen komen er beelden boven die al even vreemd aanvoelen als wat de man uit die instrumenten tovert. Een tovenaar met klanken die niet alleen een zaal compleet stil kan krijgen maar ook kan aanzetten tot zweven over de dansvloer? Dat is Susobrino ten voeten uit, en daarvoor trekken we graag onze dansschoenen aan terwijl kippenvelmomenten ons deel zijn.

Een meesteres in hypnotiseren , dat is Sylvie Kreusch (*****) door haar stem en bijzondere uitstraling zeker en vast. Dat bewees ze in het verleden zowel bij de bands waarmee ze aantrad, als solo, voldoende. We schreven in onze notities: “Sylvie, wat doet je toch met mijn gevoelig hart''. Eens onder invloed van Sylvie haar heldere stem, drijf je namelijk letterlijk weg naar zeer, zeer verre oorden. Als ze bovendien haar sensuele danspassen boven haalt, brengt Sylvie je in een trance waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt. Eveneens schippert Sylvie Kreusch tussen breekbaarheid als porselein, en op de dansspieren werken waardoor je onmogelijk kan stil blijven staan. Dat voortdurende flirten met grenzen, zorgt ervoor dat je aan haar lippen gekluisterd, blijft staan luisteren, genieten en zachtjes meedeinen in de zaal. Sylvie blijkt eveneens een entertainer te zijn die haar publiek wellicht niet veel aanspreekt, ze laat gerugsteund door haar topmuzikanten, vooral de muziek voor zich spreken.
Bij de laatste song demonstreert ze echter hoe ze als een ware hogepriesteres haar publiek rond haar vingers draait. De fan mag meedansen op het podium en ze maant iedereen aan om neer te zitten. Het trukendoosje werkt, want plots gaat dat dak er in een wervelende finale compleet af. Een kers op de taart van wederom een magisch concert, waar Sylvie Kreusch een sprookjeswereld open doet, die je enerzijds bedwelmt en anderzijds doet dansen, dansen en dansen tot het einde van de rit.

Over dansen gesproken, Raveyards (*****) sluit het feest in de Trix bar af op een oorverdovende wijze, waardoor een rave feest ontstaat in je hoofd maar dus ook op de dansvloer zelf. Ook al sijpelt het publiek wat weg, het is ondertussen na middernacht, wie blijft staan, wordt door een uiterst beweeglijke Brent en de zijnen getrakteerd op een daverend elektronisch feest, zoals je dat zelden tegen komt. Brent spring niet alleen als een waanzinnige rond, hij sleurt bijna de boxen boven het podium eraf, stampt zijn microfoon omver en gaat de confrontatie met zijn publiek letterlijk aan. Als je een beetje stoom afblaast na een lange werkweek, dan is Raveyard de juiste remedie. Zo blijkt. Want prompt staat niemand meer stil, en daarom legt de band de lat nog een beetje hoger om in een wervelende finale dat dak er finaal te laten afgaan in Trix.

dag 2 - zaterdag 8 februari 2020
In de bar mocht Glass Museum (***1/2) de tweede avond openen met een jazzy/elektronisch gevecht tussen percussie en keyboard/piano klanken. Niet dat de heren elkaar in de haren vliegen. Het duo Antoine Flipo (synthesizer) en Martin Grégoire (drums) zat echter tegenover elkaar opgesteld. Door elkaar op deze wijze aan te sporen en aan te vullen spreidt Glass Museum als het ware een improviserend klankenbord in de zaal, waardoor een magie ontstaat die naar elke hoek van de zaal uit gaat. Helaas blijft Glass Museum dat trucje over de hele set herhalen, waardoor de aandacht wat verslapt naar het einde toe. Maar binnen de jazzy/elektronische muziek zien we dit duo nog potten breken. Band om in het oog te houden  dus, deze Glass Museum.

Enkele jaren geleden hield The Hickey Underworld er vroegtijdig mee op. Het bleef een beetje stil rond de bandleden, maar nu is een zeer interessant nieuw project op poten gezet rond frontman Younes Faltakh. Binnen Arabnormal (****) verwerkt de man klanken uit zijn Maghrebijnse roots. Samen met zijn kompaan Niek Meul (Das Pop) trok hij de studio in en stelde ondertussen een mooi debuut album samen. Live laat het duo zich omringen door al even sterke muzikanten als ex-Hickey Underworld gitarist Jonas Govaerts (bas), Michael Beniest (Deadsets) op toetsen en Millionaire leden Sjoerd Bruil (gitaar) en Damien Vanderhasselt (drums).
In de grote zaal kregen we met deze magistrale line-up boordevol top muzikanten dan ook een bijzonder energiek optreden voorgeschoteld. De heren amuseren zich kostelijk op dat podium, wat uiteindelijk zijn uitstraling heeft op het toch al goed opgekomen publiek in die grote zaal. Waardoor het dak er vrij vlug afgaat, mede door instrumentaal vakmanschap, dat wordt tentoon gespreid. Younes beschikt bovendien over een stem en charisma waardoor hij met het grootste gemak iedereen uit zijn hand doet eten.
Kortom, Arabnormal is geen Hickey Underworld, laat dit duidelijk zijn, maar is wel klaar om op een bijzonder gedreven en bijzonder gevarieerde wijze zijn stempel te drukken op het Belgische muziekgebeuren.

Oordopjes zijn geen overbodige luxe tijdens een optreden van YOUFF (****) . Toen we de band zagen optreden op The Sound of the Belgian Underground in de Ancienne Belgique medio 2016 schreven we daarover: ''Youff , ontstaan in 2013, brengt een potje noiserock  in zijn meest pure vorm. Oorverdovende, snoeiharde tonen doen onze oren piepen waardoor we in diepe trance belanden.'' Dat is wat YOUFF ook doet in de Club op We Are Open. Alle registers vanaf de eerst tot de laatste noot op een chaotische en oorverdovende wijze open trekken, en niet ophouden tot iedereen potdoof en compleet dooreen geschud verweesd achter blijft. Instrumentaal valt er geen speld tussen te krijgen, wat de zang betreft , vragen we ons wel af wat de man daar staat te doen buiten enkele onverstaanbare teksten schreeuwen en al waanzinnig geworden voortbewegen op dat podium. Maar ook dat is dus een belangrijk onderdeel van de act die de band opvoert. YOUFF moet het namelijk hebben van net die waanzin, letterlijk, tot een soort kunstvorm verheffen. En dit door je strot rammen tot je als aanhoorder daar zelf waanzinnig van wordt. Een opzet waar YOUFF met brio in slaagt als we op het einde van de set met tuitende oren de zaal verlaten.

Tijd voor een rustpunt in de Kelder? Min of meer dan toch. Met Nordmann, MDC III heeft Mattias De Craene voldoende zijn stempel gedrukt op het, laat ons maar stellen, free jazz en aanverwante stijlen. Ook zijn medewerking met o.a. Sylvie Kreusch is zonder meer magistraal te noemen. In de Kelder stelt hij zijn solo project voor onder de noemer Mattiasdecraene (*****). 'Onverwachts, eigen en avontuurlijk' , is hoe Mattiasdecreane wordt omschreven in de biografie op de website van We Are Open. En dat is absoluut niet ver gezocht. Wat de man doet met zijn saxofoon alleen al, is dat instrument ontleden en er klanken uit voortbrengen waarvan we het bestaan nog niet wisten. Mattias trekt dus op avontuur door het jazz landschap, en improviseert daarmee tot het oneindige. Het doet sommige wat wenkbrauwen fronsen, want men verlaat vrij vlug de kelder. Maar zij die bleven  staan - waaronder wij - voelden de intensiviteit langzaam in zijn of haar kleren kruipen, tot de ziel wordt geraakt op meerdere bijzondere plaatsen.
Mattiasdecraene flirt eveneens voortdurend met oorverdovend hard uithalen, en zachtjes strelen binnen een intieme en magische omkadering. Dit optreden van Mattiasdecraene blijft daardoor aan onze ribben kleven, de rest van de avond lang.

Dat laatste kan ook gezegd worden van The Guru Guru (*****).We leerden The Guru Guru kennen via hun debuut 'P C H E W'. Deze Limburgse formatie wist ons toen al omver te blazen met een stevige noise rock plaat, waarbij uitbundig werd geëxperimenteerd. Absurditeit tot het oneindige was toen al de rode draad. Op de nieuwste plaat 'Point Fingers' blijft The Guru Guru gewoon diezelfde weg verder bewandelen, en daar zijn wij niet treurig om.
Ook live blijkt dit dus het geval te zijn. Puur muzikaal gaat het er wellicht iets minder luidruchtig aan toe dan bij YOUFF, maar flirten met geluidsnormen overschrijdend gedrag is er zeker bij met The Guru Guru. De band haalt vanaf de eerste noot verpulverend hard uit. En laat daarbij geen spaander geheel van je vege lijf en hersenpan. Echter is het vooral de charismatische frontman die tot de verbeelding spreekt. Hij beschikt over een zeer emotioneel en uiteenlopend stembereik, dat door merg en been gaat, en beweegt op dat podium molenwiekend voort als waanzinnig geworden en blijft daarbij het publiek aansporen. Tot niemand meer stil staat. The Guru Guru doet het dan ook letterlijk aanvoelen alsof je op een achtbaan bent terecht gekomen, waarbij je niet weet hoe en waar je gaat uitkomen. Op een razend tempo word je naar alle kanten van de muur gestuurd door dit bonte gezelschap ongeregeld, die elke regel aan hun laars lapt. Dat beetje waanzin in de ogen van de frontman, drijft uiteindelijk ook de aanhoorder tot die waanzin waaruit je niet meer wil en kunt ontsnappen. Indrukwekkend!

Doordat het een nodeloos geloop zou gaan worden, en we toch de magistrale band Wallace Vanborn (****) nog eens live wilden zien, hebben we helaas Vieze Meisje, Skemer en Crackups gelaten voor wat het was. Ondanks deze verscheurende keuze, is dit gelukkig geen verkeerde beoordeling gebleken. Wat strakheid en energieke aanpak betreft, hoeft Wallace Vaborn namelijk niets meer te bewijzen, elk van hun optredens zorgde in het verleden voor bommetjes energie die voortdurend in je gezicht tot ontploffing werden gebracht. Dat is anno 2020 gelukkig nog steeds het geval. Vanaf die eerste noot legt de band de lat dan ook torenhoog en doet de zaal lekker op zijn grondvesten daveren. Er ontstaat op deze wijze een daverend rock feest waardoor de band in het verleden de festivalweide in vuur en vlam wist te zetten. Ook Trix ging volledig uit zijn dak dankzij een band die ook nu, na al die jaren, nog steeds op het scherp van de snee staat te soleren.

Onverwacht hoogtepunt in Club? Ja en Nee. Want wij kennen de top muzikant en percussie tovenaar Wim Segers al van bijvoorbeeld John Ghost en andere vele projecten en zijn danig onder de indruk van de man zijn kunnen. Binnen dit project Compro Oro (*****) worden psycho ethnojazz  paden en improvisatie wegen verder verkend. Dit allemaal gekruid met een sterke dosis Afro-Latijns, Amerikaanse invloeden. Bart Vervaeck is op gitaar een grootmeester die de ene onverwachte solo na de ander uit zijn mouw schudt, daarbij op een magistrale wijze aangevuld door Matthias De Busschere , die door middel van verdovende baslijnen de haren op je armen doet recht komen. De strijd tussen vibraphone meesterschap van Wim Segers met de percussie virtuositeit van Falk Schrauwen en de drum schoonheid van Frederik Van Den Berghe , is uiteindelijk meer dan een kers op de taart.
Samengevoegd is Compro Oro een concept waar grenzen vervagen, worden verlegd en nieuwe grenzen worden gemaakt waar er geen zijn. Zonder oponthoud worden we geconfronteerd met de ene na de andere verrassende wending die ons met verstomming slaat. Nergens valt er een speld tussen te krijgen, want deze heren trekken dus over de hele set op avontuur door het landschap dat improvisatie heet, en verheffen dit zelfs tot een ware kunstvorm. Magistraal is dan ook een understatement, met wat deze heren binnen dit concept doen. Deze Compro Oro laat in elk geval een diepe , onuitwisbare indruk op ons na die we niet gauw zullen vergeten.

Crowd Of Chairs (****) zagen we enkele jaren geleden optreden op het evenement The Sound of the Belgian Underground in de Ancienne Belgique. We schreven daarover: ''Het leek wel alsof de heren hun demonen de vrije loop lieten, zo wild om zich heen slaande. En daarbij zijn publiek letterlijk meetrekt in die draaikolk van chaotische riffs, drumsalvo's en geluiden die de trommelvliezen deden barsten. Met deze overweldigende aanpak bewees Crowd Of Chairs dus ook live een band te zijn die geluidsnormen aan hun laars veegt, en elke zaal plat speelt tot geen spaander geheel blijft." Het interessante aan Crowd Of Chairs is dat ze bovendien putten uit uiteenlopende muziekstijlen. Noiserock tot streepjes krautrock passeerden in de Trix bar de revue, tot de aanhoorder er dol van werd.

Crowd Of Chairs trad ongeveer op hetzelfde moment van Peuk die in zaal café het beste van zichzelf stond te geven; velen stonden trouwens te wachten op de ultieme headliner van We Are Open Gruppo Di Pawlowski. Wie echter bleef staan, voelde de energie opborrelen die uitmondde op een vulkaan uitbarsting en je van je sokken blies.
Het was ondertussen al na middernacht, maar tijdens Gruppo Di Pawlowski (*****) stond de grote zaal voor een laatste keer zo goed als compleet vol. Niet zo verwonderlijk, want al jaren weet Pawlowski en zijn geschift gezelschap grenzen te verleggen qua absurditeit. De man zelf laat zich molenwiekend volledig gaan, en port zijn publiek aan hetzelfde te doen. Gerugsteund door één voor één klasse muzikanten die binnen die omkadering hun eigen grenzen, en eveneens deze van het publiek aftasten tot niemand meer stil staat. Schreeuwend en stampend,  én zowel zijn muzikanten als de fans aansporen , legt Pawlowski de lat van absurditeit steeds hoger en hoger, tot het dak er compleet afgaat. Wie het al eerder heeft meegemaakt, weet het.
Een optreden van Gruppo Di Pawlowski is niet zomaar een concert. Het is een onaards aanvoelende totaalbeleving die je als aanhoorder vooral moet ondergaan. Binnen de wereld van Pawlowski zijn er namelijk geen grenzen, of ze vervagen en veranderen in een chaotische ongestructureerde brij die je nogmaals tot waanzin drijft.
Een beter einde van een bijzondere tweedaagse showcase langs Belgische omwegen konden we ons dan ook niet dromen …

Organisatie: Trix, Antwerpen

Artifacts From The Tangent Universe 2020 - Wiegedood + The Fifth Alliance + Splendidula + Onrust - Een avond boordevol walmen van oorverdovende intensiviteit
Artifacts From The Tangent Universe 2020
JH Splinter
Strijtem
rating: 9
2020-02-01
Erik Vandamme

Artifacts From The Tangent Universe is een organisatie die met de regelmaat van de klok zeer donkere evenementen op poten zet op locaties binnen een doorgaans intieme omkadering. Obscure zaaltjes, of jeugdhuizen gelegen in 'the middle of nowhere' bijvoorbeeld. Deze keer was het in Strijtem te doen, in JH Splinter. Deze avond was trouwens compleet uitverkocht, en dat is niet zo verwonderlijk met zo een top affiche.
Zeg nu zelf? Kleppers als The Fifth Alliance, Wiegedood, Onrust en Splendidula aan een zeer democratische prijs en binnen een gezellig en  intieme omgeving … Dat kom je niet elke dag tegen. Het bewijst bovendien nog maar dat er in de 'underground' nog steeds veel beweegt. Elk van de bands zorgde dan ook voor een avond boordevol walmen van oorverdovende intensiviteit. Een woord dat je trouwens vaak zult tegen komen in dit verslag, je bent gewaarschuwd.

Van Onrust (***1/2) weten we dat ze de aanhoorder graag confronteren met zijn of haar innerlijke demonen. Dit door bijzonder verschroeiend hard uit te halen, op een monotone maar vooral zeer intensieve wijze. De band trok de registers vanaf de eerste noot open, instrumentaal wil dat zeggen dat riffs letterlijk door je vege lijf klieven en verschillende drumsalvo’s ervoor zorgt dat je oren beginnen te suizen. Meer van innerlijk genot, dan van pijn. De beweeglijke frontman staart zijn publiek aan met een blik vol waanzin en brult de frustratie en woede uit zijn longen, die als uitwerking heeft dat je inderdaad ook je eigen demonen vlak in de ogen kijkt. Ruben komt zijn publiek zelfs letterlijk opzoeken, sommige fans nog strakker in de ogen kijkende. Schreeuwend en stampend doet Onrust de eerste poort van de Hel openzwaaien. Helaas had de band af te rekenen met enkele kleine technische euvels die de drive wat uit het concert haalden. Maar eens die opgelost, trekt Onrust weer al die registers open in een razendsnelle finale, waarbij ook de gitarist een solo brengt tussen het publiek. Bindteksten? Daar doet Onrust niet aan, maar de muziek voor zich laten spreken - die als een pletwals je met de angst in de ogen doet achterblijven? Dat dan weer wel.

Wie had gedacht dat daarmee het toppunt van de avond was bereikt, zou nog raar opkijken. Want jawel, Splendidula (****) die al een tijdje aan een stevige opmars naar boven toe bezig is, deed er na een wat moeizame start gewoon een paar scheppen bovenop. De band is volop bezig aan een nieuwe plaat, er werden dus ook wat nieuwe songs gebracht. Tijdens een vorige passage van de band gaven we aan dat die nieuwe songs wat stroef overkwamen wegens nog wat weinig live gespeeld. Dit was deze keer niet het geval, integendeel zelfs. De haartjes op onze armen gingen al vanaf de eerste song omhoog, mede dankzij muzikanten die striemend uithalen en je de ene na de andere mokerslag bezorgen. De grootste verandering binnen de band is dat zangeres Kristien haar stem wordt gecombineerd met deze van Pieter. Het zorgt voor een enorme meerwaarde, en zo kan Kristien haar stem wat sparen. Want eerlijk, Kristien beschikt over een zeer bijzonder vocale capaciteit die gaat van kristalhelder een gemoedsrust over jou doen neerdalen, en eerder op dreigende wijze je angstaanvallen bezorgen. Als beide vrouwelijk en mannelijke stemmen echter samensmelten wordt de lijn tussen duisternis en licht toch uiterst dun. Bij elke song opnieuw wordt dat spel tussen licht en donker trouwens verder uitgespeeld, waardoor je met uiteenlopende emoties wordt geconfronteerd. Bij de laatste song vloeit die stem van Kristien nog een laatste keer samen met een indrukwekkende gitaar solo van David die ons daardoor de ultieme doodsteek toedient. Het bewijst nog maar eens dat Splendidula meer dan ooit een band is waarbinnen iedereen dezelfde kant uitkijkt, dat was in het verleden niet altijd het geval. Anno 2019 was dit echter de grote reden waarom we geloofden in deze band, zeker na twee vorige passages. Dat het eindpunt nog niet is bereikt, wordt in JH Splinter op een bijzonder intense en verschroeiende wijze nog maar eens in de dikke zwarte verf gezet. Want ook nu weer merkten we een opgang naar omhoog toe, tussen Hemel en Hel. Die smaakt naar meer.

The Fifth Alliance (*****) - zes sterren worden namelijk niet gegeven - behaalde een eerste plaats in ondertekende zijn eindejaarslijst 'top tien albums 2019' met het album 'The Depth Of The Darkness'. We schreven daarover: ''Zwartgeblakerde duisternis, binnen een spookachtige omkadering is de rode draad op elk van de songs.  De donkere, mystieke sprookjes van Grimm. Dat is wat we ons voor de geest halen bij deze knappe schijf. Binnen dat sprookjesbos huizen geen liefelijke elfjes en kabouters, maar demonische wezens die je op verschroeiende wijze meesleuren in diepe duistere gedachten. Op een eerder melancholische wijze, tot het uitdelen van de ene na de andere mokerslag die je compleet murw slaat. Dat is vooral de verdienste van die bijzonder gevarieerde vocale aankleding, die ons met verstomming slaat. Silvia bedwelmt je eerst op een engelachtige wijze, om daarna haar demonen op jou los te laten waardoor niet alleen de trommelvliezen barsten maar ook je donkere ziel brandt in de Hel die zij u daardoor aanbiedt." De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/75876-the-depth-of-the-darkness.html  
Wij vroegen ons vooral af of de band live diezelfde impact op ons zou kunnen hebben als op plaat? Het antwoord kwam al vrij snel. Werden poorten van de hel bij de vorige concerten op een kier gezet, dan zwaaien ze nu op een bijzonder occulte , spirituele tot zelfs folkloristische wijze compleet op. Instrumentaal kun je stellen dat oorverdovende knallen uit die hel niet enkel je trommelvliezen doen barsten, je geraakt in een diepe trance waaruit je niet wil en kunt ontsnappen. Als Silvia echter haar stem en uitstraling in de strijd gooit, zijn we volledig van de kaart. We voelen ons letterlijk wegglijden naar andere donkere en mysterieuze oorden van verderf, maar telkens schijnt een klein lichtje aan het einde van de tunnel.
The Fifth Alliance slaagt er zelfs in ons het gevoel te geven dat we compleet alleen in de zaal staan, midden tussen enkele honderd anderen, totaal verweesd en met angst in de ogen gekluisterd aan de lippen van hogepriesteres Silvia die je letterlijk hypnotiseert en tot waanzin drijft, gerugsteund door haar muzikanten die al hun demonen op een verschroeiende wijze op jou los laten. Zodat het aanvoelt als een pletwals die alles om zich heen verplettert. Zo intensief dat we niet alleen koude rillingen voelen lopen over onze rug, maar letterlijk verstard staan te beven op onze voeten en ons voelen wegglijden naar die mythische wereld die de band ons aanbiedt. Indrukwekkend? Dat is zelfs een understatement. Op het einde van de set happen we naar adem, en worden wakker in een harde realiteit waarbij we die rillingen nog steeds voelen doorheen ons vege lijf.

Wiegedood (*****) doet feitelijk een beetje hetzelfde als zijn voorganger, maar op een heel andere wijze. Toen we de band ooit zagen optreden op Rock Herk stelden we na het optreden vast dat de zon pijn deed aan onze ogen. Zo intens voelde die duistere trip aan bij het verlaten van de tent. Binnen de intieme omgeving van JH Splinter, voelde die duistere omkadering aan als voortdurende mokerslagen in het gezicht. Wiegedood doet niet aan bindteksten, geen enkele band op de affiche trouwens, maar gaat zeer ingenieus te werk. Starten op een eerder  stille, ongedwongen wijze en zelfs binnen een intimistisch maar daarom niet minder dreigende omkadering, grijpt de band je bij de strot om dan - plots uit het niets - verschroeiend hard, oorverdovend en snel uit te halen en alle registers in één keer compleet open te gooien. Alsof je plots in een oorlogszone bent beland zonder het zelf te beseffen. De band haalt gedurende de volledige set eigenlijk telkens opnieuw datzelfde trucje uit, maar komt daar gewoon mee weg. Net doordat de intensiviteit - jawel weer dat woord - zo hoog is dat je aanhoorder letterlijk wordt meegesleurd in een wervelstorm die je met vol geweld tegen de ene na de andere geluidsmuur te pletter doet slaan. Je hebt gewoon geen tijd om recht te komen, want daar is de volgende muur al waar je wordt tegen gekwakt.
Wiegedood blijft trouwens dat van begin tot einde dat verpulverende tempo aanhouden, en doet hierbij niet aan compromissen. Deze trip stopt pas als je trommelvliezen barsten dankzij zoveel oorverdovende donderslagen in je gezicht waarbij de geluidsnormen over de gehele lijn bewust worden overschreden. Het enige verschil met hun voorganger is wellicht het gemis van die vrouwelijke inbreng, maar de vocalist van dienst doet met zijn screams eveneens die haren op je armen recht komen. Van innerlijk genot of angst? Dat laten we in het midden. Gelukkig was het deze keer al donker buiten, of het licht in de ogen had weer pijn gedaan na zoveel duistere intensiviteit van eigen bodem.

Organisatie: Artifacts From The Tangent Universe

We schrijven 1985. Bij het horen van de single “Money's To Tight (To Mention)” op de radio werden we van onze sokken geblazen. De soulvolle stem van Mick Hucknall in combinatie met aanstekelijke soulvolle muziek bleef aan de ribben kleven het hele jaar door. Het optreden van Simply Red op Torhout/Werchter 1986 staat nog steeds in ons geheugen gegrift. En de eerste platen 'Picture Book' - wat een knaller van een debuut - en daarop volgend ‘Men And Woman' zijn nog steeds platen die ik koester als kostbare parels. In 2009 leek er een einde te komen aan het verhaal. Maar nu staat Simply Red er terug met 'Blue Eyed Soul'.
Zo goed als dat debuut wordt het nooit meer. Laat dit duidelijk zijn. Met “Thinking of You” horen we echter wel dat Mick nog steeds zeer goed bij stem is. En dat is al een goed begin. Het soulvolle waardoor we ooit fan zijn geworden van de band komt ook terug op deze schijf, luister maar naar het aanstekelijke “Ring That Bell”. Ook de gevoelige kant van Simply Red hoor je regelmatig terug. Luister maar naar het wondermooie “Sweet Child”.  Wie doorheen die ballon van het verleden durft prikken hoort een band die een gevarieerde soulvolle schijf uitbrengt, die enerzijds op de dansspieren werkt - bewijs daarvan het lekker up tempo nummer “BadBootz” - een hoogvlieger op deze schijf, en anderzijds je kippenvel bezorgt.  Uiteraard zitten er songs tussen die we snel zijn vergeten. Maar over het algemeen zitten we op het puntje van onze stoel mee te genieten, het zorgt voor een sterretje extra. Vooral hoor je een band die na een pauze van enkele jaren weer met volle goesting staat te soleren. Het spelplezier loeit door de boxen bij het bijzonder energieke “Don't Do Down”, met bijzonder aanstekelijke blazers om de temperatuur naar het kookpunt te doen stijgen. Dat wordt op een gezapige wijze verder in de verf gezet bij “Chula” en “Tonight”.
Simply Red brengen geen nieuw 'Picture Book' uit, dat kan ook niet meer. Maar vandaag hoor je wel een band die een bladzijde heeft omgedraaid en op een bijzonder aanstekelijke en soulvolle wijze klaar is voor het volgende hoofdstuk in hun carrière. Vergeet dus het verleden even en kijk naar wat een bont allegaartje de band hier op je boterham smeert.
Een best aardige plaat van een band die na al die jaren nog steeds relevant blijkt te zijn en zichzelf op een bepaalde wijze heruitvindt.

De Leuvense band My Dog Is Radioactive  werd opgericht door de broers Mats (zang, gitaar), Jasper (bas, synths, backing vox) en Vincent Mulier (drums). In 2014 trok de band Motormusic studio in, waar ze drie tracks opnamen. Dit resulteerde in een tal van speelkansen.
Twee jaar later volgde de release van twee singles (“Break These Walls” en “Wake Up Call”). Deze sterke tracks brachten hen op verschillende podia van onder meer Jospop, Gentse Feesten, Marktrock Leuven, Genk On Stage, Vestrock (NL), ...waar hun krachtige liveshow in combinatie met de verrassend frisse solide sound van het trio voor veel bezoekers dé ontdekking van de dag was.
Na deze periode trok het drietal zich terug om te schrijven aan een nieuw hoofdstuk genaamd: ‘More Than This’. Door de mix van alternatieve indierock, synths en catchiness kan u zich verwachten aan een totaal nieuwe sound. Voor de EP werd samengewerkt met niemand minder dan Tim Toegaert (Janez Detd, Fleddy Melculy, De Fanfaar) en producer Stef Exelmans (Atmospheres). (Bron: vi.be pagina My Dog is Radioactive)
Tot daar de introductie. Deze Leuvense band doet de studentenstad op zijn grondvesten daveren met deze EP waarop elke song wel aan je ribben blijft kleven, en waarop stil zitten onmogelijk is. De eerste deftige mokerslag in het gezicht krijgen we al in de vorm van “More”, een korte, bondige uppercut die gevolgd wordt door de volgende adrenalinestoten: “Chase”, “Stay” en “Home”. Waarop de band nog maar eens alle registers compleet opengooit. Het meest opvallende echter aan deze EP is de bijzonder radiovriendelijke aanpak. Dit zijn songs die je na enkele luisterbeurten prompt zit mee te brullen. De toegankelijkheid zorgt ervoor dat hier een ruim publiek over de streep kan worden getrokken. Wij bleven ook bij “Run” lekker meebrullen en compleet uit de bol gaan. Want die adrenaline die door je adders stroomt, bij elke aanstekelijke riff en drum partij, daar kun je gewoon niet op stil blijven zitten.
De zanglijnen vullen die stevige aanpak trouwens perfect aan, waardoor je kunt stellen dat My Dog Is Radioactive vooral een goed geoliede machine blijkt te zijn waar iedereen dezelfde kant uitkijkt, het spelplezier loeit namelijk voortdurend uit de boxen. Die feestelijke stemming zorgt voor een rockfeestje in je hoofd. Waardoor je vanaf de eerste tot de laatste seconde de neiging voelt opkomen om gewoon uit de bol te gaan tot de vroege uurtjes. Het zorgt ervoor dat deze EP een bijzonder aantrekkelijk pareltje is geworden, waar we vooral een band horen die klaar is om de alternatieve rockwereld snel te gaan veroveren. In de festivalzomer volgend jaar of in vele clubs en concertzalen, zal dat alvast zorgen voor daken die eraf vliegen. Want deze band is dus vooral een band die muziek speel die nog het best tot zijn recht komt op een podium waar die tonnen energie kunnen worden omgezet in een wervelend rockfeest, waar maar geen einde aan komt.
My Dog Is Radioactive is duidelijk klaar voor de grote stap voorwaarts, dat wordt in de vorm van deze fijne EP stevig in de verf gezet. Een band om in het oog te houden, deze radioactieve honden.

Toen Yevgueni in 2000 van zich liet horen was dat binnen de kleinkunst een mijlpaal. Het was een periode waarin Nederlandstalige muziek eigenlijk een beetje 'not done' was. Yevgueni was toen één van die bands die de Nederlandstalige muziek terug op kaart wist te zetten. In 2020 bestaat de band twintig jaar en brengt een schijf uit 'Yevgueni 2000 - 2020: zo ver, zo goed', een plaat dat een mooi overzicht geeft van twintig jaar kleinkunst, maar ook een plaat waar vooruit wordt gekeken en met enkele verrassende wendingen.
Net door dat laatste is deze prachtige verzamelaar niet alleen een must have voor de fans, die vermoedelijk alle platen al in hun bezit hebben. De songs met strijkers zijn uitzonderlijke parels die een andere onontgonnen kant laten zien en horen van Yevgueni. Bovendien staan er twee onuitgebrachte songs op de plaat ''Een lied over onszelf. Over onze beginperiode en waar we nu staan. Maar ook een lied met universele zeggingskracht. Over en voor iedereen die durft te dromen en die dromen vervolgens ook gewoon waarmaakt of dat ten minste blijft proberen. Over het zoeken naar de muze, in de nacht. En het vinden van inspiratie en decompressie.” Zegt de band daarover. Het laat horen dat Yevgueni na twintig jaar nog steeds relevant blijkt te zijn. In grote mate is dat te danken aan de vriendschapband die ijzersterk is binnen de band. Dat kwam al tot uiting in een interview dat we hadden met de band, dat hoor je ook telkens terugkomen in knappe songs als “Als Ze Lacht”, “Adem”, “Manzijn” en “Propere Ruiten”.
Doorheen twintig jaar allemaal dezelfde kant uitkijken en dat tot op heden nog blijven doen? Het zorgt ervoor dat Yevgueni een uitzonderlijke parel en blijvertje is gebleven binnen de - laat het ons zo maar stellen - moderne kleinkunst. Dat komt dus voortdurend tot uiting op deze mooie verzamelaar en is bovendien eigenlijk de rode draad doorheen twintig jaar Yevgueni. Deze verzamelaar is dus ook een ontdekkingreis voor mensen die de band nog moeten leren kennen. Wat ons ergens verwondert, maar het kan altijd uiteraard. De kleinkunstliefhebber die op zoek is of was naar een band die grenzen verlegd heeft en dat nog doet binnen die muziekstijl zal bij elke song weer een traan wegpinken of net een glimlach niet kunnen onderdrukken zoals bij het aanstekelijke “Nieuwe Meisjes”. "Ik zat in Leuven op kantoor wat door het raam te staren in het begin van de lente en zag de eerste meisjes in jurkjes voorbij fietsen. Dat is een fantastisch fenomeen dat zich elk jaar opnieuw afspeelt bij de allereerste zonnestralen in Leuven of elke studentenstad. De ommekeer is soms zo extreem dat het bijna nieuwe meisjes lijken ipv dezelfde meisjes in andere kleren. Dat leek me dus de ideale aanleiding voor een song met “Nieuwe Meisjes” als titel." Zegt Klaas daarover in het interview dat we met Yevgueni hadden.  Het is maar één van de vele voorbeelden hoe Yevgueni de vinger aan de pols houdt van het dagelijkse leven, met een lach en een traan daarbovenop.
Uit dat interview, maar ook dus uit deze verzamelaar zelf blijkt meermaals hoe toonaangevend Yevgueni de laatste twintig jaar was wat kleinkunst betreft. Dat de band nog niet aan het einde zijn kunnen is, blijkt dus ook uit die nieuwe song. Dat de band durft andere lijnen aanboren, blijkt uit die strijkers. Al deze elementen zorgen ervoor dat deze verzamelaar niet alleen voer is voor de fans van Yevgueni zelf, maar voor elk beetje liefhebber van kleinkunst in de ruime zin van het woord.

Le Corbeau is een uit Noorwegen afkomstige noir-indierockband die sinds 2006 ervoor zorgt dat de wereld donker kleurt, op een bevreemdend aanvoelende wijze. De band bracht al enkele experimentele meesterwerken uit, wij wierpen ons licht over de drie recente. Een drieluik dat zodanig perfect op elkaar aansluit dat we ze niet afzonderlijk kunnen bespreken en dat dus in één artikel doen. 'IV Spider Bridge' , 'V C's Theme' en 'VI Sun Creeps Up The Wall' kwamen eigenlijk al in 2018 op de markt, maar verdienen toch onze aandacht.
De band is ontsproten uit de geest van Oystein Sandsdalen, in Noorwegen bekend als de gitarist van Serana Maneehs. Muzikaal worden ze sinds hun debuut in 2008 omschreven als een wilde combinatie tussen Velvet Underground, Sonic Youth en Nick Cave met David Lynchiaanse invloeden. Spookachtige garagerock, omgeven door drone en doom tot lo-fi-atmosferen is wat we op deze trilogie ook terugvinden.
Op 'IV - Spider Brigde' hoor je een noise- en punkinvloed die je bij elke song weer als een spookachtig puzzelstuk op het verkeerde been zet. Een sound die ook op 'V-C's Theme' boven de oppervlakte komt drijven, maar hier zijn de lo-fi-aspecten toch iets meer overheersend. Om af te sluiten dompelt 'VI - Sun Creeps Up The Wall' je eerder onder in indierock.
Le Corbeau is duidelijk van vele markten thuis en dat wordt op dit drieluik meer dan ooit uit de doeken gedaan. De donkere vocale aankleding en die uiterst dreigende atmosfeer wordt over de drie platen uitgesmeerd. Maar het is vooral de zin om met alle bovengenoemde muziekstijlen tot het uiterste te improviseren dat ons het meest over de streep trekt.
Le Corbeau blijkt met deze trilogie dus vooral een soort overzicht te geven van hun kunnen. De aanhoorder wordt over alle schijven voortdurend op dat verkeerde been gezet en dat zorgt ervoor dat deze Noorse formatie een te ontdekken parel is als je houdt van voornoemde artiesten en zeker die platen waarbij diezelfde buiten hun comfortzone traden. Want dat is ook wat Le Corbeau op deze trilogie compleet doet. Daarom steekt ook geen song boven de andere uit, maar is elke schijf een ander puzzelstuk dat perfect aansluit op het vorige.

Teach Me -single-
Lizzy

Wij leerden Lizzy ofwel Lise Reyners, kennen via het project Feliz. Daaraan besteden we via onze website al de nodige aandacht.
In 2018 verraste Feliz met een niet onaardige EP.
De recensie daarvan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/70751-feliz-ep.html .
Lise is echter van veel markten thuis. Onlangs verscheen nog de single “Zoveel Te Geven”.
De recensie daarvan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76115-zoveel-te-geven-single.html
Ook met haar soloproject Lizzy bracht ze een zeer gesmaakte single uit: “We Can Make This Beautiful”. Recent werd daar een vervolg aan gebreid in de vorm van “Teach Me”. Een smeekbede van Lizzy aan haar moeder, om haar alles te leren, zo lezen we in de biografie. Dit allemaal verpakt in een emotioneel beladen song, waar Lizzy het midden houdt tussen breekbaar je tot tranen dwingen en aanstekelijk op de dansheupen inwerken. Uiteraard werpt Lizzy ook hier haar veelzijdige stem in de strijd. Waardoor je wordt ondergedompeld in een weemoedige atmosfeer, zonder echter al teveel in een tranendal terecht te komen. Het feit dat ze met die stem zoveel emoties naar boven kan brengen bij ons, zorgde in het verleden er al voor dat we compleet overslag gingen voor deze top zangeres/artieste. Ook nu is het net die veelzijdigheid, dat ons het meest over de streep trekt.
Breekbaar maar ook ijzersterk. Zo klinkt Lizzy op “Teach Me”. ''Fragiel en breekbaar als porselein, maar sterk genoeg om de grootste stormen in het leven te doorstaan." Het was onze conclusie over de titelloze EP van Feliz in 2018. Met deze single zet Lizzy dat nog maar eens op een zeer gevarieerde wijze in de verf. Want ook als solo artieste slaagt ze er dus in bij ons datzelfde gevoel naar boven te brengen, dat ze deed bij de band Feliz. Uiteenlopende emoties, van weemoed, melancholie en vreugde. Allemaal mooi verpakt in een frêle aankleding die je hart verblijdt.

De uit Mol afkomstige metalcore/hardcoreformatie Our Hate timmert sinds medio 2014 aan de weg. Dit resulteerde in het verleden in een knappe plaat: 'Hate Will Prevail' (2017). Toen al bleek dat deze band niet moet onderdoen voor zijn voorbeelden als Sepultura, Hatebreed of Pro-Pain. Integendeel zelfs, de energie die uit de boxen loeide deed de haren op onze armen prompt rechtkomen. Ondertussen heeft Our Hate niet stilgezeten en al verschillende podia platgespeeld. Nu wordt het dus tijd voor een nieuwe metalcore/hardcoreparel in de vorm van 'Defiled By Evil'. Een EP die aanvoelt als een horde bulldozers die over de hoofden denderen tot iedereen is platgewalst.
Die eerste mokerslag in het gezicht krijgen we al in de vorm van “Speak To Me”. Hieruit blijkt al dat binnen de rauwe en oorverdovende metalcore van Our Hate voldoende melodie zit, om doorheen die aangeboden chaos heen te prikken. Eens vertrokken op de rollercoaster die de band je aanbiedt bij ‘Defiled By Evil’ is er geen weg meer terug. We laten ons met plezier meedrijven op de volgende pletwals “Together As One”, om niet meer recht te krabbelen bij de volgende uppercut in de vorm van “Remorse Of A Serial Killer”. Nee, Our Hate maakt er bitter weinig woorden aan vuil en blijft tot het einde op dit elan doorgaan. Rauwer dan een biefstuk waar het bloed nog uitstroomt, zo smaakt niet alleen afsluiter “Punisher”. Het is ook de verschroeiend hete rode draad opde volledige EP.
''In Amerika hebben ze de orkaan Irma die alles om zich heen verplettert aan een snelheid van 300 km per uur. In de Kempen raast een andere orkaan over de velden en laat eveneens geen spaander geheel van de omgeving.''  schreven we over het debuut 'Hate Will Prevail' van Our Hate. Nu die orkaan is nog steeds zeer actief. Want ook op deze korte en bondige EP blijft Our Hate doorrazen tot geen enkel heilig huisje meer overeind staat. Dat verschroeiende snelle en verpulverend tempo houdt deze band aan vanaf de eerste tot de laatste seconde, waardoor ze bewijzen in metalcore en hardcore grenzen te verleggen waar geen grenzen meer zijn. Dat was in 2017 al het geval, twee jaar later zet Our Hate dit met een bijzonder harde en meedogenloze EP nog maar eens in de verf.

The Otherness is een vrij jonge Argentijnse band die aanstekelijke rockmuziek brengt waarop stilzitten onmogelijk is. De band timmert eigenlijk al sinds 2009 aan de weg. De band begint sinds enkele jaren ook voet aan de grond te krijgen in Europa, met ook respons vanuit gerenommeerde media als NME en BBC 6. The Otherness ging op tournee door Europe en de UK en bracht dit jaar twee singles uit “Gotta Go” en “Few To Stew” die twee kanten laten zien van hoe deze band in elkaar steekt.
Met ''Gotta Go” drukt de band duidelijk zijn stempel op de toch eerder toegankelijke rockmuziek die heden den dage de kop op steekt. Daar is niets mis mee, integendeel. Door de riffs met enorm veel vuurkracht, een zeer catchy aankleding en een bijzonder herkenbaar stemgeluid krijg je een adrenalinestoot te verwerken, waardoor je onmogelijk hierop kunt stilstaan. Bovendien voel je de neiging deze song uit volle borst mee te brullen. Het kan alleen maar zorgen voor een al even herkenbaar rockfeest op de festivals. Want deze band is met deze aanpak inderdaad in staat gelijk welke grote of kleine club in  vuur en vlam te zetten. "Gotta Go'' is zo een song die vanaf de eerste seconde tot de laatste minuut lekker aan je ribben kleeft, waardoor je nooit genoeg krijgt van deze knappe songs.
Dat de band ook de eerder emotionele en lichtjes ingetogen weg kan opgaan en daardoor eerder gevoelige snaren kan raken bewijzen ze met “Few To Stew”. Ook al zit de rock binnen deze song niet ver weg, het is niet dat we in slaap worden gewiegd. Maar deze song laat dus duidelijk zien dat The Otherness ook op het gevoel van de mens kan inspelen. Waardoor weer een stap wordt gezet naar eeuwige roem, binnen een zeer brede omkadering. Bovendien, en dat is bij beide songs zo, hoor je ook die typische Argentijnse invloeden naar boven komen. Wat ervoor zorgt dat deze band een unieke parel is in een bos waar je de bomen niet meer ziet, en ook dat speelt weer in het voordeel van een band als The Otherness.
Met deze beide singles bewijst The Otherness een band te zijn die net door uniek Latijns-Amerikaanse invloeden te vermengen met pure rock  in staat moet zijn om ruim publiek aan rockliefhebbers over de streep te trekken. Net door aanstekelijkheid, een catchy geluid voldoende te overgieten met typische Zuiderse emoties voorspellen we deze unieke band binnen het huidige rockmilieu dan ook een gouden toekomst.

We kregen we dit bericht in onze mailbox: ''Voor het eerst in acht jaar brengt KOALA nieuwe muziek uit. Vandaag releasen we ineens twee singles: “The Waves” en “It's Just You and Me.''
In muziektermen is acht jaar een eeuwigheid, daarom een kleine introductie.  KOALA, het project rond Carlos Dyckmans werd opgericht in 2003. De band bracht al drie studioalbums uit: ‘Gravity’ (2006), ‘Central’ (2008) en ‘Tall Machines’ (2012). Vooral door het perfecte huwelijk tussen triphop en hiphop bleek KOALA een uniek concept te zijn. Helaas werd het toen stil rond de band. Nu zijn er plots niet één maar twee singles. Later komt er een nieuwe plaat uit 'Outlaw'.
KOALA is een band die houdt van grenzen aftasten en die verleggen, hen dus dat label hip hop/trip hop opkleven is de band tekort doen. Met “The Waves” de eerst single, komen die invloeden zeker bovendrijven. Maar daar houdt het niet mee op. Uiteraard bestaat deze band uit muzikanten die houden van improviseren en experimenteren, dat zorgt ervoor dat je als aanhoorder van je sokken wordt geblazen en vol bewondering bij zoveel veelzijdigheid, lekker zit mee te deinen op de aanstekelijke beats. De samensmelting tussen de inbreng van beatmaker Bruce Glue, Gert Vanlerberghe en rapper Sem Phi aangevuld met die bijzondere stem van zangeres Eme bewijzen waarom deze band zo grensverleggend is geweest in wat ze deden en nog steeds doen.
Op het meer ingetogen - ook al is dat een understatement - “It's Just You And Me” horen we de inbreng van de rauwe stem van Notizz die lekker botst op het klankenpaneel dat KOALA aanbiedt. Hier komen de triphopeffecten iets meer bovendrijven, tot de song als een etterbuil openspat eens de registers worden opengegooid. Om daarna weer over te gaan tot een eerder intieme setting. Vaak klinkt het alsof de band hier zijn frustratie uitspuwt. Maar, naast die opvallende tempowisselingen in deze song, is het is vooral dat schipperen tussen hiphop, triphop en voortdurend experimenteren daarmee, dat deze tweede single zo een bijzonder song maakt.
Toen KOALA in 2006 hun eerste plaat uitbracht , zorgde dit toch voor een aardverschuiving binnen het Belgische triphop en hiphopgebeuren. Acht jaar later is er veel veranderd, maar blijkt deze band - op basis van die twee singles - nog steeds buiten elk lijntje te kleuren wat genre en muziekstijlen betreft. Het zorgt ervoor dat we nu al uitzien naar die plaat 'Outlaw' die, weer op basis van deze beide singles, een mijlpaal zal vormen. Wij houden namelijk van bands die buiten de comfortzone durven treden en dat is wat KOALA deed en na acht jaar gelukkig nog steeds met volle overgave doet.

Hiphop
The Waves /It's Just You And Me -single-
KOALA