Sjock 2026 – 50 jaar - Liefde voor authentieke rock-'n-roll
Sjock 2026
Festivalterrein
Gierle
2026-07-10 t-m 2026-07-12
Erik Vandamme

Vijftig jaar Sjock Festival. Alleen al daarvoor gaat het volume iets hoger. Terwijl zoveel festivals zich door hypes en trends laten meeslepen, bleef Sjock koppig zichzelf: welig vertier, een Zijne Heiligheid voor rock-'n-roll, punk, rockabilly en alles wat naar benzine, leer en bier ruikt. Geen franjes, geen modegrillen, maar vijftig jaar pure passie.
En precies daarom verdient Sjock een oorverdovend applaus. Sjock staat of valt bovendien niet met één grote headliner. Integendeel. Natuurlijk was het uitkijken naar Joan Jett & The Blackhearts en is Chris Isaak een publiekstrekker van formaat, maar de ware kracht van Sjock schuilt in de breedte van de affiche. Met namen als The Toy Dolls,  L7, Cock Sparrer, Jon Spencer, The Kids, The Paranoiacs, Street Dogs en Dwarves – om er slechts enkele te noemen – bewijst het festival dat het veel meer is dan een verzameling grote namen.
Hier draait het om ontdekkingen, sterke livebands en vooral om de liefde voor authentieke rock-'n-roll.

dag 1 - vrijdag 10 juli 2026
We trappen de eerste festivaldag af aan de Bang Bang Stage met The Queers (★★★★), die de Sjock formule moeiteloos bevestigen. De Amerikaanse punkrockband, opgericht in 1981, speelt op Sjock alsof ze gisteren pas begonnen zijn. Van routine is geen sprake: ze staan met de speelsheid en het enthousiasme van jonge wolven op het podium, binnen een energieke punkvibe. Met songs als “I Can't Stop Farting” en “Monster Zero” doen The Queers misschien niets wereldschokkends of vernieuwends, maar hun aanstekelijke aanpak overtuigt en lokt al vroeg op de dag een indrukwekkende toeloop.
Een opvallende vaststelling: Rockabilly lijkt even naar de achtergrond verdwenen op Sjock, al zal later blijken dat de programmatie op vrijdag een uitzondering is. Want tijdens die eerste festival dag werd het leuk gelinkt aan country invloeden.

Zo staat op de Titty Twister Stage – vroeger hét rockabillypodium bij uitstek – Ellis Bullard (★★★★). De band uit Austin, Texas, deelde eerder het podium met namen als Randy Rogers, Reckless Kelly en Cody Johnson, en dat hoor je. De tent is al goed gevuld en gaat gretig mee in de aanstekelijke countryklanken die het gezelschap brengt. Opvallend is hoe Ellis Bullard de klassieke countrycomfortzone verlaat en geregeld de pure rock-'n-roll opzoekt. Net die avontuurlijke aanpak maakt deze band zo interessant.

Op de Main Stage is het de beurt aan Mariachi El Bronx (★★★★½). Dezelfde muzikanten zouden een dag later nog terugkeren als The Bronx, maar vandaag krijgen we een totaal ander verhaal. De band vermengt westerse punkrock met traditionele Mexicaanse mariachi. Akoestische gitaren, violen, trompetten en een uitbundige samenzang, zorgen voor een stevig, opzwepend dansfeest met een hoek af. Gehuld in traditionele zwarte kostuums zwepen de bandleden het publiek op. De vioolpartijen zorgen bovendien voor een folky inslag, die perfect aansluit bij de zinderende temperaturen op de festivalweide.

Ook Emily Nenni (★★★★) blijft trouw aan de countrytraditie. De Amerikaanse zangeres houdt het klassieke honky-tonkgeluid springlevend met een krachtige stem en een innemende podiumprésence. Soms intiem, dan weer uitbundig en dansbaar, weet ze de tent tot ver achteraan in beweging te krijgen. Nenni geeft de klassieke countrysound een eigentijdse twist en krijgt het publiek moeiteloos mee.

Omdat de Main Stage en de Bang Bang Stage elkaar geregeld overlappen, moeten er keuzes worden gemaakt. Alsof dat nog niet moeilijk genoeg is, wordt ook de wedstrijd België-Spanje op een groot scherm uitgezonden, waar eveneens heel wat festivalgangers verzamelen. Wij kwamen echter vooral voor de muziek.

The Lords of Altamont (★★★★½) – alleen al die bandnaam – serveren een broeierige cocktail van psychedelische rock en garagerock, overgoten van een mysterieus sausje. Nummers als “Death on the Highway” en “Rusty Guns” slaan meteen aan. Frontman Jake Cavaliere doet qua uitstraling wat aan Joey Ramone denken, terwijl muzikaal vooral de seventies-hardrock doorschemert. Toch klinkt de band nergens gedateerd. Integendeel, door een flinke dosis experiment aan hun sound toe te voegen, blijven ze verrassend fris en eigentijds. Een van de absolute toppers van de dag.

Dat geldt misschien nog meer voor Vandoliers (★★★★★). In hun biografie staat te lezen dat ze country, folk en bluegrass combineren met een punkattitude. Geen woord daarvan is overdreven. De Texanen zorgen voor het absolute hoogtepunt van de vrijdag – zelfs los van de sterke afsluiter Chris Isaak. Met songs als “Troublemaker”, “Endless Summer” en “Every Saturday Night” volgen de adrenalinekicks elkaar in sneltempo op. De combinatie van pure rock-'n-roll, folk en country doet de tent letterlijk daveren. Tijdens de afsluitende cover van “I'm Gonna Be (500 Miles)” van The Proclaimers verandert de hele tent in één uitgelaten dansvloer. Klasse.

Dat betekent allerminst dat Chris Isaak (★★★★½) in de schaduw blijft staan. De Amerikaan laveert  tussen crooner en rockster, alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Na “Beautiful Homes” en “Somebody’s Crying” volgt de klassieker “Wicked Game” al verrassend vroeg in de set. Vervolgens haalt Isaak nog enkele iconische covers boven, waaronder Roy Orbisons “Oh, Pretty Woman” en Elvis Presleys “Can't Help Falling in Love”, waarmee hij menig verliefd koppel nog dichter tegen elkaar aan doet kruipen.
Toch draait het allerminst om de covers alleen. Ook eigen werk als “Baby Did a Bad Bad Thing” en “Black Flowers” maakt diepe indruk. Chris Isaak is een ras entertainer die schakelt tussen ontroeren en uitbundig rocken. Bovendien gunt hij zijn uitstekende begeleidingsband alle ruimte om te schitteren, wat hem alleen maar sympathieker maakt.
Van routine of een obligate greatest hits-show is geen sprake. Isaak neemt zijn publiek mee op een muzikale trip die laveert tussen romantisch slowen in het gras en stevig headbangen. Het onderstreept nog eens met een wervelende finale waarin “The Way Things Really Are” de ultieme afsluiter vormt van een bijzonder geslaagde eerste festivaldag.

dag 2 - zaterdag 11 juli 2026
Rockers en punkers, verenigt u!, leek de leuze op de tweede festivaldag van Sjock.
Straight Arrows (★★★★) heeft zijn naam allerminst gestolen. Als een nietsontziende pijl schiet dit prettig gestoorde gezelschap alles aan flarden. De Australische vaandeldragers van de psychedelische garagepunk razen compromisloos door met een rauwe, fuzzed-out sound die niemand onberoerd laat. Een vlammende start van de dag op de Main Stage.

‘Daft Punk, maar dan de rockversie’, noteerden we. Misschien wat overdreven, maar Bob Log III (★★★★) stond moederziel alleen op het podium, gehuld in een opvallende motorhelm die onvermijdelijk aan Daft Punk deed denken. Muzikaal gebeurt er ondertussen van alles. Als multi-instrumentalist bewandelt hij de meest uiteenlopende muzikale paadjes, terwijl hij zijn optreden doorspekt met een flinke dosis absurde humor en theater. Bob Log III tilt rock-'n-roll zowel visueel als muzikaal naar een compleet andere dimensie en bewijst ermee een van de meest eigenzinnige figuren van de hedendaagse rockscene te zijn.

The Datsuns (★★★★) zijn voor ons geen onbekenden meer en hebben ondertussen een indrukwekkend parcours afgelegd. Ze brengen rock-'n-roll zoals die moet zijn: zonder franjes, recht door betonnen muren heen. Snedige gitaarriffs, smerige tot furieuze drums en een zanger die zijn stembanden tot het uiterste drijft, zorgen al vroeg op de dag voor de eerste echte moshpit.
The Datsuns blijven een van de meest onderschatte rockbands. Op Sjock bewijzen ze nog maar eens hoe energiek en authentiek ze zijn binnen het hedendaagse rocklandschap. Eerlijke, oprechte rockers waar we alleen maar respect voor kunnen hebben.

Het sprankelende Braziliaans-Deense duo The Courettes (★★★★), bestaande uit Flavia Couri (gitaar en zang) en Martin Couri (drums), draait intussen al enkele jaren mee in de Europese neogaragescene. De weg van de underground naar een goedgevulde festivaltent lijkt lang, maar daar trekken ze zich niets van aan. Alsof ze al decennialang samen op een podium staan, laten ze zonder verpinken het beest los. Met een onweerstaanbare mix van pure punk en rauwe rock-'n-roll slaan ze een brug tussen verschillende muzikale werelden. De ene energiebom volgt de andere op, waardoor het dak van de Titty Twister Stage er haast letterlijk af vliegt. Over een deugddoende uppercut gesproken...

Op de eerste festival dag genoten we al van Mariachi El Bronx, op dag twee keerde dezelfde bende terug als The Bronx (★★★★). En dat leverde een totaal ander, maar minstens even indrukwekkend schouwspel op. Geen Mexicaanse straatmuziek deze keer, wel een portie rauwe punkrock. Ruw waar het ruw moet zijn, onstuimig waar het kan en vooral alles op hun pad genadeloos platwalsend. Precies zoals we het graag hebben. The Bronx joeg de temperatuur naar het kookpunt en deelde een muzikale oplawaai uit die nazinderde.

Jon Spencer (★★★★) leerden we eind jaren negentig kennen met The Jon Spencer Blues Explosion, een band die het begrip 'blues' volledig hertekende. Ook solo bewijst de veelzijdige Amerikaan nog altijd van alle markten thuis te zijn. Op de Titty Twister Stage profileert hij zich als een ras performer. Messcherpe riffs, een stem met bakken karakter en een band die als een geoliede machine draait, zorgen voor een onweerstaanbaar rockfeest. Jon Spencer laveert tussen toegankelijk en eigenzinnig, zonder aan geloofwaardigheid in te boeten. Op een speelse, doordachte manier wint hij het publiek helemaal voor zich.

SONS (★★★★) volgen we al sinds hun doorbraak in De Nieuwe Lichting van Studio Brussel in 2018. De Wase wolven hebben sindsdien een indrukwekkend parcours afgelegd en bewijzen ook op Sjock waarom ze tot de sterkste livebands van België behoren. Live klinkt SONS als een niet te stoppen pletwals. Robin Borghgraef is niet alleen een begenadigd zanger, maar ook een entertainer pur sang die het publiek in beweging krijgt. Crowdsurfers en moshpits volgen elkaar in snel tempo op, net zoals we dat eerder op Rock Werchter zagen. Opvallend: daarvoor hebben ze hun grootste publieksfavorieten, zoals “Ricochet”, niet eens nodig. Ook het recentere werk klinkt even krachtig en doorleefd. SONS deelt opnieuw een stevige mokerslag uit.

"Vijftig jaar Sjock, vijftig jaar The Kids!" schreeuwde Ludo Mariman bij de start van de set. Meteen was de toon gezet voor een punkfeest alsof het opnieuw 1976 was. The Kids (★★★★★) voelden zich als een vis in het water op Sjock. Vanaf de eerste tune hadden ze het publiek helemaal mee en straalde het spelplezier van het podium af. Zelfs Ludo bleek spraakzamer dan gewoonlijk. Misschien niet meer zo beweeglijk als vroeger – wij eerlijk gezegd ook niet meer – maar nog altijd even rebels en vastberaden. Met klassiekers als “Bloody Belgium”, “No Monarchy”, “Dead Industry”, “For the Fret” en “Freedom Liberty Democracy” bewees de band dat die songs, vijftig jaar later, nog niets aan relevantie hebben ingeboet. De tent ontplofte van voor tot achter. “There Will Be No Next Time” zorgde voor een nieuw hoogtepunt, terwijl “If the Kids Are United” werd meegebruld. Het publiek kreeg zelfs nog een bisronde met “Fascist Cops” en “Do You Love the Nazis”, waarna de cirkel helemaal rond was. Punk leeft nog altijd, en The Kids bewezen op Sjock waarom zij nog steeds tot de absolute vaandeldragers van het genre behoren. We zagen The Kids ondertussen al negentien keer aan het werk. Je zou denken dat er dan nog weinig verrassingen mogelijk zijn. Toch wist deze passage op Sjock ons opnieuw te overdonderen. Zonder twijfel een van de hoogtepunten van het festivalweekend.

Bekomen van de mokerslag die The Kids hadden uitgedeeld, kregen we nauwelijks de tijd. Osees (★★★★) stonden al klaar op de Main Stage. Meteen springen de twee drummers, Ryan Moutinho en Dan Rincon, in het oog. Ze meppen hun drumstellen genadeloos af alsof elke slag de laatste moet zijn. Toch draait Osees allerminst alleen om dat indrukwekkende ritme duo. Ook frontman John Dwyer eist voortdurend de aandacht op, terwijl de terugkeer van Brigid Dawson – voor het eerst sinds 2013 opnieuw deel van de band – het geheel extra kleur geeft. Haar bijdrage blijft beperkt tot achtergrondzang en percussie, maar maakt het plaatje wel compleet.
Osees profileert zich als een feilloos geoliede machine die het publiek inpakt. De ruim tien minuten durende finale, waarin zang en instrumentaal vuurwerk elkaar in snel tempo afwisselen, zet daar nog eens een dikke streep onder.

Met Southern Culture on the Skids (★★★★) werd even teruggegrepen naar de country-invloeden. Een welgekomen adempauze tussen al het punk- en rockgeweld, al bleef ook hier stilstaan onmogelijk. De sfeer kreeg gewoon een andere kleur. Op de aanstekelijke mix van country, rock-'n-roll en zuiderse schwung werd uitbundig gedanst. Een heerlijke set die perfect op haar plaats viel.

Levende legendes Cock Sparrer (★★★★★) zijn intussen al bijna 55 jaar bezig. Dat was ook op de festivalweide duidelijk merkbaar. Waar veel bezoekers overdag nog verkoeling zochten in de schaduw, stroomde het terrein voor Cock Sparrer plots helemaal vol. Binnen de oi!-punk zijn ze ware pioniers, en dat bewezen ze op Sjock nog maar eens. Met volle overtuiging en een flinke dosis vuur het publiek meesleuren in een stomende punkshow. Moshpits volgden elkaar in sneltempo op en elk refrein werd luidkeels meegezongen. Cock Sparrer brengt oi!-punk nog altijd recht uit het buikgevoel en walst met een indrukwekkende vanzelfsprekendheid over alles heen. Een onvergetelijk punkfeest.

The Raveonettes (★★★) bleken vervolgens een beetje de vreemde eend in de bijt. Nochtans kunnen we hun donkere, dromerige en bij momenten ronduit bevreemdende sound best smaken. De witte lichtflitsen waren echter zo fel dat je de bandleden nauwelijks zag staan. Noise, melancholie en een muur van geluid zorgden voor een intense ervaring, maar we misten net dat tikkeltje extra om helemaal over de streep getrokken te worden. Hun compromisloze aanpak kwam eerder al prachtig tot haar recht in een club als Trix, maar op een open punk- en rockfestival als Sjock verloor die magie toch wat van haar kracht. Soms is de setting minstens even belangrijk als de muziek zelf.

Afsluiten deden we met een feest waarbij werkelijk alle remmen losgingen. The Toy Dolls (★★★★★) verschenen strak in het pak en met vlinderdas op het podium, vastbesloten om het publiek anderhalf uur lang alle zorgen te doen vergeten. Dat lukte moeiteloos. Nog voor de set goed en wel op gang was gekomen, liep een bandlid al met ontbloot bovenlijf rond en werd tijdens “The Lambrusco Kid” een gigantische champagnefles ontkurkt, waarna confetti de tent in werd geschoten. De hilariteit was compleet. The Toy Dolls spelen niet alleen hun songs, ze spelen voortdurend met hun publiek. Met de cover “Nellie the Elephant”, de  klassieker waarmee ze wereldberoemd werden, volgde de ultieme apotheose. Heel even deed het spektakel denken aan een show van Green Day, al zijn The Toy Dolls intussen zelf levende legendes die al sinds de jaren zeventig bewijzen hoe tijdloos hun aanstekelijke mix van humor, punk en ska klinkt. Een uitzinnig slotfeest dat deze tweede festivaldag onmogelijk beter had kunnen afsluiten.

dag 3 - zondag 12 juli 2026
Een opvallende vaststelling op deze derde festival dag: waar er op vrijdag en zaterdag al vroeg heel wat volk voor de podia stond, bleef het nu aanvankelijk opvallend rustig. Naarmate de avond dichterbij kwam, stroomde de festivalweide steeds voller met een publiek dat toch net iets anders oogde dan de voorbije twee dagen. Het had ongetwijfeld ook te maken met afsluiter Joan Jett & The Blackhearts, de absolute publiekstrekker van de dag.

Wij begonnen al vroeg in de namiddag bij Provocador (★★★★). De energieke punk- en hardrockband uit Gierle speelde letterlijk een thuismatch en maakte daar optimaal gebruik van. Ooit ontstaan vanuit de lokale Chiro en intussen een debuutplaat uit met o.m. “I Lost My Cerebellum” en “Fuckmachine”, ging het vijftal compromisloos tekeer. De band smeet zich vanaf de eerste noot. Precies dat engagement maakte indruk. Hun aanstekelijke portie punk/rock-'n-roll bleef nog lang nazinderen.
Een bende jonge wolven met stevig potentieel.

Arrested Denial (★★★★) is een streetpunk-/ska-punkband uit Hamburg die sinds 2009 melodieuze streetpunk combineert met invloeden uit oi!, ska en klassieke punkrock. Hun uitgesproken antifascistische boodschap gaat hand in hand met energieke liveshows, en precies dat, kregen we ook voorgeschoteld in een goedgevulde Titty Twister Stage. Geen overbodige franjes of ingewikkelde capriolen, maar pure, rechttoe-rechtaan punkrock in voldoende energie om al vroeg op de namiddag beweging in de tent te krijgen. Missie meer dan geslaagd.

De rock-'n-rollliefhebbers kwamen vervolgens ruimschoots aan hun trekken met The Schizophonics (★★★★½) uit Detroit. Het trio, bestaande uit zanger/gitarist Pat Beers, drummer Lety Beers en bassiste Sarah Linton, ging als een losgeslagen roedel wolven tekeer. Vooral Pat Beers ontpopte zich tot een waar podiumbeest. Hij dook in elke uithoek van het podium op en eindigde zelfs tussen het publiek. Zijn spierwitte hemd was tegen het einde van de set volledig doorweekt van het zweet, het beste bewijs dat hier geen druppel energie werd gespaard. De band joeg de temperatuur op de Bang Bang Stage nog een paar graden hoger, alsof die snikhete zondagnamiddag op zich nog niet warm genoeg was.

Tijd voor wat rauwe kost. Nine Pound Hammer (★★★★) klonk als rauwe biefstuk én dus niet voor een gevoelige maag; voer voor liefhebbers van ongepolijste rock-'n-roll. Precies dat soort compromisloze muziek past perfect binnen het DNA van Sjock Festival.
De cowpunkers uit Kentucky draaien al sinds de jaren tachtig mee en doen nog altijd koppig hun eigen ding. Geen franjes, gewoon rechttoe-rechtaan rock-'n-roll en in een wat een attitude.
In de ondertussen goed volgelopen Titty Twister Stage sloeg die aanpak meteen aan. Hun muziek voelde als een onwrikbare muur waar je keer op keer met volle overtuiging tegenaan knalt. Hard, ruw en compromisloos. Wat een zalige gewaarwording.

Naar aanleiding van het vijftigjarig bestaan van het Sjock Festival werd speciaal de Sjock's Rendez-Vous Band (★★★★★) samengesteld. Een gelegenheidsformatie met klinkende namen als Kevin Maenen (Shalalees, Sore Losers), Alessio Di Turi (Wixcakes, Sore Losers), Steven Gillis (50ft Combo, Thee Andrews Surfers, Straight Shooter), Cedric Maes (Shalalees, Sore Losers, El Guapo Stuntteam) en Peter Van Elderen (Peter Pan Speedrock, TankZilla). Geen kleine jongens dus.
Vanaf de eerste noot greep dit illustere gezelschap het publiek bij de lurven. Voor het eerst die dag stond er een opvallend grote massa voor het podium om deze eenmalige verjaardag sessie mee te beleven. De verwachtingen waren hoog, maar werden moeiteloos ingelost. De band bracht een energieke set waarin rock-'n-roll, spelplezier en puur vakmanschap hand in hand gingen. Het voelde niet aan als een vrijblijvend gelegenheidsproject, maar als een hechte band die al jaren samen op het podium stond.
Meer nog: dit smaakte naar meer. Stiekem hopen we dat dit geen eenmalig verhaal blijft.

Street Dogs (★★★★★) uit Boston werd in 2002 opgericht door Mike McColgan, de voormalige frontman van Dropkick Murphys. Na een afscheid in 2020 keerde de band in 2024 opnieuw terug, tot grote vreugde van de trouwe fans. Wij leerden Street Dogs kennen op Groezrock in 2005. Sindsdien is de liefde nooit meer weggegaan. De vraag was dan ook of de Amerikanen, ruim twintig jaar later, nog altijd even relevant zouden klinken. Het antwoord is een overtuigende, volmondig ‘ja’.
Nog steeds brengen Street Dogs die karakteristieke spierballenpunk, met een flinke portie humor; messcherpe songs en een sound die staat als een huis.
Een band die na al die jaren met evenveel goesting speelt, als een roedel hongerige wolven. Wat een dynamiek en intensiteit. Precies zoals het hoort.
Street Dogs bewezen op Sjock dat hun comeback in 2024 allesbehalve een nostalgische reünie is. Ze klinken nog altijd even gedreven én relevant. We love it!

‘Kiezen is altijd een beetje verliezen’ luidt het spreekwoord. Op een festival als Sjock hoeft dat gelukkig niet altijd zo te zijn. Voor de volgende twee bands besloten we onze tijd netjes te verdelen.
Eerst trokken we naar de Bang Bang Stage voor Angry Zeta (★★★★). Ondanks hun naam klonk de zevenkoppige band uit Buenos Aires allesbehalve boos. Ooit begonnen als een traditionele bluegrass-, country- en hillbillyband, groeiden ze uit tot een vaste waarde binnen de Argentijnse punkscene. Die brde invloeden vloeien vandaag moeiteloos samen in een aanstekelijke cocktail van folk, punk en ska. Het resultaat was een uitbundig dansfeest met een heerlijk Zuid-Amerikaans sausje. Opzwepend, eigenzinnig en vooral ontzettend plezant.
Daarna ging het richting Main Stage, waar Cosmic Psychos (★★★★) voor een totaal andere aanpak kozen. Geen feestelijke folkpunk, maar rauwe, ongepolijste rock-'n-roll met de nodige spierballen. De Australiërs speelden een impulsieve, energieke en compromisloze set waarin vuige riffs en een loodzware groove de boventoon voerden. Minder speels dan Angry Zeta, maar minstens even doeltreffend. Twee totaal verschillende bands, twee keer raak.

Terug naar de Titty Twister Stage, waar Zeke (★★★★½) het gaspedaal meteen tot op de bodem indrukte. De punkrockers uit Seattle klinken al sinds 1992 alsof Motörhead een extra versnelling heeft gevonden. De jaren lijken geen enkele vat op hen te hebben. Ook nu staat Zeke nog altijd als een blok graniet op het podium.
Handelsmerk: korte, messcherpe songs die als een botte bijl blijven inhakken op je lijf. Geen overbodige franjes, geen seconde tijdverlies, alleen pure snelheid, vuige, vurige riffs en een niet aflatende drive. Lemmy had hier ongetwijfeld goedkeurend staan knikken. Wij alleszins ook, samen met een Titty Twister Stage die compleet uit zijn dak ging.

Hoe later de avond vorderde, hoe voller de festivalweide liep. The Paranoiacs (★★★★★) kwamen aan bod, een absolute publiekslieveling op het programma. De band werd midden jaren tachtig opgericht en groeide uit tot een vaste waarde binnen de Belgische garage- en punkrockscene. Niet voor niets werden ze jarenlang ‘de Vlaamse Ramones’ genoemd.
Ter gelegenheid van vijftig jaar Sjock Festival maakten deze Belgische garagerockiconen een uitzonderlijke comeback. Geen uitgebreide reünietour of nieuw album, maar slechts een handvol exclusieve optredens. Sjock mocht daarbij uiteraard niet ontbreken.
Vanaf de eerste noot voelde je dat dit veel meer was dan een nostalgische terugblik. The Paranoiacs speelden alsof ze nooit waren weggeweest. Ze moesten eigenlijk nauwelijks moeite doen om het publiek helemaal in te pakken, Het gaspedaal werd ingedrukt. Het tempo ging nog een paar versnellingen hoger, de energie spatte van het podium en de festivalweide ging gewillig mee in een wervelend garagepunkfeest.

‘Boze dwergen bestaan dus wel degelijk’,  noteerden we. The Dwarves (★★★★) draaien al mee sinds het midden van de jaren tachtig en groeiden uit van een compromisloze hardcorepunkband tot een van de meest controversiële namen binnen de Amerikaanse punkscene. Hun choquerende imago en de vele personeelswissels doorheen de jaren deden nooit afbreuk aan waar het uiteindelijk om draait: snoeiharde, razendsnelle punkrock. Op Sjock bewezen ze dat nog maar eens.
The Dwarves ramden zich in ijltempo door een meedogenloze oldschoolpunkset die je niet probeert te analyseren, maar gewoon moet ondergaan. Chaotisch, opwindend en zonder één moment gas terug te nemen. We werden murw geslagen, zoals het hoort bij hen!

Tegen de tijd dat L7 (★★★★½) het hoofdpodium beklom, stond de festivalweide bijna helemaal vol. De Amerikaanse rockband uit Los Angeles, die sinds het midden van de jaren tachtig een vaste waarde is binnen de alternatieve rock- en grungescene, liet er geen gras over groeien.
Met onder meer “Deathwish” werd de set meteen stevig op gang getrokken. Toch profileerde L7 zich allerminst als een band die uitsluitend op haar klassiekers teert. Integendeel. Elke song werd gespeeld met dezelfde overtuiging en hetzelfde buikgevoel als veertig jaar geleden. Dat enthousiasme sloeg moeiteloos over op het publiek, waar uitbundig werd mee geheadbangd, meegezongen, met vuisten in de lucht gezwaaid en de nodige luchtgitaren werden bovengehaald.
Klassiekers als “Fuel My Fire”, “Pretend We're Dead” en “Bad Things” volgden elkaar in snel tempo op en maakten van deze show een voorbeeld van hoe eenvoudige, compromisloze rock-'n-roll nog altijd goed, hard kan binnenkomen. Geen overbodige franjes, geen routine, maar nostalgie die raakte en overeind bleef Klasse, dames.

En toen was het tijd voor een brok folkpunk. Mike McColgan & The Bomb Squad (★★★★), de band rond voormalig Dropkick Murphys-frontman Mike McColgan, bracht een integrale ode aan ‘Do or Die’, het debuutalbum van zijn voormalige band. De vergelijking met Dropkick Murphys is vanzelfsprekend snel gemaakt. De doedelzak, de meezingbare refreinen en de aanstekelijke folkpunk liggen in dezelfde lijn. Toch beschikt McColgan met zijn Bomb Squad over voldoende eigen smoel om niet als een ordinaire coverband over te komen. Integendeel. Met zichtbaar spelplezier en het gaspedaal voortdurend tegen de vloer ontstond opnieuw een wervelend folkpunkfeest in een uitgelaten Titty Twister Stage. De songs van ‘Do or Die’ klonken nog even fris en overtuigend als destijds.

Na drie kwartier compromisloze rock van L7 lag de lat bijzonder hoog. Joan Jett & The Blackhearts (★★★★) koos niet voor dezelfde explosieve aanpak, maar voor een show die dreef op charisma, tijdloze songs en een band die al jarenlang perfect op elkaar is ingespeeld. “Victim of Circumstance” was een sterke opener, waarna “Do You Wanna Touch Me (Oh Yeah)” de eerste handen op elkaar kreeg. Met “You Drive Me Wild” dook ook meteen een eerste Runaways-klassieker op, wat voor een eerste hoogtepunt zorgde.
Naarmate de set vorderde, zaten er enkele rustigere momenten tussen, maar Joan Jett bleef onverstoorbaar haar koers varen.
De apotheose volgde vanzelf met “I Love Rock ’n Roll” en “Crimson and Clover”. Twee covers die inmiddels zo hard met Joan Jett verbonden zijn, dat je haast vergeet dat ze ooit door anderen werden geschreven. Ze brengt ze met zoveel overtuiging en liefde dat ze volledig haar eigen songs lijken.
Afsluiten deed ze krachtig met de eigen klassiekers “I Hate Myself for Loving You” en “Bad Reputation”. Geen spectaculaire finale, wel een waardige afsluiter van een festival waar rock-'n-roll drie dagen lang centraal stond.

Sjock Festival draait niet om de grootste naam op de affiche. Het draait om bands die spelen alsof ze headliner zijn, en een publiek dat elke band op die manier behandelt. Precies daarom blijft dit festival, vijftig jaar na zijn ontstaan, zo uniek.
Lang mogen ze dit gedoodverfd concept blijven koesteren. Want soms schuilt de grootste kracht net in trouw blijven aan jezelf.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9918-sjock-2026?Itemid=0
Organisatie: Sjock, Gierle

Danny Vera - Great Gigs In The Park - Tussen een crooner en een rasechte rocker

De Nederlandse singer-songwriter Danny Vera schrijft al sinds zijn tienerjaren liedjes over het leven, de liefde en de dood. In 2019 scoorde hij met “Roller Coaster” een gigantische hit, waarna heel Nederland hem in het hart sloot. Intussen speelt hij moeiteloos uitverkochte zalen en is hij ook volop bezig Vlaanderen te veroveren. Geen wonder dus dat zijn optreden op Great Gigs in the Park in Sint-Niklaas zo goed als uitverkocht was.
Danny Vera beweegt zich moeiteloos tussen de charme van een crooner en de kracht van een rasechte rocker. Die unieke combinatie maakt hem tot een artiest die zowel kan ontroeren met ingetogen ballads als het publiek kan meeslepen met een stevige portie rock-'n-roll.

Jan Bas  is songwriter, gitarist en rock-'n-rollromanticus, met het hart op de juiste plaats. Met een sound in americana, soul en roots bouwt hij aan een eigen, doorleefde sound, ergens tussen Richard Hawley, Leon Bridges en de jonge Bruce Springsteen in. Zijn debuutalbum verschijnt pas in 2027, maar live bewijst hij nu al zijn kunnen.
Met enkel zijn gitaar en zijn doorleefde stem doet hij zijn uiterste best om het talrijk opgekomen publiek te ontroeren. Dat vergt aanvankelijk wat inspanning, maar gaandeweg krijgt hij het park wonderwel stil. Met eigen nummers, covers van onder meer Chris Isaak en Bruce Springsteen én een eigen song geïnspireerd op Elvis Presley oogst hij moeiteloos applaus.
Toch bewijst Jan Bas vooral over een eigen smoel te beschikken. Hij laveert tussen melancholie en aanstekelijke americanarock, precies de stijl waarvoor het merendeel van het publiek naar Sint-Niklaas was afgezakt.
Op 1 april 2027 stelt hij zijn debuutalbum ‘Sundust’ voor in de AB Club. Dat is allerminst een aprilgrap, maar wel een concert om nu al naar uit te kijken.

De charismatische crooner en hartenbreker Danny Vera zorgt vervolgens voor een zwoele zomeravond vol kippenvelmomenten. Zijn songs raken de gevoelige snaar en zetten aan tot enkele danspasjes bij valavond. “Night of a 1000 Lights”, “Sound of Long Ago” en vooral het prachtige “The Devil's Son” komen sterk binnen.
Terwijl een zachte avondbries over het park waait en de temperaturen eindelijk wat draaglijker zijn na de hittegolf van de voorbije weken, doen Vera en zijn uitstekende begeleidingsband de temperatuur figuurlijk opnieuw richting kookpunt stijgen. Ruim negentig minuten lang - en zelfs iets langer - houdt hij het publiek volledig in zijn greep. Enkele technische problemen met de boxen vooraan zorgen wel voor wat ergernis, maar kunnen de pret nauwelijks drukken. Danny Vera is een ras entertainer die zich niet snel uit zijn lood laat slaan en zijn publiek moeiteloos meeneemt in zijn verhalen. Soms worden zijn bindteksten wat langdradig, maar dankzij zijn ontspannen charisma stoort ook dat nauwelijks.
Met nummers als “Make It a Memory” en de prachtig gebrachte cover van “Zijn het je ogen” doet hij menig hart smelten onder de ondergaande zon. Net als de persoonlijke ode aan een overleden vriend, “Bye Bye Eddie”, laat ook dat nummer niemand onberoerd.
De hele avond blijft Vera balanceren tussen dansbaar en intiem. Hij weet perfect wanneer hij gas moet terugnemen en wanneer hij net een versnelling hoger moet schakelen. Die afwisseling werkt aanstekelijk, waardoor het concert voorbij lijkt te vliegen. Songs als  “Morning Dawns Again”, “Livin' Proof”, “Pressure Makes Diamonds” en “Sugah Rush”  illustreren het perfect.
Er volgt nog een bisronde. Eerst krijgt Danny Vera het park muisstil met een bijzonder persoonlijke song, solo gebracht met enkel gitaar. Daarna trekt hij samen met zijn band nog één keer alle registers open in een meeslepende americanawervelstorm, met onder meer “Roller Coaster”, “If You Want Me To” en “Folsom Prison Blues”.
Als een volleerd entertainer bewandelt hij de lijn tussen een hartveroverende crooner en een pure, rasechte rocker. Een kunst!

Setlist : Night of a 1000 Lights - Sound of Long Ago - The Devil's Son - Plastic Jesus - Morning Dawns Again - Livin' Proof - All Night Long - Zijn het je ogen (Koos Alberts-cover) - Bye Bye Eddie - Switchblade - Make It a Memory - Pressure Makes Diamonds - Road Rhythm Blues - Sugah Rush - Honey South - Roller Coaster - If You Want Me To - Folsom Prison Blues

Pics homepage @Tim Vermoens

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)

Prins S. en De Geit - Great Gigs In The Park - Een gek avondje alle remmen los

De Great Gigs In The Park-reeks zet dit weekend een punt achter een geslaagde editie. Op zondag 5 juli volgt nog een gratis slotfeest met de plaatselijke helden Steppin' Tone, die ongetwijfeld voor een flinke dosis reggae- en dubvibes zullen zorgen.
Voor ons lag de laatste  afspraak echter op zaterdagavond. De affiche beloofde een feest van begin tot einde, met als absolute publiekstrekker Prins S. en De Geit. Het Nederlandse collectief staat bekend om zijn onweerstaanbare cocktail van rauwe dancebeats, pompende elektronica en spitsvondige, licht absurde Nederlandstalige teksten. Een combinatie die al talloze clubs, concertzalen en festivalweides volledig op hun kop zette. Alsof dat nog niet volstond, stond ook het afscheid van Willy Organ op het programma. De Gentse cultfiguur, die de voorbije jaren een haast mythische livefaam opbouwde met zijn compromisloze en heerlijk eigenzinnige optredens, zou nog één keer de toetsen beroeren. Alle ingrediënten voor een memorabele festivalavond waren dus aanwezig.
We zouden dit verslag kort kunnen houden en meteen besluiten: dit was de meest absurde avond van de hele reeks. Die absurditeit bleek immers de rode draad.

Willy Organ, getooid in een jeansvest zonder mouwen vol badges en een opvallende short, mocht de spits afbijten. Helemaal in zijn gekende stijl. Schlagers brengen en die overgieten met een flinke dosis humor en jolijt. Hij kreeg moeiteloos de handen op elkaar. Sommigen waren zelfs speciaal voor deze unieke farewell show afgezakt naar Sint-Niklaas. Nog één keer het dak eraf laten gaan, dat was duidelijk de boodschap. Meermaals bewees deze grappenmaker pur sang bovendien dat hij ook een aardig stukje kan zingen én brullen. Maar vooral: hij weet als geen ander hoe hij zijn publiek moet bespelen. Je haat het of je houdt ervan. Hij haalde grappen en grollen uit, ging zelfs op de grond gaan rollen en op het einde van de set mochten fans mee op het podium.
Dat hij als enige voorprogramma van de volledige Great Gigs In The Park-reeks nog een extra bisronde mocht draaien, zegt eigenlijk alles.
Stoppen vóór je een karikatuur van jezelf dreigt te worden: dat leek de onderliggende boodschap. En daarin is Willy Organ met glans in geslaagd.
Wat een heerlijk feestje, met het verstand volledig op nul. Het ga je goed, Willy. Misschien tot bij een volgend project?

Absurditeit op Hollandse wijze: het is eens iets anders. Bands als Goldband spelen met die ingesteldheid moeiteloos grote zalen plat en prijken hoog op de affiches van de grootste festivals. Prins S. en De Geit  voegen er nog een flinke scheut punkattitude aan toe, en dat kunnen wij alleen maar smaken. Feesten staat centraal; het leven is al ernstig genoeg.
De bijzonder spraakzame frontman neemt zijn publiek vanaf de eerste noot mee in een compleet losgeslagen sfeer. Daarbij worden alle klassieke concertclichés bovengehaald: een sit-down, van links naar rechts bewegen tijdens “Kinderboerderij”, meerdere keren de handen massaal de lucht in ... Maar de band komt er moeiteloos mee weg.
Muzikaal valt Prins S. en De Geit nauwelijks in een hokje te stoppen. Als er dan toch een etiket op moet, dan misschien ‘pretpunk’, al dekt ook dat de lading niet volledig. De groep speelt zijn set alsof ze voor een afgeladen festivalweide staan, en dat siert hen. Opvallend genoeg was er deze avond immers minder volk aanwezig dan je op basis van de affiche zou verwachten. Daar was tijdens het optreden echter niets van te merken. Het aanwezige publiek ging zo enthousiast tekeer, aangestuurd door een band die zelf minstens even speels uit de hoek kwam. Zelfs een moshpit tijdens “Bidden in de Moshpit”, waarbij de frontman doodleuk tussen het publiek ging staan, zorgde voor een extra hoogtepunt.
Prins S. en De Geit zorgden voor een gek avondje alle remmen los, volledig volgens de beste Hollandse traditie. Met humor, kwinkslagen en een dosis absurditeit werd het een feestavond die nog lang zal nazinderen.
Deze muzikale België-Nederland-ontmoeting eindigde op een mooi gelijkspel. Beide acts bleken in hun compleet eigen universum even sterk. Klasse.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)

We volgen de Belgische formatie Splendidula al vanaf het prille begin, en hebben hen zien evolueren door de jaren heen. De laatste jaren  - van 2022 tot nu - heeft de band heel wat woelige waters doorzwommen. Een understatement als je het ons vraagt.
Ze hebben de stormen doorstaan, en ze profileren zich nu binnen de sferische Black/Doom Metal. Het blijkt ook uit het recente album 'Absentia'. Een plaat waar de bijzondere stem van zangeres Kristien Cools nog meer op de voorgrond treedt.
Lees gerust het interview https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102446-splendidula-het-idee-om-de-release-show-in-een-kerk-te-doen-is-ontstaan-als-afscheids-ritueel-in-navolging-van-de-thema-s-van-de-plaat 
Lees gerust de albumvoorstelling in Church 'Het Marca' in Maarkedal - https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102554-splendidula-splendidula-brengt-ons-in-een-wave-van-loslaten  

Het sacraal mooi klinkende “Absentia” met inbreng van Tim Yatras komt heel hard binnen, de emoties borrelen op en de sfeer lijkt somber, maar ergens zie je steeds een lichtpuntje. In een weerbarstige finale, waarbij de frustraties hoogoplopend zijn, worden alle demonen een eerste keer verdreven.
“Echoes of Quiet Remain” met Aaron Staithrope klinkt zelfs nog intenser, alsof dat nog kon. “Donkerte” luidt een eerste Nederlandstalige song in. De grens wordt overschreden, de stem van Kristien bereikt hier een breekpunt. Grauw waar het grauw moet zijn, zalvend waar nodig. Telkens worden we tot een punt van waanzin gedreven door die opvallende stemvariaties van Kristien, zonder afbreuk te willen doen aan de instrumentatie.
Die lijn wordt verder doorgetrokken op “Dalkuldar” en het verbluffende mooie “Kilte”.
De band liet al weten dat ze meer de Black Metal toeren willen opgaan, hier komt het reeds naar boven. Geen satanische black, maar het soort Black Metal die de donkere ziel voedt en intrigeert; een duisternis die de donkere gedachte beschermt. Met “Let it come, to an End” wordt een eindpunt bereikt, waarbij de mens alle emoties loslaat, niet meer achterom kijkt en eindelijk de tunnel naar het licht kan bereiken.

Afrekenen met demonen, en vooral loslaten, is de rode draad doorheen deze prachtplaat. Live wist Splendidula ons tot tranen toe te bedwingen, ook het beluisteren van deze plaat brengt ons tot hetzelfde. De leegte die je voelt bij verlieservaringen komt op dit album in een schreeuw van pijn boven drijven. We voelden die pijn dus ook. Maar kregen vooral kracht om ook eindelijk alles los te laten… Zelfbevrijdend. Missie geslaagd.

https://www.youtube.com/watch?v=d56IoOv2x6U

Tracklist: Absentia 07:35 Echoes of Quiet Remain 09:36 Donkerte 05:51 Dalkuldar 03:05 Kilte 09:13 Let It Come to an End 07:37

Blackened/Doom
Absentia
Splendidula

We citeren: ‘Anke Verslype heeft een reeks eenvoudige en melodieuze stukken gecreëerd die tijdens een live studiosessie door middel van improvisatie tot stand zijn gekomen. Het album is in één doorlopende opname opgenomen en kan worden beluisterd als één lange reis, hoewel elk deel ook op zichzelf staat.
De muziek combineert vrije improvisatie met warme, toegankelijke melodieën die je bijblijven. Het album schakelt tussen verrassende klanken en eenvoudige, prachtige thema's en nodigt de luisteraar uit voor een spontane en oprechte muzikale ervaring.
Bron: https://verslypecornelisbuleshkaj.bandcamp.com/album/one-song-until-the-day-breaks ‘

We hebben de plaat dan ook in één ruk beluisterd. En inderdaad, elke song is een pareltje waar de muzikanten op intieme wijze laten horen wat voor een ingenieuze talenten ze wel zijn. Zachtmoedig waar het hoort op “Intro”, ook al klinkt in de verte iets mystieks en ongrijpbaars, alsof iets donkers nadert vanuit een schaduw. Zonder pijn te doen, want die zalvende klanktapijtjes zijn bedwelmend. Het maakt de overstap naar “Part one” en Part two (until the day breaks)”, het voelt aan als een wandeling die je met dit trio ondergaat, op het pad kom je de mooiste bloemen tegen, het siert de eenvoud van het leven en maakt het zo mooi! Dingen die we in de gejaagdheid van het leven vaak zijn vergeten.
Dee tocht wordt verdergezet bij “Part three” dat iets meer overstuurds klinkt dan de vorige songs. Maar daarom niet perse luidruchtiger. “Part four” op zijn beurt laat een iets meer 'experimenteel' en 'improviserend' kantje horen. Het gaat op die manier naar “Bells” en afsluiter “Part five', een slot dat mooi op dit alles aansluit.

Verslype/Cornelis/Buleshkaj bewandelen een uitgekiend zachtmoedig pad, waardoor je als een ander mens naar buiten komt. We moesten de versterker op sommige momenten zelfs wat hoger zetten, om het echt te voelen en ervoor te zorgen dat geen enkel ander storend geluid binnen kwam.
Een aanrader in deze tijden. Elke song ademt diezelfde intensiteit en tederheid uit, waardoor je best de plaat met de ogen gesloten op je laat inwerken. Wij geraakten alvast in een diepe trance en voelden ons na enkele luisterbeurten compleet zen worden.
Een mediatieve totaalbeleving, zonder meer!

https://www.ankeverslype.com/verslype-cornelis-buleshkaj

Tracklist: Intro 03:42 Part One 03:40 Part Two (Until the Day Breaks) 05:07 Transition ### 03:49 Part Three (Lilies) 03:49 Part Four (I've Come Home) 05:50 Bells 01:16 Part Five (Outro) 02:49

Monza (try-out) - Great Gigs In The Park 2026 - De Vlaamse Beatles!

In het rijtje 'Belgische bands die Nederlandstalige muziek in de schijnwerpers hebben geplaatst', hoort Monza ook thuis. Hun debuut 'Van God Los'; 25 jaat terug, is uitgegroeid tot een ware klassieker.
Monza viert in 2026 het 25-jarig jubileum van hun legendarische debuutalbum 'Van God Los' met een grootschalige comeback. De iconische plaat is opnieuw uitgebracht (digitaal en op vinyl) en de band brengt een gloednieuwe, kwartierlange 'Very Extended Version' van de titelsong.
In kader van ''The holy garden sessions' speelde de band anderhalve week terug voor een openluchtgig in Kortemark. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103271-monza-try-out-nederlandstalige-pop-op-z-n-best-van-een-fijne-band-even-warm-onthaald-door-een-fijn-publiek. Een aangename, overtuigende return!
In een goed gevuld Park in de Casino, Sint-Niklaas deed Stijn  en C° het nog eens over. Spraakwaterval Stijn Meuris is een woordkunstenaar ‘pur sang’ die de meeste aandacht naar zich toetrok, maar hij een combo rond zich die de (oude) songs naar een hoger level brengen.
On stage hadden we Stijn Meuris (Zang) - David Poltrock (Toetsen) - Mario Goossens (Drums) - Piet De Pessemier (Gitaar) - Tom Coghe (Basgitaar - vervangt wijlen Bart Zegers).

Support-act was de jonge getalenteerde troubadour Camilo Donoso (****). Met zijn warme stem, begeleid door zijn gitaar en een tweede lid op keys, wist hij meteen de juiste sfeer te creëren. Zijn persoonlijke songs kwamen straight from the heart, breekbaar, ontroerend als scherp, onfronterend.
Een hedendaags kleinkunsttovenaar kon je zeggen van deze beloftevolle artiest; hij bracht een warme gloed over het park. Jammer genoeg een keuvelend publiek, waardoor de innemende songs minder overkwamen, maar hij liet zich geen moment uit zijn lood slaan. Het welgemeende applaus na de set maakte duidelijk dat hij sterk geapprecieerd werd.

Monza (*****) vloog er meteen in met “Naïviteit” en “Scheiding van Kerk en Staat”. Met een flinke dosis droge humor, subtiele steekjes tussenin en muzikaal een aanstekelijke mix van Nederlandstalige pop en rock, kregen Stijn Meuris en C° het publiek moeiteloos mee. “De ogen van Jenny”, een nummer over gemis en de vraag ‘waarom’, kreeg de set een meer ingetogen wending. Opnieuw werd duidelijk dat Stijn Meuris een rasentertainer is. Zijn bindteksten, de anekdotes zijn gevat, geestig en schuwen de controverse niet. De vaart wordt niet uit het optreden gehaald erdoor.
Monza is een sterk geoliede machine . Ze zijn sterk op elkaar ingespeeld en elk krijgt voldoende ruimte, in messcherpe gitaarpartijen, stuwende baslijnen, sfeervolle piano- en keys van David Poltrock en het energieke drumwerk van Mario Goossens.
“Tegenstand = Mooi” en “Wie Danst Er Nog” zijn favorietjes.
De frisse, speelse en enthousiasmerende aanpak in een nostalgische blik sierde. Het wisselde maar steeds in dynamiek en ingenomenheid, van het energieke “Parvenu” naar het broeierige “Alleen Zijn en Hoe Er Mee Om Te Gaan tot het emotionele “Alles Half”. Met een lang uitgesponnen versie van “Van God Los” bereikte de set een hoogtepunt. De massaal meegezongen ‘oo's’ en ‘aa's’ zorgden voor kippenvel en trokken de klassieker naar een hoger niveau. Een prachtig eind van de reguliere set, waarna “De Stad Kan Zo Koud Zijn” als bis werd gespeeld.
Mooi is hoe Stijn telkens wat insteeks uitdeelt over Sint-Niklaas of errond heen, o.a. van Hooverphonic. Alex Callier stond in het park en zocht Stijn even op aan het podium. Tot groot jolijt van het publiek.
Monza bewees in Sint-Niklaas dat deze come-back meer is dan een nostalgische blik op het iconische debuutalbum.
De band klinkt fris, gretig en vooral hecht. Stijn Meuris is en blijft een ras entertainer omringd van muzikanten die met vakmanschap en spelplezier Monza her updaten, waarin elk nummer dezelfde energie en overtuiging ademt als 25 jaar terug.
Door de uitgekiende setlist is en blijft Monza naast Stijns Noordkaap een blijvende relevantie in de Nederlandstalige rock. De Vlaamse Beatles. Een jubileumtour om U tegen te zeggen , eentje die nog niet is uitgezongen … Op naar Rock Werchter … en meer van dat . U was een fijn publiek!

Setlist: Naïviteit // Scheiding kerk en staat // De ogen van Jenny // Naar men zegt // Tegenstand = mooi // Wie danst er nog? // Adolescent Sex  (Japan cover) // Parvenu // Alleen te zijn en hoe er mee om te gaan // Alles half // Van God los  //
Encore: De stad kan zo koud zijn

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Monza
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9884-monza-29-06-2026?Itemid=0

Camilo Donoso
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9883-camilo-donoso-29-06-2026?Itemid=0

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)

Live Is Live 2026 – van 27 juni t-m 29 juni 2026 - Robbie Williams – Popentertainer bij uitstek!
Live Is Live 2026
Middenvijver Park
Antwerpen
2026-06-27
Erik Vandamme

Het concept van Live Is Live - vorig jaar een sabbat jaar - is lichtjes veranderd. De drie dagen zijn gebouwd rond een headliner, met enkele concerten die deels in dezelfde lijn op aansluiten.
Met maandag Iron Maiden en zondag Nick Cave and the bad seeds bleek het een schot in de roos. Op de eerste festival dag kregen we niemand minder dan Robbie Williams. Het was ook een beetje de heetste dag van de prille zomer, en met dreigende 'onweersberichten' die zorgden voor afgelaste festivals 'last minute'.
Ons respect gaat dan ook uit naar de duizenden fans die de hitte trotseerden, maar ook - en vooral - de vele vrijwilligers die zorgden dat de muziekliefhebber ondanks alles, toch een fijne concertdag konden beleven, steeds met de glimlach. Chapeau !
Wat de muziek betreft? Het werd al gauw duidelijk dat de meesten voor Robbie Williams waren gekomen, die zich naar goede gewoonte toonde als een entertainer 'pur sang'. Het werd een leuke dag met de andere acts erbij.

We pikten een stukje Cleymans & Van Geel (****) op als opener, die hun ervaring als theatermakers, TV persoonlijkheden en top talent als zanger/ entertainers toonden  voor een al matig opgekomen publiek. Hun set vol aanstekelijke songs met een hoge dosis humor, brachten alsof ze het voor een volledige festivalweide deden. Petje af!

De bekoorlijke Davina Michelle (****) had een heuse 'huiskamer' geïnstalleerd op het podium met zitbankjes en en staande lampen. Het zorgde voor een gezellig, 'cosy', knus sfeertje. Ook in de set kwam het tot uiting. Ze straalt zelfzekerheid en vertrouwen uit. Davina spreekt voortdurend haar publiek aan, gaat hen opzoeken en neemt iedereen mee in haar verhaal. Ze spoort de fans ook aan mee te zingen, en slaagt er mooi in.
Davina heeft al wat hits op haar naam staan, en is op weg een grote naam te worden in de pop scene.  Davina Michelle deed met haar huppelende act iedereen naar adem happen. Songs vanuit het buikgevoel. Klasse dame, zonder meer.

Ozark Henry (****) trotseerde evenzeer de hitte om zijn emotioneel beladen songs aan het brede publiek te brengen. Zijn warme stem en uitstraling deden de temperatuur stijgen. Opzwepende songs als “At Sea” en “I'm your sacrafice” deden iedereen zweven. Ozark Henry gaat zijn publiek ook letterlijk opzoeken. Muzikaal tussen melancholie, droom en groove, opwinding. Klasse ook wat hij bracht.

Op deze 'entertainment dag' mocht onze grootste Belgische entertainer niet ontbreken. Bart Peeters & De Ideale Mannen (****)hebben een rits hits uit, die elke Vlaming en Belg intussen wel kent. Bart en C° hebben een soort ‘jonge wolven speelsheid’. Een artiest met tonnen charisma verhalen vertellen. Aanstekelijke liedjes waarop de eerste danspasjes volgden en die door iedereen worden meegebruld. Sjiek.

We keken al een tijdje uit naar het duo Suzan & Freek (*****). Niet alleen om hun emotioneel beladen verhaal van het koppel, maar vooral ook hoe ze het in de nummers brengen vanuit hun gevoel. Persoonlijk weten ze de mensen diep te raken. Ondanks de wolk van weemoed, is dit geen volledige tristesse , maar ook één van hoop.
Suzan & Freek weten goed genoeg hoe pijn en vreugde zo dicht bij elkaar kunnen liggen, de ziekte van Freek staat in sterk contrast met de geboorte van hun kind. In hun bindteksten hadden ze het er ook over.
In hun songs zorgden ze voor knuffelmomenten en dynamiek. Op songs als “Niemand" had je de verwijzing naar de ziekte van Freek, waarbij hij het publiek opriep het leven te vieren. Op "NU en niet morgen" stonden we letterlijk met tranen in de ogen. Met “De Overkant” en “Honderd keer” werden de dansspieren dan aangesproken. Een mooie pianoballade, “Lichtjes branden” wisten ze ons diep te ontroeren. Wat een afwisseling in emotionele rollercoasters van het duo. Kippenvelmomenten pur sang!

Wat verpozing was meer dan interessant na deze magisch mooie set. Er was o.m. een tent waarin een DJ iedereen de mooiste tunes bracht. Het onderstreept de gemoedelijk, familiale  sfeer op Live Is Live.

Met de Sugababes (***) stond een heuse hit machine op het podium. Keisha Buchanan, Mutya Buena en Siobhán Donaghy hebben soulvolle vocals en een diva uitstraling. Soul r&b hiptop z’n best.
Ze kregen het publiek moeiteloos mee in hun hits van weleer. Het vrij nieuwe “Jungle” kwam niet echt binnen. Eigenlijk verliep de hele set wat stroef. Ingestudeerde danspasjes die zo uit een video tape op YouTube leken te komen, brachten ook niet veel soelaas. Gelukkig zorgden opzwepende songs als “Ugly” - met een sterk emotionele tongval -, “Round round” en “Push the Button” voor beternis. Sugababes tenden voor een nostalgische trip, maar in het geheel ietwat te gezapig, oppervlakkig om iedereen te overtuigen.

En plots kon je overal neerzitten, want iedereen ging vooraan staan voor Robbie Williams (*****) die zich profileerde als dé popentertainer bij uitstek. Al vanaf “ Let me entertain you” kreeg hij iedereen mee. Robbie sprak zijn publiek voortdurend aan , dolde met de muzikanten en zijn fans. Hij bracht covers die iedereen kan meezingen. Het lijkt een makkelijke weg zoiets, maar hij brengt het allemaal charismatisch , ludiek , ontspannen, waardoor je aan zijn voeten gekluisterd blijft. Het trio “Song/Seven Nation Army” - prachtige basloop - en “Livin on a prayer” waren er een schoolvoorbeeld van. “Rocket” en “Rock DJ” lieten dé crooner én de rock ster in Robbie Williams zien. Pure groovende, opzwepende (nostalgie) pop. Zijn langdradige bindteksten namen we erbij. Met knappe songs als “Relight my fire” en “Millenium” werd dit muzikaal gevoel nog eens beklemtoond.
Hij introduceerde zijn band op ee unieke wijze. Telkens werd er één voorgesteld bij een nummer, met een toepasselijke intro; o.m. een flard “Are You Gonna Go My Way”/“Another One Bites the Dust”/”Paradise city”/”Respect”/”YMCA”/”Bohemian Rhapsody”/”Hey Jude”. Eigenwijs, respectvol voor het originele. En uiteraard door iedereen meegebruld.

“Come undone” en “Kids” waren evenzeer sterk. Maar het mooiste moment was toch toen een zekere Eefke, een fan die vooraan stond, in de spotlight kwam op “She is the one”. Een mooi beeld op het scherm was het, waarvan iedereen even intens genoot. Op “My Way”, (opgedragen aan zijn vader) met beelden uit zijn jeugd, kregen we Robbie’s emotioneel kantje; hij betrok er zijn publiek bij. Om met het duo “Feel” en “Angels” af te sluiten.
Missie geslaagd in ‘let me entertain you', ‘the King of Popentertainment

In beeld @Live Is Live
PRESS - Dropbox
dag 1, dag 2, dag 3

Organisatie: Live Is Live (ism FKP Scorpio)

Turbonegro - Great Gigs In The Park 2026 – Een brok graniet

Er zijn zo van die bands die alle stormen, uit een diep dal kruipen en volle zalen hebben. O.m. door het opbouwen van een trouwe fanbase. De Noorse rockers van Turbonegro is er een mooi voorbeeld van. De Turbojugend (‘Turbojeugd’), de internationale fanclub van Turbonegro, heeft verschillende afdelingen over heel de wereld, die de band al sinds het prille begin op de voet volgen.
Actief sinds 1989 brengt de band een soort 'Death Punk', een wilde combinatie tussen hardrock, punk en rock-'n-roll. Intussen zijn er al wat line-up veranderingen geweest, en is de oorspronkelijke zanger Hank Von Hell overleden. De band staat er, onder leiding van bonkige frontman Tony Sylvester , ook bekend als ‘The Duke of Nothing’, echter nog steeds stevig als een huis. En hun fans waren er ook op Great Gigs In The Park. Al het ware vanuit alle hoeken van de wereld leken ze afgezakt naar Sint-Niklaas om er een wervelend rockfeestje van te maken. Turbonegro is nog steeds springlevend, zoveel is zeker!

The Sha-La-Lees (****) waren de support-act . Toen het optreden van Turbonegro last instant vorig jaar werd afgelast , waren ze ook voorzien. Er was al aardig wat publiek. Ze hebben ook al een pak fans.
The Sha-La-Lees werden in 2014  opgericht door gitarist en zanger Cedric Maes, eerder actief bij El Guapo Stuntteam en The Sore Losers en ook dj bij Radio Willy. Pure rock-'n-roll met een folky inslag. Een aanstekelijke sound , een energieke zang en de mondharmonica zorgen voor een zekere swing en zwier. Fijne opener.

Turbonegro (*****) vlogen er meteen in. “Hurry Up & Die” en “Back to Dungaree High” waren al twee uppercuts. Party. Het duurde niet lang of de eerste mosh pits en crowdsurfers ontstonden. Het publiek ging volledig overslag op het daarop volgende “Part III : Rock n Roll Machine” en “All My friends are dead”. Songs die nog steeds weerbarstig en speels werden gebracht als in de beginjaren.
Een band die speelt vanuit het buikgevoel. Los van het feit dat de oorspronkelijke zanger Hank Von Hell feitelijk onvervangbaar was, staat ook brulboei The Duke of Nothing als een brok graniet op het podium, te molenwieken met zijn armen of te zwaaien met een vlag. Turbonegro heeft er duidelijk zin in. Op “City of Satan”, “Boys from Nowhere” en “Prince of the Rodeo” ging het tempo nog meer naar omhoog. Even vreesden we zelfs dat het prieeltje letterlijk in elkaar zou stuiken.
Wat een energiebommetjes. Het  gaspedaal bleef ingedrukt tot “Get it On”, die de set overweldigend besloot.  We kregen nog “Special Education” met een korte toespraak in de bis, gevolgd door het door honderden meegebrulde “Fuck the world” en “I got Erection”. Als “The Age of Pamparius” maakte het plaatje compleet.
We waren op voorhand een beetje sceptisch hoe Turbonegro in deze bezetting er zou vanaf brengen, maar wat een chaotische 'deathpunk'-energie kregen we hier door de aanstekelijke  mix van glam, hardrock en strak muzikaal vakmanschap.
Ze slagen er ook op Great Gigs In The Park in door ironische theater te combineren met een verpletterend liveoptreden. Een brok graniet zondermeer!

Setlist: Hurry Up & Die // Back to Dungaree High // Part III: Rock n Roll Machine // All My Friends Are Dead // Sell Your Body (To the Night) // Hot for Nietzsche // Selfdestructo Bust // City of Satan // Do You Do You Dig Destruction // Boys From Nowhere // Prince of the Rodeo // Get It On //
Encore: Special Education // Fuck the World (F.T.W.) // I Got Erection // The Age of Pamparius

Pics hoempag @Tim Vermoens

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)

Werchter Parklife 2026 – Linkin Park, still alive and kicking …
Werchter Parklife 2026
Festivalterrein
Werchter
2026-06-28
Erik Vandamme

De organisatie van Rock Werchter kwam dit jaar ook met een nieuw concept, Werchter Parklife. Een festival gebouwd rond een één grote naam binnen de scene, met de focus op (alternatieve) rock. Met Linkin Park stond er een band op het podium die uit een heel diep dal is gekropen. Hoe vervang je een boegbeeld die het absolute gezicht was van een band, vroegen we ons luidop af toen Chester Bennington in 2017 overleed. Over Emily Armstrong als vervangster vlogen vooral op sociale media pro en contra’s door de lucht. De band heeft intussen bewezen er nog steeds te staan als een huis. Meer nog … Met een voorlaatste stop van hun 'From zero'-wereldtour hield Linkin Park opnieuw halt in Werchter.

Wij arriveerden net te laat voor de Franse formatie Landmvrks die ons vorig jaar met hun album ' The Darkest Place I've Ever Been' overstag maakte. Ze speelden scherp en snedig en zijn op Rock Werchter ook van de partij. Dan zijn we er!
Ook openingsact Phantogram misten we in deze case van aanvang .

Zwangere Guy (****) was een andere genre dan de doorsnee rock, die we vandaag kregen, wiens komst naar Werchter Parklife bij sommige fans de wenkbrauwen fronste. Nochtans is in de muziek van Linkin Park zijn er wat hip hop invloeden verweven. Dankzij de iconische raps van Mike Shinoda en scratching van DJ Mr. Hahn, combineert Linkin park net moeiteloos alternatieve rock, nu-metal met klassieke hiphopbeats, rhymes en turntablism. Dit even terzijde.
Zwangere Guy is een rasechte verteller, een rap poëet, een entertainer én een gevoelig mens, die goed met zijn publiek kan omgaan en hen tot ‘unite’, ‘verbinding brengt. “Gorik Pt 1” en “Wie is Guy” waren sterk . Zwangere Guy laat zich van zijn meest persoonlijke kant zien. De emoties in zijn vocals tonen aan dat hij meent wat hij zegt en zingt. Dit is het soort hip hop/rap waar wij ook overslag van gaan. Kommer en kwel, het bestrijden van demonen maken de brug naar een feestelijke stemming bij Zwangere Guy. “Papucho” zette de puntjes op de 'i'. Schitterend!

Met Clipse (***) stond een tweede rap/hip hop act op het podium Het duo Pusha T en No Malice hebben al wat in de scene bewezen. Dus dachten we, samen met het publiek hier een wervelend hiphop feest te zullen meemaken. Dat viel dik tegen. Er zat weinig ziel in hun hiphop style of music. Alles zat wat in diezelfde lijn, waardoor het gauw ging vervelen. Zelfs enkele kleppers van hen, die op herkenning applaus konden rekenen, brachten weinig soelaas.
Hier kon gerust een Belgische rock act gestaan hebben, die perfect aansloot op de closing bands

Niet getreurd, toen was er Papa Roach (*****) die ons vorig jaar op Pukkelpop sterk overtuigden en dit jaar opnieuw, in november, zullen te zien in zaal.
Na een knallende start met een nieuwe song “Even if it Kills me” haalde de band brutaal uit met “Bloodbrothers” en “Dead Cell”.  De drijvende kracht is zanger Jacoby Shaddix die alle hoeken van het podium opzocht, zijn publiek er telkens bij betrok, en hen deed meezingen en genieten. “Getting Away with murder” - door duizenden meegebruld – werd een eerste hoogtepunt.
Jacoby had er zin in, en port steeds zijn band en het publiek aan. Een wervelend nu-metal feest dus in rauwheid en opwinding.
Onder die stoere bast schuilt echter ook een gevoelig kantje, toen de zoons van Jacoby in  de spotlight kwamen op “See you in Hell” en “BRAINDEAD”. Het onderstreepte dat hij in de eerste plaats gewoon een papa is. Wat een emotioneel moment.
Papa Roach bleef doorknallen. Op “Help” met de vuist in de lucht, de tekst meebrullend die op het scherm verscheen. “Born for Greatness” was een volgende mokerslag.
De ode aan het nu-metal genre kregen we met “Blind/My Own Summer (Shove It)”/“Break Stuff”/”Chop Suey” hoefde misschien niet persé, maar zorgde er wel voor dat het publiek compleet overstag ging.
Het concert ging op hetzelfde elan door, tot de apotheose volgde met het onvoorwaardelijke “Last Resort”, waarbij de handjes in de lucht gingen en nog een keer alle registers werden opengetrokken. Wat een nu-metal uppercut …
Even bekomen was het, met een lekkere pasta en biertje…

De verwachtingen voor Linkin Park (****1/2) waren erg hoog gespannen. Een tiental minuten durende aftelling gebeurde op de tonen van “Duality” van Slipknot. De band haalde meteen verrassend, strak, vuurkrachtig uit met “Points of Authority”. Emily nam niet direct de bindteksten voor haar rekening, maar het was vooral Mike Shinoda die voor het nodige entertainment zorgde .
Echter, daar waar Chester al die aandacht - gewild of ongewild - naar zich toetrok, werd al vrij snel duidelijk dat elke schakel binnen Linkin Park nu nog belangrijker is geworden. Op “Up From the bottom”, “Somewhere I Belong” werd dat publiek nauw betrokken. Mike ging op een bepaald moment een jonge fan super gelukkig maken, door hem zijn pet te bezorgen; die jongen beleefde ‘the time of his life’.
Linkin Park heeft trouwens een opvallende jonge fanbase, aan de vele jonge fans met t-shirt te zien, al dan niet vergezeld van hun ouders, die ook wel uit de bol durfden te gaan. Linkin Park voor jong en oud dus.
We kregen knap materiaal, ''Burn it Down”, “Lying from you” en “Casulality”. De band houdt ervan ook buiten hun comfortzone te treden. “Numb” kreeg een reggae-eske versie. Het nieuwe “Heavy is the crown” werd door het publiek sterk ontvangen, een hit in wording … Kleppers waren natuurlijk “Bleed it out”, “Papercut”, “In the End” en “Faint” met veel confetti. Een waardig, overtuigend slot!
Linkin Park is still alive & kicking na het overlijden van hun spil Chester Bennington. Een muzikaal klinkende volmondige 'JA’.
Het event was al lang voor hun komst uitverkocht. De band werd zondermeer met open armen ontvangen. Wat een return, wat een come-back van deze Linkin Park. Deze Linkin Park 2.0 kon ons moeiteloos overtuigen. Eventueel scepticisme mag bij het grof vuil worden gezet.

Organisatie: Werchter Parklife (Live Nation)

Sun Kil Moon - Great Gigs In The Park 2026 – Mijmeren over ’t leven rond het kampvuur

Er waren meer zitplaatsen voorzien met hoge tafeltjes en stoelen op deze intussen 9^de avond Great Gigs In The Park; het had in grote mate te maken met de komst van verhalenverteller Sun Kil Moon. Een Amerikaanse folkrockband uit San Francisco, opgericht in 2002, een voortzetting van de opgeheven indie rock band Red House Painters.
Het is nu het project van zanger/gitarist Mark Kozelek die helemaal alleen op het podium stond op deze bloedhete avond.
Minder publiek dan anders, de intieme setting paste echter perfect als ’t gaat van mijmeren over ’t leven. Het publiek ging, naarmate de set vorderde, zo dicht mogelijk post vatten en hing aan zijn lippen. Het park werd er zelfs compleet stil van.

Maar eerst kregen we de jonge, talentvolle Blum (****). Op de website lezen we ‘Als Sound Track 2025-laureaat en resident in Het Depot komt Blum naar Great Gigs met songs die klein beginnen, maar opvallend dicht op de huid belanden.''
Op ontwapende wijze vertelt en zingt ze haar persoonlijk verhaal, zonder de controverse uit de weg te gaan. Een multi-gitaar instrumentaliste, die telkens een mooi klankentapijt creëert. De klankkleur wordt breder door keys en piano.
Vertwijfeling en humor kruisen elkaar, zachtmoedig, aanstekelijk, bij Blum, het is een gevecht tussen deze emoties. Een zelfconfrontatie. De response deed deugd.

Sun Kil Moon (****) - Mark Kozelek stond helemaal alleen op he podium, enkel met gitaar. Het gitaarspel , de vocals en zijn charisma zijn bepalend voor een sing/songwriter.
“Murals of Bruce Lee” en het prachtige “Carry my Ohio” zeten de avond alvast subliem in.
Sun Kil Moon heeft een ietwat 'grumpy reputatie', die doet denken aan een andere verhalenverteller Bob Dylan. Hij grapte met zijn publiek, en speelde zijn songs doorleefd Songs als “I watched the film the song remain the same” en het mooie “Can't live without my Mothers love” kwamen lekker binnen. Ontroerend, warmhartig en soms lekker strak uithalen.
Negentig minuten behield hij onze aandacht. In een badje van melancholie en weemoed gaat het van mijmeren over ’t leven rond het kampvuur. Folkrock op z’n best.
In de finale kregen we enkele uitschieters als “Somewhere”, een Leonard Bernstein cover en de Red House Painters song “Japanes to English”. “Mother and daughter” en “Alesund/Duk koo kim” waren binnen deze sing/songwritingstijl perfecte afsluiters.
Gezapig, eigenwijs, doordacht klonk het allemaal, integer, intiem als extravert

Setlist: Murals of Bruce Lee // Carry Me Ohio // I Watched the Film the Song Remains the Same// I Can't Live Without My Mother's Love // Richard Ramirez Died Today of Natural Causes // You Missed My Heart  (Mark Kozelek & Jimmy LaValle cover) // Somewhere  (Leonard Bernstein cover) // Japanese to English  (Red House Painters cover) // Dogs // Mother and Daughter // Alesund / Duk Koo Kim

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)