François De Meyer - Mensen bij wie - bij wijze van spreken - een hoek af is , intrigeren me het meest  en zijn voor de uitwerking van mijn projecten dan ook een ware inspiratiebron

Sommige mensen drukken een stempel op de muziek, zonder echt in de schijnwerpers te staan. François De Meyer is zo iemand die het reeds twintig jaar zo doet. De man heeft zijn eigen studio en is nu klaar met enkele projecten waarvan Soapstarter - die in 2007 met zijn debuut hoge ogen gooide - nu na dertien jaar een nieuwe plaat uitbrengt. Binnenkort volgen nieuwe releases van Raveyards en KYEM. We hadden in zijn mooie studio ook een gesprek over zijn tijd in New York en Londen. Zijn adoratie voor Prince, voorliefde voor Groove in de muziek. En zoveel meer.

Mijn eerste vraag, ik ben je naam wel eens links en rechts tegen gekomen. Maar ondanks al die verschillende (grote) projecten waar je aan meewerkte, ben je altijd een beetje op de achtergrond gebleven, is dat een bewuste keuze? Waarom?
Ik ben niet iemand die per se in de spotlight moet staan. Bij mij gaat het eerder om het project, daar schep ik voldoening uit. Als de mensen het project waar ik aan werk, appreciëren. Ik heb nooit die drang gehad, wel de drang om muziek te maken. Soms komt dat wel eens boven. Is dat een probleem nee? Ik ben blij met het traject dat ik heb gegaan. Ik kan leven van mijn passie, ik heb een eigen studio , wat wil je meer.

Ik vind , om daar wat op voort te borduren, indien mensen als jou Amerikanen of zo waren, jullie beroemd zouden zijn, steekt dat niet?
Dat ligt een beetje aan die typische Belgische mentaliteit. Ook in de media. De Belgische stem is een strenge stem. Veel Belgische artiesten van top niveau komen overal in de wereld, optreden in grote zalen en worden in het buitenland zelfs op de radio gedraaid. Hier lukt dat niet altijd. Het ligt dus aan die typische Belgische mentaliteit. Laat het ons daar bij houden.

Iemand als Maurice Engelen vind ik een voorbeeld daarvan. Met zijn projecten erg bekend in het buitenland, maar hier valt dat moeilijk
Ja, en in de huidige tijd een band als Stavroz … die hebben een gouden plaat in Franrijk, spelen in Turkije voor 8000 man, maar hier komt dat bijna niet van de grond. Toch wel zeer opmerkelijk, maar het is dus van alle tijden wat ons land betreft.  

François, na twintig jaar activiteit als producer, muzikant en zoveel meer . Wat zijn de hoogte- en diepte punten?
Hoogtepunten? Met Raveyards in De Sint-Jacobskerk voor 800 man rondom ons spelen, is een hoogtepunt. Ook ons festival GHOST dat we mogen organiseren. Zo nog een voorbeeld, een beat battle in NewYork tegenover allemaal ‘blacks’ die me gingen afslaan. Ik heb die battle gewonnen, weer een super moment. Als kleine Belg tussen al die hip hoppers. Ik ben niet in elkaar geslagen, maar het was zeer spannend.

Je hebt vijf jaar in London – waarbij je de opkomst van de subgenres in de elektronische muziek van dichtbij meemaakte - en twee jaar in New York – waar je  dus deelnam aan hip hop beat battles. Vertel ons eens iets meer over die tijden?
In Londen voel ik me op puur muzikaal vlak echt thuis. Ik ben een echte Europeaan, hoewel ik ben opgegroeid met Amerikaanse Blues. Er komen zoveel mooie dingen en muziek van UK en daar voel ik me dus heel goed thuis. New York is wat mij betreft het mooiste voorbeeld van hoe de wereld in elkaar zou moeten zitten. Ze maken geen onderscheid in kleur, religie en wat weet ik veel. Mensen zijn verdraagzaam, luisteren naar wat je te vertellen hebt. Velen hebben van New York een verkeerd beeld, maar ik was daar diep van onder de indruk hoe mensen daar gemoedelijk met elkaar omgaan.. Ik raad de mensen aan om daar eens een hele periode te vertoeven. Ze zijn wel kort en willen weten wie je bent, ze interesseren zich in jou als muzikant. Ik heb vooral op menselijk vlak zeer veel bijgeleerd in New York.

Wat al die verschillende projecten verbindt - naast het cliché van de liefde voor muziek - is energie, plezier en intensiteit. Muziek is bij De Meyer nooit vrijblijvend, las ik ergens. Mee eens? Wat is je mening hierover?
Wat al die projecten, en dat zijn inderdaad heel uiteenlopende, met elkaar verbindt , is niet zozeer liefde voor muziek. Die is er ook uiteraard. Maar vooral dat ik het nodig heb. Om voortdurend met van alles bezig te zijn. En om afgewerkte producten af te leveren. Ik heb eigenlijk nog zoveel duizenden dingen liggen waar ik voorlopig nog niets mee heb gedaan. Daarom is de tijd gekomen om nu eindelijk enkele projecten volledig af te werken.

Je bent ook klein begonnen?
Ik heb vijftien jaar tussen mijn instrumenten geleefd en zo langzaam op gebouwd. Ik kan niet stil zitten, en dat werpt zijn vruchten af nu.

De reden van dit interview zijn de vele projecten waar je aan bezig bent, maar vooral die recente releases die nu eindelijk klaar zijn. Soapstarter, Raveyards en KYEM.
Wat Soapstarter betreft , heeft het dertien jaar geduurd voor er een opvolger kwam, is er een reden waarom het zo lang heeft geduurd?
‘life’, het kwam er tot nu toe niet van. Ik had gewoon het gevoel dat nu pas de tijd gekomen is om er weer eens iets mee te doen met Soapstarter, naast al die projecten. In 2007 had ik ondanks het succes van dat debuut nog niet het gevoel er klaar voor te zijn, nu dus wel. Het was ook een buitenbeentje tegenover mijn andere projecten. De tijd is gewoon rijper. Ik ben meer gesetteld in het leven. Zeker die positieve energie  die iedereen nu kan gebruiken.

Bij dat debuut waren er verwijzingen naar de Funk van Prince, die geest van Prince keert terug op de ‘Sudden Moves’ vind ik, wat is je mening?
Dank voor het compliment. Want Prince is wel een van mijn grote helden. Op de plaat die in 2021 verschijnt, zal die Prince invloed er nog wel wat meer inzitten dan nu. Voor mij is , zowel bij Soapstarter als bij voorkeur al mijn projecten , de Groove zeer belangrijk. Als het niet groovy klinkt, haak ik al af. En dat groovy vind je zeker terug bij een artiest als Prince.

Wat me ook opvalt, al die projecten zijn zo uiteenlopend. Zo is muziek van Raveyards letterlijk een rave die in je hoofd ontstaat, en zorgt voor een dansfeest voor de ziel. Mee eens?
Absoluut. Het is ook een concept dat blijft evolueren. Het gaat bij Raveyards duidelijk om de evolutie van de klank.

Hoe is die samenwerking voor Raveyards met Brent en zo eigenlijk ontstaan ?
Door die muzikaal elektronisch projecten van hem zijn we elkaar dus tegen gekomen. Die jongens zijn natuurlijk veel jonger, maar de energie die ze uitstralen is een opsteek geweest voor Raveyards.

Kyem zweeft tussen sensuele pop en zijdezachte R&B. Tim De Gieter is ook zo een muzikant die van veel markten thuis is, hoe is die samenwerking ontstaan want die komt toch uit een heel andere wereld?
Ik kende hem eigenlijk al, de persoon sprak me wel aan. We hebben samen naar muziek geluisterd. En ik was onder de indruk omdat hij die R&B het beste van al vond. Dat verwonderde me gezien de paden die hij bewandelt, hij daar samen wel iets wou mee doen. Ook een harde werker. Hij heeft het ook druk in zijn studio en zo, maar we hebben dit project toch kunnen afwerken.

Ben je bewust op zoek naar mensen die buiten de lijntjes kleuren?
Niet bewust, maar ik kom er altijd op terecht. Mensen bij wie - bij wijze van spreken - een hoek af is , intrigeren me het meest  en zijn voor de uitwerking van mijn projecten dan ook een ware inspiratiebron.  Daardoor kom ik dus ook steeds die types tegen. Dat zijn doorgaans ook meestal lieve en zeer actieve mensen. Diezelfde mensen passen ook bij de persoon die ik zelf ben eigenlijk. Daardoor is de cirkel rond.

Ik heb dat gevoel bij Bowie, mijn grote held, iemand die voortdurend op avontuur trekt als een kameleon. Maar dat is , eigenlijk met Prince ook het geval
Wat Prince heeft gedaan , is dan ook ongelofelijk. Als er een artiest is die bewust buiten die lijn kleurt , was hij het wel. Ik heb hem een zevental keer live gezien. In Londen en in New York en ook een paar keer in Gent, shows die in je geheugen gegrift staan. Ook ging hij soms onherkenbaar een beetje bas spelen in het voorprogramma. Die man was gewoon zo veelzijdig en zo intens bezig met muziek. Hij was dus ook een inspiratiebron om het zelf ook zo aan te pakken, of met zulke soort mensen samen te werken.

Zijn er nog andere releases die klaar liggen? Vertel er gerust meer over? Over GHOST
Over GHOST wil ik toch wat vertellen. Dat is een festival dat ik organiseer samen met Louise Marie en Stefan Bracke  Eigenlijk is dat een uit de hand gelopen project. We wilden met Raveyards bewust op tot de verbeelding sprekende locaties optreden. We stonden in het verleden teveel waar we niet echt thuis horen. We wilden onze locaties zelf kiezen. In kerken, kelders of zo. We hebben ook Deep in the Woods gedaan. Sommige andere bevriende artiesten wilden graag komen spelen. Het festival wordt georganiseerd eind januari. Het gaat door op vele locaties in Gent. We doen in oktober ook iets in het kader van het filmfestival. Tussen 16 en 24 oktober in de Vooruit, Gent.
*Ghost is een Carousel / wandeling , waar  het publiek naar een andere locatie wandelt en overal een performance (zowel muzikanten, bands, kunst, dance , toneel , etc..) mee maken op hun traject . Maar het is 1 performance per moment zodanig dat heel het publiek het kan zien. Dat hebben we al nu ongeveer een 25 tal keer gedaan op plaatsen zoals Handelsbeurs, de Vooruit , Sint-Jacobskerk (Gent) , De Singel, Uud postgebouw (Antwerpen), Recyclart (Brussel) , Stuk (Leuven) , enz.. We hadden Italië dit jaar maar door Corona zal het (hopelijk) voor volgend jaar zijn.
Over Ghost Vooruit 16-24 oktober : Het is Ghost in samen werking met de Vooruit voor Videodroom , een evenement rond de film “the shining” van Stanely Kubrick die dit jaar zijn 40 jaar mag vieren. We kapen de hele Vooruit! En we gaan er deze keer een social distancing event van maken! Er mag om de 3 minuten ofzo 1 persoon naar binnen , en we maken van de Vooruit een lekker spookhuis met allemaal pré opgenomen performances die we overal in de zaal en in de wandelgangen zullen projecteren.  Dat belooft iets heel unieks te zijn ! 
Artiesten die er zullen te zien zijn : Laima (vrouw van Igor Cavalera , Christeene (Amerikaanse artiest) Siegfried Burroughs , TTBWRS , SHHT , Jong Gewei , Winne Clement, Stef van Looveren en herrenschelde en Audiotheque sound installaties.

Door die corona tijden is er veel in het water gevallen, o.a. die releases die zijn uitgesteld; welke waren de andere plannen nog?
Er zijn wel dingen in het water gevallen. Maar persoonlijk heb ik genoeg projecten, en er zijn nog… Veel van mijn collega muzikanten , concert promotors of personen die live evenementen doen , zien echter zwarte sneeuw en daar ben ik toch wel heel bezorgd over. Het ging wellicht een heel ander jaar worden. Maar wat me het meest pijn doet , is collega’s die nu geen perspectief hebben. Onze sector zit op zijn gat, en dat is enorm frustrerend en veel erger dan ik dacht eigenlijk. Als al de grootste aan het kapot gaan … Ook vanuit de overheid komt er weinig hulp. Eerst is er de besparing op de cultuur sector, en nu komt er ook weinig beweging vanuit de overheid om hulp te bieden aan deze sector die aan het bloeden is toch.

We moeten terug meer underground?
Daarom is een project als GHOST ook belangrijk, dat we artiesten een kans geven om op een speciale locatie te kunnen optreden voor honderden mensen. En daardoor krijgen die bands, die door die corona het moeilijk hebben, toch een beetje aan de bak.

Een ander project waar je ook aan bezig bent , is de muziek voor Tom Waes’ ‘undercover’ ; vertel er eens iets meer over?
Het is een project die we met Audiotheque aan het doen zijn, een langspeelfilm … altijd een droom geweest trouwens. We hebben al een paar kortfilms gemaakt maar een langspeel is echt next level.

Mijn laatste vraag François. Zijn er nog dingen die je absoluut eens wil doen? Zijn er na al die jaren nog ‘doelen’, een soort einddoel dat je wil bereiken voor het einde der tijden?
Film muziek eigenlijk. Ik ben ook met visuele projecten bezig, en heb wel contacten in dat wereldje. Maar film muziek spreekt me wel aan , en in die richting heb ik wel een wishlist. Er is nog zoveel dat ik wil en kan doen. Nee, rust is een woord dat ik zelfs niet kan schrijven eigenlijk.

Bedankt voor dit fijne gesprek. Geef hieronder gerust enkele links naar je projecten toe waar onze lezers je gemakkelijk kunnen vinden.

Serpent Omega - About live streaming shows: I´m not against it at all we are discussing some kind of outside forest gig that we might end up live streaming while we are at it

Serpent Omega is een Doom/sludge band uit Zweden die sinds 2011 de bossen in Stockholm en omgeving onveilig maakt. Er zitten namelijk veel rituelen verborgen in de muziek van de band; iedereen die houdt van een beetje Folklore binnen die muziekstijlen, zou moeten over de streep getrokken worden. Dat was al het geval bij hun debuut ‘Serpent Omga’ in 2013, ook op hun opvolger die nu in september op de markt komt, ‘II’ , is het de rode draad .
We hadden een gesprek met gitarist Johnson en uiteraard ook over hoe hij en de band omgaan met deze bijzondere tijden waarin we leven.

For those who don't know the band, who are Serpent Omega? How did everything start and does the name have a certain meaning?
Jonsson: We are a band from Stockholm, Sweden but originally 3 out of 4 members are from Uppsala. It started out with me and Brief and a drummer named Clarence who was my girlfriend’s brother, we got it touch with old friend Urskogr and then we changed drummer to Brief’s brother in law Sakke instead and recorded the debut album “Serpent Omega” and released it in 2013. The name is a Ragnarök reference and Ouroboros reference as well. We thought it kind of described the genre too.

I don't like to pigeonhole - don’t know the right term in English -  bands, but when it comes to radio or concert promoters it is interesting to know How would you describe your music style yourself?
Jonsson: Pigeon what? Haha… well yes, speaking of genres I think it’s mainly a mixture of Black, Death, Stoner, Sludge, Doom- Metal. Somebody said NWOBHM too. We are accepted to playlists under all those genres too so it makes us a bit special I would say.

The first and self-titled album was sold out in a few months back in 2013. How where the reactions of media and fans?
Jonsson: The reactions was great really, that album had a great timing. And it opened a lot of doors for us.

What bands would you say influence the Serpent Omega sound?
Jonsson: Black Sabbath, Sleep, Kyuss, High on Fire, Dissection, At the gates, Dismember, Entombed, Abuse, Tragedy to name a few. A lot has changed in the meantime.

A lot has changed in the meantime. What has been the biggest change for you personally since the early years?
Jonsson: Not much except I am a father now but I wouldn’t say that made me less productive since it made me more value and more carefully manage time.

4 September there going to be the next album ‘II’ what are the expectations of this album?
Jonsson: The expectations are high because our label has done a great job of hyping the release but I am at most carefully positive. For many years since the last album I wasn’t even sure there would be an “II”. The album has been followed by bad luck.

I have to admit I haven't listened to the new record yet. Get me to do it? Why should I buy this disc?
Jonsson: I think it is worth the value of about 4 beers. It will last much longer at least! And it’s a great looking piece of art made by vocalist Urskogr. Sounds good too.

The death/doom single “Land of Darkness” is the second single out and is a showcase for vocalist Urskogr’s rasped and guttural delivery, filthier than ever but tempered by clean passages, adding elements of both strength and vulnerability which only deepen the overall sense of a looming end.
Is there something like a reason why?
Jonsson: Land of Darkness kind of wrote itself in one rehearsal. It is straightforward and uncomplicated. But yet it doesn’t only showcase Urskogr but the whole band. It kind of sums up what “II” is about.

https://www.youtube.com/watch?v=l2D_WHjjZ0M

Serpent Omega recently got a new drummer, Peter Stjärnvind, a.k.a Fast Feet Pete, who we know from Entombed, how did that collaboration come about?
Jonsson: Yeah and Nifelheim and many more. He is a great drummer with a brutal yet dynamic and tasteful playing style. So actually he is a perfect fit for us, but the main reason is that he is married to Urskogr.

I suppose your plans have also been rejected? Although the lockdown in Sweden was much less strict. Nowadays bands present their new record via live streaming, because of the lack of real concerts, how do you feel about that?
Jonsson: Well it didn’t hurt us so much until basically now. We said a long time ago we wont play live again until the album is out. So right now we had to cancel our release party gig and also a great festival (Macken) we were booked for was cancelled. Live streaming is not something. I personally would be interested in looking at but I know that many are. I´m not against it at all we are discussing some kind of outside forest gig that we might end up live streaming while we are at it.

How do you think the cultural sector will survive this crisis?
Jonsson: Underground promotors didn’t survive before the crisis even so luckily that will still be the same after, but the semi big and big fish will probably have a hard time yes, I think some law changes are coming soon though at least in Sweden.

What are the further plans after this crisis? Is there also something like an end goal, what is the ultimate ambition of this band?
Jonsson: I have to say, there is nothing here right now that makes it a crisis. Sweden is different I know. There a lot of bigger crisis in the world and if you are not 80 plus you don’t have to worry so much about this one. BUT if you are risk group that really sucks for you so be very careful. We don’t have an ultimate ambition but we would like to play some more gigs because we miss it a lot. Make a third album in less than 7 years this time! Haha

Are there any important announcements to our readers? do not hesitate to tell us.
Jonsson: Yes we have many important announcements on Myspace. We are trying to build up our Facebook and Instagram too so help us with that please.
https://serpentomega.com/  (website)
https://www.facebook.com/serpentomega/ (facebook)

Photo homepage @ Jonas Husbom
Thanks for this nice interview, hope to see you guys soon on stage in, or near, Belgium

We schrijven eind januari, Ancienne Belgique in Brussel. 'The Sound of the Belgian underground' … van Corona was er geen sprake. Of het was nog ver van mijn bed show. Op dit festival deden we verschillende ontdekkingen. Eén daarvan was de jonge, talentvolle artieste Chibi Ichigo. Over haar optreden schreven we: ''Chibi kan met deze aanpak een leuke club doen zweten, maar ook een volledig Sportpaleis omzetten in een kolkende massa dansende lichamen. Ze heeft het gewoon in zich om groot te worden, want ze beschikt over een charisma dat je zelden tegen komt. Deze dame brengt trouwens het soort hip hop vanuit het hart in die stijl, daarvoor krijgt ze een sterretje meer op haar plantsoen.''
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/77094-the-sound-of-the-belgian-underground-2020-de-vinger-aan-de-pols-van-de-belgische-underground-anno-2020.html
Nu verscheen haar EP 'Bloei'.
Chibi stelt zich zeer naakt en kwetsbaar op en zingt haar teksten in het Nederlands. Maar toch straalt ze eveneens enorm  veel moed en kracht uit, het is dus niet zo dat ze , door zich kwetsbaar op te stellen, het kopje laat hangen. Daarmee geeft ze subtiel een boodschap mee die perfect past binnen de tijden waarin we leven. Ondanks de moeilijkheden, kijkt ze met het hoofd omhoog. Dit blijkt al uit de eerste song “Verkeerde bocht” waar de zangeres je een spiegel voorhoudt, maar dus ook een boodschap van hoop meegeeft. Dit niet zozeer door enkel en alleen de tekst, maar  ook door de manier waarop ze haar songs drenkt in melancholie waardoor je hart wordt verwarmt , zonder al te melig en klef te gaan klinken. Dat zet Chibi Ichigo in de verf op “Bangzoet” . We citeren even '' In BANGZOET benadrukt ze dat contrasten en vergelijkingen, aspecten zijn in ieders dagdagelijks leven , en vergroot ze dit fenomeen uit”. Ze bezingt dus niet enkel haar, maar elk z’n dagelijks leven in deze tijden. Een boodschap die verder doorklinkt op de daarop volgende songs “Poka” en "Wie is de wolf'”.
Besluit: Chibi Ichigo levert met de EP 'Bloei' een boodschap van hoop af. Ze bewandelt de dunne lijn tussen weemoedigheid en melancholie door je een krop in de keel te bezorgen, maar ook de positieve noot brengt licht aan het eind van de tunnel. Een boodschap die we in deze bijzondere tijden waarin we leven dus zeer goed kunnen gebruiken. In navolging van bijvoorbeeld Zwangere Guy brengt ze een soort hiphop/rap met een duidelijke boodschap, waardoor ze een heel ruim publiek van muziekliefhebbers en fans van die stijl over de streep kan trekken. Dat zette ze eigenlijk al in de verf met o.a. dat live optreden in AB in januari. Dat blijkt uit deze mooie parel van een EP; een parel van een schijf,  een hip hop artieste wie we een gouden toekomst voorspellen.
Tracklist: Verkeerde Bocht 03:03 Bangzoet 02:47 Bloei 03:04 Poka 02:41 Wie is de Wolf 03:19

Bendida is een fantasie/power metal act uit Bulgarije. De band zag het levenslicht in 2008 en bracht ondertussen een debuut op de markt 'Goddess of the moon' in 2017. De band wordt omschreven als fantasie en power metal, maar hen in een hokje duwen, is de band tekort doen. Vooral hoor je een formatie die van vele markten thuis is, en graag buiten de lijntjes van de muziekstijlen kleurt. Met 'First of the heroes' zet Bendida dat stevig in de verf.
We dienden de schijf eigenlijk in zijn geheel te beluisteren, omdat er - zoals dat vaak gaat met deze soort metal - een verhaallijn inzit. Het leest dan ook als een spannend boek, elke song ademt iets heroïsch uit, en dat prikkelt de fantasie van de luisteraar voortdurend. Opvallend is de kruisbestuiving tussen typische gitaar- en drum lijnen, met een streepje viool en een klassieke muziek touch die we wel kunnen appreciëren.
De kers op de taart wordt echter gevormd door een uiteenlopend stembereik , dat varieert tussen opera en klassieke muziek, gekruid met de nodige metal ingrediënten die de haren op je armen doen rechtkomen. Voor je het weet ben je aanbeland in een mythische wereld waar een voortdurende strijd wordt geleverd tussen wezens uit de onderwereld en het licht. De mythische verhalen van vampiers, weerwolven, heksen en andere wezens uit de diepste bossen halen we ons dan ook prompt voor de geest.
We schreven het al, deze schijf dien je echt te lezen als een spannend boek. Daarom is het ook onmogelijk om elke song apart te omschrijven, omdat elke song een andere bladzijde vormt binnen het sterke verhaal.
Besluit: Bendida is dus vooral een band die buiten zijn comfortzone durft te treden, en letterlijk op avontuur trekt. Een avontuur waarbij een sprookjeswereld voor je open gaat, die de fantasie prikkelt tot het oneindige. Van  elke bladzijde die je omslaat word je geconfronteerd met een volgend spannend hoofdstuk, dat eindigt in een 'nieuwe wereld'. Nergens valt er een speld tussen te krijgen, en de spanning is dan ook van begin tot einde te snijden. Dankzij het combineren van zoveel uiteenlopende vocale en instrumentale contrasten, blijf je dan ook geboeid luisteren en kan je op het puntje van je stoel genieten.
Het zorgt dan ook voor een kleurrijke en zeer gevarieerde schijf, die bovendien zo verslavend op je gemoed inwerkt, zodat je nooit genoeg krijgt van de film die voor je geest verschijnt en die je wil herbeleven tot het oneindige.

Tracklist: Enter the Sanctuary 02:08 Legend of Gilgamesh 05:37 Hunt the Hunter 03:55 Vampires' Ball 04:36 Beast and Man 06:27Desolated Sea 04:32 Music of the Spheres 04:34 The Fern Flower 05:22 Lady of Eternal Winter 04:01 Dawn of Man 01:12 Civilization 04:33 Middle Ages 02:59 Apogee  01:10 instrumental Demolition 02:31 The New World    03:06

Fantasie metal/power metal/folk metal
First Of The Heroes
Bendida
Psychosounds music/Metalmessage Global PR
 

Soapstarter is een van de vele projecten rond Francois De Meyer. Hij heeft als producer en muzikant sterk zijn stempel gedrukt op het Belgisch muziek gebeuren, gedurende de laatste twintig jaar. Soapstarter zag het levenslicht in 2007. Het debuut 'Naked Wheelz' werd een succesvolle plaat. De band werd twee maal ‘band van de week op Radio 2’ en speelde op alle grote zomerfestivals.
Het was lang wachten op het vervolg. Maar nu dertien jaar later is de tijd gekomen. Corona zorgde voor vertraging, want de plaat moest eigenlijk eind april op de markt komen. Uitstel is geen afstel, en onlangs verscheen 'Sudden Move' , een echter feelgood schijf die een glimlach op de lippen tovert, zonder klef te gaan klinken.
Wat die funky en happy aankleding betreft, is er niet zoveel veranderd. Dat hoor je al aan “Say Nothing”. Een zomerse song die je doet verlangen naar defestivalweides, waar je gaat zweven over het grasplein door die bijzonder aanstekelijke sound van Soapstarter. Helaas zijn er geen festivals deze zomer, maar we sloten de ogen en voelden ons wegglijden naar die vele festivals waar het fijn vertoeven is.
“Siblings” is weer zo een song waarbij je een gelukzalig gevoel voelt opborrelen, wederom zonder klef te klinken. Dat laatste blijven we benadrukken. Omdat Soapstarter het soort pop brengt dat aan je ribben kleeft, de emoties en melancholie voelen warm en echt aan. Dat trekt ons nog het meest over de streep. Catchy percussie, een zalvende stem en gitaarlijnen die op de dansspieren inwerken zijn een rode draad op “Rescue” en “Westar”.
De bijzonder funky manier waarop Soapstarter na dertien jaar weer een beetje echter de zomer doet binnenwaaien in de huiskamer, dat kunnen we in deze barre tijden zeker gebruiken.
Besluit: Het was lang wachten op de opvolger van 'Naked Wheelz' maar het nieuwe funky pop pareltjes van Soapstarter 'Sudden Moves' - goed gekozen titel trouwens - was het wachten meer dan waard. Soapstarter pikt dan ook gewoon de draad op waar ze dertien jaar geleden zijn gestopt, en doen daar een paar leuke schepjes bij. Het schijfje voelt aan als een knuffel, een stevige arm om jou heen , die je hart verwarmt en je ziel tot rust brengt. Uiteraard terwijl je - inderdaad - zweeft over de dansvloer, tot de vroege uurtjes. Want deze plaat werkt aanstekelijk op die dansspieren, op een wijze zoals Prince dat ooit deed.. In 2007 werd de link al gelegd naar Prince. Dertien jaar later is Prince er helaas niet meer, die link is er - heel subtiel - echter nog steeds.
Tracklist: Say Nothing  - Siblings  -Rescue  - Westar

Funky pop
Sudden Moves
Soapstarter
Eigen Beheer
 

Philippe Guislain is een man die van vele markten thuis is. Hij bracht muziek uit als Picturesque en met Teledroom, als duo met Wio van Portables. De laatste jaren hield hij zich bezig met maken van soundscapes en beeldend werk. We keren echter terug naar de jaren '90 en citeren uit de biografie die te vinden is op de soundcloud pagina van de man: ''Diep in de jaren negentig was hij evenwel actief als de niet-traditionele Engelstalige singer-songwriter The Ordinary Seaman. Geïnspireerd door de plaat 'Stereopathetic Soulmanure' van Beck nam hij in die tijd heel wat cassetjes op vol lo-fi, indierock en geluidsexperimenten. Meer dan tien jaar lang zou deze zingende zeeman het land rondtrekken met zijn muziek."
Voor zijn nieuwste schijf 'The Only River' selecteerde hij veertien songs uit het oeuvre van The Ordinary Seaman. Hij nam ze volledig opnieuw op, met respect voor het origineel.
Veertien warme songs die een kampvuur- of een huiskamergevoel geven, zoals je wilt. Dat schotelt Philippe je voor, maar er is veel meer aan de hand , zo zal later blijken. De gezellige sfeer, waardoor je tot volstrekte rust komt , merk je al op bij opener “By Myself”. Geruggesteund door een twinkelende gitaartje, worden daarbij geen geluidsmuren afgebroken maar wel harten geraakt. Zonder al te klef te gaan klinken, straalt die schijf over de hele lijn een soort warmte uit die je gemoed tot complete rust brengt. Het is vooral die zalvende stem van Philippe die aanvoelt als een deken tegen koude dagen en nachten,. Dat wordt verder in de verf gezet op de songs “Eyes on the back”, “Sometimes to loses” en “The only river”. Dat is de rode draad op de volledige plaat. De rustige voortkabbelende sfeer die je over de hele lijn tegemoet komt, zal bij sommige luisteraars best saai  overkomen. Maar het is net doordat  Philippe die warmt en rust overdekt met subtiele experimentele soundscapes ,die hij voortdurend uit zijn hoed tovert, dat je aandachtig blijft luisteren en genieten.
We raden de luisteraar aan deze plaat niet oppervlakkig te beluisteren, maar van je buikgevoel uit te gaan; durven de valluiken ontdekken die Philippe Guislain bewust uitstalt in zijn songs. Luister maar naar een song als “Hiding” of “Walls in my room”, waarop de man je dus zeer bewust op het verkeerde been zet en bij sommige dus dewenkbrauwen zal doen fronsen.
Wat ons betreft is het echter net het sober ingetogen , het zalvend en verdovend mooie overdekken met voldoende soundscapes waarbij Philippe dus duidelijk buiten de lijntjes durft te kleuren, dat ons over de streep trekt.
Besluit: Veertien ingetogen songs die zoveel warmte uitstralen dat de temperatuur in de kamer stijgt naar een kookpunt, dat krijgen we hier.  Dat zorgt ervoor dat je , eens onder hypnose gebracht door de zachtmoedige stem van Philippe, wegzweeft naar oorden waar het altijd fijn vertoeven is. Bovendien maakt Philippe op een heel subtiele wijze de ontdekkkingsreiziger in ons wakker, waardoor we compleet zen , vertoeven in - inderdaad - de meest gezellige hoek van de kamer.

https://philippeguislain.bandcamp.com

Tracklist: By Myself 02:10 Eyes On Her Back 02:40 Something To Lose 03:05 Eh, Joe 05:04  I Live In a Mansion 02:45 The Only River 03:13 No Morality 03:34 Nothing So Beautiful 01:45 My Guitar Flies To Heaven 02:30 The Tragedy 03:15 Chorals, Dolphins and Whales 03:07 Poetic Soul 03:09 Hiding 01:58 Walls In My Room 05:02

Sing-songwriting/lo-fi/indie
The Only River
Philippe Guislain
Song and Dance Productions
 

MOIN is het project rond Moin Farooqui. Drummer en producer van de uit Indië afkomstige thrash band Carnage Inc. Maar ook bezieler van zovele andere projecten. In en rondom Indië heeft de man zijn stempel voldoende gedrukt, nu is het tijd om ook de wereld te veroveren. MOIN bracht onlangs zijn solo plaat op de markt die omschreven wordt als een mengelmoes van post rock, metal maar ook hip hop, als even invloedrijk. In elk geval levert de man een instrumentaal pareltje, in alle kleuren van de regenboog.
Het concept ontstond in februari dit jaar, en sluit aan bij de lockdown en pandemie die we nu beleven. Meer nog , de song “Seclusion” betekent niets meer en minder dan 'lockdown' en kwam op de markt in april. Het resultaat is een kleurrijke mengelmoes die uiteenlopende emoties doet opborrelen, die dus aansluiten bij het gevoel dat toch overheerst in deze barre tijden. Woede, ingetogenheid, verdriet, gelatenheid maar ook telkens dat straaltje hoop.
Je voelt gewoon dat MOIN de actualiteit bij de horens vat en er puur instrumentaal iets mee doet, wat je in gelijk welke taal begrijpt. De enige voorwaarde is dat je als luisteraar niet alleen met het gehoor naar deze schijf luistert, maar vooral op je buikgevoel afgaat. “Meditate” start op een rustige wijze, de ingetogen manier doet je tot rust komen. In de verte horen we subtiel een streepje Pink Floyd passeren. De scherpe kantjes gaan er gauw af als alle registers worden open getrokken en je in een wervelstorm terecht komt.
Een uitweg naar het normale leven zorgt voor frustraties die MOIN met “Seclusion” letterlijk door je strot ramt, om daarna weer zalvend ervoor te zorgen dat je die zon ziet schijnen achter de  donkere wolken. 
MOIN laat zich voor dit project omringen door talentvolle muzikanten met wie hij heeft samengewerkt in het verleden; daardoor wordt een technisch perfect product afgeleverd, waar geen speld valt tussen te krijgen. En toch blijft de intensiteit bewaard, waardoor het geen routineklus is geworden maar eerder een spontane jam sessie waar dus zeer bewust op dat buikgevoel wordt ingespeeld. Luister maar eens naar de golvende bewegingen, van snel tot ingetogen, van “Nightwalk” tot afsluiter “EknaviSubah”/
Besluit: MOIN speelt met deze titelloze parel duidelijk in op het gevoel dat nu in deze rare tijden. Hij levert een kleurrijk palet af dat zoveel intensiteit bevat , die je als luisteraar weemoedig en stil maakt , maar ook  in woede doet uitbarsten, waarbij je zin krijgt om alles rond je heen te verpletteren.
De rode draad op de plaat is vooral hoop, enorm veel hoop op betere tijden. MOIN bewerkstelligt het puur instrumentaal. Want zonder de kracht van een tekst of een stem kom je in een wereld terecht waar de luisteraar zijn weg moet vinden in de taal van instrumenten. Je dient dus vooral je fantasie te laten inwerken. Een taal, enkel verstaanbaar voor zij die durven op dat buikgevoel afgaan. Dan pas ontdek je waar MOIN het echt over heeft.

Tracklist: Meditate 04:10 Seclusion 05:00 Claycrown 05:01 Nightwalk 04:38 EkNayiSubah (meaning "Anewdawn") 05:32

post rock/metal/indie
MOIN
MOIN
Eigen Beheer
 

KREGEL is een formatie die schatplichtig is aan de punk en postpunk van de jaren '80, het genre in een nieuw kleedje steekt en de muziekstijl zelfs heruitvindt. Met ‘#1’ liet de band al een tipje van de sluier zien en horen.
De volledige recensie daarvan kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79207-1-ep.html De EP is een onderdeel van vier EP's; eind juli kwam deel twee op de markt onder de naam ‘#2’ EP… En ook nu weer wordt het punk/post punk genre bij de horens gevat, en treedt de band buiten zijn comfortzone op zoek naar het avontuur.
In hun eigen moedertaal bewandelen ze de lijn van een eigen mening door de strot rammen, waarbij je een spiegel wordt voorgehouden, gespekt met de nodige absurditeit en dosis humor. 'Focus op het doel' straalt woede, wanhoop en angst uit. KREGEL blijft niet bij de pakken zitten en, met de vuist in de lucht, gaan ze de strijd aan met gelijke wapens. Net zoals de punks van toen, lekker keet schoppen om hun ongenoegen te uiten, doet KREGEL dit op een doortastende wijze. Zoals bij “De Pil” waarbij de band hun frustratie uitspuwt. De wanhoop en woede, gekruid met die nodige humor, keert ook terug op “Wikipedi” - een verwijzing naar - en op “Ihabewegemu” vrij vertaald 'ik heb het gehad met u'.
KREGEL stampt dus om zich heen, zoals de punks dat deden in de jaren '80, maar is niet vies om buiten de lijntjes te kleuren. Ook het feit dat alles in de moedertaal wordt gebracht, is een extra pluspunt aan de band als hun EP.
Besluit: Was de eerste indruk al overweldigend, dan wordt het op deze tweede EP knetterend in de verf gezet dat punk nog niet dood is. KREGEL is daar het bewijs van, ook nu in 2020 zijn er genoeg redenen om lekker keet te schoppen.
Hoewel het dezelfde gang opgaat als de voorgaande ‘#1’ blijkt KREGEL andere genres te integreren als Industrial o.m. op de laatste song. Het smaakt daardoor naar meer en maakt ons benieuwd welke aangename verrassingen tevoorschijn komen op de volgende twee EP's.

Tracklist Focus op het doel 03:12 De pil 03:14 Wikipedia 02:37 Ihahewegemu  03:21

Wij ontdekten Flying Horseman in 2012 op Pukkelpop. Een optreden waar we het volgende over schreven; "de twinkelende geluidjes die de backing-zangeressen/orgel/percussionistes voortbrachten , waren een streling voor het oor en oog. Dit zorgde er voor dat we toch een wel heel lekker klinkende set voorgeschoteld kregen. Met als hoogtepunt het beklijvend mooi gebrachte “Ghostwriter” dat een onheilspellend sfeertje teweegbracht waar we wat op zaten te wachten en ook kregen."
En later op Leffingeleuren 2016: ''Ver verwijderd van deze wereld, zakten we uiteindelijk totaal buiten adem , door onze knieën, van zoveel intense, duistere schoonheid. Flying Horseman deden ons naar adem happen, onze ziel branden en ons hart bloeden van innerlijk duister genot. Onze dankbaarheid hiervoor was meer dan immens!''
Waarom herhalen we dit? Dat is de sfeer die deze nieuwste plaat 'Mothership' namelijk ook uitstraalt. Het soort ingetogenheid waardoor je hart gaat bloeden van innerlijk genot. Maar ook worden de dansspieren subtiel aangesproken, doordat je eveneens gaat zweven over de dansvloer in een soort diepe trance. Dat is trouwens niet de verdienste van één aspect binnen deze band, dat is de verdienste van de volledig groep. Elke puzzelstukje past namelijk perfect binnen het plaatje dat Flying Horseman op hun ondertussen zesde plaat aanbiedt.
Vanaf “Citizen” hoor je vooral een band die lekker aan het experimenteren slaat, en meer dan ooit de brug slaat tussen ingetogenheid en op de dansheupen inwerken. Net die gevarieerde aanpak en buiten de comfortzone treden, trekt ons het meest over de streep.
Soms zijn er dus sobere momenten, maar ook trekt de band regelmatig de registers open op een bijzonder funky wijze als op “Secrets”.  Ook nu weer valt op hoe de bandleden elkaar blindelings vinden, alsof ze aan een langgerekte jam sessie bezig zijn in het repetitie kot.
Dat donker kantje blijft bovendien ook overeind staan, al is het geen duisternis die angst inboezemt. Eerder voelt het aan als een zacht, donker deken van de sombere tijden in je leven. De gemoedsrust die over je neerdaalt tijdens het beluisteren van deze knappe schijf werkt bovendien zo verslavend, dat je er maar niet genoeg van krijgt. “Summer Dance” bezorgt je weer een krop in de keel, en nee dat is weer niet de verdienste van een schakel binnen de band maar van die hemelse kruisbestuiving tussen alle elementen , waardoor een magie ontstaat die ontroert maar je dus ook aan het dansen zet door de nacht. “A song that last” is de kers op de taart om deze hemelse plaat met brio af te sluiten.
Besluit: Flying Horseman trapt na al die jaren niet in de val een routineklus af te leveren, en dat is duidelijk niet enkel de verdienste van de band alleen. Voor 'Mothership' gaat Flying Horseman de samenwerking aan met multi-instrumentalist Jasper Maekelberg, een man die van vele markten thuis is. En dat hoor je ook aan de sound van Flying Horseman die zijn roots trouw blijft, maar durft op avontuur te trekken én durft experimenteren.
Die verdomd aanstekelijke kruisbestuiving tussen één voor één top muzikanten , die weten waar ze mee bezig zijn én een spontaniteit naar voor brengen waarvan  je enerzijds het warm van krijgt en anderzijds je lekker gaat dansen in de huiskamer.

Tracklist: Citizen - Set Reset - Flare - Where Do You Live - Hotel - Secrets - Summer Dance - A Song That Lasts

Kong is een Nederlandse instrumentaal progressieve band die al sinds eind jaren '80 eigenzinnig aan de weg timmert. Vanaf hun sprankelend debuut 'Mute Poet Vocalizer' (1990), drukt de band dan ook zijn stempel op het genre. De nieuwste EP 'Phlegmatism' is eigenlijk een bewerking van de in 1992 uitgebrachte plaat 'Phlegm'. Oude progressieve rock in een gloednieuw kleedje gestoken, daar kun je veel kanten mee uit. Maar Kong komt er door een meesterlijke samensmelting tussen verleden en heden, met oog voor de toekomst, er compleet mee weg.
Vanaf “Horse” krijg je dan ook die typische power voorgeschoteld, waardoor de band bekend is geworden. Maar die wordt dus voldoende gekruid met een groovy sausje, waardoor de songs een nieuw leven beginnen te leiden.
Kong is altijd een band geweest die vooruit kijkt en bij elke plaat iets anders doet dan bij de vorige. Zelfs bij het heruitbrengen van oudere songs is dat dus het geval. Dat blijkt uit “M.O.N.”, “?(F.D. Part 17.239)” ook. De band is niet vies van lekker experimenteren, de luisteraar op het verkeerde been zetten en naast die typische progressieve muziek ook elementen van avant-garde  toe te voegen aan zijn sound.
In 2020 zijn de sounds nog meer verfijnd, en verder uitgewerkt naar een meer  moderne tijd. Daar zijn we alleen maar blij om. Het experimenteren met geluiden keert ook terug op afsluiter “Stockhouse”. Ook nu weer valt op dat de band in de jaren '90 zijn tijd al vooruit was, maar ook nu nog steeds naar de toekomst van progressieve rock kijkt, met een hoek af wel te verstaan. Daar houden we nog het meest van ...
Besluit: Het gevaar van een oudere plaat heruitbrengen , is dat de ziel daarvan verdwijnt eens je die plaat hebt uitgekleed. Zeker als het gaat om meesterwerken, zoals die schijf zeker was. Maar Kong slaagt er dus in om hun eigen muziek heruit te vinden, en in een modern kleedje te stoppen. Dat is opmerkelijk. Vooral doordat deze band buiten elk lijntje kleurt, op zijn eigenzinnige wijze, en binnen die avontuurlijke aanpak zelfs nog wat begint te experimenteren met geluiden.
'Phlegmatism' is dan ook een vooruitstrevend meesterwerk waar je een band hoort die vooruit keek ,toen, en vooruit kijkt nu. Een parel van een EP voor liefhebbers van progressieve metal, met een knipoog naar het oneindig experimenteren met klanken en geluiden.

Tracklist: Horse L 05:44 M.O.N. 06:00 ? (F.D. Part 17.239) 04:33 Stockhouse 04:48