St. Grandson stelt overtuigend zijn debuut voor
St. Grandson
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-03-15
Wim Guillemyn

Twee jaar terug won deze singer-songwriter ‘De Nieuwe Lichting’. Nu is zijn debuut ‘Wildfire’ klaar en komt hij hem hier voorstellen. Met een complete band als ruggensteun. Het concert was uitverkocht en bestond hoofdzakelijk uit jonge twintigers.

Om het publiek op te warmen kregen we Flo als voorprogramma. Een meisje en een gitaar. Het viel op dat ze een goeie stem had. Eigen nummers en een cover (“Crazy” van Gnars Barkley) kregen we te horen. Ook bracht ze een song die ze gisteren had geschreven. Amai, ze heeft een ferme stem. Flo zelf was spontaan en ontwapenend. Een goed voorprogramma.

Daarna was het tijd aan St. Grandson die voor de gelegenheid een vijfkoppige band was. Het podium stond vol: Korg, synths, Nordpiano, cello, gitaren, drums en bas… De zanger en schrijver van het album ‘Wildfire’ maakte zijn alter ego voor een stuk waar… Hij ziet er een beetje uit als een heilige kleinzoon of een ideale schoonzoon. Hij straalt weinig rock ’n’roll uit. Maar het is nog altijd de muziek en de intensiteit die telt. Meteen vanaf het begin viel het gelaagde en volwassen geluid van de muziek mij op. Ze klonken ook als een echte band en niet als een gelegenheidsbandje. De indiepop die gebracht werd bevatte wat verscheidene elementjes: soul, pop, dromerig rock… Vanaf song 3 kwam het concert echt op dreef met het mooie en sfeervolle “I Swear I Want”. Een pareltje. De single “Growin’ Older” volgde en het publiek was nu helemaal mee. Voor één nummer werd er nog een mandolinespeler uit het publiek gehaald. Voor de bisnummers werden nog twee nummers gespeeld: één zonder en één met de band. Hij slaagde erin met zijn muziek om het publiek stil en dan weer uitbundig te krijgen.

St. Grandson stelde overtuigend zijn debuut voor. Een volwassen plaat dat eerder tijdloos lijkt te klinken en dat voor een breed publiek geschikt is.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ism Coca Cola sessions)

Mantra is een Franse prog-metalband met songs die, zoals de bandnaam al laat vermoeden, doorspekt zijn met veel repetitieve elementen, maar dan aangevuld met heel wat subtiele muzikaal-technische hoogstandjes. De complexiteit is dezelfde als die je soms ook in moderne jazz tegenkomt.
In hun songs op Laniakea, hun tweede album en opnieuw verschenen bij Finisterian Dead End, schuiven deze Fransen telkens na een paar tellen op naar een volgend ritme om de luisteraar aan vast te binden. Ze zijn bezwerend en hypnotiserend, maar nooit slaapverwekkend.
De hoogtepunten van Mantra op Laniakea zijn zonder meer de lang uitgesponnen tracks “Inner Cycle” en “Visions In The Cave”. Ook titeltrack “Laniakea” en “Marcasite” zijn pareltjes. Afsluiter “Dead Sun” neemt met bijna dertien minuten toch net iets te veel tijd om te blijven boeien, maar je merkt wel dat er met veel overgave en talent gemusiceerd wordt.
Mantra is een ontdekking voor de liefhebbers van complexe prog-metal. Fans van Fates Warning, Evergrey en Treshold kunnen dit eens een kans geven.

Er kwam hier, middels een EP, vrij radiovriendelijke pop rock vanuit Zonhoven aanwaaien. Nebrovski is al sinds 2007 bezig en speelden al in de Ethias Arena en op Suikerrock. Rond 2011 kwam er een break van een paar jaar. Die break leverde de nodige energie om terug nummers te schrijven en te spelen. De muziek kenmerkt zich door grungy en galmende gitaren, prettige baslijnen en ondersteunende drums. De stem van Koen Meeus heeft een leuk timbre.
De songs zijn heel toegankelijk en catchy. Het is pop/rock met de nadruk op melodie en song. Ze kleuren mooi binnen de lijntjes wat misschien voor enkelen onder jullie wat te braaf zal overkomen. Vier tracks vinden we terug op ‘Summer’ waarvan “Summer “(leuke bas en catchy refein) en “You Know I’m There“(heerlijk galmende en wenende gitaar) mij het meest kunnen overtuigen. De andere twee songs zijn iets minder: niet slecht maar te clichématig en te gewoontjes.
‘Summer ‘is een half geslaagde EP met twee uitstekende songs op wat ons perspectieven geeft naar de toekomst toe.

Hamster Axis of the One-Click Panther is een jazz-band met zin voor avontuur en dat avontuur leidt hen al eens naar rockgoden die ook al eens een risico willen nemen. Dat resulteerde in de memorabele concertreeks Small Zoo waarbij Hamster Axis telkens met één centrale gast uit verschillende disciplines eigen werk of covers heruitvindt in totaal nieuwe arrangementen. Zowel de jazzband als de gasten traden hiervoor ver buiten hun comfort zones en moesten soms hard zoeken naar een muzikale ‘common ground’. De langspeler ‘Mest’, uitgebracht door Starman Records, is de neerslag van die concertreeks. Op ‘Mest’ neemt Hamster Axis zijn publiek mee op een wilde reis doorheen de jungle van de jazz.
In 2015 was er, eveneens op Starman Records, reeds het fel gesmaakte ‘Play the Peter Houben songbook’ dat integraal met Mauro Pawlowski werd opgenomen. Nu is er dus het nieuwe album ‘Mest’ met daarop héél veel mooi volk zoals Gregory Frateur van Dez Mona, Roland Van Campenhout, Johannes Genard van School is Cool, acteur Josse De Pauw, Mauro Pawlowski, Pascal Deweze (Metal Molly, Sukilove, Broken Glass Heroes, …), Tijs Delbeke (Sir Yes Sir) en Sjoerd Bruil (Dez Mona, Gruppo Di Pawlowski,…). Samen namen ze in Studio Jezus van Pascal Deweze  verrassende herwerkingen op van eigen werk of covers van o.m. Bob Dylan of Mark Lanegan.
‘Mest’ bestaat in de eerste plaats op vinyl, met van elke gast één track, maar kopers krijgen er een bonus bij met van elke gast een tweede track. De kruisbestuiving tussen jazz en pop en rock levert soms mooie nieuwe bloemen op. “Black Dog Panting” van School is Cool herken je nog nauwelijks terug in de versie van Hamster Axis en Johannes Genard. Lanegan’s “Wedding Dress” ademt nog meer schoonheid uit in de bewerking van Tijs Delbeke en Hamster Axis. Andere hoogtepunten zijn Kate Bush’s “Running Up That Hill” door Gregory Frateur en Michael Jackson’s “The Way You Make Me Feel” door Pascal Deweze. “Thunderstruck” door Sjoerd Bruil is een leuke poging, maar kan minder boeien.
Al bij al is dit een mooie ontdekkingsplaat voor zowel jazz- als rock-liefhebbers met een open geest.

Eurosonic - Noorderslag 2017 - The European Music Conference and Showcase Festival
Eurosonic - Noorderslag 2017 – 11 -14 januari 2017, Groningen
Diverse locaties
Groningen
2017-01-20
Adriaan Fillet, Kimberley Haesendonck en Masja De Rijcke

Ah Eurosonic, altijd een fijn weerzien. Vier dagen lang is Groningen , in het hoge noorden van Nederland, voor de 31ste keer dit jaar, even de belangrijkste stad in Europa. Hier wou je vertoeven als muziek je dagelijkse leven domineert.
Eurosonic Noorderslag is hét Europees-internationale showcase- en conferentiefestival. Niet your ordinary festival inderdaad, maar wel het traditionele begin van de 'festivalzomer'. Muziekprofessionals van over de hele wereld komen hier de talenten die ze morgen in hun eigen zalen en festivals willen boeken , ontdekken en netwerken dat het een lieve lust is.
De editie was opnieuw uitverkocht!
Tal van goede bands dus, alcohol dat rijkelijk vloeit en leuke cafétjes waar je tijdens en na de optredens kan binnenglippen. Wat moet een mens eigenlijk nog meer hebben?

Een duik in drie dagen Eurosonic-Noorderslag

woensdag 11 januari 2017
Eerste act die we gingen bezichtigen op Eurosonic was Communions. Britse bands beloven meestal veel goeds. Al moeten we toegeven dat onze eerste ervaring met dit soort op deze editie van Eurosonic best tegenviel. De beschrijving beloofde ons een mix van indie-pop, shoegaze en een beetje post-punk. Al moeten we eerlijk zijn dat we van die laatste 2 genres niet heel veel merkten. Muzikaal was het dus niet heel straf, en ook de zang die Communions presteerde op hun nummers was niet hoogstaand. Jammer! (Kimberley)

Na Communions snel nog een stukje van Newmoon meepikken. De tweede helft van de set van Newmoon kan je beschrijven als loeiharde maar tegelijk dromerige shoegaze. Over het eerste deel valt een stuk minder te zeggen. Toen geraakte je  amper door de mensenmassa die zich met z’n allen door de ingang van De Spieghel probeerden te wurmen om een glimp van Newmoon op te vangen. De reacties over de Belgische band waren achteraf unaniem positief dus kan je concluderen dat het eerste deel ook goed moet geweest zijn. (Adriaan)

In tegenstelling tot de eerste Britse band van deze Eurosonic was Exmagician er dan wel weer boenk op. Catchy indie-pop uit Ierland, die ons volledig wist te overtuigen. De muziek van dit duo deed ons een beetje denken aan de muziek die The Shins maken, maar dan nog een pak beter. Ook elementen van Beck en Eels kwamen soms naar boven, wat het geheel nog een stuk straffer maakte. (Kimberley)

Nog meer Brits en één van de dingen die ons het meest overtuigde op deze editie van Eurosonic was het Britse en vrouwelijke duo EKKAH. Nineties R&B vermengd met Disco en Funk, waarop je instant de benen begon los te schudden. De nummers die ons het meeste bijbleven waren “Can’t Give Up” en “Small Talk”. Voor de meeste van ons nog totaal onbekenden, maar in de UK al een pronkstuk voor de muziekindustrie. Festivals en concertzalen, u weet wat u te doen staat. (Kimberley)

Wat Tommy Cash bezielde weten we ook niet. Dat deze act op niet veel trok, weten we wel. Rap die ver van goed was en eigenlijk maar gewoon afgerammeld werd zoals kleine kindjes dat doen met hun nieuwjaarsbrieven. Het enige wat je nog kon proberen was heel de act in het belachelijke te trekken, maar zelfs dat hielp niet. Afkomstig van Estland, en daar mocht hij van ons gerust gebleven zijn. (Kimberley)

Laatste Act van de avond was Gurr. Het was even geleden dat er een Berlijnse garagepop-band op Eurosonic stond, tegenwoordig worden in de Duitse hoofdstad namelijk vooral knopjes bespeeld en net wat minder snaren. Het gitaarspel van de drie Gurr-vrouwen rammelde langs alle kanten maar  kwam perfect tot zijn recht in de propvolle Spieghel. Samen met enkele onschuldige zang melodietjes en die laatste “Hollaback Girl”-cover liet dat een behoorlijke indruk achter. (Adriaan)

donderdag 12 januari 2017
Op het lijstje ‘dingen waar we het meest naar uitkeken op Eurosonic 2017’ stond zonder twijfel J. Bernardt. Voor diegene dat nog nooit van dit verschijnsel gehoord hebben: J Bernardt is één van de 3 soloprojecten van de muzikanten van Balthazar. Dit keer waren het niet Maarten of Simon die met de pluimen gingen lopen, maar was het de beurt aan Jinte. Frontman bij Balthazar en ook in zijn solo project weet hij wat hem te doen staat. Eerste single “Calm Down” klonk razend sterk en ook over de rest hebben we niet te klagen. Concertaanrader voor het voorjaar van 2017. (Kimberley)

Tijd voor Alma dan. Groen is het nieuwe zwart blijkbaar, of toch bij de Finnen. Noem het haar van de zussen Mietinnen gerust een gimmick, de muziek doet er niet voor onder. Met “Bonfire” en vooral “Karma” heeft Alma drie rasechte popdeuntjes te pakken. Verschiet er dan ook niet van dat je “I’ll bring the karma” binnen enkele maanden onbewust meeneuriet met de radio. (Adriaan)

Nummer twee uit het lijstje ‘Balthazar solo-projecten’ was Warhaus. Dertig minuten hebben we moeten wachten tegen dat we de stadsschouwburg binnen konden. Conclusie: Warhaus is duidelijk al razend populair in Nederland. En dit is niet onterecht. Maarten Devoldere als frontman, lief Sylvie Kreusch als backing vocal en Jasper Maekelberg als gitarist vormde een perfect plaatje. ‘We fucked a flame into being’ werd bijna integraal aan het publiek voorgesteld en de reacties waren lovend. (Kimberley)

Grote verrassing van de avond was Hare Squead. En ja hoor die ‘e’ in squad is geen schrijffout, je spreekt het als ‘skwed’ uit. Op basis van wat er van hen op Youtube staat zou je eerder doordeweekse hedendaagse hiphop verwachten, op een podium komt het trio echt tot zijn recht. De Squead klonk als een mix van Frank Ocean met Chance The Rapper en D.R.A.M. Tegen het einde van het optreden bleek pas dat het trio nog in staat was om elk een instrument te bespelen, daar krijgen ze pluspunten voor. (Adriaan)

De mensen die de Bazart’s van deze wereld even beu waren konden gaan proeven van een prachtige traktatie van de Vera, IDLES! Ongetwijfeld het beste wat we op dit driedaags avontuur heb kunnen bewonderen. Hier kunnen de Belgische lapzwanzen van Balthazar en consoorten nog iets van leren! Een stevig potje Britse post-punk overgoten met sterk gepeperde gitaren die uw hersens in enkele seconden volledig door elkaar schudden. (Masja)

Enkele kopstoten en een gescheurd trommelvlies later begaven we ons terug naar de Vera voor de Viagra Boys. Op de website van Eurosonic werd de sound van deze band beschreven als een donkere, zieke, hypnotiserende danceparty. Klinkt als muziek in onze oren maar spijtig genoeg hebben wij door een lange wachtrij aan de ingang van de venue deze hoogstwaarschijnlijk spetterende show moeten missen. Diep teleurgesteld en met een in duizend stukken gebroken hartje liepen we nadien doelloos rond te dwalen door de straten van Groningen tot we opeens in de Eurosonic Air tent terechtkwamen. Daar werden we volledig ondergedompeld in de Afrikaanse geluidsgolven van Kuenta i Tambu. Deze mannen hebben ons gebroken hart terug weten te lijmen en ons met een grote smile weggestuurd naar de volgende stop. (Masja)

Tijd voor een beetje rust, want dat is ook af en toe nodig. Even binnenspringen bij L.A. Salami, Voluit Lookman Adekunle Salami, een Engelse singer-songwriter die perfect in het rijtje Bob Dylan, Neil Young en Michael Kiwanuka te plaatsen valt. De Londenaar mocht nog zo zijn best doen, zijn optreden in de kelder van het Newscafé was al gedoemd om te mislukken voor hij zijn eerste noot speelde. De reden: het stonk in die kelder, het stonk er naar een mix van kots, natte hond en andere minder goed thuis te brengen café geuren. Enkele dappere zielen hielden vol met een t-shirt als geïmproviseerd mondmasker, maar het overgrote deel van het publiek gaf er na een half nummer al de brui aan. Over de muziek niets dan goeds overigens. (Adriaan)

Genoeg gitaren en serieus gedoe. Om 1 uur ’s nachts was het tijd om brokken te maken. Perfecte band hiervoor waren de Parijzenaren van Salut C’est Cool. Ze maken een mengeling van gabber, gebrekkige ninetiesgeluiden, elektro-punk en Franse chansons en dit in combinatie met dadaïstische teksten. Je kan het je al wel voorstellen. Het klein zaaltje waarin we ons vertoefden werd omgetoverd tot een dansparadijs waar het onmogelijk was te blijven stilstaan. Van “Les Fleurs” en “Salam Aleykoum” tot “Techno, toujours pareil”. Onze tweede nacht in Groningen werd perfect ingezet. (Kimberley)

vrijdag 13 januari 2017
Vrijdag! Eerste stop: De Spieghel. Het Waals duo La Jungle mocht de spits afbijten. Zes snaren, een keyboard en een drumkit was alles wat deze mannen nodig hadden om enkele vette riffs door de zaal te gooien. Metal, noise, krautrock. Dit alles werd mooi samengesmolten en omgevormd tot een stevig showtje. We zagen deze twee al enkele keren eerder een podium betreden maar blijven toch steeds verrast. Een nieuw full album is dan ook meer dan welkom! (Masja)

Verrassingseffect troef wanneer Pink Oculus achteraan in de zaal staat als ze begint te zingen. De Nederlandse wordt al enkele edities van Eurosonic getipt als dé act van volgende zomer en criticasters twijfelen of ze deze verwachtingen ooit nog zal inlossen. In het platformtheater snoert ze alle twijfelaars de mond met een uiterst indrukwekkende set met invloeden van hiphop, funk en soul. Live wordt Pink Oculus bijgestaan door een duo dat eruit zag alsof ze er een weekendje coffeeshop op hadden zitten, het is een raadsel hoe ze nog zo konden grooven. Een aanrader! (Adriaan)

Ook Coely kwam, zag en overwon. De Antwerpse rapster toverde het afgeladen Platformtheater in een mum van tijd om in een feestje. Met nummers als “All I Do” en “Ain’t Chasing Pavements” was de klus snel geklaard. Tijdens laatste single “Don’t Care” brak de hel echt los, dit kan toegeschreven worden aan compagnon Dvtch Norris die een feature heeft op het nummer. Naast Dvtch nodigde Coely ook soulzanger Yann Gaudeuille vaak uit op het podium, deze twee heren brachten de nodige variatie in het optreden en hielden het zo fris. (Adriaan)

Tijd om de gitaren even in te ruilen voor wat Zweedse elektronica. Ooit al een dikke stamp in uw kloten gekregen door een witharige schoonheid die hyperkinetisch staat rond te springen op haar eigen electropunk beats? Wij wel! In De Grand Theatre vuurde REIN haar punkgerelateerde oerkreten op ons af. We hielden hier enkele bloedneuzen, een paar gekneusde ribben en lichaam vol blauwe plekken aan over. Deze hevige dame bracht onlangs ook haar debuutsingle “Missfit” uit en zo als jullie waarschijnlijk al doorhebben zijn wij vrij grote fan van deze excentrieke verschijning. Een plaatsje op Dour 2017 zou deze topmadam niet misstaan! (Masja)

LTGL, De Belgische wonder producer en protégé van Lefto draaide op Eurosonic een iet of wat teleurstellende set. De muziekkeuze was natuurlijk zeer degelijk maar over het algemeen was het niet echt dansbaar, wat wel de bedoeling van de zaal was. De beats gingen van her naar der en elke poging tot een ritmisch getimede beweging werd dan ook herleid tot een flop. LTGL reist vaak af naar LA om zijn draaikunsten te vertonen, waarschijnlijk kunnen ze daar ook beter dansen. (Adriaan)

Genoeg beats en elektronische muziek voor die avond. In de Spieghel was het te doen, voor een van de meest gewelddadige optredens van Eurosonic 2017. Waals, totaal losgeslagen, maar geniaal. We hebben het uiteraard over niemand minder dan Cocaine Piss. Al na 1 nummer ontstond er een reusachte circle pit in het midden van de zaal en de rest van de set was geschiedenis. De Walen kwamen nogmaals bewijzen dat ze ook op de meest vreemde manier muziek kunnen maken en een publiek kunnen overtuigen in minder dan 40 minuten. ‘The Dancer’, top album! Cocaine Piss, top band! Geslaagde voorlaatste band van de avond. (Kimberley)

Als we hard gaan, gaan we hard. Ook Brutus kon dus niet aan het rijtje ontbreken. De zaal stond stampvol en buiten stond een super lange rij van mensen die één voor één beseften dat ze het niet meer gingen halen tot in de zaal. Alsof ze nooit anders gedaan hadden betrad Brutus het podium. Met een nieuw album op komst had Brutus heel wat om voor te stellen. Mensen die er bij waren, hadden gelijk. Top band en perfecte afsluiter voor Eurosonic 2017. (Kimberley)

Organisatie: Eurosonic – Noorderslag

Interview Michael Sele, Beauty of Gemina

Na tien jaar muziek maken voor The Beauty of Gemina heb ik het gevoel dat op ‘Minor Sun’ alles mooi samenkomt. Het voelt als thuiskomen.
Na het optreden van The Beauty of Gemina op Dark Xmas mocht ik Michael Sele, zanger en songschrijver, interviewen. Je weet vooraf nooit hoe zoiets zal verlopen maar het bleek een innemende en aangename man te zijn.

1.      Hoe vond je het optreden? Tevreden?

-          Ja, ik ben tevreden. Het is toch telkens een beetje een avontuur. Je begint en je weet nooit hoe het zal verlopen. Je krijgt soms verrassingen op het podium, veel of weinig publiek, technische euvels… Maar vandaag was het vrij goed en ik denk dat het publiek mee ging in onze wereld. Ze waren klaar voor ons. Het gaf mij achteraf een goed gevoel.

2.      “Minor Sun” is anders dan het vorige album ‘Ghost Prayers’. Was dat de bedoeling of groeide dat zo tijdens het maken?

-          Het is altijd een proces maar ‘Ghost Prayers’ was voor mij meer een tussendoor-project. Ik probeerde er veel akoestische songs op uit. Toen ik startte met werken aan ‘Minor Sun’ was het van meet af aan duidelijk dat ik een grootser album wilde. Als ik het vergelijk met een klassiek album dan is ‘Ghost Prayers’ gemaakt voor een kamerorkest en ‘Minor Sun’ is dan meer een symfonie.

3.      ‘Ghost Prayers’ is introverter…

-          Inderdaad, maar tijdens het werken aan ‘Minor Sun’ was het voor mij snel duidelijk dat ik het grootser, spacier en met meer gitaarsounds wilde. Ik ben natuurlijk erg tevreden met het resultaat. Het is een erg persoonlijk album geworden. Ook over de teksten waar ik veel tijd en energie in heb gestoken. Ik heb er geen compromissen voor gemaakt.

4.      Wanneer ik naar je artwork, optredens, teksten etc kijk dan denk ik dat er hier een perfectionist voor mij zit. Klopt Dat?

-          Wat kan ik zeggen? Je kan mij een beetje vergelijken met een kapitein op een boot die invloed heeft op elk gebeuren op zijn schip. Zo ook wanneer ik een album maak. Het is niet alleen het album dat belangrijk voor mij is maar ook het hele pakket: de cover, de teksten, … Maar als ik in de studio werk en we nemen een gitaarlijn op die gevoelig en erg goed klinkt, maar technisch misschien iets minder goed, dan zal ik toch voor die minder perfecte maar gevoelige gitaarlijn kiezen. Op dat vlak ben ik dan niet zo perfectionistisch. Liever dat, dan perfect en zonder gevoel. Muziek moet je aangrijpen. Het mag niet te clean klinken.

5.      Muzikaal vind ik dat ‘Minor Sun’ een beetje als een synthese van je vorige album klinkt en dat het daardoor ook iets beter is dan de vorige.

-          Ik ben erg blij om je dat te horen zeggen want het is nu tien jaar dat ik bezig ben met de band en nu heb ik het gevoel dat ik met de muziek ben waar ik wil zijn. Ervoor probeerde ik op elk album iets anders uit. Nu heb ik het gevoel dat alles samenkomt. “Minor Sun” klinkt voor mij alsof ik thuiskom. Ik kan het moeilijk anders uitleggen. Dus, ik ben akkoord met wat je erover zegt.

6.      Het album bevat terug donkere en soms zware teksten maar de muziek waarin je hebt verpakt klinkt bij momenten iets lichtvoetiger. De muziek heeft soms iets zweverig en ongrijpbaars zoals bv “Waiting in The Forest” met zijn impressionistische gitaarrifjes. De muziek is moeilijk te definiëren.

-          Ja daar kan ik inkomen. Het heeft misschien ook wat met mijn stem te maken. Ik durf nu iets meer op dat vlak. Ik heb een breder spectrum aan emoties die ik met mijn stem kan bespelen. Op dat vlak vind ik het album het beste dat ik al gemaakt heb. De muziek bezit inderdaad veel licht en optimisme. In elke song zit een sprankeltje van hoop. Het is daarnaast de Minor en niet Major Sun. Het bevat daarom veel melancholie en gevoel.

7.      Zijn je teksten een veruitwendiging van wat er binnenin je leeft of eerder het resultaat van wat je rondom jou ziet?

-          Beiden denk ik. Ik ben een songschrijver in de klassieke manier van werken. De teksten zijn heel belangrijk voor mij. Als ik een melodie of een akkoordenschema heb en het vind niet de gepaste tekst dan komt het niet op de plaat. Zo simpel is het. Het is niet zo gemakkelijk om na 80 songs nog nieuwe invalshoeken en onderwerpen te vinden. Ik wil mezelf niet herhalen. Ik maak bv geen twee nummers over de “Suicide Landscape”. Ik heb er een foto of beeld over geschetst en nu wil ik dat over iets anders doen. Ik probeer een song te schrijven waarin ik de luisteraar een kamer aanbied en die luisteraar moet dan zelf vorm geven aan die kamer: het interieur, de meubels… Begrijp je?

8.      Naar welke muziek luister je zelf?

-          Naar veel en verschillende muziek. Ik groeide op met muziek. Mijn grootvader was een klassiek componist en ik was enorm gefascineerd door de instrumenten, de noten… Hij vertelde mij veel over Wagner, Bach en al die grote componisten. Mijn eerste plaat was één van Richard Wagner: The Flying Dutchmen. Ik denk dat ik tien jaar was of zo. Tot op heden hou ik van klassieke muziek. Daarnaast luister ik ook naar David Bowie, Pink Floyd, Kraftwerk en Mike Oldfield in zijn beginjaren. Ik was een grote fan van Mike Oldfield toen ik jong was. Nog altijd. Hij is nog steeds een groot artiest. Maar ook muziek zoals industrial, metal of electro vind ik goed. Zolang het mij maar raakt en dat de zanger een persoonlijkheid is met een bepaald charisma.

9.      Ik vind het niet gemakkelijk om je muziek in een vakje te stoppen. Het is niet echt gothic rock, darkwave of alternatieve pop/rock. Ik vind dat je muziek wat buiten die hokjes valt en dat is als een compliment bedoeld. Hoe zou jij je muziek omschrijven?

-          Je zei het vrij goed. In Zwitserland hebben we een vrij gemengd publiek. Het publiek bestaat niet alleen uit mensen die van de donkere scene houden. Maar mensen die ook naar Interpol, Muse of The Editors luisteren om maar iets te noemen. Maar internationaal, zoals in Duitsland en hier, zitten we voornamelijk in de zwarte scene omdat het niet zo gemakkelijk is om een ander publiek te bereiken. Het was zeker niet mijn plan om alleen een gothic muzikant te zijn. Ik hou enorm van de sfeer op dit festival hier maar ik wil mij niet laten begrenzen. Ik heb daarvoor een te ruime blik en geest.

10.  Hoe ontstaan nummer meestal?

-          Op alle mogelijke manieren. Bijvoorbeeld voor de allereerste song die ik schreef voor The Beauty of Gemina had ik al een tijdje de melodielijn liggen totdat ik er de gepaste klanken en woorden bij vond. Ik schrijf dikwijls met mijn acoustische gitaar of op de piano. Soms ook op de computer. Ik start dan met een geluid of een keyboard idee. Het is een beetje zoals eten klaarmaken. Ik koop ook veel instrumenten want dat vind ik inspirerend. Voor ‘Minor Sun”’kocht ik bijv. een Dobro gitaar en het was heel belangrijk voor het album. De kleur en de klank die het eraan gaf. Het is een gitaar die niet meteen in een gothic sfeer gebruikt wordt maar dat vind ik dan juist boeiend om uit te proberen. Net zoals de mix van een album. Het is net als een kleed dat je past. Je hebt je basis en welk kleedje zal je erom heen hangen?

Bedankt voor je boeiend gesprek!

Breaking Barriers 2016 – 40 Y of Punk & Beyond
Depot
Leuven
2016-11-11
Didier Becu

40 jaar punk… het moet zo wat het meest besproken item van de week geweest zijn. Vooral toen Studio Brussel via de keuze van de luisteraars een lijst van de beste 40 punksongs aller tijden samenstelde en die na afloop uiteindelijk mijlenver van de oorsprong van de punk bleek te staan.
Er is wel degelijk een verschil tussen ‘punk’ als muziekstijl, en als levensstijl, en het moet zowat het meeste verneukte woord in de popgeschiedenis zijn; zelfs verwende popsterren durven wel eens te beweren dat ze een ‘punkplaat’ hebben opgenomen.

Wat is punk als muziekstijl? De DIY-mentaliteit van Television Personalities, de rock ’n roll van Ramones, de anarchie van Crass, de skateboardfun van The Offspring of de opgestoken middelvinger van Kathleen Hanna? En wat doe je met punk als levensbeschouwing? Een politiecombi in brand steken, linkse pamfletten aan het station uitdelen, in je eigen kots slapen of gewoon eenzaam in je kamertje achter een pc werken aan een betere wereld? Wie van hen is het méést punk? Het woord werd voor het eerst tussen 1604 en 1605 door Shakespeare bedacht, en heeft zelfs in de Van Dale geen zinvolle betekenis. Uiteindelijk is iedereen zijn eigen punk, de ene al wat extremer dan de ander, en vooral de ene met al wat meer inhoud dan de ander…

In het Depot te Leuven werd de verjaardag van punk bedacht met Breaking Barriers, een tweedaags evenement waarin programmator Malcolm Nix een balans probeerde te vinden tussen bekende bands en groepen die (misschien voorlopig) alleen maar het hart van de hardcorefans hebben bereikt.

Het duurde een tijdje vooraleer de punks de weg naar de Leuvense concertzaal hadden gevonden en dat was erg jammer voor de skarockpunkers van Overweight die het festival mochten openen. Blazers en opzwepende punkritmes zijn altijd al een gouden combinatie geweest, en deze in 2011 opgerichte band met drie albums onder de arm toonde Leuven (nou ja, althans een klein deel ervan) dat er in België ook skapunkrock van het bovenste niveau wordt gemaakt. Wellicht voor eeuwig verbannen naar de underground, maar in jezelf blijven geloven en lak hebben aan regeltjes die de populariteit voor je uitstippelen is nu ook eenmaal dat wat je punk noemt.

Mooi dat Leuven de legendarische John Robb niet vergeten is. Hij stond er zelfs tweemaal op één avond: met The Membranes en iets later ook nog eens met Goldblade. Deze 55-jarige veganist bezit nog steeds een lichaam die Schwarzenegger zou doen watertanden, maar wij kijken vooral naar de muziek hoewel we beslist jaloers zijn op hoe strak en energiek deze kerel er nog steeds uitziet. Robb is naast muzikant ook een toonaangevend journalist die reeds diverse boeken schreef (van The Stone Roses tot Three Johns) en na het oprichten van zijn eigen fanzine (voor de wat jongere lezers: een eigen tijdschriftje dat je met een kopieermachine maakt) een toonaangevende journalist werd bij zowel Sounds als Melody Maker. Maar ook als muzikant heeft hij al één en ander op zijn rijkgevulde palmares: zo maakt hij o.a. sinds 1977 met The Membranes erg scherpe punkrock met een Amerikaans noisetintje. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat legende Steve Albini ooit hun producer was. En sinds hun album ‘Dark matter/Dark energy’ vorig jaar op Cherry Records verscheen, is de band er opnieuw. Robb weet als geen ander dat het publiek actie wil op een podium. Hij doet dat bvb. door op een leuke manier in interactie te gaan met zijn publiek, met hen handjes te schudden tijdens het optreden, feedback te geven op de T-shirts die de fans dragen, maar vooral door zichzelf over te geven aan (zoals hij het twee uur later met zijn andere band Goldblade zelf noemde) the power of rock ’n roll. De toon werd in elk geval duidelijk gezet!

Punk uit Heist-Op-Den-Berg… Toegegeven, het klinkt niet echt punk, maar dat wat Funeral Dress brengt is wel onder deze term samen te vatten. Deze band begon in 1985 en werd daarmee ook één van de Belgische punkbands die al het langst in deze scène meedraait. Funeral Dress is een begrip in zowel binnen- als buitenland en ze brengen een heel andere punk dan de twee vorige bands die we eerder op de avond zagen. Schreeuwen tegen de wereld en je laten meevoeren in een moshpit met een Stella Artois in de hand, waarop nota bene (zo bleek later) ook Captain Sensible zo verlekkerd is. Funeral Dress (het logo spreekt trouwens boekdelen) heeft lak aan alles wat ook maar enige vorm van een regel heeft. Lekker doen waar jezelf in gelooft! En als dat anderen niet zint, so be it! Anarchisme, ook dat is punk.

En dan alweer ‘mijnheer John Robb’ (in zijn geval mogen we écht wel het woord mijnheer gebruiken, ook al is hij een punk pur sang). Na een uurtje verfrissing (in zijn geval lekker kletsten met de fans) was hij er alweer met de perfecte rock ’n rollmachine die Goldblade is. In deze band herken je alles waar rock ’n roll voor staat: van de heupswingende Elvis tot de waanzin van Iggy Pop. Fijnzinnig kun je de meezingers van Goldblade niet echt noemen, wel ideaal om met gebalde vuisten de droom van de rock ’n roll te skanderen en te blijven geloven dat rock ’n roll de heilige zalf is, zeker als Robb degene is die je daar letterlijk en figuurlijk mee inwrijft.

Veertig jaar een band, en nog nooit eerder in België; dat is The Ruts of sinds het tragische overlijden van frontman Malcolm Owen in 1980 Ruts DC. Ze zijn o.a. vriendjes van The Damned maar tevens ook één van de lievelingen van John Peel, wat toch op zich ook wel een méér dan eervolle referentie is. Een interessante combinatie vinden tussen reggae en punk, dat is wat het trio doet. Het levert niet alleen muzikaal vuurwerk op, maar is ook qua ideologie een behoorlijk statement. Want ondanks het feit dat reggae al evenveel misbruikt is als punk blijft dit het genre dat de zwarte gemeenschap als muzikaal verzet gebruikt(e). Het duurde een tijdje vooraleer het optreden van Ruts DC echt uit zijn voegen barstte, maar eens de klassiekers als “Babylon’s Burning” en “Jah War” door de Leuvense zaal galmden was het publiek blij om deze smaakmakers van de reggaepunk (dat later door The Clash met nog meer succes werd gebracht) eindelijk op Vlaamse bodem te kunnen zien.

The Damned stond geprogrammeerd als afsluiter. Een act die ondanks een carrière van ups maar vaak ook van downs hoog op het verlanglijstje van de punkliefhebbers stond. Iedereen heeft wel zijn eigen mening over welke rol Dave Vanian in de punkgeschiedenis verdient. De voorloper van de goth? Een figuur die is weggelopen uit de cast van The Rocky Horror Picture Show of gewoon eerlijke punkrocker met de nodige ballen? Een combinatie van veel factoren, maar de excentrieke en extravagante punks (wat moet je anders vertellen als je figuren als Captain Sensible of Monty Oxymoron ziet?) brouwden een bijzonder lekker punkrockfeestje dat Het Depot al snel in een moshpit veranderde; zeker toen hits als “New Rose”, “Smash it up” en “Neat Neat Neat” werden gespeeld. Een heerlijk punkfeestje!

40 jaar punk kun je niet in één boek samenvatten, laat staan op een halve dag. Maar ook al lag de aandacht tijdens de eerste dag van dit fijne evenement vooral op het verleden, Breaking Barriers toonde toch op een bijzonder aangename manier waar punk voor staat. Of de idee van (actieve) punk nog steeds bij een groot aantal mensen leeft , bleef een beetje de vraag wanneer we die avond Het Depot verlieten. Maar dat er nood is om deze wereld een geweten te schoppen, dàt staat nog steeds buiten kijf! Dus doe er bij de punkmuziek en punkgedachte voor ons part nog maar minstens 40 jaar bij! Of, om het met de woorden van Johnny Lydon te zeggen: ‘Love is 2 minutes and 52 seconds of squelching noises’.

Met dank aan Luminousdah.com

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/breaking-barriers-2016/

Organisatie: Depot, Leuven

Whitney – Een nazomerse bries …
Whitney
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-10-30
Kimberley Haesendonck

Whitney overtuigde op Pukkelpop al enorm hard en was naar zin dit in de AB nog meer te doen. Niet 1 uitverkocht concert op één dag, maar 2. Door de ongelofelijk hoge vraag naar tickets was de AB genoodzaakt een extra concert aan de planning toe te voegen.

Het Amerikaanse Whitney uit Chicago draait rond ex Smith Westerns gitarist Max Kakacek en voormalig Unknown Mortal Orchestra drummer Julien Erlich . We horen hier heerlijk genietbare, nazomerse pop  met een verkoelend briesje. Het optreden van Whitney is in deze herfstperiode dus ideaal en mooi meegenomen . Onmiddellijk kreeg je een warm gevoel, dat je meteen terug trok naar de voorbije zomer, waar Whitney één van de hoogtepunten van vormde. Een album dat nog maar recent uit is, en toch al twee uitverkochte AB Club shows. Dat gaf ons enorm hoge verwachtingen, die gelukkig werden ingevuld. Whitney stond er nog meer dan op de zomerfestivals. Je merkt dat de band jong en speels is, en dat zeker niet slecht doen.
Een drummer die zowel zingt als drummend is een enorm fijne eyecatcher, al denken wij misschien wel dat Whitney beter voor een aparte drummer kan kiezen. De frontman zou zich nog beter tot het publiek richten, waardoor de band nog beter en misschien bijna volledig tot zijn recht zou komen. Het is maar een suggestie!
Whitney stond dus in de AB voor hun debuut ‘Light Upon The Lake’ voor te stellen. Een album dat in onze ogen perfect nummer 1 kan scoren. Heel wat nummers uit dit album werden gespeeld, waaronder “Red Moon”, “The Falls”, “Follow” en afsluiter en publieksliefhebber “No Woman”, die uit volle borst werd meegezongen . Ook een tweetal covers kwamen aan bod o.m. eentje van Literatuurprijs winnaar Bob Dyan (“Tonight I’ll be staying here with you”).
De band speelt met genres in het indiewereldje, mengt probleemloos soul , funk , jazz en blues in hun nummers . Met zes op het kleine podium , een arsenaal aan instrumenten tekenen ze voor een charmante , aanstekelijke melancholie, een ongedwongen schoonheid , die de huiselijkheid als de vaste staminée bevordert …

Whitney heeft bakken potentieel in zich, heeft het in zich popmelodieën te schrijven , staat live zeer sterk in de startblokken van hun carrière en is duidelijk klaar om het te maken.

Pics homepag - dank aan Dansende Beren

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Helden,  ze bestaan nog, zelfs als ze een nokvolle concertzaal als Vorst Nationaal 45 minuten ongeduldig  laten wachten. Als ze op de koop toe nog eens PJ Harvey heten, ben je nog iets meer vergevensgezind. Je kan veel over de Britse vertellen, maar sinds het obscure Too Pure-label haar in 1991 ontdekte, is ze bijna drie decennia lang zichzelf trouw gebleven. Zelfs op momenten toen het er naar uitzag dat ze één van de weinige levende rockgodinnen was. Dat deed ze gisteren in Vorst Nationaal ook. Wie dacht een set met de grootste hits te mogen horen, nam maar beter meteen de tram naar huis. Op een paar klassiekers na (allemaal als afsluiter) bestond de 80 minuten durende set uit een collage van haar twee laatste albums (‘Let England Shake’ en ‘The Hope Six Demolition Project’).

Sommige schrijfsels op de sociale media waren bikkelhard. Als de graadmeter van een optreden louter rond entertainment draait, dan ging PJ Harvey in Brussel door de grond. Hopelijk gun je artiesten wel nog de vrijheid om uit te pakken met een eigenzinnige (geniale) show. Als je tot de laatste groep behoort, dan was PJ Harvey groots.
De negen muzikanten met wie de voormalige beeldhouwster deze toer speelt, beklommen het podium als een fanfare. Door hun oude tronies leken ze misschien wat op een afgedankte koninklijke harmonie uit één of ander vergeten dorp, toch zijn het stuk voor stuk mannen voor wie een muziekfan met vol respect zijn hoed voor afneemt: Terry Edwards, Mick Harvey (één van de allereerste Bad Seeds) en natuurlijk haar trouwe maatje John Parish zonder wie PJ Harvey waarschijnlijk nooit als PJ Harvey zou geklonken hebben.
Tussen hun zat ook een kleine vrouw verscholen. Uitgedost in een vreemd verenpak, minirokje, hoge hakken, rond haar nek een saxofoon en gezegend met een stem die van de eerste tot de laatste seconde snor zat. Polly Jean deed alles op zo'n perfecte wijze dat de topmuzikanten nauwelijks opvielen. Hoe glorieus de negen op songs als “Let England Shake”, “The Glorious Land”, “The Ministry Of Defence”, “The Orange Monkey of The Words That Maketh Murder “ ook waren, het was Polly die de touwtjes in handen had en de rest was niet meer dan een hoop gehoorzame marionetten die deden wat van hun werd verwacht.
De twee laatste platen puren uit allerlei genres die PJ Harvey voorheen nog nooit uitprobeerde, zelfs musicalelementen. Daarom zal het wel wat slikken geweest zijn voor fans die stonden te watertanden voor schizofrene rocksongs uit ‘Stories From The City’, ‘Stories From The Sea’ of ‘Uh Huh Her’. Die kwamen er niet, pas na een uur liet PJ Harvey onverwachts (tenzij je stiekem op Setlist fm ging gluren) het lawaaierige “50ft Queenie” op het Belgische publiek los. Voor de rest hoorden we een sarcastische, pijnlijke blik op een planeet die lijkt alsof ze aan haar laatste dagen is aanbelandt. De 47-jarige PJ Harvey biedt je tegenwoordig misschien niet de bloemlezing uit haar fantastische carrière, wel een spiegel van een verloren maatschappij die op iedere seconde het gevaar loopt om gebroken te worden.

De Britse diva was er zichzelf ook wel van bewust dat ze het uiterste van haar fans had gevraagd, en als kleine toegift bracht ze nog de publiekslieveling “To Bring You My Love”, de Bob Dylan-cover “Highway 61 Revisited” en “Guilty”. Samen met haar negen mannen boog ze dankbaar voor haar publiek en riep “thank you”. Meer zei Polly niet tegen haar publiek in Brussel. Dat moet niet, soms spreekt muziek voor zich.

Dank ook aan Luminousdash.com

Neem gerust een kijkje naar de pics van haar set op Best Kept Secret 2016
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pj-harvey-24-6-2016/
Organisatie: Live Nation

Seasick Steve - De typische maar succesvolle formule
Seasick Steve - Black Box Revelations
Ancienne Belgique
Brussel
2016-10-17
Cis Vliegen

Een tiental jaar geleden verscheen het iconische figuur Seasick Steve op ‘Later with Jools Holland’. Dankzij deze televisie passage kreeg ‘de oude man met de baard’ erkenning van het grote publiek. Hijzelf dacht een ééndagsvlieg te zijn, maar staat vanavond voor een uitverkochte AB. Met zijn nieuwe album ‘Keeping the Horse Between Me and the Ground’ tourt hij door Europa samen met de fantastische Black Box Revelation als support. Benieuwd wat deze bluesman met ‘wilde sprookjes’ ons vanavond zal brengen.

De Black Box Revelation deden wat ze moesten doen: het publiek opwarmen! Met een goede set, mooie show en vooral veel energie wisten ze het publiek mee te nemen naar een absoluut hoogtepunt. Zelden maak ik mee dat de AB zoveel aandacht heeft voor het voorprogramma.

De lat ligt hoog voor Seasick Steve en ja ik ga al meegeven dat hij liever limbo danst dan aan hoogspringen doet.
Seasick Steve opent de show met een duidelijke mening over politiek: het interesseert hem geen ***! Waarna hij een kwetsbare soloversie brengt van het Dion Dimucci nummer ‘’Abraham, Martin and John’” Een rustige opener voor een set die later zou moeten ontploffen.
Vervolgens verschijnt zijn Zweedse buddy en drummer, Dan Magnusson, op het podium. Vanaf dat moment steken de twee oude knarren het lont aan. Helaas blijft de ontploffing uit tot het einde van de show wanneer de Black Box Revelation hen vergezelt op het podium
Eigenheid - Het is en blijft een grappig zicht. Twee oude mannen met baarden die elk van jut geven op drum en gitaar. Dat in combinatie met muziek gebaseerd op waargebeurde feiten maken van Seasick Steve niet enkel een artiest maar ook een cultfiguur. Duidelijk is dat Seasick Steve het belangrijk vindt dat mensen weten dat hetgeen waarover hij zingt, ook effectief is gebeurd. Een tijd geleden ontkrachtte journalist Matthew Wright zijn verhaal en hier gaat hij ettelijke keren op in. Zo ratelt hij verschillende nummers af met volgende zin: “If I sing about … it’s because I did!”.
Hoogtepunten - De hoogtepunten zijn zijn grootste onblusbare hits “Walking Man”, “Doghouse Blues” en “Walkin Blues”. Helaas klinkt het vurige “Thunderbird” wat platter ten opzichte van de rest. Maar de absolute topper van de avond is ‘‘Keep that Horse Between You and the Ground” van zijn nieuwe plaat. Hier verschijnt het duo van de Black Box Revelation op het podium waardoor het nummer tien keer meer power krijgt. Dit is het moment dat de bom eindelijk eens ontploft!
Bis - Onder luid gejuich wordt Seasick Steve terug op het podium gesmeekt. Hij begint de bis zoals zijn show, solo en kwetsbaar, maar nu met een cover van het folky nummer “Gentle on My Mind” van Glen Campbell. De song wordt met wolf gehuil onthaald door enkele flauwe grappenmakers in het publiek. Spijtig aangezien dit ‘de sfeer van het moment’ teniet doet. Het volgende “Dog House Blues” maakt het allemaal weer goed.

Een vlakke show - Echte uitschieters zijn er niet. De formule van de show blijft hetzelfde als tien jaar geleden: vrouwelijk schoon op het podium voor “Walking Man”, introductie praatjes bij iedere song, … Maar toch weet Seasick Steve het publiek hiermee te ‘blijven’ boeien. Daarvoor in mijn ogen een dikke pluim! Het publiek laat horen dat die typisch formule de reden is waarvoor ze komen. Ikzelf daarentegen ga voor stevige bluesrock en die komt slechts enkele keren aanbod.

Besluit - Seasick Steve bracht een gezellig optreden met een huiselijke sfeer. Speelde zijn nummers zoals het hoort en gaf veel liefde aan het publiek. Voor sfeer en gezelligheid een dikke tien, maar voor de echte knallende blues die we gewoon zijn van deze knar slechts een zes.

Setlist - Abraham Martin and John (cover), Hell, Gypsy Blood, Bulls Eye, That’s All, Walkin Man, Thunderbird, Walkin Blues, Chiggers, Summer Time Boy, Don’t take it away, Keep that Horse Between You and the Ground; BISS: Gentle on my mind (cover), Dog House Blues

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/seasick-steve-17-10-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-box-revelation-17-10-2016/
Organisatie: Live Nation