Het derde album The Soft Moon, 'Deeper', komt op 30 maart uit . Dit Amerikaans project van de Californische muzikant Luis Vasquez is een bron voor een nieuwe generatie van alternatieve groepen. Meer nog : The Soft Moon krijgt nu zelfs toegang tot booking-programma's op een hoger niveau, resultaat daarvan kunnen we zien en horen op 17 mei in Brussel tijdens «Les Nuits Bota». We ontmoetten Luis Vasquez in Brussel ter gelegenheid van zijn promotie- en media-tour.
Net als het gelijknamig debuutalbum van The Soft Moon, werd 'Deeper' door Luis Vasquez in bijna totaal isolement samengesteld; en heeft op die manier een zeer introspectieve dimensie . Hij bevestigde: "Het album weerspiegelt mijn ontwikkeling als componist. Ik wilde mijn innerlijke fors verder verkennen, daarom de titel 'Deeper'. Ik wilde ook experimenteren met meer gestructureerde composities en de vocale melodieën. »
Hiertoe besloot hij naar Italië te gaan . "Ik wilde op onbekend terrein zijn, alleen. Ik vestigde mij voor een aantal maanden op het plattelad in de omgeving van Venetië, op 10 minuten van het eiland. Ik wilde zo puur en eerlijk mogelijk mij kunnen geven , expressie, zonder invloeden van buitenaf ..." Zoals in de meeste compo's van The Soft Moon gaan de lyrics over de pijn van het leven, de 'Weltschmerz'. In « Feel » b.v. roept Vasquez: « Why Am I Alive, Why Are We Alive'. In « Being », fluistert hij: « I Can't See My Face. I Don't Know Who I Am ». Volgens hem zijn er « maar een paar thema's die ik elke keer hanteer ». »
Over zijn invloeden
In sommige songs van 'Deeper', vinden we een gelijkenis met Nine Inch Nails. "Dat is niet bewust", zegt hij. "In feit ken ik NIN niet echt goed. Ik heb slechts twee albums, 'Downward Spiral' en 'The Fragile'. Maar ik denk dat Trent Reznor en ik 'soul mates' zijn. Wij hebben eenzelfde gevoel van woede, van 'Fuck You'. We zingen op het scherpst van de snede, op basis van onze kwetsbaarheden. We vechten tegen de depressie, om te overleven en om gelukkig zijn.»
Kent hij Belgische groepen? Het antwoord verbaast me niet: "Natuurlijk! Front 242, The Klinik ... Snowy Red is ook Belgisch, geloof ik?" Natuurlijk, natuurlijk! "Onlangs kocht ik een van zijn platen, een reprise. Er is ook Neon Judgement: Ik heb een vriend bij Dark Entries, die hun eerste nummers heeft heruitgebracht"(Nota : het gaat om het album 'Early Tapes', gepubliceerd in 2010).
Op het vlak van invloeden vermelden we ook John Foxx, de legendarische new-wave pionier, met wie Vasquez 'Evidence' realiseerde. "We hebben elkaar in Londen ontmoet," zegt hij. "Dit is een heel aardige vent, een genie, maar hij is erg bescheiden, een echte gentleman. Hij wil hem 'Sir' noemen", concludeert hij met een glimlach.
Maar de belangrijkste ontmoeting voor hem was die met Depeche Mode. The Soft Moon is inderdaad zeer gelukkig geweest om als support een deel van de 'Delta Machine'-toer mee te kunnen maken. "Een ongelooflijke ervaring, zeer emotioneel en erg grappig! In 2009 was ik in mijn kamer bezig te componeren en plotseling, vier jaar later, zie ik mij spelen voor 20 000 mensen per avond, het was gewoon te gek. Ik blijf erg dankbaar en nederig tav deze unieke kans. Elke avond moest ik mezelf in de kaak knijpen om het te geloven. »
De samenghorigheid tussen Luis en Martin Gore was duidelijk. "Martin heeft veel humor! Een avond, toen we een beetje dronken waren, vertelde ik hem dat ik heel gemakkelijk huil als ik droevige films bekijk. Vanaf dat moment, wanneer ik iets aan het vertellen was, antwoordde hij lachend: 'Oh, en huilde je daarna ?' »
De oorsprong
De originele muzikale ervaringen van onze gesprekspartner gaan terug naar zijn kindertijd en behoren tot de wereld van heavy metal en punk. « De eerste cassette die ik kocht was 'Seventh Son of a Seventh Son' van Iron Maiden (1988). Dan was er Slayer en later, Bad Religion. » Het was pas later dat hij muziek ontdekte, met The Cure.
In 2010, toen hij zijn eerste opus uitbracht, droeg hij bij aan het ontstaan van een nieuwe muzikale stijl ergens tussen post-punk, shoegaze, darkwave, electro en psychedelica. Maar het is niet duidelijk of The Soft Moon (California), of liever The KVB (Engeland) de beweging lanceerde. Volgen Luis Vasquez, « is het een product van het collectief onbewuste. Evenementen kunnen gelijktijdig duizenden kilometers van elkaar plaatsvinden. Uiteraard hou ik ervan om het alter-ego van deze beweging te zijn; maar ik denk liever dat het een synchronisme was. Ik herinner me dat er in die tijd een donkere golf op alternatieve muziek was en deze golf is vandaag nog steeds actief. »
Berlijn
Na zijn Italiaans avontuur, verhuisde Vasquez naar Berlijn. Een zeer grote verandering alvast ten opzichte van San Francisco! "Berlin inspireert me. Daar voel ik mij zeer creatief. De stad brengt een gevoel van verdriet en tegelijkertijd proberen de mensen zich te amuseren." Toen hij in San Francisco leefde , voelde hij de behoefte zich te verzetten tegen zijn omgeving door zwarte en obscure muziek te componeren. "Ja, ik ben een 'antiloquist' (= iemand die de geest van tegenstrijdigheid heeft). Ik wil altijd het tegenovergestelde doen of zeggen van wat iemand anders doet of zegt. Als ik op het strand zou leven, zou ik als een gothic verkleed zijn, bijvoorbeeld." (Lacht)
« Nu dat je in Berlijn woont, zal je dan 'surf music' componeren ? », vraag ik lachend. "Ha Ha Ha! Heel grappig!", antwoordt Luis...
Daarna leer ik (of the record) , dat Luis aan een nieuw project samen met John Foxx werkt en dat hij van plan is een solo 'side project' te creëren, meer 'noise' georiënteerd. Wordt vervolgd !!
The Soft Moon concerteert op 17 mei op Les Nuits Bota in Brussel. Voor meer informatie : http://botanique.be/en/activity/soft-moon-170515
Met dank aan Geert Mets (Konkurrent) voor het interview.
Website : www.thesoftmoon.com
Cockney Rebel was zowat de eerste rockgroep met viool en zonder elektrische gitaar. Bij de start begin jaren 70 trekt frontman Steve Harley de aandacht door het nichterige van David Bowie, het zeurderige van Bob Dylan en het artistiekerige van Bryan Ferry in één persoon te verenigingen. Dit levert een aantal wereldhits op met het debuut Sebastian, gevolgd door Judy Teen, Make Me Smile (Come up and see me) en de bewerking van de George Harrison klassieker “Here Comes The Sun”. Harley blijkt een intellectuele literatuurliefhebber te zijn die liever in het theater zit dan op het strand te liggen. Hij leunt meer aan bij Hemingway dan bij pakweg The Stones.
Steve Harley was vroeger bekend om een zekere arrogantie. Hij won in ‘75 de NME (New Musical Express) award voor rotzak van het jaar (sorry, Steve). Met het ouder worden, is hij gemilderd. Het sarcasme maakt plaats voor spitsvondige humor. Toen ik hem de laatste maal aan het werk zag in De Zwerver, deed hij na het derde nummer een fotograaf na. Foto nemen, schermpje kijken, en opnieuw, en opnieuw. Harley vroeg met een brede glimlach om het toestel in de lockers te leggen.
Niettemin, vóór het interview leen ik uit veiligheid een pamper – een verse - van een jonge moeder. Ik probeer onmiddellijk het ijs te breken.
Ik herinner me dat ik als veertienjarige voor het eerst het nummer Sebastian zag en hoorde op tv. Mijn ma was geshockt door de make-up en de extravagante kledij. ‘Ze nemen allemaal drugs,’ wist ze me te vertellen.
(Bingo, want hij lacht hartelijk). The drugs came later, my friend.
Steve Harley is niet je originele naam. Ben je een motorfan?
Nee, ik ben geen motard noch Harley-Davidson dweper. Het is gewoon een pseudoniem dat goed bekt.
Om nog eventjes bij de etymologie te blijven: vanwaar de naam Cockey Rebel?
Ik ben van Londen en kom uit een arbeidersmilieu. Een Cockney is een inwoner van Londen uit de arbeidersklasse. Het is ook de variant van het Engels die door Cockneys gesproken wordt. Op twintigjarige leeftijd bezocht ik folkclubs en schreef ik zelf gedichten. Mijn moeder vond mijn aantekenboekjes met mijn vroege probeersels. Haar oog was gevallen op de titel van een gedicht - weliswaar slechte poëzie - met de titel Cockney Rebel. Aardige naam, vandaar.
Je startte als muziekjournalist. Hoe is je relatie met de pers?
Dat ik muziekjournalist geweest ben, is een cowboyverhaal dat me blijft achtervolgen. Ik werkte als reporter, nieuwsverslaggever. Mijn verstandhouding met de muziekpers was soms gespannen. Dat had bijvoorbeeld te maken met de rivaliteit tussen twee bladen. Melody Maker hield onvoorwaardelijk van mij. NME daarentegen kwelde me opzettelijk.
Hoe dan ook, je was journalist. Welke vraag zou je stellen aan Steve Harley?
Hoe slaagde de jonge Steve erin om songs te schrijven? Met het ouder worden, is dit moeilijker geworden. Nochtans, thuis heb ik twee piano’s en een gitaar staan in drie verschillende kamers. Ik zet me aan het klavier en soms komt er niet veel bijzonders uit. Althans, het is zeer moeilijk om zelf over het resultaat tevreden te zijn. Iedere keer als ik het huis verlaat, heb ik een notitieboekje en balpen op zak. Ideeën zijn makkelijk maar ze omvormen tot een song is andere koek. Het stemt me tot grote tevredenheid dat mijn muziek heel wat impact gehad heeft, ook op collega-muzikanten. Zo vertelde Peter Hook van Joy Division en New Order, toch een heel ander genre, me dat Cockney Rebel van grote invloed geweest is. En Elbow startte met het coveren van Mr Soft.
Je maakte 15 albums. Welke is je persoonlijke favoriet?
Zeg vriend, dat is een moeilijke. Laat ons zeggen dat ik persoonlijk zeer te spreken ben over The Quality of Mercy uit 2005. Ik speel er live nog veel stukken uit.
Over naar je debuutsingle en hit: Sebastian. De betekenis van de naam is ‘de aanbedene’. Autobiografisch?
Sebastian werd bestempeld als een ‘ghotic love song’. Het is een zeer duister en mysterieus nummer. Autobiografisch? Ik verkies dat de mensen er zelf over nadenken bij het aanhoren. Gebruik je eigen verbeelding. Iedere maal als ik het nummer breng, is het iemand anders.
Sebastian sloeg onmiddellijk aan in Nederland en België. We stonden er twee weken op de eerste plaats. Waarvoor dank, folks. En we werden geboekt op Pinkpop.
Alan Parsons was geluidstechnicus bij de opnames van The Beatles en later een invloedrijk producer. Je werkte samen met Parsons voor de cd The Best Years of Our Lives, juist nadat hij Dark Side of The Moon ingeblikt had. Vertel.
Ik heb een immens respect voor Alan. We werkten samen voor de single Judy Teen (the queen of the scene …) en voor mijn tweede plaat The Psychomodo. Ook The Best Years of Our Lives, met de millionseller Make Me Smile, werd door hem geproduceerd. Hij laat me mijn verbeelding gebruiken, laat me mijn ding doen. Bij hem voel ik me artistiek vrij. Trouwens, ik zing op het nummer The Voice uit de I Robot cd van The Alan Parsons project. Een geniale bas-intro, nietwaar?
Klopt het dat je Make Me Smile (Come Up and See me) geschreven hebt nadat zowat de hele band ontslag nam?
Inderdaad, ik heb daaruit inspiratie geput. Een nuance, het gaat niet over hen maar over mij. Zij verlieten mij. Vergeet niet dat de naam Cockney Rebel bestond vooraleer de bezetting er was. Wist je dat Marc Bolan van T. Rex akoestische gitaar speelde op Make Me Smile? En Patricia Paay behoorde tot het achtergrondkoortje. De song sloeg wereldwijd aan. Er bestaan 120 coverversies van waaronder Duran Duran en Suzi Quatro. Het staat bovendien op sommige filmsoundtracks. Het werd zelfs gebruikt in een Carlsberg reclamespot. Het groepsontslag heeft me een aardige duit opgebracht.
Het lied leidt een leven. Ik nam onlangs in Rusland de taxi en Make Me Smile werd op de radio gedraaid. De chauffeur zong in gebrekkig Engels uit volle borst mee terwijl hij op het stuur het ritme aangaf. Hij wist niet dat het mijn compositie was. Héérlijk.
Ben je rijk geworden met de royalty’s van je hits? Er gingen bijvoorbeeld meer dan één miljoen exemplaren van Make Me Smile over de toonbank. Staat er een Maserati voor je deur?
Een Mase.., een Masiwhat… een Miserati? Iets als een Ferrari? (Lacht) Nee, ik rij met een degelijke BMW. Ik kan een goed leven leiden en ik kan doen wat ik wil. Mijn kinderen bezochten een goede school.
Zijn er artiesten waar je jaloers op bent?
Niet echt, ik ben tevreden met mezelf. Ik zou wel graag een groter publiek hebben en nog meer optredens.
Je verzorgde het voorprogramma van The Rolling Stones in 2007. Werden jullie vrienden?
We speelden tweemaal als opener op Palace Square in St.-Petersburg voor een massa volk. Schitterende locatie. Ik heb groot respect voor The Stones, maar ik ben niet zo bevriend met muzikanten. Musici, mezelf inbegrepen, zijn etters (lacht).
Je hebt een carrière van meer dan 40 jaar. Denk je soms om met pensioen te gaan of wil je als een echte op het podium sterven?
Ik raak mensen en besef hoe gelukkig ik daardoor ben. Dus, ik denk er niet aan om met pensioen te gaan. Ik hou ervan om te zingen, het is mijn leven. Luchthavens, tickets, het on the road zijn, soundchecks, het ontdekken … ik hou van deze levensstijl.
Ik verafgood België. We scoorden er het allereerst met onze debuutsingle Sebastian. Belgium has been good to me. Daarnaast hou ik van jullie keuken, de restaurants, noem maar op. Antwerpen heeft het excellente Wijnhuis, Brussel is schitterend om te ontdekken met paard en koets. Bovenal ben ik gek op Brugge. Zo charmant, zo mooi …
Bedank alvast op voorhand het Belgische publiek. They have been good to me, I’ll be good to them … Ik zal in Gistel de lange uitvoering in plaats van de single-versie van Sebastian brengen. Als het moet zelfs tweemaal. Beloofd.
Dat ziet er goed uit. Ik vertel hem nog dat de voorverkoop heel vlot verloopt. Wat een aangename boeiende man, die Steve Harley. Hij stelt voor om na het optreden samen een glas wijn te drinken. Zoiets sla ik nooit af. Hij vraagt wie ik ben en wat ik doe. Ik vertel hem dat ik naast journalist ook de promotor ben van het concert. ‘Dan moet je job vet betaald zijn,’ grinnikt hij.
Na het interview loop ik al fluitend naar het toilet om de droge luier uit te doen.
Steve Harley & Cockney Rebel
exclusief concert voor het vasteland – full band
zaterdag 18 april - 20 uur
cc Zomerloos Gistel
Toegang € 20
Avatar
Avatar – interview + liveset
Naar het schijnt zijn Scandinaviërs goed in metal. Een van deze exponenten blijkt Avatar te heten. Niets te maken met een of andere oosterse godsdienst, wel met wat je denkt. In 2001 gestart als een eerder klassieke melodische metal band, zijn Johannes en co intussen geëvolueerd tot een heuse melodische technische death ’n roll ensemble met de nodige show en parfums. Ik mocht zanger en bezieler Johannes Eckerström interviewen. Tijdens het interview een ietwat frêle sympathieke knul, om later met een heus alter ego het podium te bestijgen. Johannes kon netjes in het Zweeds vertaalde vragen uitpikken. Je zal maar eens familie hebben die in hetzelfde dorp woont.
Hoe komt heavy metal in het landelijke Lindome? (Nabi j Göteborg)
Omdat metal nu eenmaal landelijk is! Niet dat we geen keuze hadden, maar van alle jeugdculturen en subculturen leek metal het meest voor de hand liggende. Zeg maar rebellie tegen die eeuwig durende Hillbilly cultuur in Zweden. Het is moeilijker om in pakweg Berlijn te starten met een metal band dan in het landelijke Lindome. In het nabije Kungsbacka, waar je schoonbroer woont, valt er nog minder te beleven. Je kan niet anders dan naar Göteborg trekken om iets op te snuiven. Ik heb daar als jonge snaak ooit eens AC/DC mogen zien.
Hoe schrijf je jouw songs? Start je met een tekst, een idee, of als een gitarist – je startte met een Mexican Fender Telecaster – met een rif?
Eigenlijk was ik als snaak een piano en een trombonespeler, redelijk klassiek dus. De puberteit vroeg achter een gitaar. Nu start ik eerder met een tekst, maar ook in samenspraak met de anderen een mix van alles. Trouwens, ik verkocht ooit die gitaar en nu wil ik dat verdomde ding terug.
Is het schrijven van nummers van anderen en van elkaar stelen, of is er een ‘Big Brain’ die alles beslist?
Zoals ik al zopas vertelde, zijn we geïnspireerd door elkaar. Er komt iemand aanzetten met iets, en als iedereen er van houdt, pikken we dit op. Vandaar de eeuwige angst dat, als we iets hebben, het al eens ergens zou kunnen bestaan. We doen liever aan het betere jatwerk, zoals bijvoorbeeld een reggae basslijn transponeren naar een heuse metalriff. Een beetje creativiteit kan geen kwaad. Ik zou eerder iets van Bach of Bob Marley stelen dan van Judas Priest. Je kan moeilijk Breaking the Law herschrijven in een gelijkaardig genre.
Waarom ‘ something in the way ‘?
Was gestart als B-kantje. We hadden even studiotijd over en the Ramones moesten het afleggen tegenover Nirvana. Niet voor Cobain hoor, we zijn enorm gefascineerd door Dave Grohl. Daarbij, iedere metalband covert een metalnummer, vaak met wat ironie. Wij deden iets anders en dan nog eens serieus.
Als iggy Pop naar de bank gaat, is hij duidelijk James Osterberg. Enkel op het podium is hij zijn alter ego Iggy. Kan dit een verklaring zijn waarom je op het podium make up en een outfit draagt?
Je doet me denken aan Alice Cooper. Je bent op het podium iemand anders, maar toch dezelfde. Denk aan The Dice Man. Iedereen sprokkelt ikjes, maar je blijkft dezelfde. Nu ben je ander ikje als je mij interviewt. Vanavond ben je een ander ikje als je tegen je vrouw praat. Niets fake dus.
Ben je religieus?
Je lijkt op een leraar godsdienst! Ik ben ook leerkracht geweest. Zweden is wat moeilijk. Als je religieus bent, moet je overdrijven. Next!
Hoe belangrijk zijn jullie clips? Ze zijn gewoonweg briljant en zeer goed geproduced!
Zie het als een totaalconcept. Ik streef ernaar om de muziek, het imago, een clip als allemaal onderdelen die van het geheel meer maken dan de som van die delen. Pure Gestalt dus.
Geef eens advies aan Steak Number 8.
Goeie band. Veelbelovend. Leg de lat hoog en neem je vak ernstig. Zoek een eigen identiteit is plaats van anderen te willen nadoen. Vergelijk je dus niet met een andere band. Repeteer tot vervelens toe en zorg dat je net iets beter bent. En vooral, wees eerlijk, ook met jezelf. Identiteit en eerlijkheid zullen altijd overleven. We zijn niet Mili Vanilly, hé.
En je spreekt zo zacht, en nochtans heb je een misthoorn van een stem!
Je speelt ook wat gitaar, jij, hé? Je kan maar spelen als je oefent, constan oefent. Dit is wat ik doe met mijn keelgat, jong.
Nu worden we wel onderbroken zeker! De sympa zal zich direct transformeren in een eerder clowneske podiumgig en toch zichzelf blijven.
Even later stalkt Johannes het podium met een geschminkte kop, een hooghoed, lederen handschoentjes en een heuse stok. Hij verkent het podium en dirigeert zowaar het publiek. Gitarist Tim Öhrström en Jonas Jarlsby , samen met bassist Henrik Sandelin, openen de show, want dit is het wel, door unisono hun afro en andere kapsels cirkelgewijs rond te draaien terwijl drummer John Alfredsson in een waas van rook gehuld zat.
We krijgen dus een portie metal in ons strot geramd met de nodige bombast en theatraliteit. Clown Eckerström nam even zijn hoed af en zette “Torn Apart”in.
Intussen hitste hij het volk verder op met zijn staf, dronk uit een vreemde beker en bracht zijn metalcircus naar een climax. Een resem fans stonden mee te springen alsof hun leven ervan afhing. Drie kwart van het vrouwelijke gedeelte gingen volledig mee, terwijl hun mannen de zekerheid van den toog verkozen, bij wijze van spreken dus.
“Dying to see you dead” mokerde het best. Het publiek bleef geduldig en enthousiast wachten en meeschudden tot de clown zijn zogezegd persoonlijke en eigenzinnige show afgewerkt had.
Ideale show, maar niet bijster origineel. Toch wel succesvol, ophitsend en redelijk fantastisch, ideaal voer voor de kenners en fans. “Something in the way” werd achterwege gelaten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/avatar-10-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-defiled-10-12-2014/
Organisatie: Alcatraz ism Kreun , Kortrijk
Ik was zot content. Elliott Murphy stemde toe om het interview in de Franse hoofdstad af te nemen. Mijn hoofredacteur tekende echter bezwaar aan. ‘Ghys, het is crisis. Er moet bespaard worden!’. Uiteindelijk vond het vraaggesprek telefonisch plaats.
Ik lees hem mijn introductie voor: ‘Lang geleden arriveerde je als een rockster op een optreden met een Volvo break met Zwitserse nummerplaat en geblindeerde ramen.’
Murphy: ‘Helaas, dat was de wagen van mijn manager.’
‘De kleedkamer bevond zich boven. Het was zichtbaar moeilijk voor jou en je puntschoenen om boven te raken.’ (hij lacht)
Je schreef in het gastenboek: ‘Everything was fine, but there were only five bananas … ‘ (lacht harder).
Elliott Murphy is niet de eerste de beste. Hij staat al 40 jaar op de planken, heeft meer dan 30 cd’s op de teller, gaf 5 boeken uit en speelde zo’n dikke 3000 concerten. Wat meer is, hij mag zich de persoonlijke vriend van Bruce Springsteen noemen.
Hoe lang woon je al in Parijs en waarom verliet je New York?
Ik woon 25 jaar in Parijs. Ik was er voor het eerst in 1971 en speelde toen in de metro. Ik hou van Europa met steden als Amsterdam, Brussel, Barcelona … Ik bracht 4 platen uit in de jaren 70 en ze hadden meer impact in Europa dan in Amerika. Mijn meeste shows waren in Europa en ik had er een groter publiek. Vandaar. De concerten in Frankrijk trokken veel volk. Hoewel het niet duidelijk was of ze mijn teksten verstonden (lacht). Eenmaal per jaar ga ik terug naar New York.
Ben je zeker dat het geen vrouwenhistorie was?
You make me laugh again. Neen hoor, ik ontmoette mijn vrouw Françoise pas in 1983.
Wat in de Franse cultuur trekt je aan?
Eerst en vooral de Franse geschiedenis. Zelfs rock ’n roll is er een deel van de cultuur. Uiteraard stel ik de niet te evenaren gastronomie op prijs. En last but not least de vrouwen. Zoals alles in Frankrijk hebben die stijl.
Hoe sta je tegenover hun wijncultuur en alcohol in het algemeen?
Dat is een individuele zaak. Ieder moet dit voor zich uitmaken. Lang geleden besliste ik om te stoppen met drinken.
Hoe ontmoette je jouw gitarist Olivier Durand?
Via een journalist van het prominente Franse muziektijdschrift Rock & Folk. Ik was op zoek naar een gitaarspeler. Olivier speelde in de bekende Franse groep Little Bob Story en is van de havenstad Le Havre. Dit is zowat het Liverpool van Frankrijk.
Aha, The Beatles waren eigenlijk Fransen.
You are a funny guy.
Op welke van je cd’s ben je het meest fier?
Ongetwijfeld op mijn debuutalbum Aquashow uit 1973 dat opent met Last of the Rockstars. Deze lp werd samen met Bruce Springsteen’s tweede album in het magazine Rolling Stone beschreven als de beste Dylan sinds 1968. Zo kregen we beiden een ‘Nieuwe Dylan’ stempel. Trouwens, Aquashow werd recent uitgeroepen tot Album Classic door het prestigieuze Uncut magazine van Engeland.
Aan de cd ‘12’ uit 1990 heb ik hele goede herinneringen omdat dan mijn zoon Gaspard geboren is en de recente EP Intime omdat hij die geproduceerd heeft.
Op welke van je songs ben je het meest trots?
Songs zijn als je kinderen. Je houdt van allemaal. Sommige ervan zijn evergreens zoals bepaalde tracks op Aquashow. Ik beschik over een goeie 200 composities en kies uit zo’n 115 wat ik live zal spelen.
Op welke songs van andere artiesten ben je jaloers?
Daar vraag je me wat. Like a Rolling Stone van Dylan of Born to Run van Springsteen. Ik wens dat ik ze geschreven had. Ik verkies vooral singer-songwriters als Leonard Cohen, Joni Mitchell en Bob Dylan.
Naast muzikant ben je ook schrijver. Welke boeken beveel je aan?
Zonder twijfel On the Road van Jack Kerouac en Julian Barnes met A Sense of an Ending.
Je werkte samen met Patrick Riguelle.
Ik liep hem tegen het lijf in een studio in Brussel. We speelden enkele shows samen. Hij verzorgde de background vocals en speelde lap steel op mijn cd’s Soul Surfing en Murphy gets Muddy. Hij heeft een verbazingwekkende stem ondanks het feit dat hij rookt als een schoorsteen. Patrick kan alle genres aan.
Je bent persoonlijk bevriend met Bruce Springsteen. Vertel.
Ik ken Bruce al sinds ‘73 en heb regelmatig contact met hem. We zijn even jong en komen beiden uit de rand van New York. Hij was onlangs op bezoek bij mij toen zijn dochter Jessica deelnam aan een jumpingconcours. Hij nodigt me iedere maal uit als hij in Europa toert. Zo hebben we samen Rock Ballad van mijn album Just a Story From America gespeeld. Samen met Bruce en mijn zoon Gaspard brachten we Born to Run. Ik was behoorlijk nerveus toen we het podium opwandelden. Zijn manager kalmeerde me: ‘Elliott, het is precies als in de goede oude tijd. Enkel voor meer mensen.’ (lacht)
Ben je jaloers op Springsteen?
Neen hoor. Hij verdient het en werkt er hard voor. Hij heeft bakken energie, is op en top professioneel en is super getalenteerd. Op de koop toe, wat een ongelooflijke showman. Ik ben wel jaloers op zijn tourcondities, zijn entourage, de catering … Kortom, alles wat errond hangt.
Je werkte samen met een karrenvracht beroemdheden. Ik neem je de biecht af.
Ik heb respect voor alle artiesten die op mijn platen meegespeeld hebben. Op Night Lights hebben we Jerry Harrison van Talking Heads en Billy Joel. Phil Collins en Mick Taylor van The Rolling Stones waren te gast op Just a Story From America. Zonder het duet met Bruce te vergeten op Selling the Gold. Op dat nummer zingt ook B.J. Scott mee, een fenomenale Brusselse zangeres van Amerikaanse origine. Of Ernie Brooks van The Modern Lovers die me geregeld tijdens concerten komt ondersteunen. David Johansen van The New York Dolls is gastvocalist op mijn live-cd Montreux ’84. Vroeger speelde ik het voorprogramma van deze excentrieke New Yorkse punkband.
Toch een extra compliment voor Mick Taylor, want dit was een onvergetelijke ervaring.
Vertel iets over Paul Rothchild, de wereldbefaamde producer van The Doors.
Hij verzorgde de opnames voor mijn tweede lp Lost Generation in diezelfde Elektra studio. Hij vertelde me heel wat over Jim Morrison. Deze leefde in het L.A. Cienega Motel in de kamer boven de parkingdoorgang. Zonder telefoon, stel je voor.
Is het gemakkelijk om als artiest te leven?
Neen, het is niet makkelijk. De condities zijn moeilijk.
Denk je er soms aan om met pensioen te gaan?
Ik heb de pensioengerechtigde leeftijd maar denk er niet aan om te stoppen. Ik kan alleen maar beter worden. Moest het te herdoen zijn, zou ik juist hetzelfde doen. Je kan je natuur niet veranderen.
Heb je suggesties voor jonge muzikanten?
Simpel: concentreer je op je muziek, het publiek en vermijd drugs.
Wat denk je over België als Amerikaan die in Parijs woont?
Certainly I do love Belgium. Het beschikt over een goed publiek met een open geest. Er zijn zeer goede muzikanten. Ik heb er al enkele genoemd maar ik denk ook aan Jacques Brel, Arno en Stromae. Jullie hebben een uitstekende muzikale cultuur.
Elliott Murphy bedankt me uitvoerig. Hij kijkt ernaar uit om opnieuw in Gistel te concerteren. Hij vindt het indrukwekkend dat de grote Marvin Gaye er gewoond heeft. Murphy speelde tijdens zijn vorige passage Sexual Healing, nota bene op Valentijnsdag. Dit was de enige maal dat hij een nummer van Marvin Gaye coverde.
Voilà, nu haast ik me naar het perron om de TGV richting Parijs te halen. Mister Murphy stond erop dat ik de drukproef persoonlijk bracht.
Elliott Murphy speelt op zaterdag 25 oktober 2014 in cc Zomerloos Gistel. Toegang € 17
Can you give us a small introduction to your festival?
ArcTanGent is the UK’s only festival dedicated to the very best music from the worlds of math-rock, post-rock and noise rock. Held just outside the amazing city of Bristol on the last weekend in August, you’ll get 3 nights camping, over 70 bands across 4 stages, a silent disco and some of the best food and drink money can buy.
From what I could find, your festival is relatively new. Why did you start it, and why so late? And why in Bristol. Does this city have something special to offer?
Yes ArcTanGent will be two years old this Summer. However, we have been working on the festival since 2010. It took us exactly 27 months from our first ever meeting to the end of the first ArcTanGent, there is a lot of to plan! We wanted to make our living from running music festivals so we decided to start ArcTanGent. Bristol has a great music scene and really lacks camping festivals (although there are a lot of great city-based festivals there). I’ve always loved Bristol and have spent a lot of time there. Bristol is surrounded by a lot of great countryside and this is where we found the farm for the festival, only a half an hour drive away from Bristol in Somerset.
Your festival offers a wide range post-rock. Why did you choose this genre or did it naturally grow on you?
ArcTanGent offers a range of music but all of it is doing something different. Non of it fits quite squarely in a genre. I guess this is now what is considered post-rock. We have a lot of post-rock and math-rock on offer. It’s definitely something we’re all into but it’s also something that has been sculpted by what the fans want. We like to take recommendations from fans on who they would like to see at the festival.
I see on the website there are only three main organizers. How can you manage with only 3 people?
Yes, there are only three organisers but we have a great team of people behind us that without them we couldn’t make the festival happen. There are a huge number of people who come and give their time to help build the festival, and we simply couldn’t do it without them.
What does the festival have to offer, apart from the incredible line-up?
There is a silent disco on the Friday and Saturday night. This is always a lot of fun! There’s a huge bonfire as well. We have some great food on site, it is all great quality food at affordable prices. We stock ales and lagers from the Cotswold Brewery, none of your horrible mainstream stuff! ArcTanGent has possibly one of the most friendliest crowds you could wish for. It really is something unique.
Apart from the big headliners, you also offer a stage to smaller bands. Where do you find them and can bands get in contact with you?
Most if our smaller bands come from recommendation. Or they are huge fans of the festival already that they shout about us a lot, share our line up posters, spread the word and are generally supportive of what we do. Our line up for this year is full but some bands contact us through the website
ArcTanGent 28 – 30 August , Fernhill Farm Bristol – affiche complete
ArcTanGent maakte vandaag de vijf laatste bands voor de affiche bekend. Deze zijn Crippled Black Phoenix, Ef, Luo, Karhide and Hark. Exclusief voor dit festival zijn headliners MONO, This Will Destroy You, Russian Circles en God Is An Astronaut.
De complete line up ziet er als volgt uit: Russian Circles, MONO, This Will Destroy You, God is an Astronaut, And So I Watch You From Afar, Tall Ships, Maybeshewill, Jamie, Crippled Black Phoenix, Amenra, LITE, Tera Melos, Three Trapped Tigers, TTNG, Ef, El Ten Eleven, Mutiny on the Bounty, I Like Trains, Year of No Light, Mylets, The Physics House Band, Baby Godzilla, Nordic Giants, Tellison, Enemies, Her Name Is Calla, 100 Onces, Tangled Hair, Hark, Karhide, Luo, Alarmist, We Are Knuckle Dragger, No Spill Blood, BATS, Lost in the Riots, Cleft, Olympians, Shiver, Human Pyramids, Astrohenge, Diagonal, Rumour Cubes, Monsters Build Mean Robots, Blueneck, The Winchester Club, Suffer Like G Did, Charlie Barnes, Memory of Elephants, Big Joan, AK/DK, Adding Machine, Samoans, Waking Aida, The St. Pierre Snake Invasion, Theo, Wicket, Sleep Beggar, Howard James Kenny, Super Squarecloud, Flies Are Spies From Hell, Codes in the Clouds, Bear Makes Ninja, Alpha Male Tea Party, Iran Iran, Gunning for Tamar, FEN, Goonies Never Say Die, Broken Oak Duet.
Op donderdag 28 augustus is er een ‘Early Entry’ programma met terugkerende bands gekozen uit de favoriete line up van bezoekers uit 2013. Headliner op deze avond is And So I Watch You From Afar met support van Three Trapped Tigers, TTNG, The Physics House Band, Baby Godzilla, Nordic Giants, The St. Pierre Snake Invasion en Theo.
Festival organisatoren Goc O’Callaghan, Simon Maltas en James Scarlett hebben bevestigd dat er bezoekers van over de hele wereld zoals Mexico, VS, Canada, Australië, Egypte, China en Europa naar ArcTanGent 2014 afschuimen.
De ticketverkoop loopt als een sneltrein met een grote kans tot een sold out. De organisatoren raden daarom iedereen aan hun tickets voor ArcTanGent zo snel mogelijk te kopen om teleurstelling te vermijden. Zoals eerder vermeld zijn weekendtickets te koop aan de spotprijs van £70 (85€) op de officiële site www.arctangent.co.uk
Datum: 28th – 30th August
Locatie: Fernhill Farm, Cheddar Road, Compton Martin, Somerset, BS40 6LD
Tickets: www.arctangent.co.uk/tickets/
Website: www.arctangent.co.uk
ArcTanGent 2014 (UK 28 – 30 August , Fernhill Farm Bristol – Een blik achter de schermen - Q&A met de organisatie
Jock McDonald is al een dikke dertig jaar de bezieler en frontman van het licht legendarische newwave-punk-cultbandje The Bollock Brothers. Iedereen kent wellicht nummers als “the last supper”, “the bunker”, “harley davidson (son) of a bitch”. Destijds vielen ze vooral op door het album van de Sex Pistols volledig te coveren in een electro-versie.
Zodus, dertig jaar en evenveel kilo’s later gaat de immer sympathieke nog steeds de hort op met zijn Brothers, zij het in wisselende bezettingen. Meest opvallende figuur daarbij is Pat, die ooit nog de vellen bediende bij het ter ziele gegane Nacht und Nebel.
Nou moest ik Jock interviewen. Je weet nooit hoe je deze knaap aantreft. Deze keer was hij relatief sober. Hij heeft ook de gewoonte om met de grootste sympathie en vriendelijkheid een totaal ander antwoord te geven op de gestelde vragen, of helemaal geen antwoord te geven. Desnoods iemand anders aan het woord te laten. Tenzij je hem verrassende vragen kon stellen. En dat is deels gelukt daar er geen evidente vragen werden gesteld. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik hem vroeg een getekend exemplaar uit 1986 van ‘the four horseman of the apocalypse’ nogmaals te tekenen.
Lode: Jock, kan je deze nog eens signeren? Achtentwintig jaar geleden stond ik als jonge snottebel me te vergapen en had ik het geluk. Nu sta ik hier als oude snottebel terug.
Jock: Oh my God! Er staat een handtekening op van onze overleden toetsenist (Marc Humpphrey) op! Hij stierf jaren geleden na gewoonweg stom over een steen te zijn gestruikeld! En vandaag is Elodie er niet bij omdat ze onverwacht werd opgenomen in het ziekenhuis. Maar het komt goed, Lode.
Lode: Zag ik op jullie FB. Zeg, ik begrijp nog steeds je fascinatie voor Albert Speer (het lied “The Bunker” gaat over hem) niet: Is het omdat hij als vriend en rechterhand van Hitler medeverantwoordelijke was voor de gekende gruwel, of omdat hij als eerste bezoeker van de Bunker tevens Hitlers Nero-bevel heeft genegeerd en zo vele levens heeft gered?
Jock: Nog niemand heeft me ooit die vraag gesteld. Eerst dit, mijn vader werd destijds meegenomen door de Duitsers en hij heeft dit gelukkig overleefd…… Nou doe je me wel even nadenken: is het wel geoorloofd om enige vorm van sympathie te hebben voor zo’n figuur? Misschien wil ik het publiek wel aan het denken zetten….. Hey, Kris, help me even te beantwoorden?
Intussen komen enkele wat minder jonge maar mooie schoonheden even zijn aandacht afleiden.
Lode: Niemand kan er naast kijken: Je bent geïntegreerd door de bijbel….
Jock: Tja, Lode , ik ben zeer katholiek opgevoed en ik ben wel degelijk gelovig. Het gebeurt wel eens dat ik naar de vieringen ga. Waarom deze vraag?
Lode: Euh, ik heb godsdienstwetenschappen gestudeerd.
Wat nu volgt is een ellenlang gesprek over geloof en wet, de bijbel en het stomme aan het instituut kerk, waarmee ik jullie niet wil lastigvallen. Om het met een flauwe woordspeling uit te drukken, heb ik nu zijn zieltje gewonnen en hij gebiedt me ook naar volgen optreden (Brugge, 9 mei) te komen om over dit verder te praten.
Lode: Are you playing funk our punk?
Jock: Weer zo’n vraag! Tja, eigenlijk zitten er veel grooves en funky baslijntjes in onze liedjes, terwijl iedereen ons een gothic stempeltje wil aanmeten. Hey Richard (gitarist), help me even, wil je?
Richard: eigenlijk spelen we legio variaties op het zelfde vier akkoordenschemaatje. En de ijzersterke ritmesectie zorgt voor dat funky onderlaagje. Laten we nog een biertje drinken.
Lode: Serge Gainsbourg.
Jock: Heerlijke gast jong. Hij was immer gevleid door onze versie van “Harley”. We hebben samen veel avonden en biertjes gespendeerd. Hij heeft nog Pat en ik geholpen en te logeren gelegd bij hem thuis. Hij is mijn tweede Jezus (lacht).
Lode: Over Jezus gesproken, zopas een uurtje gedaan, Jock . Maar dit brengt bij tot een ander item: Je eeuwige vriendelijkheid en sympathie! Heb je dan nooit zin om iemand een lel van jewelste te verkopen? Een lastige fan of zo, of een ambetante interviewer zoals ik? (beiden lachen)
Jock: De leeftijd zorgt ervoor dat we meer relativeren en berusten in alles. Beetje cynisme zeg maar.
Gevolgd door een heuse levensles… En inderdaad, op het optreden bestond een of ander onnozel kieken erin om een beker bier in Jock zijn richting te keilen, terwijl hij nota bene een overleden groepslid aan herdenken was. Na enkele boze heen en weer blikken haalde Jock zijn glimlach naar boven en bracht alles weer tot rust.
Lode: Je zal moeten starten, Have a nice gig!
Jock: Great! Vergeet onze afspraak niet Lode! En zoals ik heb beloofd, “Faith Healer” draag ik vanavond aan jou op!
Het laatste nummer is inderdaad Faith Healer: “ I dedicate this song to my friend…euh… euh… I forgot his fucking name! “
Live verslag Roeselare De Molen
http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/review-concerts/the-bollock-brothers/the-bollock-brothers-met-de-vingers-in-de-neus/
Interview Lode Vanassche
Na jullie show met Amenra in De Kreun in Kortrijk (2013) –die overigens overweldigend was- werd het plots heel stil rond jullie. Persoonlijk dacht ik dat daar een doorbraakmoment lag. Hoe hebben jullie de show en wat erna kwam ervaren?
Het optreden met Amenra was voor ons een overweldigende ervaring en een grote eer. Het betekende in velerlei opzichten ook een doorbraak. Voorheen speelden we vooral kleinere shows en voelden we nooit druk om echt voluit te gaan met de groep. Als groep hadden we lang de ervaring dat onze muziek wat in de marge stond en niet echt werd opgepikt door het publiek. De kans die Amenra ons bood leidde vrijwel meteen tot enkele andere shows met goeie bands, zoals bijvoorbeeld het optreden met Maudlin in de Kinkystar. Het voorjaar van 2013 deed ons inzien dat er misschien toch ‘iets’ in onze muziek zat dat mensen kon aanspreken. De rol van Amenra kan hierbij niet onderschat worden; muzikaal betekenen ze voor enkelen in de groep heel veel, als muzikant en als individu, maar ook door de gesprekken die we met hen hebben kunnen voeren. Deze hebben er ons toe aangezet vertrouwen te krijgen in wat we doen. Maar opnieuw, als opener mogen spelen was vooral een enorme eer voor ons.
Eleanora als voornaam uit het Grieks vertaald betekent licht, is dit ook waar jullie naar streven in het maken van nummers of heeft de naam een heel andere betekenis?
Eleanora stamt inderdaad af van het Grieks. Er wordt aangenomen dat het afkomstig is van de term ‘eleos’ wat staat voor mededogen. Eleanora zelf wordt vertaald als zonnestraal, stralend licht of toorts. Er is ook een Arabische verklaring voor het woord, dewelke staat voor god is mijn licht. De essentie voor ons is hierbij inderdaad telkens licht, in relatie met duisternis. Deze dialectiek tussen licht en duisternis is bij ons heel prominent aanwezig, in het schrijven van teksten en in het maken van nummers. De voortdurende reflectie tussen beiden moet vooral leiden tot persoonlijke bescheidenheid, deernis; barmhartigheid, en dit in volle waarachtigheid en zelfbesef. Dit is meteen ook het thema van onze teksten. Tijdens optredens functioneert de stem, het uitspreken van die woorden, vooral als een lijfelijke ervaring, om aan te tonen hoe pijnlijk dit proces is. Als band proberen we tijdens een optreden dan ook heel explosief naar voor te komen, af te zien in het licht, om daarna terug in onze persoonlijke duisternis te stappen.
Er zijn geruchten dat er een split op komst is met Amenra. Wat is daar van aan?
Wij zijn inderdaad gevraagd geweest door Amenra om samen met hen een split uit te brengen. Het betreft het nummer ‘Mammon’ dat ook terug te vinden zal zijn op onze EP. Naast de optredens die we met hen kunnen doen, is alsook deze kans subliem. Het voelt goed aan, als je de steun kunt krijgen van een groep die gelooft in hetgeen je brengt en waarvoor je staat.
Naar welke bands of artiesten kijken jullie op, halen jullie inspiratie uit?
Iedereen in de groep heeft een verschillende muzikale achtergrond. De inspiratiebronnen zijn dus heel divers. Dat kan dan van Tool en Deftones, naar June Paik, Time to Burn en Perth Express, tot bands als Rise and Fall en Congress gaan. Wat wel altijd meespeelt bij elk van ons, is de intensiteit van bands.
Jullie labelen onder het Belgische label ConSouling Sounds. Een bewuste keuze, of werden jullie gekozen?
Via bepaalde personen zijn we in contact gekomen met Consouling Sounds. Vanaf het eerste moment hadden we de indruk dat het klikte met hen door de transparante houding tussen ons beide. Het idee van een EP sprak hen aan en daardoor hebben we de kans gekregen om ons ding te kunnen doen, mede door hun steun.
Wat zijn de verdere plannen voor 2014 met Eleanora, of wat willen jullie dit jaar gerealiseerd zien voor jullie als band?
Eind maart, begin april zijn we van plan om onze EP uit te brengen onder het label van ConSouling Sounds. Nadien gaan we opnieuw de studio in. Dit betreft een grondige voorbereiding want het volgende nummer zal volgens ons gezien worden als een “epos” in het voorlopig verhaal als band. Daarnaast hopen we nog verschillende optredens te kunnen spelen om zoveel mogelijk ervaring op te doen als relatief jonge band. Deze ervaring zou nog versterkt kunnen worden, mochten we er in slagen om via een kleine tour even kennis te maken met onze buurlanden. Wie weet wat de toekomst ons kan brengen?
Split Amenra/Eleanora kunnen vanaf heden besteld worden via http://consouling.be/amenra.php
Shows Eleanora
21.03 cinéPalace, Kortrijk w/Oathbreaker, Maudlin
https://www.facebook.com/events/759157020767606/?fref=ts
23.03 Mezz, Breda w/Amenra, The Fifth Alliance
https://www.facebook.com/events/219189134930310/?fref=ts
29.03 OJC Kompas, Sint-Niklaas w/The Tragedy We Live In, Charnia, Monnik
https://www.facebook.com/events/1388058641418901/?fref=ts
U kent Heather Nova? De zangeres uit Bermuda had 'mainstream' succes in de jaren '90, dankzij hits als "Walk This World" en "Island". Tijdens haar carrière bleek ze nooit in de verleiding van het 'star system' en ze verkoos het gezinsleven met haar man en haar zoontje. Vandaag, na acht studio albums, geniet zij van een zeer trouwe 'following' van meer en meer fans. Tijdens haar Europese tour, gaf zij ons een interview in Leuven, kort vóór het concert in het Depot …
"Ik werd beïnvloed door 'sing/songwriters' in het algemeen. Door artiesten die liedjes schrijven met hun hart en hun eigen ervaringen." U ziet het: Heather Nova past helemaal niet in het 'hype' perspectief. Zij is een zangeres binnen de grote Angelsaksische traditie van bijvoorbeeld Joni Mitchell. "Ja, ik was beïnvloed door haar toen ik jong was." Of van Leonard Cohen, voor wie ze een oprechte bewondering koestert." Ik hield ook van Patti Smith... En Suzanne Vega! Ik was trouwens onlangs met Suzanne in Hamburg. Ik stuurde haar tweets maar we speelden op hetzelfde moment, dus hebben we elkaar niet kunnen ontmoeten...”
Tijdens deze tour speelt Heather Nova akoestische versies van nummers uit haar volledige repertoire. "We creëren een zeer intieme sfeer met slechts Arnulf Lindner en mij op het podium. We gebruiken akoestische instrumenten, maar ook een aantal elektronische effecten. Voor de sfeerbepaling wisselen we regelmatig van instrumenten.
Het visuele aspect is ook belangrijk, vooral via geprojecteerde animaties van de schilderijen van de Italiaanse kunstenaar Alberto Di Fabio. "Ik heb hem gekend toen ik student was, in Rome. Zijn schilderijen zijn geïnspireerd door microbiologie, door cellen, neuronen en DNA. Ik voel me heel dicht bij hem, we zijn beiden geïnspireerd door de natuur, maar op een verschillende manier." Deze artistieke combinatie werkt inderdaad perfect op het podium.
Het is een lang verhaal tussen Heather Nova en België. Ze gaf op z’n minst dertig concerten in ons land. "Ik herinner me vooral het Marktrock festival in Leuven, op het marktplein. Het uitzicht vanop het podium was indrukwekkend!"
De tour is niet beperkt tot grote steden! Nova brengt ook een bezoek aan steden zoals Borgerhout, Heist-Op-Den-Berg, Beveren, enz..
Heather Nova is afgestapt van eindeloze wereldtournees. "Ik beperk mij tot Europa, en dit sinds de geboorte van mijn zoon, tien jaar terug. Ik wil meer tijd thuis doorbrengen. En ik neem hem mee op de baan; het is een prachtige opleiding voor hem, zo te reizen. Bermuda is mooi, maar er zijn geen musea, heel weinig cultuur dus. Dus, als we op tournee zijn, bezoeken we enorm veel dingen, en het is erg leuk!"
De geboorte van haar zoon heeft natuurlijk een belangrijke invloed gehad op de artistieke inspiratie van Heather Nova. "Dit is een complete verandering. Alles wordt belangrijker, meer aangrijpend. Je moet verder dan je eigen leven denken, je moet je projecteren in de toekomst. Je voelt je meer betrokken met wereldproblemen zoals de opwarming van de aarde, enz , al deze dingen." Een bijzonder cruciaal probleem voor onze bewoners! "Inderdaad! We wonen net boven het niveau van de zeespiegel! Dus proberen we kleine dingen te doen op ons niveau, Bv. ons huis maakt alleen gebruik van zonne-energie."
Nova heeft trouwens een lied gewijd aan de problemen van de klimaatverandering: O.m. "Save A Little Piece of Tomorrow", op haar laatste album. "Normaal hou ik niet van cruciale onderwerpen in mijn liedjes, want het klinkt snel als een preek. Ik heb het onderwerp benaderd vanuit emotioneel oogpunt. Ik dacht aan mijn kleine jongen, die opgroeide in deze idyllische plek en op een dag komen we terug en het huis is onder water...”
Laten we praten over de laatste elpee, ‘300 Days At Sea’, in 2011 verschenen. Na twee meer akoestische albums keert Nova hier terug naar de pop/rock van haar jaren '90. "Ik wilde terug naar het gevoel dat ik had op het niveau van 'Oyster' en 'Siren'. Ze deed trouwens beroep op een deel van het originele team voor deze nieuwe opnames. Dit is dus een 100% pop-rock productie.
" Toont deze terugkeer naar de bron en dat de cirkel op die manier rond is? Nova gaat niet akkoord: "Oh nee! Ik ga door! Nu ben ik al bezig met het volgende!
” En hoe ziet deze volgende eruit? "Ik weet het nog niet. Ik heb veel nummers geschreven, maar ik heb nog geen keuzes gemaakt qua aanpak en qua productie. Maar het zal verschillen van de laatste ... "
http://www.heathernova.com/
Aankomende concerten van de tournee :
26.02.2014 - Gloria - Köln - DE
27.02.2014 - Ter Vesten - Beveren - BE
28.02.2014 - C-Mine - Genk - BE
01.03.2014 - Zwaneberg - Heist op den Berg – BE
03.03.2014 - Theatherhaus 2 - Stuttgart - DE
04.03.2014 - Wilmink Theatre - Enschede - NL
06.03.2014 - Redoutensaal - Erlangen - DE
07.03.2014 - Stadttheater - Konstanz - DE
09.03.2014 - Kofmehl - Solothurn - CH
10.03.2014 - Volkstheater - München - DE
12.03.2014 - Nordportal - Baden - CH
13.03.2014 - Kammgarn - Schaffhausen - CH
14.03.2014 - Schüür - Luzern
15.03.2014 - Mühle Huniken - Rubigen / Bern - CH
17.03.2014 - Union Chapel - London - UK
Interview: V2 Records Belgium
Concert: Het Depot – Leuven
Philippe Blackmarquis – vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Hi Cretins, here we are with an interview of CJ Ramone on cows, Kim Kardashian, crowdsourcing and his brand new album ‘Reconquista’. Setting up the interview with our beloved bass player/singer involved phone calls, Facebook, Les’ (close friend of the Ramones and local teddy bear, ed.) superhuman powers, a lounge VIP tent, a press room, a photographer from On the Rocks (Danny, ed.), an iPhone with a fatal memory error containing the interview and a very friendly press lady from Rock Ternat’s organization to make it all work out. 1,2,3,4… Hey ho, let’s go!
Ramones.be: Hi!
CJ: Hi!
Ramones.be: So, your new album is called ‘Reconquista’. How did you come up with the title?
CJ: Actually, I was reading a history book and I came across that word. It really fit what I was trying to do. It stands for taking the name ‘CJ Ramone’ back and get myself back on track in music. It fit exactly for that purpose.
Ramones.be: On the album there’s a number of punk celebrities playing a part. How did that work out? Did you just take your rollerdex and said: hmm, I wanna play with these people… or how did that work out?
CJ: No, I wish I could say they were all in my rollerdex but it’s actually Steve Soto (The Adolescents, ed.) who co-produced the album that called in a bunch of his friends of Southern California. As soon as they heard it was a ‘Ramone’ project, they were all immediately happy to step in. That’s how we got Billy Zoom from X, Dennis Casey from Flogging Molly, Matt Katz from Blondie, … In short, a whole bunch of good players are on the record and it’s Steve Soto’s hard work to bring them together.
Ramones.be: You did the funding through PledgeMusic. Any particular reason you chose that path?
CJ: The reason I chose to do it through Pledge is because it’s my first album as CJ Ramone and I wanted to do it as DIY as I possibly could, you know. I also want(ed) to make it more personal between me and the fans. After all, the album is a tribute to the Ramones and the Ramones fans. It seemed to make sense to me to do it that way.
I packed all that up myself… stuffed the box, wrote labels on it. It’s definitely a more personal way to get the music to the fans.
Ramones.be: There are songs on the album such as ‘Three angels’, ‘Low on ammo’. Do these contain a message that you try to convey on the inheritance of the Ramones and that you were looking for a closure of that era?
CJ: yeah, part of it is that, well... after Johnny, Joey and DeeDee were dead a lot of books came out, films and stuff, .. and they just portrayed the guys personal lives in a bad light, in my opinion. To put it bluntly, who is fucking whose wife, who is doing drugs. You know, all that type of stuff. It felt like it took the attention of of what made the Ramones great… which was their music. They’re musicians, not politicians! They don’t necessarily need to be morally upright. It would be good if they were but that’s not part of being in a band. That’s what ‘Three angels’ is about. My relationship with them, what type of guys they were…
‘Low on ammo’ is about what takes place after the band is dead and the family members are running things. Their lawyers are involved and … how nasty it gets. It is also about how everything becomes about money and profit margin. The band’s legacy or worth is really diminished a lot because of that. Via the song I wanted to include the fans in what is going behind the scenes. I think it’s a good way to let them know that it’s not the band anymore but these other people that are in charge of selling their songs to commercials, putting $60 shirts in high-end stores.
Ramones.be: There’s a song on the album called ‘King Cobra’. When I listen to that song, I think ‘YEAH, that’s a CJ Ramone song’. Why is it not included in the set list?
CJ: It’s kind of difficult to choose songs from the record to play live because I’m matching my songs up to the Ramones songs.
Ramones.be: so, you’re always looking for a trade-off…
CJ: (laughs) It’s kind of intimidating to do that. But the songs I chose to play live, I’ve strictly chosen based on the people’s opinions I trust. I had them listen to the record and I said ‘If you want to hear a song of the record, what would like to hear?’. I asked about 10-15 people and these were the songs the most often picked. I might be doing King Cobra on the next tour. It’s one of my favorite songs but it was just not everybody’s favorite.
Ramonesbe: Well, I’ll be at the next to tour to hear you play it! Any concrete future plans? You had the Warm Jets, Los Gusanos, now you brought this band together. What is the future bringing us?
CJ: January and February (2014) I have no touring booked. I’m going to finish up writing a record. As a matter of fact, I have a record about half written right now. In March, I hope to record with Ed Stasium, who did the early Ramones records. I’m going to try to do an album a year for the next 4 years to make up for all the years in between that I was gone. I was gone for almost 10 years. Trying to make up for all that lost time! So that’s my plan, an album a year in the next 4 year. Whether my body will actually be able to deal with that is a different story… (laughs)… but that’s my plan anyway.
Ramones.be: Hearing all those plans, when are you going to retire as a musician and what will that retirement look like?
CJ: Going to retire as a musician… (thinks)
Ramones.be: Well, can one retire being a musician?
CJ: Yeah, I’ll retire from doing this when I feel I’m not keeping up anymore. If I feel that I’m starting to slow down, if am really losing my voice or if I have to start bringing in other musicians to make up for my shortcomings. At that point I would probably pack it in. But I’m actually writing a book right now; It’s about 3 quarters in a way written. Depending on how well this book does, I would give a second book a try. But my wife is an attorney, so I don’t have to worry about another career… my wife is my retirement plan! (laughing out loud)
Ramones.be: If you could re-do one Ramones concert, which one would it be and why?
CJ: I guess my first one. Yes, that would probably be a good one. Not because it was comfortable or it played great but nothing ever matches the feeling that you go out for the first time on a big stage.
Ramones.be: When following you on the Net and Facebook I’ve noticed that you’re still participating in these ‘Walks for autism’. When meeting you a couple of years ago, you told me that one of your sons was dealing with autism. Is this still on top of your priority list?
CJ: YES! This is the first one in 5 years that I’ve missed because I have to do a show but we usually walk for ‘Autism speaks’ every year. We do fundraising. I say we, because the whole family is involved. I picked that organization because they use almost 100% of their money in research to find the cause for autism. There’s a lot of other organizations that raise money to help parents, pay the bills, … In the States I think it’s about 1 in 65 kids that have autism. This year, the Center of Disease Control (CDC) recognized Autism as an epidemic. So when the CDC, which is a governmental organization, lists it as an epidemic, that opens up funding from the government for research into the cure. It was big year this year!
Ramones.be: I guess your son needs a very structured life. Is that a good combination with your touring?
CJ: He very much did so when he was young. That’s when I turned down Metallica two times. I had to turn them down because raising a kid with autism, the structure is not negotiable. The structure is absolutely the most important part of their life. You really have to keep them regimented and when he was first diagnosed, he was severely autistic. He was non-verbal. He didn’t start talking till he was 7 years old and participate in a normal conversation. In those early years it was really a struggle but because we kept his life so regimented… he woke up in the same bed, he ate the same things, he to the same school and the same program, I put him on the bus and took him off the bus,… well, that paid off and if you would see meet now, you wouldn’t even know he’s autistic. He’s an athlete, he’s on the track team, he’s competing in a state wide competition, he’s at the high honor roll at school, he already picked out his college, … and he’s got a girlfriend. He’s got a totally normal life. And I’m not saying it’s that way because I turned down Metallica, but the fact to the matter is that if would not have been there and kept him moving along… he would not have had as a good shot.
Ramones.be: Back to music again. If you could put together an all-stars band with yourself on the bass, who would you put in that band and which type of music would you play?
CJ: (laughs) I would have different bands with different styles of music. I would love to do something with Tom Waits… he’s probably at the top of my list because I’m a huge Tom Waits fan. Like punk rock… I’m playing with Jonny Two Bags and David Hidalgo Jr. from Social Distortion right now. So that absolutely a good one! I would like to something with Mike Ness for whom I have a lot of respect and I think he’s a great songwriter. He has great and long career doing punk rock. I’d like to do something with Lemmy (Kilmister, Motörhead, ed.) at some point.
Ramones.be: Do you want to point us to an upcoming band that is worth checking out?
CJ: I don’t really listen too much new music. I’ve actually gone backwards and listen to stuff from when I was young. I think the music you listen to when you’re in your teens, that really impacted your life, is always what you go back to. So every once in a while I hear a song or a band and I think it’s ok but I can’t relate to them on any type of intellectual level because they’re writing about stuff that affects kids now.
Ramones.be: If somebody would shove a mic under your nose and ask you ‘what is the one message you want to share with the world?’:
CJ: RAMONES FOREVER!
Ramones.be: We’re almost there. What’s your favorite knock-knock joke?
CJ: (laughs) Old boy, that’s a rough one. My daughter tells them all the time.
Knock-knock
Ramones.be: Who’s there?
CJ: Interrupting cow.
Ramones.be: Interrupting…
CJ: MOO
(laughter)
Ramones.be: To finsish up, we’ll do a shotgun round. I’ll give you a dilemma and you just pick one or the other.
Heaven or hell
CJ: Heaven
Ramones.be: Digital or analog
CJ: Analog
Ramones.be: Talent or passion
CJ: Passion
Ramones.be: Pork chops or apple pie
CJ: Pork chops
Ramones.be: Grease or Saturday Night Fever
CJ: (Oh lord) Grease
Ramones.be: Kim Kardashian or Paris Hilton
CJ: Kim Kardashian
(funny comment in the room about PH and body of teenage boy – laughter)
Ramones.be: Singer or bass
CJ: Bass
Ramones.be: Vanilla or chocolate
CJ: Chocolate
Ramones.be: Lemmy or Ozzy
CJ: Lemmy
Ramones.be: Beer or wine
CJ: Wine
Ramones.be: New Kids On The Block or One Direction
CJ: (no comment) (https://www.youtube.com/watch?v=Vky5_kaDArA , ed.)
Ramones.be: Needles or Pins
CJ: Needles
Ramones.be: Thanks for the interview and hopefully see you soon on your next tour!
Infos http://ramones.be
We have seen you playing live at Dunk!festival and were pretty blown away by your performance. But when coming home there wasn’t a lot to find about Le Seul Elément on the internet. Is this a conscious choice to stay low profile or are there other reasons for that?
First of all thanks for the compliment, and no, it isn't a conscious choice. I’m just too lazy for this kind of stuff, I'm very bad in communication but things are moving on. There will be a pretty website soon!
We hear classical piano pieces in a progressive form being combined with noise samples and heavy drums from time to time. How would you describe your music and what do you hope to bring with your music?
I try to make an alliance of two important things to create my music; beauty and power.
Generally, piano for emotional times and noise and drum to bring the power. When I'm listening to strange sounds in a song I'm confined, locked, wondering. It reminds me of sad things but when the music is evolving, when it grows, when strength comes to transform the music in pure violence, my sadness transforms. I try to describe this process in my music and transform the strongest emotions into sounds.
I play alone, so the music is repetitive (I’m playing with a looper, rarely with melodic sequences), as well as progressive, a little “tribal” even because I like ternary rhythm. I’m actually not pianist but a drummer!
I don't really want to bring anything with my music, just express my feelings but, it's true, I'm happy when people say to me they like it. I always try to give different shows, I always want to create different things, because in music it's often the same; guitar, bass and drum...
I come from the punk/hardcore scene, and for me, it wasn’t satisfying anymore. It's the same for post rock music. Too many bands are identical, they have the same way to choose instruments, effects and ways of writing songs. I wanted to create a wall between me and the audience. It felt as my duty to conceive an iconoclast artistic project!
What does Gin Pleos mean for you as it is a non existing word? How did you come up with the name?
Gin Pleos was the name of an old song of me. The creation of the songs on the EP were really different but always during night, and always when I felt sad. The EP speaks about a switch in life, and I wanted to take this title to symbolize that. You can listen to the old song via http://www.myspace.com/number1ambiance1
Which artists have inspired you to make Le Seul Elément sound like it sounds now?
First of all William Sheller (“Epure” is the most beautiful album I ever heard..) and many other artists like Neurosis, Phillip Glass, Paris Violence, Joy Division, Kate Bush and some other bands in the crust, hardcore scene..
What inspires you in life general?
I'm inspired by strong emotions, changes that are part of life, complexes and distorted visions of hurt persons.
What are the lyrics about at the end of Gin Pleos part 1 &2?
It's the speech of the person pictured on the cover. Gin Pleos is the story of the last part of the life of this man. He thought he had a good life, straight, square, normal.. but then realized he could have been a better person, and live more with and for others. This remembers him that he's going to die without having known real love, without feeling true compassion. So he becomes mad, and has a dream, the dream to get another chance, a chance to be 25 years old again. The speech expresses this new thinking.
Are there plans to bring out a full album?
Yes! I'm entering the studio in two weeks, so a full album release will be available in september I hope.
Who did the artwork for the cover?
It's Pierre Weird from Metz, a great drawer!
What are your ambitions with Le Seul Elément the forthcoming year?
It’s my dream to create a band with Le Seul Elément with strings, two drums, guitars... And I 'm going to try and work more on my presentations.
.:::Le Seul Elément will play a live show on 21 september at Dok Noord 5L, Gent together with Treha Sektori and Syndrome. More information about this show can be found on www.facebook.com/alteregovzw
Vorig jaar bracht Homer, de punkrockband uit Leuven en Antwerpen een zeer opmerkelijk album uit. ‘The Politics of Make Believe’ was een groeiplaatje dat na iedere luisterbeurt zijn schoonheid meer en meer prijsgaf. Dit jaar bestaat de band vijftien jaar en de vier heren laten dit alleszins niet zomaar voorbij gaan.. Op Groezrock vroegen wij gitarist Bert Quinten wat Homer doet om deze verjaardag te vieren.
Musiczine: Bert, voor wie jullie niet kent, wie is Homer en welke muziek spelen jullie?
Quinten: “Homer is een band die in 2013 vijftien jaar bestaat. Het is niet zo eenvoudig om onze muziekstijl te omschrijven. Zelf zou ik er de term ‘melodic hardcore’ op plakken. We zijn ontstaan als een raszuivere, nineties punkband maar muzikaal dat flink geëvolueerd. Wwe zijn volwassener geworden en spelen geen pure punk meer. Eigenlijk spelen we hardcore maar we proberen dat melodieus houden. Vandaar ook wellicht dat je ons zowel op punkrock als hardcoreshows aantreft..
Met de huidige lineup bestaan we acht jaar en dat is ook de periode dat we ons als een volwaardige band beschouwen. De voorbije acht jaren probeerden we op zoveel mogelijk podia te spelen en zoveel mogelijk mensen te bereiken. Homer bestaat trouwens uit vier mensen. Er is Johan, de zanger en de man achter Funtime Records, Wannes is onze drummer, Matthias speelt bass en ik ben gitarist. Johan (die trouwens mijn broer is) en ik waren vroeger actief in de band PN”.
Musiczine: Wat is er jullie in die voorbije 15 jaren het meest bijgebleven?
Quinten: “Er zijn zoveel anekdotes. Zo waren onze twee tours in Italië super. We deden er een met Exit On The Left en eentje met Arizona. We tourden ook in Portugal en er was uiteraard Groezrock. We speelden er twee jaar geleden toen het festival uitpakte met een indrukwekkende line up. We mochten zelfs om 16 uur optreden op de Eastpakstage, een tijdstip dat er traditiegetrouw veel volk voor de podia staat.. Ook Ieperfest was twee maal een onvergelijke belevenis. Toen we er vorig jaar speelden, was dat net voor onze jeugdidolen van Mucky Pup. Zij waren er toen met een Belgische bassist, nl. Marc Debacker die ook nog bij Dog Eat Dog actief was. De man kende Homer wel niet maar ik kon er heel lang mee praten. Echt een sympathieke kerel! . Ieperfest is trouwens een superfestival dat er de voorbije jaren steeds in slaagde om met een ongelooflijke line up uit te pakken: . Messughah, Parkway Drive, Mucky Pup… teveel om op te noemen. Ieperfest en Groezrock behoren uiteraard tot de grotere festivals die we deden. Als band werk je echt naar zo’n show toe en het is dan ook normaal dat dit de momenten zijn die je bijblijven”.
Musiczine: Doen jullie iets speciaals voor jullie vijftiende verjaardag?
Quinten: “We hadden al lang het idee om iets speciaals te doen. We contacteerden daarom bands waar we veel mee speelden en vroegen hen een nummer te coveren. Iedere band deed zijn eigen ding en het resultaat is super! Zo is er Musth, een groep die iets totaal anders doet dan ons maar toch een song bewerkte die zeer herkenbaar bleef. Ook de mannen van The Rocket coverden een song., net als Arizona die dit jaar op Groezrock spelen. Verder is er een song door Face The Fax, een formatie die net een nieuwe plaat heeft uitgebracht en tenslotte is er Steve van This Is A Standoff die een akoestische song deed.
Dit alles resulteerde in een 10 inch die op 17 mei 2013 in onze thuisbasis wordt voorgesteld: zaal De Klinker in Aarschot. . De genoemde bands spelen het gecoverde nummer die avond live. Zelf doen wij een ‘best of’ set met oude en nieuwe nummers. Nog eens dezelfde nummers spelen die we anders doen, is niet aan de orde. Alles mag voor die speciale avond eens anders”.
Musiczine: Is er in Aarschot nog steeds een bloeiende punkscene?
Quinten: “Ja, Aarschot is eigenlijk nog zowat de enige punkscene t die overeind is gebleven. Het is voor mij persoonlijk altijd al het mekka geweest in Belgie waar punkbands blijven bestaan en blijven onder de aandacht komen”.
Musiczine: Wat zijn de plannen van Homer na de releaseshow?
Quinten: “Net zoals de voorbije jaren blijven we proberen om een stevige voet aan de grond te krijgen in Nederland. Vorig jaar speelden we er bijvoorbeeld als support van A Wilhelm Scream. Dit jaar gaan we opnieuw naar onze buren, ondermeer in Groningen op Koninginnedag. Uiteraard willen we ook verschillende festivals doen. We spelen zo Kastival in Kasterlee met Channel Zero en Diablo Boulevard en er is het leuke Skatefest in Olen. Verder zijn er heel wat shows waarover we nog onderhandelen maar waar ik nog niks kan over zeggen. Meestal is dat trouwens als support voor andere bands. Sowieso mikken we op het buitenland: We bestaan al lang en veel mensen uit ons eigen landje zagen ons al eens”.
Musiczine: Hoe combineren jullie Homer met het gewone leven?
Quinten: “ Zelf werk ik als ambtenaar dus beschik ik over veel verlofdagen. Johan werkt in het buitengewoon onderwijs en is zo vrij tijdens de schoolvakanties. Matthias werkt in de horeca en kan vrij gemakkelijk kiezen op welke dagen hij werkt. Enkel onze drummer werkt in de privé en heeft maar 20 vakantiedagen. Sowieso is het steeds zoeken naar een evenwicht en vraag je je als band af of het een opportuniteit is om ergens te spelen. Indien het antwoord ja is, dan nemen we daar verlof voor. Voor een tour in het buitenland is dat meestal één tot anderhalve week. Homer is voor ons meer dan een hobby, het is een uit de hand gelopen passie! We steken er niet alleen veel tijd in maar ook veel geld Repetities kosten geld, opnames kosten geld en ook de brandstofprijzen zijn niet gering. . Nu, andere hobby’s zoals golfen en tennissen kosten ook geld. Het is uiteindelijk een beetje geven en nemen. We maken dan ook een muziek uit ons hart, er is een boodschap aan verbonden en dat willen we meedelen aan mensen. Wie ons zag spelen weet dat we energieke band zijn. De frustraties uit het dagelijkse leven stralen we uit op het podium”.
Musiczine: Jullie vorige plaat ‘The Politics Of Make Believe’ werd door ons zeer positief onthaald. Hoe waren de andere reacties?
Quinten: “Het album is er ondertussen al een jaar en die doet het goed, zeker gezien de dalende cd-verkoop.. We hebben er ondertussen 800 verkocht wat vrij veel is. Bovendien waren de recensies zeer positief en dat deugd. We deden immers de volledige plaat zelf van a tot z. We deden de opnames, we boekten zelf de studio , we stonden in voor de engineering…. Alleen het mixen gebeurde door iemand anders. Het doet deugd als je dan goede reacties krijgt”.
Musiczine: Wat staat er de komende maanden op til bij Funtime Records, het label van je broer Johan Quinten?
Quinten: “We hebben Face the Fax die net hun nieuwe plaat hebben uitgebracht. Verder tekende er recent een nieuwe groep, nl . Off The Charts . Zij zijn volop bezig aan hun nummers te werken. Er is Generation 84 die enkele maanden geleden een album uitbracht. Mijn broer Johan blijft sowieso zoeken naar bands die heel ‘dedicated’ zijn , mensen die muziek maken uit het hart. Er zijn veel andere bands waar het snel vooruit moet gaan, die vanaf dag één op niveau willen staan. Terwijl je eigenlijk als band moet kunnen groeien, je moet ervaren wat het is om op een podium te staan. Dit is volgens mij een zeer belangrijke boodschap: geef je zelf de kans te groeien. Je ziet namelijk al te vaak dat bands die kort gehypt worden daarna snel splitten. Er zijn nu eenmaal mensen die iets voor een keer doen en er zijn andere die op de lange termijn verder gaan. Ik ben niet diegene die zegt: het moet zo of zo maar dingen hebben wel tijd nodig. We leven dan wel in een tijd waar alles snel snel moet gaan maar de realiteit is vaak anders. Je moet als band ook es met je bakkes op de grond gaan en zeggen : we hebben er zoveel voor gedaan maar het komt er niet uit. Vallen en opstaan, zo is het”.
Musiczine: Een van de opmerkelijkste bands die we kennen van Funtime Records is bij The Sedan Vault. Wanneer mogen we van hen nieuw werk verwachten?
Quinten: “The Sedan Vault tekende een tijd geleden bij PIAS en zit dus niet meer bij Funtime Records. Het zijn echter goeie vrienden van me dus ik weet dat ze volop bezig zijn met een nieuwe plaat waarvoor ze in een studio in Londen zaten. Ik garandeer je dat dit een ongelooflijk vette schijf wordt! The Sedan Vault ligt me enorm nauw aan het hart, het is een band die zoveel trappen hoger staat dan veel andere groepen. Ik zag vorig jaar al een try out van de nieuwe plaat en dat was echt ongelooflijk, nog harder en beter dan hun vorige, schitterende album.
Musiczine: Wat vind je trouwens van de line up van Groezrock dit jaar?
Quinten: “Wat mij betreft zijn er opnieuw veel verrassende en positieve groepen. Zelf zijn zowel ik m’n broer Johan iets ouder maar er zijn dit jaar heel wat bands uit onze beginjaren zoals Samiam, Strife, Texas Is The Reason… Groezrock slaagt er steeds in om namen op de affiche te zetten waarvan je dan denkt dat je ze wat uit het oog verloren hebt. Verder is het wegens de omvang van het festival logisch dat er groepen zijn die nogal veel terugkeren. Sommige mensen hebben dan misschien wel commentaar maar waarom zouden die bands geen stage krijgen om hun poidum te doen. Groezrock is hét punkrock en hardcore festival van Europa waarvoor men uit alle kanten van de wereld komt. Het is te vergelijken met wat Tomorrowland op elektronisch gebied is”.
Diep verborgen en vaak vergeten is er een persoon tijdens shows die onmisbaar is, maar toch even belangrijk als ieder ander bandlid. Zonder deze persoon zou de show hoogstwaarschijnlijk een ramp worden. Het is niet de barman (hoewel die natuurlijk ook onmisbaar is voor velen) maar de geluidstechnicus. Je weet wel, die kerel die achter dat paneel staat waarop er zich meer knopjes bevinden dan in het gemiddelde huis. Misschien is het voor u, beste lezer, onbekend wat een geluidstechnicus nu precies doet. Vandaar dat we Dieter “ Heavy-D” Bossaert tijdens PPM eens eventjes apart hebben genomen om hem zijn verhaal te laten doen. Helaas kwam de wet van Murphy lekker roet in het eten gooien en zorgde die ervoor dat mijn opnameapparatuur de geest gaf – en dat tijdens een interview met een technicus. Gelukkig hebben we het interview nog op de ouderwetse manier kunnen verder zetten.
Het leven van een geluidstechnicus heeft zijn up en downs, eentje van die downs is vaak dat je de geluidstechnicus hoort uitgescholden worden door de bands omdat het geluid niet goed genoeg is. Is dit iets dat je vaak overkomt en hoe ga je hiermee om?
Ja, dat gebeurt wel eens. Meestal is dat op de monitortechnieker gericht, maar als het op mij gericht is doet het me eigenlijk echt niets. Indien het terecht is kan ik er enkel maar uit leren en doe ik dat ook.
Bandleden hebben vaak een vast ritueel voor ze het podium opstormen en bereiden zich elk op hun eigen manier voor voor de show. Hoe bereid een geluidstechnicus zich hier op voor?
Een echt ritueel heb ik niet. Ik luister wat op mijn gemak naar de andere bands om het geluid van de zaal wat in te schatten, ik drink iets en rook een sigaretje. Ik zorg er ook voor dat ik eventjes kan zitten en dat het niet te druk rond me is, maar daarnaast doe ik niet echt iets speciaals.
De meesten onder ons krijgen al spontaan de rillingen als ze naar al die verschillende knopjes kijken en de verschillende manieren zien hoe ze van een show een ramp kunnen maken. Is er eigenlijk veel die mis kan lopen voor de technicus tijdens een show?
Simpel, letterlijk alles kan mislopen. Alles wat op elektriciteit werkt kan stuk gaan en alles wat ik gebruik werkt wel degelijk op elektriciteit. Er kan kortsluiting ontstaan, een mosher of crowdsurfer kan op de P.A. vallen, enz… De nachtmerrie van elke geluidstechnicus is dat er bier gemorst wordt. Eenmaal er bier op je installatie ligt mag je het meestal wel vergeten, vaak is dat het einde van de show.
Heb je als technicus de mogelijkheid om een band te weigeren? Ik kan me voorstellen dat er wel hoop eikels zijn die iedereen in de entourage het leven zuur maken?
Gohja, het staat mij vrij om te doen wat ik wil maar echt een band weigeren gebeurt nauwelijks. Ik zou wel eventueel weigeren het geluid te doen bij House, R&B,… maar daarnaast doe ik meestal alles.
Na wat rondgesnuffeld te hebben blijkt dat je eigenlijk heel bekend als technicus en dat je op tour met verscheidene grote bands gegaan bent, hoe is die bekendheid eigenlijk tot stand gekomen?
Mond op mondreclame, wat geluk en networking.
Ik deel bijvoorbeeld een groot aantal businesskaartjes per jaar uit en ook mijn facebook zorgt voor heel wat werk. Daarnaast heb ik gewoon ook wat geluk had dat ik het geluid voor specifieke bands mocht doen op het juiste moment. Andere ( lees: grotere bands) hoorden daar dan van en soms komt van het een het ander.
Zijn er bands waar je echt een moord zou voor plegen om het geluid voor te doen? Zoja, welke?
Pfff niet echt nee. Ik ben ook niet zo echt iemand die zot loopt van specifieke bands of ergens naartoe gaat om die ene band te zien. Het gaat mij om het totaalpakket. Zie nu Helloween die vanavond speelt, ik hoor ze wel graag maar toch ga ik ze niet zien. Ik zal ze nog wel eens kunnen zien. Ik ga gewoon naar huis straks.
Tenzij de band goedgemutst is en een applausje voor de geluidstechnicus vraagt krijgt een geluidstechnicus niet echt veel roem. In reviews zie je hoogstens staan dat het geluid goed was of dat het geluid klonk alsof het geluid van de band vermorzeld is terwijl de technicus eigenlijk wel een belangrijk persoon is tijdens de set. Heb je daar problemen mee?
Ik heb daar totaal geen problemen mee, ik blijf liever wat op de achtergrond. Mensen spreken mij soms aan en vragen ofdat ik het niet erg vind dat de hele band wordt voorgesteld en ikzelf niet. Het kan mij echt niet schelen, ik ben al blij als er in de review staat dat het geluid goed was. Het belangrijkste voor mij is dat de band en de managers het goed vonden, voor de rest hoef ik helemaal geen erkenning
Zijn er momenten die je echt bijgebleven zijn? Zowel positieve als negatieve natuurlijk.
De goeie momenten zijn natuurlijk als je in speciale zalen of uitzonderlijke locaties het geluid mag doen. Een zeer speciale gebeurtenis was toen ik onlangs het geluid mocht doen voor de Ijslandse Wacken metal battle in de grote zaal van het Symphonische orkest van Reykjavik. Dat was echt geweldig. Mee op tour gaan is ook altijd heel leuk. Mindere momenten? De frontline in Gent en ieder andere zaal ter wereld die daar op lijkt. Desondanks kan dat ook zeer leuk worden als de sfeer goed zit.
Wat moet een geluidstechnicus eigenlijk vooral doen tijdens de show, zijn er dingen waar specifiek opgelet moeten worden of spring je eigenlijk pas in als het misloopt?
Je hebt verschillende soorten geluidstechniekers. Je hebt er die enkel en alleen tijdens de show iets doen en voor de rest hun kont niet oplichten. Ik ben niet zo, ik help ook met de opzet. Ik heb altijd een kit bij als er een probleem is en na de show help ik ook wel met opruimen. Tijdens de show zelf moet je goed opletten, want – zoals ik al zei – alles kan mislopen. Als er een probleem is op het podium moet je wat geluk hebben, soms kan je via een microfoon praten met de stagemanager die het kan oplossen en anders mag je snel lopen naar het podium om dan hopelijk het probleem te kunnen oplossen
Je hebt al reeds het geluid voor een heel resem bands gedaan dus heb je ook een goed uitzicht over wat er een beetje rondloopt, wat is jouw mening over de metalscene van vandaag op vlak van bands?
Er lopen gigantisch veel jonge getalenteerde bands rond maar helaas is er ook veel te veel overgewaardeerde brol. Je hoort vaak dat de metalscene dood is maar dat vind ik zeker niet. Ze evolueert gewoon constant en festivals moeten dat ook doen. Je ziet nu tijdens PPM dat men heel wat verschillende bands geplaatst heeft en ook op grote festivals begint men heel wat metal te plaatsen. Ik vrees wel dat Graspop hier serieus door in de problemen zal komen. Veel grote namen gaan nu naar Werchter en Pukkelpop waardoor Graspop ofwel nog duurdere namen zal moeten boeken en de ticketprijs de lucht in moet jagen, ofwel meer kleinere bands zal moeten boeken en zo riskeren misschien minder volk te trekken.
We zien wel wat de toekomst brengt.
Is er een verschil in moeilijkheid voor het geluid bij bepaalde genres of ligt dat allemaal vrij gelijk?
Wel een geluidstechnieker is eigenlijk ook een muzikant en iedere muzikant heeft zijn eigen stijl. Dat heb ik ook, ik word vooral gevraagd om Black, Death en metalcore te mixen en dat merk je dan ook in mijn sound. Ik zal bijvoorbeeld ook het geluid doen van een bluesband, maar dan durft het wel eens gebeuren dat ze plots even met een death metal drumsound zitten.
Je hebt ook vaste bands welke?
Meestal boeken bands me als ze in Europa zijn en weten dat ik vrij ben, of ze boeken me als ze weten dat ik op een bepaald festival zal zijn waar zij moeten spelen. Daarnaast doe ik in het buitenland het geluid voor Vomitory en Pestilence. In het binneland ben ik vaste geluidsman voor Spoil Engine en Dyscordia. Ik ga ook soms mee op tour met tourmaatschappijen. Ik ga graag mee op tour, je ziet iets van de wereld, hebt weinig onkosten en je hebt elke dag variatie..
Zo, ik denk dat we hierbij eigenlijk kunnen afronden. Is er nog iets wat je wil meedelen met onze lezers?
Voor mensen die erover denken om hetzelfde te doen heb ik het volgende: Zorg ervoor dat je er echt door gebeten bent. Als dat niet zo is zoek je beter iets anders, het zijn lange dagen en ’t is zeker niet altijd maar feesten en plezieren.
Daarnaast: Bescherm je oren! Dit geldt een beetje voor iedereen. Ik ben bijvoorbeeld een voorstander van de 100db-wet. Pas op, ik ben voorstander tot in het uitvoerbare. In kleine zaaltjes of café’s is dit natuurlijk niet mogelijk want een akoestische drum gaat al hoger dan 100DB maar op grote shows of festivals is dit perfect doenbaar.
1# Maudlin wordt door Wiktionary verklaard als een Midden Engels woord voor Maria Magdalena. Als adjectief heeft het volgende betekenis : sentimenteel in een trieste of dwaze manier, voortkomend uit dronkenschap. Passen deze betekenissen bij jullie keuze voor de naam Maudlin?
Ons allereerste optreden kwam veel vroeger dan verwacht, maar mensen kregen te horen dat we met een nieuwe band bezig waren en deden ons het voorstel te openen voor The White Circle Crime Club. Een voorstel dat je niet weigeren kan. We hadden nog niet nagedacht over een naam, enkel over onze muziek en opeens moest het snel gaan. Het voorstel ‘Maudlin’ werd op tafel gegooid, niemand wist wat het precies betekende, maar het klonk wel leuk. En toen lazen we, na opzoekingswerk, dat het afkomstig was van de Oud-Engelse uitdrukking ‘maudlin eyes’. Dit beschreef de ogen van Maria Magdalena toen ze Christus van het kruis haalde, als “met bloed doorlopen door verdriet en sentiment”. Het uitgangspunt om Maudlin te starten was muziek creëren dat een gevoel oproept... de uitleg dekte de naam en Maudlin was onze definitieve keuze.
2# Het verhaal rond ‘A Sign of Time’ borduurt verder op de vorige cd. Hoe zijn jullie daar bij gekomen?
Ons vorig album ‘Ionesco’ had een open einde en een symbolische stilte. Die stilte reflecteerde de weg naar 'het witte licht' na een zelfmoordpoging van ons personage. Hoe de plaat eindigde dat lieten we open voor de luisteraar. ‘A Sign of Time’ is geen vervolg op dit verhaal. Wel is het een time-stretch van die stilte en ons vertrekpunt voor ‘A Sign of Time’ was de volgende deemoedige vraag: Op welke trip laten we ons door onze geest leiden onderweg naar het witte licht die ons definitief de dood injaagt? Hoe we daar op kwamen, lang denken, veel overleggen, veel schrappen en veel opnieuw beginnen. Het was ongetwijfeld een uitdaging voor onszelf.
3# In welk personage herkennen jullie jezelf? In Doctor Freeman of de patiënt die zoekt naar genezing/heling?
Het logische antwoord zou zijn op de patiënt die zoekt naar genezing/heling. Wat we doen met Maudlin doen we om verschillende redenen. Het spreekt voor zich dat we bezeten zijn door muziek. Er zijn veel bands met die drijfveer, maar we onderscheiden ons door onze quasi existentiële zoektocht naar hoe we een brug kunnen creëren tussen verhaal, muziek, emoties, kunst en luisteraar. In die zin is Maudlin voor ons ongetwijfeld een genezing & heling.
Dr. Freeman was op ‘Ionesco’ eigenlijk niet meer dan een detail om ons verhaal te kaderen. Toch merken we dat we ons ook deels kunnen identificeren met Doctor Freeman. Vooreerst is de naam prachtig: 'free-man', we leggen ons muzikaal geen beperking op en elke plaat klinkt anders. En zonder pretentieus te willen klinken horen we na onze concerten vaak van toeschouwers dat we hun gevoelens zo mooi kunnen weergeven en dat dit hen sterkt dat ze niet alleen staan. In die zin is onze brug tussen muziek, emoties en luisteraar gebouwd voor die bepaalde persoon en zit Maudlin een stapje dichter bij zijn verworven bestaansrecht.
4# Wat vinden jullie het belangrijkste om het publiek mee te geven? Wat is jullie opzet tijdens een show?
Zoals ik daarnet reeds aangaf willen we die bruggen creëren. We doen dit door elk optreden opnieuw het beste te geven van onszelf, dit zowel op technisch niveau, intensiteit, geluid, overtuiging,... Het klinkt doodnormaal en naast het podium zijn we een olijke bende, maar eens we ons ding mogen doen is er iets onverklaarbaar die de kop op steekt. Het lachen vergaat en we komen in een soort trance waar we onze toeschouwers in willen mee sleuren. En als dat lukt zijn we bruggen aan het bouwen en staan we dichter bij onze, natuurlijk opgedrongen, missie.
5# Als je Maudlin in één beeld zou brengen, hoe zou dit eruit zien?
Gezien ik veel met fotografie bezig ben vind ik dit een uiterst moeilijke vraag. Net omdat ik er veel over nadenk. Een sterke foto is een momentopname die zonder woorden een verhaal vertelt. Ik ben er nog niet uit of ons beeld zwart-wit of kleur zou zijn. Maar het lijkt mij dat een combinatie van beiden in één beeld perfect passen om Maudlin weer te geven. Voorlopig beschrijf ik het beeld als volgt: een kronkelende rivier die het beeld in twee delen verdeelt. Aan de ene kant van de rivier is alles dor, zwart,... alsof er bosbrand huis gehouden heeft. De andere kant staat in bloei, is kleurrijk, levendig. En in de verte over die rivier zie je een brug. Dat is voorlopig het beeld, maar stel mij volgend jaar dezelfde vraag en het beeld ziet er ongetwijfeld anders uit.
6# Van welke show worden jullie stil?
Het journaal. Er is geen grotere show dan wat mensen anderen, de maatschappij, de wereld en vooral ook zichzelf aandoen. Naast leerrijk is het journaal ook vaak triest. Maar tot zover mijn maatschappijkritiek, laten we gaan naar de essentie van de vraag: Ik word stil van existentiële zaken, individuen die hun hart en ziel blootleggen op een manier die hen als het ware door een hoge kracht opgedrongen wordt. En of dit zich uit in schilderen, tekenen, graffiti, toneel, muziek,... al deze “shows” maken mij stil. Het vreemde is dat zaken die puur zijn vaak als “show” worden omschreven omdat de meerderheid van de mensen niet op zoek durft te gaan naar pure zaken, dat zit niet in onze cultuur, dat zijn waarden die niet meer belangrijk zijn,... Naar mijn aanvoelen is alles wat “show” is vaak veel puurder dan de realiteit.
7# Waar halen jullie inspiratie uit?
Dat is moeilijk om uit te leggen als je niet bij het schrijfproces van de nummers betrokken bent. Voor ‘A Sign of Time’ wisten we al welk verhaal we zouden vertellen. Alle hoogte en diepte punten uit het leven van ons personage, die hem maakten tot wie hij was gingen de revue passeren. Maar we konden niet gewoon de feiten vertellen, we moesten uitgaan van de trance waarin je je bevindt op weg naar 'het witte licht'. We kwamen al snel uit bij psychedelica en we voelden de nood om het verhaal op die manier te vertellen. Elk hoogte of dieptepunt werd gekoppeld aan een natuurelement, van dit natuurelement zochten we een bijhorende mythische god of godin die ons dichter bracht bij hoe het schilderij van ons nummer er moest uitzien. En rond dat schilderij dat we in gedachten hadden maakten we de nummers. Dus die oude mythische verhalen in combinatie met de natuurelementen waren onze grootste inspiratie bij ‘A Sign of Time’.
8# Met welke band/zanger/… zouden jullie nog een split willen doen?
Ik ben een grote fan van “in the fishtank”; een concept waarbij twee bands een week in een studio gegooid worden en met z’n allen samen een plaat mogen opnemen vertrekkend van nul. Gooi ons maar samen met Nick Cave & the Bad Seeds, Sigur Ros, Fantômas, Leonard Cohen, Tom Waits of... als het maar een band is die ook een meerwaarde zoekt en op zijn of haar manier een schilderij wil afleveren en een brug wil creëren. Zeer benieuwd trouwens naar de resultaten van alle genoemde samenwerkingen.
9# Wat zijn voor jullie momenten die jullie hebben geraakt?
Dat zijn er veel hoor, maar ik pik er enkele mooie uit.
*Op tour het enthousiasme van mensen voor Maudlin, hun vriendelijkheid en wil om ver te reizen om ons aan het werk te zien. Als je in Italië staat te spelen en iemand zit zes uur in zijn wagen omdat hij er tijdens de show in Spanje niet bij kon zijn, dat is té zot voor woorden. Aan de andere kant ben ik ook vaak die zot en heb ik dat ook over voor bepaalde bands, kunstenaars,... Het is gewoon surrealistisch en tegelijk enorm flatterend dat er mensen zijn die dat doen voor de band waar je zelf deel van uitmaakt.
*Een heroïne junkie die in Slovenië komt zeggen dat hij genoot van wat we deden en dat onze muziek hem deed inzien dat hij geen heroïne nodig had om in hogere sferen te komen. Hoe het afliep met die gast weten we niet, maar als je zo afhankelijk bent van een product als hij eruitzag, dan raakt dit je wel.
10# Waar zouden jullie graag een show spelen?
Makkelijkste vraag ooit, voor elk publiek die openstaat voor wat we doen en er ook een meerwaarde in gaat zoeken. Of dit nu in een kraakpand in Charleroi of op Coachella is, of er vijf of 100 000 man staat, zolang we een band voelen met de toeschouwer zijn we tevreden en uiteraard bereiken we liever meer mensen in één keer en spelen we graag met een uitstekend geluid... maar als we ons ding mogen doen, dan doen we dat met graagte!
Eens was er dEUS, Selah Sue en nu is er... SX. Deze groep uit Kortrijk, die onder leiding staat van Benjamin Desmet en Stefanie Callebaut, wordt wel eens de grootste hoop van ons kleine land op het gebied van alternatieve rock genoemd. Ze kwamen in het daglicht dankzij de Studio Brussel-wedstrijd Vibe On Air en een prachtige eerste single, "Black Video". Nu zijn ze er terug met een debuutalbum "Arche". Zij presenteerden dit album aan een honderdtal fans tijdens een exclusieve showcase in het Planetarium van Brussel. We hadden een klein gesprek met hen.
SX is een verhaal vol contrasten. Zoals in de naam bijvoorbeeld. "In SX, heb je de 'S', die staat voor de vrouwelijke kant", zegt Stefanie. "Het is de warmte, maar ook de bekende elementen van het verleden. 'X' staat voor spanning, het mysterieuze, het futuristische. Beide letters trekken elkaar aan en dat is ook zo in onze muziek. We combineren bekende elementen en we zetten die om in iets krachtigs, iets alternatiefs".
Het resultaat is inderdaad fascinerende muziek, psychedelische en magnetische dreampop die haar inspiratie vindt in een brede scala van stijlen om iets nieuws te creëren. Wij denken natuurlijk aan Beach House wat betreft de etherische sferen, maar ook vooral aan Animal Collective en MGMT. Benjamin: "MGMT was inderdaad een trigger voor ons in het begin. Ze brengen een nieuwe creatieve dimensie. Ze combineren verschillende stijlen en zetten daar hun eigen stempel op. Maar onze invloeden gaan veel verder, met soul, blues, jazz en artiesten zoals Marvin Gaye, Stevie Wonder, Herbie Hancock ... "
Het soul-aspect vind je trouwens terug in de stem van Stefanie Callebaut, een sopraan die de hoogste noten kan bereiken, maar die eveneens een ziel heeft. Soms doet haar stem mij denken aan Grace Jones en haar donkere tinten aan Zola Jesus, Austra en Kate Bush. "Dit is het resultaat van een lange zoektocht om 'mijn stem' te vinden. Ik ben altijd een fan geweest van soul en gospel, van zwarte muziek in het algemeen, dus is het normaal dat deze muziek een invloed heeft op mijn stem. Ik probeer altijd de grenzen van mijn stem te verleggen en een eigen 'timbre' te vinden." De aanwezigheid van zo'n atypische 'zwarte' stem bij een blond meisje doet onmiddellijk denken aan Selah Sue, niet waar? "Ja, Selah Sue is geweldig. Maar ze zingt echter de ware soul.
De eerste lp van SX heet 'Arche’. Dit Griekse woord (αρχή) betekent 'begin', maar ook 'principe' of 'beginsel'. "Dit is het eerste beginsel, het fundament waarop wij ons project willen bouwen." Om Arche te produceren, is de groep erin geslaagd om een wereldberoemde producent te vinden, Ben H Allen III. "Toen hadden we nog geen contract. We stuurden hem gewoon een e-mail met onze demo's en natuurlijk Black Video. Hij reageerde zeer snel en een maand later zaten we in zijn studio in Atlanta. We hebben voor hem gekozen omdat hij op muzikaal vlak een breed perspectief heeft. Hij heeft uiteenlopende bands geproduceerd, zoals MIA, Animal Collective of Gnarls Barkley. Hij is een soundengineer met expertise, maar hij weet ook hoe men een nummer schrijft. Hij snapte perfect onze 'SX' aanpak. Hij was echt de perfecte producer voor ons."
In de productie van de lp is er eveneens een contrast: namelijk die tussen de moderne, digitale opnametechnologie en de analoge, 'vintage' instrumenten. Benjamin: "We hebben onze demo's op computer voorbereid, maar in de studio hebben we alles opnieuw opgenomen met analoge instrumenten, zoals de Yamaha DX7, de Juno en de Jupiter van Roland, oude Prophet's of Korg's, enz... Compressoren en equalizers waren ook analoog. Zelfs de reverb-effecten werden met veren en platen geproduceerd ... "
Maar voor SX is dat geen fundamentele benadering. "We gebruiken deze machines niet omdat 'vintage'-machines cool zijn. Gewoon omdat we de klanken leuk vinden." Het resultaat is een heldere en zeer levende sound, heel rijk in reliëf.
Naast Ben H Allen III, kreeg SX andere actieve sponsors, nl. dEUS. De band van Tom Barman nam SX als 'suppport act' mee in zijn Europese tour. "Het was een zeer intense ervaring! Als je elke nacht voor 1.500 mensen speelt, kan je heel snel je show verbeteren. Het deed ons enorm groeien. En de feedback van de publiek was uitstekend. We hebben zelfs een eigen fanbase kunnen opbouwen. Als we terugkeerden, waren we dan ook uitgegroeid tot een nieuwe groep... Het was een echte 'upgrade'! “
Vandaag de dag heeft SX een contract in België en is in onderhandeling met verschillende platenmaatschappijen voor een wereldwijde distributie. "We willen niet te snel gaan. We zijn voorzichtig omdat we willen controleren over wat we doen." Ondertussen blijft de groep repeteren om de live-optredens te verbeteren, vooral met het oog op een concert eind november in de AB (reeds uitverkocht) en verschillende clubconcerten in Vlaanderen (Gent, Antwerpen, Leuven en Kortrijk) en in Nederland. De band plant ook twee 'club remixes' te publiceren van hun nieuwe single, "Gold".
Na het interview gaven Stefanie, Benjamin en hun drummer Jeroen Termote een exclusief mini-concert van 30-minuten in het Planetarium. Ze speelden in het donker onder de monumentale koepel en zorgden voor een ideale soundtrack voor de ongelooflijke beelden van de ruimte en planeten, die in 360° boven en rondom het publiek waren geprojecteerd. Een unieke psychedelische ervaring! De setlist bestond uit 6 nummers uit Arche, waaronder een prachtige, bijna akoestische versie van "Gold" …
Bij het verlaten van het Planetarium waren we met ons hoofd in de sterren... We hadden een uitzonderlijk concert bijgewoond, gegeven door musici die snel internationale sterren gaan worden....
Video van de showcase: http://www.youtube.com/watch?v=ee7zMltkvyM
http://www.sxmusic.be/
Concertagenda:
SX ALBUM RELEASE SHOW @ AB - AUTUMN FALLS
vrijdag 30 november 2012
SX @ PARADISO, AMSTERDAM (NL)
zaterdag 22 december 2012
SX @ EUROSONIC NOORDERSLAG, GRONINGEN (NL)
vrijdag 11 januari 2013
SX @ HET DEPOT, LEUVEN
donderdag 21 februari 2013
SX @ DE KREUN, KORTRIJK
zaterdag 23 februari 2013
SX @ HANDELSBEURS, GENT
donderdag 28 februari 2013
SX @ TRIX, ANTWERPEN
vrijdag 1 maart 2013
Nederlands 
Français 
