Channel Zero - Ik geloof nog steeds in de kracht van een momentum. En een momentum is dikwijls iets dat je onverwachts overvalt, je ziet het niet aankomen

Moeten wij Channel Zero nog voorstellen? De band was heel succesvol in de jaren ’90, stond in het buitenland maar ook bij ons op een Torhout Werchter. Ze spraken een ruim publiek aan , ool buiten de metal scene. In 1997 trok de band de stekker eruit, maar in 2010 was er plots die succesvolle reünie waar ze de Anciennen Belgique zonder moeite enkele keren uitverkochten; het publiek was hen nog niet vergeten.
Uit de stevige albums daarop volgend bewees Channel Zero klaar te zijn voor een nieuw hoofdstuk. Het plotse overlijden van drummer Phil Baheux gooide echter roet in het eten, maar de band bleef ondanks alles toch doorgaan.
Vorig jaar zou de band hun 30^ste verjaardag uitgebreid vieren, er kwam zelfs een vinyl op de markt, maar corona besliste daar anders over.
Deze zomer slaat Channel Zero terug en staat o.a. op Alcatraz Metal Fest en de Lokerse Feesten. Ook de paar optredens ter gelegenheid van hun 30^ste verjaardag zullen doorgaan, in deAncienne Belgique, op 20,21 en 22 januari. 2022 (meer informatie: https://www.abconcerts.be/nl/agenda/new-date-30-years-channel-zero-1/a105J000001wd4eQAA )
Ter gelegenheid van hun 30 jarig bestaan hadden we een fijn gesprek met Franky, ook o.m. het vallen en opstaan van de band en de evolutie binnen de metal scene. Verder nog over het Channel Zero Bier ‘Turbeau Noir’ en de impact van het overlijden van Phil Baheux op de band. Tot slot nog een mening over het Italiaanse fenomeen Maneskin en de verdere toekomstplannen.

Franky, Channel Zero was al een succes in de Jaren ’90, en toch was het geen gemakkelijk parcours dat jullie hebben afgelegd. Ondanks al die tegenslagen slaan jullie je overal doorheen; waar blijf je toch die energie vandaan halen?
Als je een band maakt , heb je in principe geen plan, of toch wel muziek maken. Maar het verschil tussen een band die iets doet of een band die niets doet. Wat ik bedoel is, ik ben altijd iemand geweest die vooruit kijkt. Eens achterop kijken mag, maar dat mag niet te lang duren. Dat zorgt ervoor dat je bij tegenslagen beter aankan. Wat belangrijk is binnen dit proces is leren uit je fouten. En het anders aanpakken. Dat is een stuk de drive waarrond Channel Zero als band is gebouwd.
Als je bij een band samenspeelt , moet er ook een beetje een hoek af zijn (haha), dat ook. Maar laat het me zo stellen als je voor iemand gaat werken dat is doorgaans met een afspraak, je tekent een contract. Je moet dan een  soort verhaal brengen, waar je dat contract voor getekend hebt; Bij muziek maken is dat helemaal anders. Je hebt wel een contract met een platenfirma of een eventuele boeking  agent. Zelf heb ik dat nooit gehad trouwens, een overeenkomst met een boeking agent. Dit terzijde, zijn er weinig groepen of misschien op hoger niveau , die ook met elkaar afspraken maken. Je moet daarbij kunnen omgaan met de ups en de downs. We zitten ook in een genre waar er een moeilijke balans is tussen allerlei factoren, daar moet je ook rekening mee houden.
In de jaren ’90 was er een enorme spanning binnen Channel Zero, maar zonder die spanning zou de band nooit zo explosief geweest zijn. We krijgen soms het verwijt dat we hebben gekozen voor de commercie, maar dat is vanzelf gekomen doordat we plots werden gedraaid op de radio. Moeten we dan zeggen, je mag onze songs niet draaien? Dus Channel Zero heeft in de jaren ’90 gekozen voor een piste, waarbinnen we in een soort opbouw zaten. Eerlijk gezegd. Moesten we in 1997 niet gestopt zijn, want we stonden op punt om Frankrijk te veroveren, hadden we wellicht nog verder gestaan. Maar op dat moment was het binnen de band vrij complex aan het worden, en er waren ook andere o.a. financiële factoren die ervoor hebben gezorgd dat we de stekker hebben uit getrokken.
Kortom, je moet als band die drive blijven vinden om dat verhaal verder te blijven vertellen. Daar komt die energie eigenlijk vandaan om toch te blijven doorzetten. Dus gewoon blijven doorgaan, en een dosis geluk. Laat het ons daar bij houden.

Ik denk ook dat het belangrijk is dat je als band dezelfde kant blijft uitkijken, die energie naar elkaar toe is belangrijk. Anders stop je er beter mee, misschien was dit in 1997 ondanks alles toch de beste beslissing? Of zie ik het verkeerd?
Ik volg je daar wel in. Dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is tot daar toe, je hebt toch altijd een stukje dat organische nodig om je ding te blijven doen. We zaten op een punt dat niemand meer echt goesting had om er voluit voor te gaan. En dan had ik dus iets van, dan trekken we er beter de stekker uit. Als je uw drive kwijt bent, om allerlei reden wat die ook mogen zijn, dan heeft het niet veel zin om door te gaan. Ik weet ook niet of ik binnen twintig jaar dit nog ga doen, niemand eigenlijk. Laat het me zo stellen, in de jaren ’90 had ik ook nooit gedacht dat ik nu op mijn 52^ste nog steeds in een metal band zou spelen. En spreek ik puur stemmatig. Ik heb een tijdje geleden stem therapie gedaan om mijn stem te leren beheersen. Daardoor kan ik nog steeds zingen zonder door de mand te vallen. Of mijn stem te veel te forceren. Ik kan nog steeds ‘Help’ brengen zonder dat ik me daarvoor hoef te schamen.

Er zijn genoeg voorbeelden van oudere bands, waarbij de zanger de klassiekers vocaal niet meer aankan. Maar die nog steeds een heel goede show neerzetten. Ik bedoel maar niemand , ik ook niet, dacht om zijn twintigste nog steeds hetzelfde te doen op zijn 50^ste. Denk ik zo?
Het is vaak een advies dat ik , al dan niet uitgesproken, geef aan jonge bands. Wacht nu toch eens een jaar of vijf a tien. Dat lijkt soms heel ver. Met het ouder worden besef je dat, maar het ik blijf erbij. Jet moet gewoon de drive kunnen opbrengen om door te gaan, en dan kun je nog heel lang doorgaan eigenlijk. Het leven is aan de durvers.

Is het ook niet zo dat in de huidige tijden sommige bands de lat veel te hoog leggen, jullie zijn toch heel klein gestart en hebben met vallen en opstaan jullie naar boven gebokst? Als je de lat vanaf het begin te hoog legt , maak je het jezelf moeilijk om te groeien? Mee eens?
Onze eerste show was in de Roxy in Dendermonde. We speelden in de periode eigenlijk meer in Duitsland dan in België, doordat we op korte tijd door onze demo het verhaal daar is vertrokken; Door een samenloop van omstandigheden zaten we dus meer in Duitsland dan hier. Ook in Duitsland hebben we in een living gespeeld of de zotste dingen meegemaakt. Wat er heel gezond was aan de begin periode is , je hebt geen ervaring, je wil het goed doen, je komt soms in afschuwelijke tot absurde  condities terecht waar je moet optreden. Je moet doorzetten, en hebt niemand anders dan elkaar. Positief voor ons was dat we speelden met groepen die 1000 tot 5000 man trokken, die bands zetten de zaal dag op dag op zijn kop. Bij ons stonden er circa tien te headbangen (haha). Het is dus belangrijk dat je dag op dag, op dag dat podium opgaat en blijft doorzetten. En daar leer je uit. Als je die groepen op graspop in de metaldoom, die via Redbull hun podium plaats hebben verworven, ziet aantreden zie je dat die condities zoveel beter zijn dan wat wij in de begin periode hebben meegemaakt. We hadden ook plezier en leute.
Ik geef nog zo een absurd voorbeeld, we hebben ooit in Spanje gestaan met Exhorder. We kwamen in een dorpje terecht waar we met onze bus bijna niet binnen geraakten. In de zaal toegekomen bleek er een  metal dag voor kinderen te zijn. We hadden iets van ‘wat komen wij hier in godsnaam doen’. Tegen de avond stond er nog circa vijftien man in de zaal. Eigenlijk was dat gewoon de helft van Exhorder plus hun roadie en zo. Exhorder riep als wij speelden, en visa versa (haha) om maar te zeggen, dat zijn belangrijke momenten die je niet alleen bij blijven. Maar daaruit hebben we ook geleerd dat je niet plooit of je moed laat zakken. Dat opklimmen, door in de meest absurde momenten ons ding te doen, was zeker belangrijk.

Waar ik het ook zou willen over hebben, 30 jaar Channel Zero. Als je de evolutie bekijkt, je zegt het zelf in de jaren ’90 was het heel anders dan nu om op een podium te staan, is het nu dan zoveel verbeterd of zo? Hoe zie je de evolutie door de  jaren heen?
Er is een stukje een technische verbetering. De invulling is beter, voor een band is dat een dag en nacht verschil. Toen we in die tijd onze in ear - installatie huurden koste dat enorm veel geld. Op rock Ternat is ooit eens de Politie binnen gevallen om die apparaten in beslag te nemen. We zaten op dezelfde frequentie als de Politie (haha). Nu is dat allemaal beter geregeld met die frequenties en zo. En dat is dus wel positief. Maar langs de andere kant. Mis ik soms een klein beetje, organisatorisch dan, de pure Rock-’n-roll.
Als je nu ergens komt moet je een bandje hebben en als band voortdurend dat bandje tonen, alsof je met de kassa gaat lopen (haha). Ik snap dat wel uiteraard, alles is duurder en complexer geworden. Maar toch vind ik het soms spijtig dat het allemaal zo drastisch braaf is geworden eigenlijk. Want een klein beetje rock-’n-roll brengt toch een soort spirit met zich mee, seks-drugs-and rock-’n-roll is het niet meer. En dat is een beetje spijtig.
Vooral voor jonge groepen, ze moeten al op zoveel letten en dan worden ze nog met regeltjes geconfronteerd die soms absurd zijn voor woorden. Ik heb het allemaal beleefd, moet dat? Nee, maar het is gewoon jammer voor jonge bands dat alles zo binnen een keurslijf zit. Een voorbeeldje is de partner, je mag niet vergeten dat die even belangrijk is. Want die heeft het lief en leed meegemaakt van haar vriend de muzikant, en als die dan de kans krijgt om op Graspop te staan moet die partner langs voor binnen komen en mag niet mee.. dat zijn zo dingen waar ik me wel in erger ja. Een beetje rock-’n-roll? . Het mag precies niet meer zijn, en niet alleen in de muziek ook in het dagelijkse leven, en dat mis ik toch wel de dag van vandaag.

Ik heb soms ook het gevoel dat de media daar op in springt. Je hebt het voorbeeld van Maneskin , die Italiaanse band die Eurosong festival heeft gewonnen, er wordt gefocust op het feit dat hij gesnoven heeft (wat niet zeker is) maar ik heb het gevoel dat de maatschappij veel preutser is geworden, deels door de sociale media?
Hij heeft volgens mij niet gesnoven, en als dat wel zo was wat dan? Trouwens , het zotte is doordat de media enkel daar op uitspeelt krijgt Maneskin plots kansen om overal op te treden, als markering truc kan dit wel tellen dus. Het was de beste reclame die ze konden krijgen. Ik hoop alleen, en dat is ook aan het gebeuren. Die  band heeft een platform gekregen en door zoiets er gewoon een laag kunnen bovenop leggen. Ik vind het ook super wat ze doen, dat is waar het bij rock-’n-roll om draait , en dat doet Maneskin dus zeker. Callier mag dan wel zeggen ‘de vak jury heeft het goed gedaan voor ons’. Alsof de mening van het publiek niet meer telt? Het bewijst dat er een publiek is die nog steeds op zoek is naar die rock binnen de muziek, waardoor deze band terecht heeft gewonnen. Als die band gescoord heeft omdat mensen daarvoor kiezen vanuit hun rock hart? Als je enkel afgaat op de mening van de vakjury kom dan eens naar de echte wereld zien. 
Dat is met mijn bier hetzelfde . als mensen het niet goed vinden, moet ik dan zeggen ‘maar in dit boekje zeggen de specialisten dat dit het beste bier van de wereld is?’ Nee, de mening van de mensen is het belangrijkste. Dus ja die Italiaanse band bewijzen dat er dus nog mensen zijn die nog verder kijken dan het pure keurslijf. Moesten ze in 1969 bij Woodstock enkel gefocust hebben op drugs en dergelijke bekijken? Nee want Woodstock heeft gezorgd voor een fantastische drive naar zoveel bands toe in die tijd.
Ik vind een band als Maneskin, en ook Lordi indertijd, iets gedurfd doen waarop sommige bands jaloers zijn dat ze het zelf niet hadden gedaan. Er zijn zo nog voorbeelden genoeg zoals Slipknot, daar werd ook wat lacherig gedaan over die maskers maar veel bands hebben nu iets van ‘hadden we dit concept maar bedacht’. De beste stuurlui staan nog steeds aan wal…

Ik bekijk Maneskin vermoedelijk van een iets te oppervlakkig, gehypet vanuit commercieel oogpunt?
Die band is niet met dat een nummertje plots naar boven gekomen, die zijn al enkele jaren bezig. In mijn ogen als je Maneskin niet goed vind, kun je Rammstein ook afbreken. Wellicht leunt dat iets meer aan bij de rock-’n-roll gedachte van Metal. Maar basicly is dat ook heel simpel en oppervlakkig. Wellicht heeft de zanger van Rammstein een stem die kindjes bang maakt (haha). Kijk, ik ga nog steeds graag naar een concert om mee gevoerd te worden in een trip, om maar een voorbeeld te geven toen ik de laatste keer Tool zag had ik iets van dit is te perfect, alsof een bandje wordt afgedraaid op het podium. Waardoor er geen verrassing meer inzit. Zo gecontroleerd dat de ziel eruit is. Ik snap dus de technische kant belangrijk is, maar muziek moet ook een beetje kunnen leven. Binnen het maken van muziek op het podium mag wel eens iets verkeerd lopen of zo. En dat heb je met een band als Maneskin dus wel nog, dat verrassen en dat speelse. Dat vind ik nu eenmaal belangrijk. Maneskin is de max ! Punt

Dat vind ik dus ook het mooie aan Channel Zero eigenlijk, dat jullie na al die jaren dat speelse niet uit het oog zijn verloren. Of jullie nu voor tien man of tienduizend staan.
We hebben al goede shows gehad, mindere en betere. Om maar te zeggen, toen we Phil verloren zijn hebben we daar lang over gedaan om die drive terug te vinden, ook al speelden we nog steeds verder. Terwijl de ouders van Phil zeiden om niet te stoppen. Ik ga nooit dat moment vergeten, het eerste concert na zijn overlijden was in Club 69, er zijn beelden van. Ik herinner me nog, we beginnen met de show, alles was goed en we beginnen eraan; We spelen Dark Passenger, voor het eerst met een andere drummer, ik draai me  om en zie Seven spelen en ik was volledig de kluts kwijt. Op dat moment zou je kunnen zeggen, ben je niet professioneel genoeg? Maar dat is bijzaak op zo een moment. Wat ik maar wil zeggen, we hebben toch een paar jaar nodig gehad na het overlijden van Phil om terug die vibe te vinden. Tegen mensen die zeggen ‘je bent professioneel’ kan ik enkel zeggen; Beleef het eens, en loop er eens door… Dat speelse waar je het over had, waren we dus toen wel even kwijt, maar dat is ook niet zo verwonderlijk na zoiets te hebben meegemaakt.

Inderdaad als alles goed begint te draaien, is er een volgende mokerslag, het onverwachte overlijden van Phil Baheux? Hoe overleef je zoiets als band? Want je hebt toen getwijfeld om de stekker volledig uit te trekken?
Er zijn twee aspecten die een grote rol hebben gespeeld in die beslissing om door te gaan. Het eerste aspect zijn de ouders van Phil, ik kende die mensen wel maar had ze nog niet echt veel gezien. Dat is ook logisch je bent voortdurend met je band maten op de baan. Die mensen hadden direct al iets van ‘je gaat er nu toch niet mee stoppen’ Dat was op de dag dat hij overleden was, en dat moesten we toch even verwerken. De week daarop hebben we heel die begrafenis gedaan, we hebben ook gespeeld in de kerk wat best heftig was. Maar zijn ouders zijn dus continue blijven erop hameren om door te zetten. Het feit dat zijn ouders daar zo achter stonden, is een reden geweest om toch door te gaan. Alles lag trouwens op de plank om een nieuwe plaat ‘Kill All Kings ‘‘uit te brengen. En toen is Roy Mayorga van Stone Sour ons te hulp geschoten. , die goed bevriend is met Mikey.  Hij zei ons dat hij er even wilde naar luistern en opnemen voor ons, en dat hij ons niet zou ontgoochelen. We hadden toen iets van ‘’man je staat in de top tien van beste drummers ter wereld ‘’ (haha). Je moet het zo zien eigenlijk was het na onze reünie in eerste instantie niet de bedoeling om platen uit te brengen, die platen zijn ontstaan uit een samensmelting van absurde momenten in ons leven. Het lijkt bijna een rode draad doorheen Channel Zero zelfs. Dingen die ontstaan door absurde momenten (haha). Het hangt zelfs aan de band geplakt als het ware, het verhaal blijft gewoon knotsgek, maar dat moet gewoon zo zijn. Maar het typeert Channel Zero. Meer nog ,moest het ooit niet meer zo zijn dan zal het vermoedelijk gedaan zijn met Channel Zero (haha) Het doet me denken aan een tekst van U2 – heiligschennis tijdens dit interview haha – uit een tekst van Achtung Baby, "you're an accident waiting to happen" ”ik kan het gewoon iet verklaren. Maar het is net die samenloop van zulke omstandigheden dat er dus voor heeft gezorgd dat we ook toen zijn doorgegaan.

Blijf nog maar rustig doorgaan met georganiseerd chaotisch zijn. Vorig jaar bestond Channel Zero 30 jaar, helaas was er niet veel vieren bij. Halen jullie dit nu in? Er is een vinyl uit gebracht dacht ik?
Er is inderdaad een vinyl uitgebracht, die we eigenlijk vorig jaar in oktober zouden hebben voorgesteld. We hebben zelfs nog getwijfeld om het te doen. Dat was ook weer zo een absurd verhaal. Maar uiteindelijk hebben we het toch gedaan en in principe in januari 2022 stellen we het voor in Ancienne Belgique (Info: https://www.abconcerts.be/nl/agenda/new-date-30-years-channel-zero-1/a105J000001wd4eQAA ) Hopelijk toch, want met die delta variant van het virus weten we nooit. Er staan dus enkele shows gepland in AB en ik ga er vanuit dat het dan gebeurd. Het is de bedoeling dat we daar een variant brengen van oude nummers, zoals we op Alcatraz doen, gecombineerd met nieuwe nummers zodat er een soort evolutie te merken is over die dertig jaar gespreid. Maar ja het COVID verhaal heeft al stokken in de wielen gestoken, dus ja.. Ik ben voorzichtig positief dat het doorgaat.

Jullie treden deze zomer op o.a. Alcatraz en de Lokerse Feesten, eindelijk live. Hebben jullie opgetreden ondertussen?
Nee, Seven woont in Texas en Mikey in LA. Dus ja, we hebben al achttien maand of zo niet meer samen gespeeld. Nu zijn we volop aan het repeteren en volgende week beginnen we eraan. We staan op 25 juli op Werchter in principe. En inderdaad dus ook Alcatraz en Lokerse Feesten. Het is allemaal zeer spannend want je moet eigenlijk zeer kort op de bal spelen nu, met dat virus en die versoepelingen  en maatregelen allemaal.

Ik heb veel live streams gezien de laatste tijd, het zal nooit hetzelfde zijn, maar vooral viel me op dat er bitter weinig metal bands die weg zijn opgegaan. Is daar een reden voor? En wat is je mening over dit fenomeen?
We zijn er niet aan begonnen doordat we te ver uit elkaar wonen, als je zoiets moet fixen rekening houdende met het tijdverschil bijvoorbeeld tussen hier en bijvoorbeeld Texas, dat is haast een onbegonnen zaak. Bij bands als Metallica hebben budget en zo genoeg om dat te doen, maar ik vind het niet erg. Iedereen die op zijn honger zit moet maar wachten tot we live optreden.

Hoe heb je als band, muzikant en mens deze tijden overleefd? Ik heb van artiesten vernomen dat het zelfs een zekere rust bracht waardoor ze meer konden componeren
Nee, niet echt. We hebben geen nieuwe opnames gemaakt eigenlijk. Ik heb hier wel mijn zwembad gelegd (haha) grapje . Ik was vooral druk bezig met mijn bier te promoten. Je mag ook niet vergeten, iedereen binnen Channel Zero heeft quasi een job naast de band. We hadden daar onze handen aan vol eigenlijk, waardoor van componeren niets in huis is gekomen. En wat platen maken betreft? Ik vind het fantastisch om in de studio te zitten, en doe het graag. Maar je mag niet vergeten dat kost enorm veel energie en tijd en geld. Het zou wellicht anders zijn moest ik niets anders te doen hebben uiteraard, maar dat is niet zo. Platen maken heeft bij veel te maken met een momentum . Als ik er niet in zit in die vibe, lukt het gewoon niet. De laatste paar weken merk ik wel dat ik weer wat teksten aan het verzamelen ben en zo. Kijk ik schrijf puur op het gevoel, als ik het voel schrijf ik het op, kan ik er iets mee aanvangen schrijf ik het op. En als dat komt kan ik daar wel heel hard in gaan.. maar dat is met die COVID zeker niet het geval geweest.

Geen nieuw platenwerk dus voorlopig. Wat zijn dan wel  de verdere toekomstplannen voor 2021? In zoverre dat er plannen kunnen worden gemaakt want de cijfers stijgen weer
Nieuw platen werk zal eerder voor volgend jaar of zo zijn, je moet weten nieuwe muziek promoten is niet zo simpel. Het is ook niet gemakkelijk om nog gedraaid te worden op de radio en zo. We zijn nu dus bezig met dat 30 jarig bestaan te vieren en daar dus iets rond te doen.

Ik pik even in, het is moeilijk om nog gedraaid te worden op de radio en zo, heeft het met die vergaande streaming (spotify en zo) nog zin om nieuw platenwerk uit te brengen eigenlijk?
Ja en nee. Omdat je als band toch iets wil brengen. Het is natuurlijk niet simpel om te blijven evolueren, we willen niet klinken als de eerste plaat van Channel Zero maar dat wordt helaas soms verwacht  Ik doe echter aan muziek omdat ik iets de max vind, en ik kijk dus vooruit zoals ik al heb gezegd. Dus ja, omdat je graag toch wil blijven iets nieuw doen. Maar ook nee, omdat heel die business zo is veranderd. Onlangs heb ik er nog een discussie over gehad. Waar de persoon Spotify ophemelt. Dat kan, maar wij hebben daar als band niets aan. Vergelijk het met een job die je elke maand doet, en dat ze na zes maand zeggen dat ze je ervoor gaan belonen. En dat je daar amper 15 euro of maximum 45 euro voor krijgt. Veel mensen hebben het niet door dat het zo gaat en je er zo weinig voor krijgt. Iedereen wil naar de maan, de vraag is met welke raket. Als je de kans krijgt om Eurosong te winnen, en overal te worden gedraaid om nog eens op Maneskin terug te komen, dat is fantastisch voor die gasten.  Dat zijn gouden kansen die je met beide handen moet grijpen in deze tijden als muzikant. 95 %  van de gemiddelde muzikant moet er de dag van vandaag echter iets extra bij doen, of komt er niet.

Is dat ook niet een beetje een Belgisch fenomeen dat het voor een Belgisch muzikant moeilijker is dan voor een Engelse of Amerikaanse band? Om maar te zeggen. Jullie hebben in het buitenland gestaan en mogen toch gezien worden als een van de meest succesvolle Belgische metal bands, en toch steenrijk worden en Wembley uitverkopen zit er niet in. En toch moet een band als Channel Zero totaal niet onderdoen voor de groten op aarde; Heb je een verklaring waarom het voor een Belgische band zo moeilijk is om echt door te breken? Of zie ik het verkeerd?
Wat wel zo is, Geografisch gezien is het in ons nadeel. Als je in uw thuisland enkele nummers maakt die redelijk succesvol zijn en je kunt zes maand op tournee gaan, in zalen waar je voor gemiddeld 1000 tot 6000 man kan optreden. Dan kun je met dat optreden in eigen land een soort inkomen vergaren. Maar hier in België ‘Big in Belgium’. Trouwens dat is niet alleen binnen metal, bands als Arsenal of Goose zijn ‘Big in Belgium’. Die hebben het zeer moeilijk om in UK hun teen tussen de deur te krijgen. We hebben dat ook allemaal gedaan, maar daar van leven is een ander paar mouwen. Geografisch gezien is België dus te klein om echt iets te kunnen betekenen. Als je als Belgische band geen land als UK, Duitsland of Frankrijk kunt inpalmen? Wordt het moeilijk. Er zijn bijvoorbeeld veel Duitse bands uit de jaren ’80 die hun verhaal nog enkel puur op Duitsland doen, omdat het gewoon een groter oppervlakte is. Op zulke verhalen kun je ook uw verhaal doen draaien. Wijzelf stonden , zoals ik daarnet heb gezegd, wel op het randje om door te breken in Frankrijk in 1997. Arno heeft dat bijvoorbeeld wel gedaan, en heeft dus zijn verhaal kunnen doen in Frankrijk. En daardoor krijg je wel een financieel verhaal. Maar gemakkelijk is dat dus niet om internationaal door te breken.

Is het ook niet een beetje een typische Belgische mentaliteit dat we te weinig chauvinistisch zijn? Ik geef maar een voorbeeld van een interview met Erwin van FireForce die me vertelde , als ze in eigen land spelen voor een middelmatige Amerikaanse band spelen ze in het voorprogramma van die band, als ze in Duitsland spelen ook; Wacken bijvoorbeeld. Daar sluiten Duitse bands het festival af. Om maar te zeggen, zijn we niet wat sceptisch voor eigen kweek denk je?
Dat gaat dikwijls over contracten, over prijzen en afspraken die worden gemaakt. Over hits of populariteit, daar kun je niet veel tegenover brengen. Het is ook zo als je Ozzy op uw festival zet ga je die niet om 16u laten spelen. Ik denk trouwens doordat er nooit een echte doorstroom is binnen metal dat sommige organisaties met een probleem gaan zitten als die Iron Maidens, Judas Priest en Earosmiths gaan wegvallen eigenlijk, want de opvolging zorgt niet voor uitverkochte festivals van 50 000 man. Wacken heeft het voordeel dat ze hun concept gewoon hebben kunne baseren op ‘eigen kweek’. Festivals als Graspop en dergelijke hangen veel af van Live Nation toestanden. Er is een headliner, die wordt geboekt en je moet er twintig andere bijnemen. Daardoor zit je met steeds dezelfde bands die terugkomen. Daardoor is het ook moeilijk om als Belgisch band daar nog tussen te komen. Dat is gewoon de macht van het verhaal en de sterkste eigenlijk.

Ik vind het eigenlijk wel een boeiend onderwerp. Ik moet toch toegeven als je het hebt over ‘een concept’ dat een festival als Alcatraz dat wel doet, een eigenzinnig concept op poten zetten met enorm veel Belgische bands en headliners die subtoppers zijn maar wel mogen afsluiten. Dus het kan wel?
Dat klopt, zei doen dat ook in eigen beheer en zijn minder afhankelijk van live nation. Waardoor ze dat zo kunnen invullen, dus ja dat klopt Alcatraz heeft dat concept zeker goed begrepen. Met COVID kun je het ook niet vergelijken, want je kunt niet alles boeken natuurlijk. Het is nog steeds heel simpel, klant is koning en als je veel volk op uw terrein hebt kun je u meer permitteren. Er zijn echter festivals die niet anders kunnen dan naar Live Nation bellen om toch wat volk te krijgen. Het is ook zo dat Alctraz Metal Fest vermoedelijk met sommige bands rechtstreeks contact heeft, dat scheelt ook veel. In veel gevallen is dat gewoon niet zo. Dus ja het is niet altijd even gemakkelijk voor een organisator.

Laten we het ook eens over Channel Zero hebben ?. Heb je na al die jaren het gevoel dat je alles hebt bereikt, of zijn er nog ambities ?
Je hebt daar een punt, doordat we dat lang traject gedaan hebben . bekijken we veel dingen ook van een andere kant. Door er zo lang in te zitten, zie je genres veranderen en zo. Hoe festivals en percepties veranderen. Dus ben je geneigd , als je u omdraait, ziet wat je hebt gedaan.  We kunnen ons dan afvragen, kunnen we dat verbeteren? Ik zie eerlijk gezegd Judas Priest ook geen ‘breaking the Law’ meer uitbrengen, of Metallica ‘Ride the Lighting’,ze hebben het geprobeerd maar het lukt niet en het hoeft niet ook. Ik geloof, en dat heb ik daarnet tal aangehaald, nog steeds in een momentum. En een momentum is dikwijls iets dat je onverwacht overvalt, jet ziet het niet aankomen. Waarbij je ook niet snapt wat dat vijf of tien jaar geleden voor u heeft betekend. We hebben zoveel momenten meegemaakt, zoals in 1995 Torhout. Dat was gewoon een absurde situatie We waren op tour met Pro-Pain, die tour wordt op de eerste dag afgebroken omdat we de bus die ons beloofd was niet gekregen hadden. We moesten er wel voor betalen, maar waren op dat moment assertief genoeg om dit te weigeren. Om maar te zeggen. Een momentum is belangrijk, dus zolang die er komen blijven we gewoon doorgaan op deze weg. Dus hebben we na al die jaren alles al bereikt? Misschien, maar als dat voornoemde momentum zich aandient ben ik de eerste om te zeggen ‘let’s go’ maar ik doe het niet meer op commando. Als het klopt, als het goed aanvoelt en de vibe juist zit dan ga ik er gewoon voor.

Voor mij mag je nog vijftig jaar doorgaan, maar wanneer is het voor jou genoeg geweest of zeg je ‘hier stopt het’ of ben je daar niet mee bezig?
Ik ben daar eigenlijk niet mee bezig. In die zin dat als ik, zolang ik het performance wise kan brengen, ik gewoon blijf doorgaan. Zoals ik zei zolang die vibe goed zit, houdt ik er niet mee op. Ik maak me daar ook geen zorgen in, het is gewoon in ups en downs. Het komt gewoon niet in mijn gedachten op eigenlijk.. Het heeft gewoon te maken met passie, je bent in dat verhaal beland op die manier. En ik hoop dat dus op mijn 80^ste nog steeds te doen. dus die ambitie is er op dat vlak zeker nog steeds

Heb je nog een advies aan jonge beginnende bands die in de voetsporen van Channel Zero willen treden?
Kort en bonding, volg uw gevoel, volg u passie . Denk na, maar denk ook niet te diep over alles na. Want de dag van vandaag moet je gewoon met zoveel dingen rekening houden. Dus ik denk nog steeds dat het te maken heeft met een gevoel, drive en passie die je aan boord moet leggen, voortdurend eigenlijk zonder op te kijken .Ik zeg dat ook tegen mijn dochter. Als je bij voorbaat zegt dat je die berg niet kunt beklimmen, ga je inderdaad nooit boven geraken. Durf dus risico’s nemen, binnen je mogelijkheden. Daarom ondersteun ik ook die Red Bull concerten reeks waar jonge bands vol passie in een soort repetitie kot zoals wij dertig jaar hun ding staan te doen. Gewoon blijven doen dus! Aan jonge bands kan ik dus alleen maar zeggen, blijf dromen. Als je niet meer mag dromen, wat mag je dan wel nog? Straks moeten we nog betalen voor de lucht die we inademen.

Laten we dit interview met deze gevleugelde woorden afsluiten Franky. Ik hoop je spoedig nog eens live te zien, veel succes met het vieren van jullie dertig jarig jubileum.

Femi & Made Kuti - Afro-Beat is, if you like it are not, intellectual exclaim. It makes you think, it makes you brainstorm about things. That’s what Afro-Beat is about

Fela Kuti, the founder and godfather of Afrobeat, died of AIDS in 1997. His sons Femi and Seun are walking their father's musical path, keeping the scene alive.  Recently, the eldest, Femi, released a double album with his son Made under 'Legacy +'.
'Legacy+' features new work by Femi Kuti, 'Stop the Hate', and his son Made's debut, 'For(e)ward'. The review of this double record you can read here 
We also had a interview about this release and other plans

Congratulations on the latest release …What is it like to follow in the footsteps of an iconic figure like Fela Kuti?
Femi: For me he was just my father, I have much respect for what he did. I’m just living my live, and do what I have to do in my live. I’m not busy with follow his footsteps or something like that.

‘Follow your own steps in live’, I found out in the double album too. There are many generations doing there pretty own thing with Afro-Beat, what’s your opinion about that?
Femi: People like the creation of Afro-Beat and I follow it, I’m happy about how things change to. I’m fine with that.

Over the years you have also seen a lot of changes into this Afro-Beat music style , what do you think is the biggest change over the years?
Femi: There are sure some changes, into some directions. But I don’t see any drastic evolution into the Afro-Beat style since what my father Fela did. There is sure an evolution into artists who made Afro-Beat sound more pop. But that’s not where real Afro-Beat is about. The melody , the beat it’s become a little more pop. I like that, but it’s not a big evolution from what my father did.
Made: Evolution is a very diversion objective. It’s like my dad said if you listen critically you maybe find it’s not like before. If you talk about musicality , then there is a necessary evolution in commercial way of play Afro-beat. Back in the 80’ s and ‘90’s my dad did something with Afro-Beat that never was done before. Making it more technological or more Funky. He sure press the lines of Afro-beat. To rhythm , harmony and things. In my opinion a evolution is a progress. Not necessary change it, but respect for what have been and try to prepare it for the future.

You  said something about ‘Commercial’ but is Afro-Beat made to become commercial? I don’t know
Femi: Some things I did in the past where commercial, but most of them where political track. You can be commercial, but people who followed Fela will always wonder where is your concern about humanity. I think that’s still important into Afro-Beat music, even today; Afro-Beat is, if you like it are not, intellectual exclaim. It makes you think, it makes you brainstorm about things. That’s what Afro-Beat is about. It makes you question, it makes you even question your existence. Afro-Beat is not just about selling music, the message is very important into Afro-Beat. Music, also jazz or classical music, it gives you space as individual to find yourself. Too even question yourself. And that’s also what’s Afro-Beat is about. We find solutions to our problems, musically and lyrically thanks to Afro-beat. That’s the difference between pure commercial, and compose the art of music.
Made: I follow my father in this. It’s been a job into musicality. I found this with my father and uncle, there are a few exceptions.  Afro-Beat bands who play this music style more intentionally. The nature of Afro-Beat was dance and groove. Help you to find something that reflect  the inner thoughts of the composer. I find out there is a change going on, that I not like that much. And that makes me feel sad. Because that intentionally into Afro-beat and tell the story is important.

When it comes to Afrobeat, the link is quickly made to Reggae, there are points of contact, but what are the big differences?
Femi: Reggae in the beginning was very political, it was even an revolution.  And later it become very commercial. That’s pity because there is more in live then that, it’s important  to keep you integrity . I understand the need to survive as artist, but the importance of concern about what’s going on in the word is more important.

Let’s talk about the double album. What strikes me the most, in my opinion, ‘Femi emphasizes governance, politics and the political elite’;’Made deals with interpersonal social problems’ .
We should see those problems as a symptom of bad governance and their systemic rot. is that statement correct?
Femi: Yes that is correct
Made: My father and my grandfather are my biggest musical inspiration. When  I was writing I couldn’t find to sing about, that they not have sing about. When I was writing my album I was reflecting about how I was raised. What I been guided into. I had a lot of freedom of course. My dad was always present to offer me advice. It’s a very personal album about knowing what you compilations and compassions are, for me personal than. You knowledge of yourself. But again that also was inspiration from my father. The way I think about the subjects in my songs are  in that way not this much different then like  It was in the ‘70s ,’80s or ‘90s.

We have to be grateful for people like Malcolm X, Martin Luther King, You father, great people like this. And men and women, we don’t even know their names who have fought for them as well. And also Muhammad Ali, Bob Marley. But there is still a long way to go after all this year.  You never felt like giving up?
Made: If we do give up, than everything where we fighting for is lost. The idea you fighting for you is more we fighting for the future. The culture that we want to guide our  children into, that’s still important. We are here and want to building a better country for our future. That was where Malcolm and my father or grandfather where fighting for, and I still need doing it. So if we don’t keep doing it, then the fight is lost. There must always been that little flame, against the system.
Femi: What’s important to, it’s a human problem. Wherever you are, you never have 100% freedom , and that system we keep protesting against. Some people talk about slavery, but if you honest, you have a job doing for a boss? Can you say you complete free? No. And that’s why I say, it’s not only a African problem, it is  a Human problem all over the world. Soo, we need to keep protest against that system, especially for the future. Like Made said.

I agree. Another thing about the record. How were the main reaction on this record?
Femi: We got very good reviews, positive to.
Made: I agree, we were happy with all the nice reviews so far.

After all this years, you still have ambitions or goals (end goals if you like?)
Femi: My Priority is my children. I still want to play music, and keep compose. I have a lot time to practice, to develop myself as musician, I still do after all this years. I still want to create a couple albums, maybe four or five or some. But my priority firs is my family.
Made: Finding a way to keep being creative, in a way that I can be satisfy about myself.

Thx for the conversation!

Lili Grace - Muziek blijven creëren, die vooral het buikgevoel van de mensen aanspreekt  is ons belangrijkste doel en ambitie

Donkere tijden die zorgen voor vertwijfeling en pijn, maar ook een sprankeltje hoop bieden, is de rode draad in de sound van Lili Grace . In het kader van 'Great Gigs in the Park' traden Lili Grace op in het mooie park nabij De Casino, Sint-Niklaas.
We waren er ook bij en schreven hier
  We hadden een fijn gesprek met de zusjes Dienne & Nelle over die plaat,  de live optredens en de verdere toekomstplannen.

Het verhaal hebben jullie al honderden keren verteld, maar met het debuut ‘Silhouette’ kruipen jullie in de huid van twee jonge meisje die geconfronteerd worden met een trauma , het ongeluk van jullie broer? Hoe is het idee ontstaan
Het is heel vanzelf gegroeid, we hadden wel ideeën die naar voor kwamen en waren al een tijdje bezig om rond dat onderwerp ook iets te doen. Het is dus eigenlijk allemaal heel spontaan gekomen, en niet per se van ‘nu gaan we daarover iets schrijven of zo’, maar het ongeluk en hoe we er als kind mee omgingen, sloot wel aan bij die ideeën in ons achterhoofd eigenlijk.

Het is niet zo dat deze plaat een manier is om dit trauma een plaats te geven?
Nee, dat wordt door sommige media zo naar voor geschoven, maar is niet zo. We hadden dit trauma voordien al verwerkt. We maken het er dus wel van, maar die verwerking is er dus eigenlijk in het verleden al geweest. Laat het ons zo stellen. Meer nog, eigenlijk was het net doordat we dit al hadden verwerkt dat we deze plaat konden maken. Dus eigenlijk geheel het omgekeerde van wat soms naar voor wordt geschoven. Als we het niet hadden verwerkt hadden we dit emotioneel niet live kunnen brengen bijvoorbeeld, dat zou niet zijn gelukt. Nu dus wel daardoor.

Dat is iets dat me zowel op de plaat als live opvalt, dat er ingetogen songs zijn die je tot tranen toe bedwingen, én soms zijn er zelfs springerige vreugde dansjes, een baken van hoop; is hier bewust gekozen voor die aanpak?
Dat sluit gewoon aan bij het thema. Enerzijds die vertwijfeling in sommige songs, maar ook hoe we dat sprenkeltje hoop zien verschijnen. Dat heeft allemaal te maken met hoe we het toen als kind beleefden, en dat wilden we dus ook uittekenen in de songs. Er is zoveel contrast in je leven op zo jonge leeftijd, dat er letterlijk van alles op je afkomt, eigenlijk zijn we als heel jong kind daardoor veel te snel geconfronteerd geworden met volwassenheid. Dat speelt ook allemaal een rol daarin, en ook dat hebben we willen verwerken zowel op plaat als live, vandaar ook die uiteenlopende contrasten van ingetogen naar springerig. 

Naast vertwijfeling, schuilt er ook een soort schuldgevoel (als ik dat zo mag en kan noemen) bij sommige nummers, klopt dit?
Dat schuldgevoel is er eigenlijk tot op de dag van vandaag nog altijd. Maar binnen een andere omkadering als toen. Het idee van wij kunnen alles, wij kunnen ons leven opbouwen en gewoon dingen doen daarmee terwijl ons broer dat nooit zal kunnen. Dat knaagde toen, en dat knaagt eigenlijk nog steeds. Dat keert eigenlijk dus terug in alle verschillende fases in ons leven, dus nu nog steeds eigenlijk.

Begrijpelijk, ook al is dat schuldgevoel voor niets nodig uiteraard. Hoe is het met hem eigenlijk ondertussen? En hoe reageert hij op deze plaat?
Uiteraard is dat niet nodig, iedereen zegt dit , maar je kunt het gewoon niet uitschakelen. Hoe het met hem gaat? Hij heeft er een blijvende handicap aan over gehouden, maar ondanks dit gaat het vrij goed met hem. Met soms uiteraard ook minder goede momenten, straalt hij vooral veel positiviteit uit. Onze broer is vooral trots dat wij hierover een plaat hebben gemaakt. Hij staat er volledig achter.

Het is dus een heel persoonlijke plaat over pijn en verdriet, maar jullie stralen ook hoop uit, alsof er altijd een zon schijnt aan het eind van de tunnel, zoals vandaag toen jullie begonnen, was het net gedaan met donderen en onweer en toen kwam de zon er door, dat stralen jullie ook uit met jullie muziek. Is dat bewust dan?
Dat is niet bewust zo gedaan eigenlijk. Het is gewoon zo gegroeid, het is wel leuk dat het je opvalt. Onderhuids hopen we wel dat dit deze indruk op mensen maakt, binnen die vertwijfeling dat baken van hoop bieden. Het is ook iets dat we hebben geleerd uit dat ongeluk eigenlijk, dat er altijd een zon schijnt achter die donkere wolken en we daarin moeten blijven geloven. Als je dat hoort in onze muziek, dan zijn we onbewust in onze opzet geslaagd.

Gaat “No God” over het feit dat jullie er niet in geloven? Hoe sta je tegenover spiritualiteit?
Nee, het is eerder gelinkt aan dat schuldgevoel van voorheen, (niet dat we niet geloven in iemand die ons gaat helpen hierboven.) “Saints” is gelinkt aan het kapelletje waar we altijd naartoe gingen. Het is een intense song waar we wilden uitbeelden hoe we zo snel in de grote mensen wereld werden gedropt van het ene moment op het andere, het besef dat het leven zo fragiel is ook. Dat speelt ook allemaal mee. Daar is “Saints” eerder aan gelinkt. En het besef dat er boven niemand is die je kan helpen.

Er schijnt eigenlijk ook iets spiritueel, iets sprookjesachtig en mysterieus in jullie muziek uit,  vind ik. Klopt dit?
Ook hier is het weer niet bewust, maar eerder onderhuids dat dit naar boven komt eigenlijk. Het is maar hoe de luisteraar het beleeft. Het is wel positief dat je dit allemaal hoort in onze muziek, dan zijn we in onze opzet geslaagd.

Ik denk dat het ook muziek is die je niet moet horen maar vooral moet voelen. Maar die gevarieerde aanpak, dat experimenteren,  werd daar bewust voor gekozen, of ook niet?
We houden beiden wel van variatie binnen de muziek, en ook van stevig uitpakken zijn we niet vies. Het is dus wel zo dat contrast tussen dat speelse en ingetogen is wel typisch aan ons, dus ja daarvoor kiezen we dan wel heel bewust. Ook experimenteren daarmee is  een rechtstreeks onderdeel ervan. Als je het dus zo bekijkt, is dat dus wel een bewuste weg die we volgen. Dat heeft dus alles te maken met het concept waarrond deze plaat is geboetseerd.

Jullie kruipen terug in het kind dat jullie waren, is dat niet moeilijk als volwassene?
Op zich niet echt. Er zijn ook veel beelden gemaakt met een home camera. Daar kunnen we terug naar kijken om herinneringen naar boven te brengen. Bij sommige nummers hebben we het gemakkelijk, sommige nummers vallen ons daardoor zwaar. En dat zie je dus ook aan onze podium act, die verschillende contrasten. Die halen we dus uit die beelden die we terugzien, en die herinneringen naar boven brengen. Het is vooral zo mooi dat we als zussen intens daar kunnen mee bezig zijn, en op zoveel vlakken diezelfde richting uitkeken toen we echt klein waren en dat nu ook nog steeds het geval is. Dat is toch wel uniek eigenlijk.

Zitten jullie qua interesse van muziek ook in dezelfde lijn dan?
In grote mate wel eigenlijk. Dat is ook wel bijzonder.

Hoe waren de algemene reacties  op de plaat feitelijk?
De plaat is heel goed onthaald, heel mooie recensies en zo. We zijn daar super blij om natuurlijk. We zijn ook blij dat we de plaat nu ook live kunnen voorstellen.

Het is ook een meesterwerk geworden. Na zo een persoonlijke plaat ligt de lat wel heel hoog, zijn er al plannen voor een opvolger en welke kant zou dat uitgaan?
Als we persoonlijk naar platen luisteren, gaan we die nooit echt vergelijken met elkaar dat is gewoon niet de bedoeling. De nieuwe plaat zal ook gaan over ervaringen, met een andere insteek en dergelijke. We zijn ook iets ouder en geëvolueerd, dat zal op de volgende plaat meer tot uiting komen wellicht. De vraag wordt gesteld, of we die eerste plaat willen evenaren met een nieuwe schijf? Nee, eigenlijk willen we die niet evenaren. We willen gewoon een nieuwe plaat maken en zullen wel zien wat die brengt, en welke richting die uitgaat. We zijn volop aan het schrijven, er zijn al wat ideeën. Maar we gaan onszelf niet de druk opleggen om die eerste plaat te evenaren, dat gaan we gewoon nooit doen. ik zal nooit platen vergelijken met elkaar en hoop dat de luisteraar dat ook niet doet, als ze de volgende schijf horen.

Ik ben het daarmee eens. Een band die bijvoorbeeld twintig jaar geleden een klassieker heeft uitgebracht, kan en hoeft die twintig jaar later niet meer uit te brengen. Maar die vergelijking wordt soms wel gemaakt soms … 
We  verwachten ons daar wel aan, maar we zijn daar zelf niet mee bezig om die druk op ons te leggen met dat zelf te doen, want dan komt het niet goed.

Wanneer komt die nieuwe plaat trouwens uit of zijn daar nog geen plannen rond gemaakt?
Niet echt, we zitten nog in de begin fase, en eigenlijk nog bezig met onze eerste plaat voor te stellen. We denken pas in het najaar 2022 of zo, concreet staat er op dat vlak dus nog niets vast laat het ons daarbij houden. We zitten wat dat betreft in een prematuur fase.

Wat zijn de verdere plannen voor de rest van het jaar ? Optreden veronderstel ik?
Er zijn al verschillende optredens gepland. Maar het voornaamste is onze CD voorstelling in Ancienne Belgique op 26 oktober (https://www.abconcerts.be/nl/agenda/lili-grace/a105J000004WX3iQAG ) maar er staan verder nog wel veel optredens gepland daarrond. Zowel in de zomer als het najaar. Hou onze website in het oog: https://liligraceband.com/tour.html
Dat zijn leuke voortuitzichten, na toch een moeilijke periode. Hoe hebben jullie als muzikant en ook als mens deze pandemie doorstaan?
We hebben eigenlijk rustig kunnen veder doen achter de schermen, en met nog wat ander projecten, en ook deze live shows voorbereiden dus dat viel op zich nog mee. Maar we zijn wel blij dat we het eindelijk wel kunnen doen, terug onszelf tonen op het podium.

Ik heb van muzikanten gehoord dat ze tijdens deze periode net meer zijn kunnen componeren doordat ze tijd hadden, was dat bij jullie ook zo?
We zijn dus, zoals aangegeven, gewoon kunnen blijven doorwerken , niet zo extreem maar op een rustig tempo. Allemaal dingen voor theater en zo.  Dus daardoor was de impact voor ons minder groot.

Sommigen vinden dat we misschien ons moeten proberen aan te passen i.p.v. terug naar het oude normaal te willengaan , wat is je mening?
Het live spelen en je voorbereiden op een show hebben we enorm gemist. Van dit aspect kunnen we niet genoeg krijgen. We verheugen ons ook op de dag dat al de beperkingen weg vallen. Wat we wel hebben gemerkt is dat veel sociaal contact niet altijd nodig is. We genieten heel erg van thuis zijn. Ik (Nelle) heb leren genieten van thuis een glaasje wijn met een leuke film. De momenten thuis koester ik heel erg.

Jullie hebben ook livestreams gedaan? (of niet?); in elk geval wat is je mening over dit fenomeen?
We hebben er één gedaan in maart, toen de plaat nog niet uit was. Maar het was een goede oplossing, maar we hebben toch besloten dit bij die ene keer te houden. We hebben de kans gekregen om de Toots sessie te doen, dat was ook leuk. We hebben wel aanbiedingen gekregen, maar we misten gewoon de interactie met het publiek teveel om dit te herhalen. We hadden ook een gevoel dat het tegen de zomer van 2021 gedaan zou zijn, en hebben gewoon afgewacht. Het heeft wellicht zijn voordeel om te ontdekken, maar nee.. het is gewoon niet hetzelfde.

Ik wil de lijn over die streaming nog even doortrekken, is het in tijden van streaming, Spotiy en zo, nog interessant om platen uit te brengen?
Er zijn nog steeds heel veel mensen die naar optredens komen en vragen naar een vinyl, dus er is zeker nog een markt voor. Ook bij jongeren in onze vriendenkring is dat zo. Dus het heeft zeker nog zin.

Jullie stonden onlangs in DOK, Gent samen met Hydrogen Sea. Eindelijk! Hoe goed voelde het om eindelijk live te mogen spelen?
Alles was genieten die dag. Van het inladen, carpoolen, opstellen, soundchecken,… We hebben van elke seconde genoten. Het gevoel van zenuwen vlak voor je het podium opgaat blijft genieten. Het was gewoon een mooie dag.

Wat zijn jullie ambities verder, is er een soort doel dat jullie willen bereiken? Of ben je daar niet mee bezig?
Onze voornaamste ambitie en doel is blijven platen maken , samen spelen en live optreden. En vooral muziek maken vanuit dat buikgevoel, dat is voor ons het belangrijkste doel op zich. Ook met andere projecten en zo, we hoeven daarvoor niet in grote zalen te staan – dat mag natuurlijk. Maar het blijven creëren en muziek maken dat het buikgevoel van de  mensen aanspreekt  is ons belangrijkste doel en ambitie. Dus als we gewoon met dezelfde ingesteldheid zoals we ‘Silhouette’ hebben gemaakt, de volgende plaat kunnen uitwerken en zo verder bouwen is dat doel dus zeker bereikt.. En dat we niet van onze wijs worden gebracht, dat is daarbij belangrijk. Blijven doen wat we zelf willen doen. Iets creëren waar we zelf achter staan dus.

Zijn er ook ambities naar het buitenland toe?
Dat maakt niet zoveel uit, iedereen die ons wil zien is welkom. Of dat nu in Nederland, Duitsland of enkel België is maakt op dat vlak niet zoveel uit. Als we erkenning krijgen voor wat we doen, zullen we heel blij zijn. Als dat ook in het buitenland is, is dat mooi meegenomen. We hebben geen dromen waar we echt willen staan.

Pics homepag @Sven Dullaert

Dank voor dit fijne gesprek en veel succes verder …

WALFANG - We willen met WALFANG nog veel doen en het is niet dat we geen ambities hebben maar het moet gewoon leuk blijven voor ons zonder dat we een bepaalde verplichting of druk voelen

Een terugblik: In 2017 in Antwerp Music City traden enkele bands op die bekend staan om hun verschroeiende aanpak. De locatie zelf is een fenomeen op zich, en wordt geëerd binnen de underground van het hardere genre. We zagen er een groepje uit het Waasland, Monkey Juice, die in de voetsporen traden van Steak Number Eight (Nu STAKE) . Over het optreden schreven we : ''Monkey Juice combineert  uiteenlopende muziekstijlen, gaande van postrock, shoegaze, grunge, stoner tot noise rock zelfs. Ze brengen het met zoveel spontaniteit en spelplezier, dat het aanvoelt alsof deze jongens al een jaar of twintig op het podium staan.''
In 2021 heet Monkey Juice gewoon WALFANG. De harde, energieke, loeiende aanpak en de jeugdige spontaniteit is overeind gebleven, maar de band is volwassener geworden. WALFANG bracht recent hun debuut album  op de markt , 'LØV'. We kregen recent een tipje van de sluier daarvan, via een livestream, ondersteund van Friends of Friends records + MCLX. Ons verslag kun je  hier nog eens nalezen.
Naar aanleiding van de release en de toekomstplannen hadden we een fijn gesprek met de band.

Mijne heren, om met de deur in huis te vallen. Waarom die naamverandering van Monkey Juice naar WALFANG? Want met die eerste waren jullie toch aan een opmars bezig?
Het verhaal Monkey Juice begon voor ons als 14 jarige gastjes die brakke punkrock speelden. Over de jaren heen evolueerde onze sound. We voelden dan ook de nood om aan een nieuw verhaal te beginnen. Die naamsverandering was daar essentieel voor. We blijven trots op wat we vroeger deden maar kijken liever naar de toekomst en een nieuw verhaal.

Ondanks de volwassenere aanpak blijft er toch nog beetje Monkey Juice hangen, wat is voor jullie het grootste verschil?
De energie blijft overeind, het is niet zo dat we onze jeugdigheid willen verliezen. Maar na al die jaren vooral een meer volwassen versie van onszelf neerzetten was dan weer wel belangrijk. Dat is gewoon het grote verschil. Met WALFANG willen we nog meer experimenteren en ons zelf vinden. Alles moet kunnen op de volgende plaat. Los van genres of eerder werk.

De link naar STAKE wordt nog steeds gelegd, maar ik vind toch dat jullie op je debuut veel melodieuzer, maar daarom niet minder dreigend, klinken. Klopt dit en is dit een bewuste keuze?
STAKE is een fantastische band met een originele sound die elke keer blijft veranderen. We hebben enkele keren samen op het podium gestaan en spelen in het “genre hard” maar vinden niet dat we dezelfde muziek spelen. We delen ongetwijfeld redelijk wat invloeden (denk ISIS, Neurosis, Amenra, Converge, Mastodon…) wat waarschijnlijk wel verklaart waarom er wat gelijkenis is maar dat zou je over veel popartiesten ook kunnen zeggen.
Belangrijker is dat ieder zijn ding doet. Wij hebben onze invloeden, zij die van hen.
Het is ook niet onze ambitie om in het voetspoor te treden van STAKE of gelijk welke andere band, maar vooral onze eigen stempel te kunnen drukken op de muziekwereld.

De Ambitie om een Sportpaleis uit te verkopen is er dus niet?
We hebben zeker ambitie, Sportpaleis hoeft niet. Een Ancienne Belgique vol krijgen zou uiteraard leuk zijn. Het belangrijkste voor ons is dat we op een podium kunnen staan en onze muziek kunnen brengen voor mensen die er van genieten. Of dat nu voor 10, 100 of 10000 man is kan ons eigenlijk weinig schelen. We geven ongeacht waar altijd 100%.
Maar we kijken momenteel toch wel echt hard uit om terug op een podium te kunnen staan want livestreams zijn een mooi alternatief maar komen nog niet in de buurt van het echte werk.

Nu we daar toch over bezig zijn. Ik heb jullie via live stream bezig gezien, ik heb er veel gedaan en het is toch nooit hetzelfde als echt live spelen. Hoe hebben jullie die streamings beleefd en wat is jullie opinie over het fenomeen?
Live Streaming was een prachtig ding om muziek terug live naar de mensen te krijgen in tijden van verplichte isolatie. We zijn de organisaties enorm dankbaar dat we die shows mochten doen en onszelf konden tonen voor een publiek. Maar het is helemaal niet te vergelijken met spelen voor publiek. Je voelt de adrenaline niet die je dat tikkeltje extra geeft en er ontbreekt toch echt wel de connectie tussen ons en de mensen in de zaal. Dat gemis is te groot om er echt voluit  van te kunnen genieten. Daarvoor heb je dat applaus nodig, de reacties die ook ons op het podium de energie geven om de lat nog hoger te gaan leggen.

Ik treed jullie daarin bij, ik heb ondertussen enkele concerten gezien en het verschil met die vele live streams die ik heb gezien is groot. Maar toch zorgde die live stream er ook voor dat de drempel lager werd om dingen te ontdekken waar ik anders misschien niet was op gekomen, is dat bij jullie ook zo?
Ik denk niet dat die drempel persé lager ligt. Het is voor mensen niet evident om een uur naar een scherm te kijken als ze weten dat ze er in het echt bij hadden kunnen zijn. Mensen zijn het gewoon van iets live te zien en het besef van dat net dat niet kan legt die drempel toch iets hoger.

Ik lees ook in een biografie: ‘’Het viertal kijkt op hun debuut terug naar de schreeuwerige boze tieners die ze ooit waren en de evolutie die ze ondergingen tot de jongvolwassenen en de daar bij horende verantwoordelijkheden en verwachtingen. Een verhaal van frustraties, woede, teenage angst en persoonlijke ontwikkeling op een soundtrack van scheurend gitaarwerk.’’ Kun je daar iets meer over vertellen? ?
We hebben iemand die zeer mooie bios kan schrijven maar wat daar mee bedoeld wordt , is dat we vooral willen evolueren en willen blijven evolueren, vandaar de naamsverandering ook.
Daar zijn nu ook echt bewust mee bezig. We willen in de verste verte niet maken wat we vroeger maakten of wat iemand anders maakt. We doen ons eigen ding wel.
We zijn nu bezig met de volgende plaat te schrijven en die zal helemaal anders klinken als de plaat die we nu hebben uitgebracht. 

Wat het debuut betreft , op de acht nummers van deze plaat horen we een smeltkroes van grunge, stoner, postrock, sludge, noise, shoegaze en math. Daardoor kun je geen label op jullie muziek kleven (I LOVE IT) . Is ook dit een bewuste keuze? En waarom?
Genres en labels zijn zeer handig als je ze gebruikt om groepen aan mekaar te linken. Als programmatuur heb je zo handige kapstokken die je snel bepaalde sferen aan mekaar doet linken. We merkten na een tijd dat wij ons niet vast hoefden te houden aan 1 bepaalde stijl, we maken gewoon waar wij ons goed bij voelen. Blijkbaar is het moeilijk om daar een label op te plakken. Voor ons is de emotie in de muziek belangrijker dan de term die erop gekleefd wordt. 

Een versmelting van uiteenlopende ideeën , dat is iets dat me ook opvalt aan WALFANG. Het is niet zo dat één bandlid eruit springt, het is duidelijk een samensmelting van vier jong volwassenen boordevol talent en ideeën? Mee eens?
Vroeger werkten we zoals veel bands. Er is 1 frontman die met het gros van de ideeën af komt en de rest sleutelt mee. Sinds een paar jaar hebben we er bewust voor gekozen om echt als band naar buiten te komen. We vinden niet dat 1 iemand belangrijker is dan de ander. Dat heeft zich ook vertaald naar onze werkethiek. Nu schrijven we alles met vier. Iedereen doet mee. Er komt nog steeds iemand af met een fundament maar we bouwen samen een heel het nummer, ook al betekent dat een complete verandering van het originele idee.
Het is de muziek die telt, niet de persoon die het speelt.

Dat is zeker het geval. WALFANG is een heel ambitieus project, dat was het voordien ook, maar jullie zetten op basis van die paar luisterbeurten van jullie debuut wel een serieuze stap voorwaarts naar een ruim publiek vind ik. Is er dan nog tijd voor andere projecten waar jullie mee bezig zijn?
We hebben allemaal onze eigen bezigheden naast WALFANG maar dit blijft voor iedereen wel het hoofdproject. We kunnen ook zoveel kwijt in dit project dat de zijprojecten die we doen (Miroir, ukumar) iets helemaal anders zijn of niet meteen muziek spelen zijn.

Jullie stellen het debuut voor in De Casino, Sint-Niklaas. Het wordt een stevig avondje met ook optredens van  Psychonaut en Whorses, maar voor jullie een thuismatch. Iets om naar uit te zien. Wat zijn de verwachtingen, een match moet altijd gespeeld worden …
Het is geen wedstrijd, haha. We wilden vooral onze plaat voorstellen en hebben daarvoor enkele bevriende bands uitgenodigd die muzikaal in het verlengde liggen van wat wij doen. Het zal een bijzonder boeiende avond worden, waar we zeker naar uitkijken.
We hebben al een paar keer in de Casino gestaan en dat waren mooie ervaringen.
We zijn dan ook heel blij dat we het in de concerttempel van onze eigen stad mogen voorstellen samen met onze vrienden.

Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar wat concerten betreft?
Er staan dus al enkele live optredens gepland in het najaar. We zijn ook al volop bezig met nieuwe nummers voor de volgende plaat. Die zal weer een heel andere richting uitgaan dan dit debuut. We blijven verder timmeren aan de toekomst en zien wel waar we uitkomen.

Het debuut werd ook in deze tijden uitgebracht, nu het moeilijk is om die live voor te stellen waarom niet toch nog een jaar gewacht dan?
We zaten al een tijdje te broeien om dit uit te brengen, hebben het even uitgesteld maar vonden gewoon dat de tijd nu gekomen was om er echt iets mee te doen. We konden niet nog langer wachten. Dit moest gewoon nu gebeuren, ook al is de situatie niet optimaal. Maar nu begint alles terug los te komen en te versoepelen. Dat geeft ons alvast een goed gevoel van optimisme.

Wat zijn de ambities met de band ? Hebben jullie ook een bepaald doel dat jullie willen bereiken?
WALFANG en muziek maken is een passie. Het is niet de bedoeling hiermee veel geld te verdienen of zo, het moet een passie blijven. Belangrijk is dat we uiteraard kunnen blijven groeien en verder groeien bij elke nieuwe release. We willen met WALFANG nog veel doen en het is niet dat we geen ambities hebben maar het moet gewoon leuk blijven voor ons zonder dat we een bepaalde verplichting of druk voelen.
Voor ons hoeft het niet te voelen als een job, die hebben we al naast WALFANG.
Dit is een project dat we verder willen uitbouwen zonder prestatiedruk, dat is voor ons belangrijk.

Als je als band de gelegenheid zou hebben om Sportpaleizen uit te verkopen op voorwaarde dat jullie je muziek een hele andere richting uitstuwen die de uwe niet meer is, maar er wel veel geld mee verdienen,  zouden jullie dat doen?
In ’t kort: nee.  Je hebt bands die zo’n keuze wel maken en dat is hun recht maar voor ons hoeft dat niet.
We bepalen zelf wel welke richting we uitgaan met onze band en onze muziek.  Ambitie is er op overschot maar het moet iets zijn en blijven waar we 100% achterstaan. Als een label ons wil helpen om daarin te kunnen evolueren gaan we daar zeker op in, maar dan is het omdat we geloven dat zij ons verder kunnen helpen, niet voor het grote geld. Dan hadden we wel een ander genre muziek gekozen.
Begrijp ons niet verkeerd, sommige bands die dat wel hebben gedaan leveren nog steeds fijn werk af, ook al spelen ze nu iets compleet anders dan hun vorig werk maar wij willen met WALFANG ons eigen pad blijven bewandelen. Dat is veel te belangrijk voor ons.

Is het feit dat je een Belgische band bent niet een beetje een handicap? Ik bedoel, jullie muziek is wat mij betreft internationaal. Maar ik krijg vaak de indruk dat het voor een Belgische band gewoon moeilijker is om echt ‘door te breken’ dan bijvoorbeeld een band uit UK of zo. Graag je mening
Het is wat je er van maakt. Het werkt in België meestal beter als je eerst naam maakt in het buitenland. Dan volgt België wel. Maar voor een klein land zijn we nog steeds heel gefragmenteerd.
Ik denk dat het belangrijker is wat je ziet als doorbreken. Wij hoeven niet in de charts te staan. Voor ons is het veel belangrijker dat er een gastje in Berlijn van 18 jaar onze bandshirt met trots draagt. Dat zou voor ons doorbreken zijn. En dat kan door veel te spelen.

Zijn er nog mededelingen naar onze lezers toe?
Hallo lezers, wij zijn WALFANG. Cva met u? Mag toch snel eens terug goed weer gaan worden hé! Merci van dit hier allemaal te lezen, dat vinden wij echt heel leuk van u. Nog leuker zou zijn als je naar onze plaat luistert en die gewoon koopt! Kom ineens eens kijken en je krijgt er (vanaf dat het mag) een dikke knuffel bij.
Groetjes thuis
WALFANG
(check het vooral uit via volgende link: https://walfang.bandcamp.com/music )

Bedankt voor dit fijne gesprek, tot in De Casino ? en veel succes verder