Bornholm is a pagan metal band formed in Budapest in 2000. Named after the Danish island of Bornholm, the band was founded by Ferenc Olajos, Vesanus, Astaroth, Mordan and Melkor. In the beginning they were very focused on their idols Bathory, but also on symphonic black metal, like that of Dimmu Borgir. In 2001 they recorded their first demo ‘Awakening of the Ancient Ones’ EP. After a few line-up changes, they released their debut album ‘On the Way of the Hunting Moon’ in 2005, with only guitarist Astaroth left from the original line-up.
After European tours with the bands Arcturus, Mayhem and Enslaved, they released their second album ‘March for Glory and Revenge’ in 2009. Because so much time had passed during the first two albums, the band worked on the follow-up album while touring for the album, but it too was only released in January 2013 and is called ‘Inexorable Defiance’. In 2013, they also accompanied Alestorm, Arkona, Ex Deo, Varg, Kalmah, Wolfchant and Thyrfing on the Paganfest European tour.
Of course, the band has not been sitting still in the meantime. In 2016, the band released an album 'Primaeval Pantheons' and on 5 November a brand new disc 'Apotheosis'.
On the occasion of this release, we had a nice conversation with Peter Sallai , singer and inspirator of the band.
Who is Bornholm? How did it all started, tell some more about yourself?
The band was formed in North-Hungary in 2000 by me, and I am the musical mind behind it since then. I am a guitarist and singer on stage. It is not easy to talk about 20 years in an answer and I did it in several previous interviews. Everything started when I left my previous bands and I thought I wanted to make something different. Something darker, spiritual and something that is more than just music. Black Metal is far more than just music, it was back in time when we started the band and I found my place in this musical world. We came from a different era, everything was far more real and there were awesome bands in the scene internationally. Something has disappeared since then and we try to bring back something, to continue and to find what have been lost. But it is very important to say that we are not living from the past, the present is more important. What we do, we do it here and now.
With over 20 years of experience and five studio albums till now, BORNHOLM are no longer strangers to the scene. What where the low and highs till now?
I can answer similarly. So many highs and lows, but the most important is that we are here, and we can do what we want. As I think back it is clear to me that it was necessary to go through all these things. How many highs and lows are in the life of a person? In a band's life even more.
Now we ready to talk about ‘Apotheosis’. I like the doomy atmosphere, and very intensive way you guys bring back the most scary thoughts, but it also feels like ‘a blanket against dark thoughts’ to me. You agree? Is that intentional?
No, absolutely not. Dark thoughts are important, and we do not want to help anyone to fight with their own demons or to find answers to their questions. This album is about reality. This is full of heretic thoughts, sometimes surprising and so different way of thinking. Good and bad is subjective, and the most important to unify the opposites. Not to decide, but to merge them, all opposites. There is a force that is an angel and demon together, you can call it Lucifer, Prometheus or as you want... and there is a being on earth also that has good and evil inside, and it is the man itself. So rise above these things, be your own god, the only one what governs you is yourself. If you act without knowledge, it causes chaos, it is not about that. More like to form a new order from chaos. It has a doomy atmosphere, of course, because we are at the end of the current world. The two columns are crumbling now, the two pillars of science and religion. You can see those two things collapsing, and rising a new order, which is a synthesis of these two things called Gnosis. But at first everyone goes to Hell to experience the reality behind the fake modern world of silly rationalism. This is the way to free the mind and to become something else. Something godlike. It is a process, and that is the reason of the title "Apotheosis". Love the darkness, learn from it, and get the light also to become everything. Everyone is their own savior. It is dangerous to talk about it nowadays when religion and the science are showing their ugliest face. I am above these things, I don't take part of the game. I just show it.
Can you say it’s a very personal album then?
All of our albums mirroring my personal thoughts, so of course it is. It contains occult references, but through my eyes but I tried not to be so subjective. I try to be like a medium, not a prophet if you know what I mean. Every album is a fingerprint of an era, a blueprint of a period of my life, what else can be? For me the music is a form of expression of art, not a tool to entertain someone. Today everybody wants to entertain as much people as they can, for the biggest amount of money they can reach. Everything is loud, harsh and empty. But I think if someone says the truth that is against everything everyone going to hear it. I want to be the enemy of this world, no to help to survive, but a tool for the many to destroy it, because it is necessary. People feel that there is no future, they afraid of the tomorrow... why? Form your own future and there's nothing to fear of. Yes, it is dangerous, but the courage, the spirit of the true rebellion is missing now. Back in time when this genre - metal- was not so accepted, everybody was more courageous, now we see a bunch of smooth, slimy, empty bands who are taking care of the feelings of everyone. This album is not like that, and Black Metal is not like that. Not about to serve something - good or evil -, but to rule. This aristocratic attitude is that what is missing now from Black Metal. Do not serve, as Lucifer said, don't even you going to be cast down to hell. Do your own will, that is the most important.
I have read that Apotheosis is not only a showcase of BORNHOLM’s tonal development, but also goes back to the origins of the band’s history, can you tell more about that?
Yes, musically we tried to step forward. This is a most essential album, the sound and themes containing so many things, that our music is about. We had to stop a bit, and the world also stopped around is. It gave us a chance to rethink everything, to reform and to define ourselves. I think this album is a milestone, a new beginning. This is what we are and we get rid of everything else that influenced us. If you listen to the album you hear our own metal. I guess it goes against the current trends, this is what we believe in. Of course it is not perfect, an artist is never satisfied with his own work, but we became the closest to it. We let the creativity flow, we tried to create our own world. We don't want to fit in the scene to go with the masses, we go against them. I think this is the power of this album. When I founded the band the situation was almost the same. In a totally different musical world, I started to do something that was totally the opposite of everything that was trendy back that time. We show the individuality, the true conviction of ourselves musically.
Also there is almost the fight between light and darkness, same thing agree, and is that intentional way you choose?
Darkness and light are not about the fight. Every light has a shadow and the darkness allows the light to shine, it gives the background for it where everything gets it's it's sensational. The right to the decision is the true power, not the way you choose. If you choose you'll be ruled by the way itself. This power is the will, the free and true will. The light and the darkness just tools to fight not the aim or the power to serve. Serve your own will and wake up. A sculptor puts the clay on with one hand and takes off with the other, this is the way of creation. The hand me just the tool, left and right just the mirrored image of themselves. If you look at yourself, you can see it. You have everything to be the sculptor of your own life. Natural and supernatural are both the part of this world. Rational and irrational gives meaning to each other, nothing is less than the other. Unify the mind and the heart in yourself and you become a different being. Do not listen to any of them separately. You are one system, do not fight inside, everything is a part of you. This is a pagan attitude which has been lost thousands of years ago. For us this is paganism, not a musical style or looking back to the never existed illusion of the past.
It also goes in many directions, you don't get bored for a second, during the virtuous walk through dark thoughts, here too conscious choice?
I write the music from inside, not only from the mind and not only from emotions, both of them has its own role during the process. I think to be conscious doesn't mean that I find out everything as a plan. It is dumb I think and the result going to be something that is not honest, not true. To be conscious is to know that if you do, you row, it's going to be unique because there are no two similar people in this world. Be the consciousness of something higher and become this higher self. There are things that are unexplainable in words or in writing, their nature is different. More understandable through symbols or seals. I just open myself and this is what comes out, some like it, some not, but that's I am. Our music is changing as the time is passing by, as the personality changing year by year, but the face is always recognizable. That is the most important, be yourself, but try to do everything better than before.
Meanwhile, there is the single 'I Am war God' and recent ‘ Spiritual Warfare‘, there is also a story behind it? which one?
This is not a concept album, it has no story, but there is a philosophical line that drives the listener through the whole album. "I am War God" is about the warrior's nature, the state of mind when somebody goes into a battle. It is ancient, a genuine force that can be called god of something. Necessary thing, but not the aim of life. A tool of life, to survive and to win. In a physical world is needful to have physical power. In nature, war is a daily thing, but if you look around you see a calm, beautiful landscape from above. "Spiritual Warfare" is about a different scene of the fight, an astral world a more hidden, unseen place where will fights against the will. A magical ceremony, a ritual has been never just a play. It is a tool to use these forces what governs the world, it is the gate to a field where everything will be decided. If you want to be more than you are, something will fight against you. The first thing is you will what's gone be attacked, this is the base of everything. If you win that fight you deserve to step forward.
What are your personal expectations of this record?
We can just play music and to record an album. But you know when it's releases it starts to live, it's own life after. We create the music, and after its repercussions to our lives. It is a very exciting process. So we haven't planned everything, we let it live and we are open for everything that comes. This is balanced, we create is and it creates our future after, like a butterfly effect. Everything can happen and nothing, let's see if it is true what we are talking about or not. My conviction is that it is, so this is a very exciting period. A lot of new things happen, and we try to fulfill the expectations.
Bornholm has a lot of changes within the lineup. I thought you were still the only original member of the band. Can you give me a reason for that?
Of course, there is a reason. That is the nature of this thing. Different people with different aims, different possibilities and talent. Sometimes to change is necessary. I could tell stories about everyone, but I think this interview is not about that. Who has to be here, is here. Who not, it is better for him to be elsewhere. I cannot force to do everyone, and I don't want to. Because personal problems, musical differences, lack of talent, family, a lot of things can cause this. If somebody works with people knows this perfectly. For me the band is like an entity, it is necessary to believe in to exist. If somebody doesn't believe in the band or its music, why should be here? Since the beginning I write the lion part of the music so I never let cause serious changes in the music if someone comes or goes.
I would like to clear up a misunderstanding, sometimes pagan black metal is associated with Satanism and worshipping the devil, of course it has nothing to do with that, but what is Pagan Black metal to you?
What people believe in is a not a musical style. You can express your thoughts, your opinion or your faith also through music. Journalist like to categorize the music, it is easier to write about a band if they belong to a genre etc. But it is artificial I think. The first is the music, and people can call it as they want. Look around in the world, is it sure that God is God and the devil is the devil? To doubt in everything is the way to knowledge. Atheism, of materialism is also just a religion... look, science today started to behave like a despotic religion. I say look for the truth inside of you, not outside. Do not kneel before anything. It is easier to exist in a system that was taught for you than to erase everything and build up something new, isn't it? There are god and devil inside, what I worship is deep behind the soul. To be pagan for me is to be independent. Not to believe what others say, doesn't matter how many of them doing that. A single truth is infinitely stronger than millions of lies, that is the reason that the biggest sin is not to believe. It doesn't matter, it is an organized religion, or an organized media, or rationalism, all is the same. Something you have to accept, but I don't. This is paganism. To walk your own way, alone. There's no god above you, and there's no fear of anything in front of you. Live in the world, not on the internet, believe your own eyes, not the media and act as you want not the way as others want. You are being responsible just for yourself. A pagan, always looking for the eternal and the permanent, don't want to go anywhere, doing what the ancestors did thousands of years ago. To know the world, not to change it. Who doesn't know believes that it can be changed. There is an order in the universe and you cannot replace the Sun to a planet.
Is there something like a typical Pagan Black metal scene in Hungary?
To be honest, I don't care other bands personally. We walk our own path and may bands formed and split up through the years, but that is not my business. We never had close friendship to other bands, and this is a lonely way. Black Metal attitude, you know. Better to separate from others. I think there are people who are listening to different types of metal music and there are musicians who play what they believe in. I always wanted to do my own music and not to belong to any scene or something like that.
We haven't talked about corona yet, what impact has this had on you as a band, or on you personally as a musician and human being?
Usually I don't talk about that, I have my own opinion. To be honest, absolutely nothing. It helped us to work calmly, gave time to think of us and the music we create but that's all. I do my work as before, I work at home 12 years ago... I'm doing my own business. I know it is trendy to worry about others and so on... but as I said, we are outsiders. If the world collapses, we create a new one for ourselves. There is the world of the masses who want to get back their old life, the problem is that I don't want to get back anything, because that world wasn't mine. That was the reason I started to play this kind of music, the philosophy of Black Metal rooted in somewhere elsewhere not in the modern ideologies. I see what was and also what comes. There is much more huge power behind it than any modern human being can imagine. This is a personal war, create and redeem yourself if you can and if you dare and step into a new age... or pass by with the old one.
What are the further plans for the end of the year and next year?
At first we want to relax a bit because there was extremely big work to create and to release the album, but of course we are preparing for the shows next year. We are planning a tour in March across Europe with two Norwegian bands and we would like to play on as many festivals as we can. In the autumn there is a South-American round... but the most of the things just turning out. We goanna be in the rehearsal room most of the time I think until then.
Will there be a tour that will take you to Belgium, among other places?
Yes as I mentioned there will be and it going to Belgium as well! We played there years go and it is a beautiful country!
Apart from the band, I read in an interview that you also have a neofolk/ambient/martial project called 'Invinctus'… can you tell us more about that?
Nothing, it was just an album and I wanted to try something else not metal. It was a trip to another style, and not as meaningful or professional. Just a play. I'm not planning to continue that, Bornholm is enough for me to express my musical ideas. Maybe a really dark, violent, extreme metal project could be interesting to do, but not in the near future.
After all these years, do you still have goals and ambitions?
Of course I always have. That is the meaning of life for me, to continue my way to further goals. But I like to think just about the next step. There is so much music inside and to live a creative life is the best of all. To be a better musician as I was yesterday, to get closer the ideas what I have in my mind is always ambition. Never going to be 100% anything but to try to do it is a great way of life. To do better what I like to do. And the years passing by, that is the time. What was and what's going to be, both of them are non-existent. The present is the most important.
With all your experience in those twenty years, what is your advice to beginning bands?
I don't like to give advice to anyone. You know, if you give advice to someone, the responsibility is yours... Do your will at all times!
Joe Vestich - When you are with the band playing and you are making people happy, that’s after all my great ambition
Joe Vestich is a singer, songwriter, guitarist and visual artist who moved to Finland in 1986. Joe has played with Dave Lindholm, Heikki Silvennoinen and Aku Syrjä in bands such as Northwind, Screaming Thunders and Messengers. Joe has also collaborated on albums with Costello Hautamäki, Jonne Aaron, SF-Blues and Paleface. Joe is now having new material and touring extensively as a solo artist, duo and with his own Joe Vestich Band. Occasionally, when schedules permit, Joe also duets with Dave Lindholm and Heikki Silvennoinen. Joe's music ranges smoothly from folk to country and rock´n´roll to rhythm´n´blues. This is a man worth listening to! We of course talk about his new release ‘Steal the Wind’ and the influence he had, but also future plans.
Joe, start by telling us more about yourself? How did it all start, who and what were your big influences?
I’m from USA but living in Finland since 1986. I came over here as a university student. I used to play little concerts in small pubs. I started play some acoustic sets, back in that year. I was approached by a very important musician here, Dave Lindholmi. He is like a legend over here. He asked me to play some gigs with him, and said he liked my way of playing. I was getting back to USA, but next summer I was playing big festivals and that’s how it all started here in Finland.
You have shared the stage with Dave Lindholm, Heikki Silvennoisen and Aku Syrjän kanssa, how did those collaborations come about? And what influence did they have on you carrier as musician?
We all share the same into roots music, those guys where big into Blues. I was more a country guy in that time. I was playing Johnny Cash and Hank Williams and those things. But there is a connection between Country and Blues, for sure. At least that kind of country music I like. Soo I don’t think they been influence me, but we shared the same interest in the music, the legend and things.
That’s something interesting you say there is a connection between Country and Blues, what is that connection exactly then?
The chord barriers are quite the same, I would say. The words, at least in the old traditional country. At the moment there is stuff that is not real country anymore I think. It’s usually sad songs, in country but also in Blues, that’s a connection to. Things like, you lost your girl and now you drinking that stuff. It’s there in Blues and Country. The only difference is the beats, that’s quite different.
You also said ‘the old country’ what’s wrong about the ‘new country’ for you than?
It’s not real country anymore, it’s more like kind a of pop music. My former band made, in America, is now CEO of Warner music , he is the number one of Warner music and country music. I send him the record and he said ‘’Joe this is great, but this is retro Americana Roots music and we are a mainstream country’’. But that’s the problem in America, I get to play there every year, right now it’s pretty mixed up. It’s the politics and things there.. I have friends on both sides republicans and democrats. When they ask me what side I ‘am I tell I live in Finland. I’m more liberal minded, but not get involved in it. But like it is now, America it is getting worse in America, and that have a influxes on how they think about music and stuff to.
About influences. Finland, the country itself , did that have an influence on your music style?
Not sure the country itself have an influence on me as musician. I set up in my mind and heart, what kind a music I want to do. For a long time, this music was not so much accepted in Finland. But it’s rolling a lot now. Thanks to internet and social media all types of music coming in, it’s easy to catch it. Soo we could get young people get interest in country and Blues. Soo the country changed, not by me, but the internet and things.. that’s more the thing I guess.
What where the highs and lows till now for you after 40 years?
That’s a difficult question to answer. There is been a lot highs and a lot lows (haha). In the late 70’s me and my brother had a band that was very popular. We had full houses everywhere, big crowds. But we were young and there was boys and girls, and drugs. Unfortunately it didn’t last. Soo that was sure something very big. But nowadays we still get a good full house, no matter where we coming. That’s a high to. Specially the big clubs, I like concerts also and festivals. When you have a big crowd follow around you, that’s something you have in those clubs. And that are moments of highs. The lows? Par example two years ago in Florida I was play in a Bicro bar ((not understood this to well)) half way to the there was the owner, a very ruff women, and she just give me half the money and said ‘this is not working, pack up and get out’ that’s one of those sad moments that we can call one of the lows. But that’s a American problem , I think sure in this days. Like we talk about before here. There is a lot going on there…
Let’s talk about the new album. Joe Vestich band is your solo project, with 'steal the wind' you bring out another warm-hearted masterpiece. A kind of cozy 'campfire' feeling comes over me, without sounding too corny. There are even some folk influence and somewhere I even hear some Bob Dylan passing by. What is your opinion about this statement?
I agree with you. When I was a kid my father was big into Folk music. He was a big fan of Pete Seeger and Woody Guthrie. When I was very young my dad use to listen to a band called The Winston tree , they were big in the early 60ths. In America, they were students in the south-California. Were my dad was. That sure had his influence on me. About Bob Dylan? Country have had a big influence on Bob Dylan, that’s why there is this link.
Bob Dylan was also a protest singer , I find in your voice and thing, that there is some kind of madness or frustration coming out , especially in this new album Is that correct?
That frustration is having a lot to do with this pandemic we are living in. No gigs, no work. And the money I have saved to make the record, I had to use to pay the rent. In that way there was a frustration. About the way things were going and how difficult it was to make this album, got me frustrated and that’ is sure coming back in this album.
I suppose these corona times have had an influence on you too. To what extent have these times influenced your career, positively and negatively? Writing new songs?
There sure was a lot writing going on, because there was not much to do. I even have material for the next record (haha).
It's also a very varied record, some songs like 'Rocket girl' (the title covers the load) are really rock others rather subdued is that a path you consciously follow?
There is a connection between rock’n’roll and country , the old country is coming from the Blues and rock music, like Elvis and things
That’s what I liked the most about this record, it’s a combination of all this styles between country, folk and blues, wonderful?
Great to hear that, when I was young I listen a lot to the Beatles they touched on everything. They did country stuff, and pretty heavy things like ‘Helter Skelter’. Also The Rolling stones have this blend of Country, rock’n’roll and blues in there sound, they started as a Blues band.
Let’s say all rock music started with Blues and a specially black people play music?
It all started with slaves playing blues, and even they were slaves, they play happy music. That’s where it indeed all started, as far as I know.
Now we talk about play Blues, how it comes there are still more older people at Blues gigs?
I’m doing a lot Blues gigs, 12 November it was the release gig of the new album here in Finland. I’m doing a lot mixes of styles, we brought the whole album but in between we bring some old blues classic. But also things like Chuck Berry and Elvis stuff. And I have noticed , at least here in Finland, more and more younger people coming to this kind of concerts. And to our gigs. But when I hear my friends, who doing more Blues then I do that’s most a older crowd of fans, that’s true. It’s maybe because I mix things that make the young music fans coming to. A lot of those younger people also love Johnny Cash.. Before the pandemic I used to play a lot in Russia. And there is a blues scene, full of young people.
I guess it’s indeed because you mix things up … Anyway, something else about the record. Other songs have a melancholic to wistful side, again the question is that a deliberate choice?
Most of the songs are about women and relationships. It’s again about the blues thing we been talking about earlier. A lot relationships turn out pretty bad. That’s what this melancholic thing is all about I guess. Par example, that song ‘Rocking girl’ you mention. She coming to the release concert, en lives in Helsinki. We are still great friends. And I wanted celebrate what a cool girl she is.. also that’s this melancholic part. And that’s rock’n’roll to.
What are your expectations of this release and what audience do you want to reach with it?
It’s just such a tuff business now because there are so many great bands and artists and songwriters this days. More than ever before. This Americana Blues Roots music is growing a lot. It’s very popular in Benelux county’s like Holland, Luxembourg and Belgium. But also in Germany. It’s growing pretty quickly in Finland but also Russia. I only hope that I get more gigs because of this record, I know people not buy records anymore this days, but I do hope this release can give me more gigs. Specially in Benelux. Because I see quiet many American Roots bands are coming there, also Germany. I still feel strong and health to play gigs and travel. Play more places, and play for more people that’s why I doing this for.. that’s my expectation of this new record to, to keep going on that way.
I guess you’re going on tour with this album,? Anywhere, where can we see you on stage? What are your further plans for this and next years?
I’m doing some gigs in Finland, but normally in December I’m up to Lapland in the far north. In some ski resorts. In usual ,normal times, we get a lot tours in England. They like Roots music a lot there. Usual I’m a whole month up there. Now we just have to wait because it’s not sure the situation is getting any better with this pandemic at all. Nothing, and also that English tour, is for sure now. We made reservation, but it’s still not sure anymore… I hope pretty soon, because otherwise I will be without work next month.
Are there any other project next to Joe Vestich band in the near future? Tell more about it?
What I normally doing , and hope is going to happen is, next to the ski season up North. In the middle of the winter I go to USA. I go to Pennsylvania where I grow up, and going to Florida. And I want to go to Texas. He producer work with all the big artists there, we do couple gigs with John in Texas and then we come back here in Finland for a few weeks, and hopefully in Europe. If I can find a booking agent there. I hope to set up some gigs in Belgium and Holland to. And come with John , and a Finish band to Europe next summer..
After all these years, do you still have some ‘end goal’ or ambitions? Something you want to do, but not doing before or something?
The times when I really feel good is on a gig. When you up there with the band playing and you making people happy, that’s after all those years still my goal and ambition. When they smile, dance and have fun that’s a real thrill for me. Nothing have changed for me in that way. I liked play in Russia, the crowd that have fun, after all this year it’s still my biggest ambition.
With all you experience what is your advice to young artist who look up at what you have done and still doing?
I would just say, believe in yourself. Don’t ever give up, and stay away from alcohol and drugs. At least, don’t let it take control. I have seen , especially in Finland, seen guys falling down because just too much alcohol. It’s getting better with younger musicians, but from the older generations I have seen guys go down because they made alcohol and drugs control their lives.. Soo also be healthy, that’s another advice I would like to give. It’s a tuff job to be on the route all the time. For me exercise is very important I seen a lot people my age going down because they did not care about themselves. That’s pity. Soo you have to be healthy in this kind of business but for you musicians just believe in yourself, in every way. And just go for it, no matter what. It’s in your heart or blood, you just have to go for it!
That’ s a wonderful advice to end this interview. I hope to see you on stage in Belgium in one of the nice clubs we have here, and good luck with you upcoming record. Is there anything you want to say to our readers?
I really hope to see you, I never been in Benelux. I have meet some Belgium and Holland people and also Luxembourg. When I started university here there were a lot guys from those country’s here. Soo yes I just hope to Belgium, and meet you all…
Dvkes - Terug kunnen optreden is een ambitie op zich, en zelfs een doel om zoveel mogelijk mensen te bereiken
Na het bejubelde debuut (“Push Through”) staat DVKES (uit te spreken als Dukes) te trappelen met een nieuwe plaat. De band die over een stevige portie talent beschikt (Humo’s Rock Rally, De Nieuwe Lichting 2020 en opgepikt door KEXP) nam producer Micha Volders (Whispering Sons, The Sore Losers) onder de arm voor de tweede langspeler. Volders trok de band uit zijn comfortzone en het resultaat is een eigenzinnige mix van krautrock, psychedelica en vroege elektronica. Indie pur sang!
DVKES verrast bovendien door vrouwenstemmen toe te voegen aan het instrumentarium. Vrouwenstemmen? Ja, én niet van de minste! Lara Chedraoui (Intergalactic Lovers), Naomi Symons (Reena Riot) en Ciska Vanhoyland (Mon-o-Phone) wilden maar al te graag samenwerken met dit Antwerpse trio.
De hypnotiserende grooves, het snijdende gitaargeluid, de weidse synths en de catchy songs worden in een smaakvol atypisch jasje gestoken. Je hoort onweerstaanbare indierock met een knipoog naar Talking Heads, Raymond Scott, Tame Impala, Goat en Devo.
Naar aanleiding van de release van ‘Echoplasm’ hadden we een fijn gesprek met zanger/gitarist Joos Houwen, ook over de toekomstplannen, invloeden en inspiratiebronnen.
De band die over een stevige portie talent beschikt. “Humo’s Rock Rally”, “De Nieuwe Lichting 2020” en opgepikt door “KEXP” , zijn maar een paar voorbeelden, hoe groot was die impact van al die voorbeelden om te groeien als band?
Hoe groot die impact is, is een moeilijk om te meten. Het heeft uiteraard wel deuren voor ons geopend in de zin dat we wat radio airplay kregen. Dat is met de vorige plaat niet het geval geweest. Door deelname aan die wedstrijden leerden meer mensen ons kennen. Daardoor konden we meer gaan spelen. Daar zijn ook contacten uit ontstaan, waardoor we gemakkelijker partners hebben gevonden om die nieuwe plaat aan de man te brengen.
Met jullie debuut ‘Push Through’ bewezen jullie uit het heel goede hout gesneden te zijn, hoe waren de algemene reacties?
Die debuutplaat is onverwacht goed ontvangen geweest, zowel door pers als publiek. Heel mooie reviews…. Dat is wel heel fijn voor een eerste plaat. We zijn nog steeds blij met de vorige plaat en spelen er live nog altijd verschillende nummers uit.
Dat brengt ons inderdaad bij de nieuwe plaat ‘Echoplasm’ , zijn er geen extra zenuwen? Want je weet wat ze zeggen over ‘die tweede moeilijke’, omdat de eerste een succes was, liggen bij sommigen de verwachtingen heel hoog?
Ik begrijp dat, maar we hebben onszelf daarom geen extra druk opgelegd. Je probeert uiteraard een plaat zo goed mogelijk te maken, dus een beetje druk is er uiteraard. Bij iedere nieuwe plaat moet je gewoon jezelf opnieuw bewijzen. De opnames van deze plaat zijn wel heel moeilijk verlopen. We zijn aan de nieuwe plaat beginnen schrijven en halverwege het proces heeft een van de gitaristen er om persoonlijke reden de stekker uit getrokken. Daardoor heeft het allemaal wat langer geduurd. In 2019 zijn we de studio ingegaan voor die nieuwe plaat en halverwege het proces zijn we gestopt omdat onze drummer ziek was. Hij heeft kanker gehad. In februari 2020 was de plaat klaar en dan zaten we plots met een virus dat nog steeds een invloed op ons leven heeft. De tweede plaat was dus een moeilijke bevalling, maar niet perse op creatief vlak.
Corona is een ‘dankbaar’ onderwerp voor journalisten ? nu, hoe heb je deze tijden doorstaan? Heeft dat geen rem gezet op jullie als band, want jullie waren pas echt aan het groeien? Ben je er sterker uit gekomen als band?
Tijdens de pandemie hebben we vooral de nieuwe nummers gerepeteerd omdat er shows in de agenda stonden, maar die shows werden telkens weer gecanceld. Nieuw materiaal schrijven in de periode vond ik erg moeilijk. Er stond al een plaat klaar en de toekomst was zo onduidelijk. De ziekte van Antoni maakte het niet gemakkelijker. Het heeft ons wel dichter bij elkaar gebracht. We beseften dat wat we samen doen, een soort van privilege is , een geluk. Plots voelde het aan alsof alles met een vingerknip kon weggenomen worden van ons. De herstelling van Antoni, hij was ondertussen ook vader geworden, dat heeft op ons allemaal een enorme impact gehad. We hebben echt beseft wat we hebben aan elkaar. Het leek zelfs alsof corona gewoon een futiliteit was in vergelijking met de gezondheidsproblemen van Antoni.
Wat muziekstijl betreft, valt er op DVKES eigenlijk niet echt een label te kleven, wel veel post punk/krautrock gerelateerd? Vanwaar die voorliefde voor die toch typische jaren ’80 muziek?
Die sound is organisch gegroeid. We proberen met elke nieuwe plaat iets nieuws te doen. En dan gaat het vooral over de verpakking van de songs. Die neigt wel naar die’80s sound. Dat heeft misschien ook te maken met onze producer Micha. Hij heeft aan die plaat, samen met ons, zijn eigen kleur gegeven. Een groot deel van die sound, dat experimenteren, komt door zijn invloed. Ik wil niet teveel uitweiden over die technische kant, maar hij heeft daar dus zeker een experimenteel kantje aan toegevoegd. Het is dus niet perse een voorliefde voor de jaren ’80.
Micha zijn invloed klinkt zeker door, maar wie zijn je persoonlijke grote invloeden? En de invloeden van de andere bandleden?
Iedereen heeft zijn eigen invloeden, daarom is het voor mij moeilijk te antwoorden voor de rest. Voor mij persoonlijk is Devo bijvoorbeeld een grote invloed. Talking Heads, komt er ook in voor. Ik ben ook een grote fan van Serge Gainsbourg, dat komt misschien minder naar voor in de sound op de plaat. Of misschien eerder onbewust. Ook Tame Impala komt terug in een nummer als “Undercover”. Maar het gebeurt zonder er bij na te denken. Vraag me om iets te schrijven in de stijl van bijvoorbeeld Tame Impala, dan lukt dat niet…
In bepaalde media worden ook die vergelijkingen gemaakt met bands als Talking Heads, Raymond Scott, Tame Impala, Goat en Devo. Ik hou niet van ‘namedropping’ maar hoe sta je zelf tegenover die vergelijkingen?
Er zijn zeker bepaalde zaken die kloppen, zoals Tame Impala en Goat. De vergelijking met Goat heeft ook veel te maken met de dames die zingen op onze plaat. Goat heeft ook zangeressen. De “female backing vocals” , waren trouwens ook een idee van Micha. Maar elk bandlid heeft wel andere favoriete artiesten. Er zal zeker en vast iets kloppen van die vergelijkingen. Ik vind het geen slechte vergelijking. Integendeel! Raymond Scott klopt zeker. Hij was de hoofdinvloed voor de elektronische klanken op de plaat.
Mij valt vooral dat aanstekelijke op, maar ook dat jullie de comfortzone durven verlaten, trekt me nog het meest over de streep. Een bewuste keuze?
Merci! Het aanstekelijke is bewust. Ik zoek altijd naar een “hook” voor de nummers. De comfortzone? Ik beluister graag platen waar je een lijn vind in de sound, dat lukt bij ons niet direct. We schrijven vanuit verschillende invalshoeken. Daardoor staan er dus ook verschillende dingen op de plaat. Waardoor we inderdaad die comfortzone verlaten. Maar dat vind ik wel leuk om te doen eigenlijk. Maar bewust? Nee, dat niet.
DVKES verrast inderdaad door vrouwenstemmen toe te voegen aan het instrumentarium. Vrouwenstemmen? Kun je daar iets meer over vertellen? Hoe heb je die toptalenten gevonden?
We waren voor de opnames al van plan om iets te doen met vrouwenstemmen. Met Lara heb ik een persoonlijke connectie, in die zin dat ik eens vervanging heb gedaan bij Intergalactic Lovers op gitaar. En ook onze drummer Antoni is al op tour geweest met hen. Naomi is dan weer een ex-collega van mij. We gaven les op dezelfde school. Ciska kennen we via Micha. Wij zijn nog altijd heel dankbaar dat ze wilden meedoen!
Jullie doen het grote werk, en zij hebben wel een meerwaarde aan de plaat. Gaan die ook mee live optreden?
Ze zijn zeker een meerwaarde! Ze hebben samen met ons de sound van de plaat gevormd. Live doen ze niet allemaal mee. Ciska komt uit Limburg. Niet zo praktisch om te repeteren. Naomi doet wel mee. Lara wil graag, maar ze is zelf met een plaat bezig geweest en heeft gezondheidsproblemen gekend. Het komt er sowieso wel eens van! Maar er doen wel 3 dames mee op het podium. Mijn vriendin Nathalie Wijnen zingt mee. Ze heeft ook het artwork van de plaat gemaakt. Naomi zingt dus mee en ook Tessa Vanhees. Tessa heeft ook gezongen op de plaat. Dat is de vriendin van onze drummer.
Wat zijn eigenlijk je persoonlijke verwachtingen over deze nieuwe plaat? Of waar hoop je op?
Ik ga niet teveel hopen. Want ik leg de lat niet graag te hoog wat verwachtingen betreft. Ik hoop gewoon dat we veel mogen spelen. Daar kijken we echt naar uit. Afgelopen zomer hebben we wat gespeeld, maar laat ons hopen dat daar een vervolg op komt. Dat is eigenlijk wat ik nog het meest hoop dat de impact van die nieuwe plaat zal zijn.
De twee shows in Vooruit, Gent (met Ramkot) zijn ondertussen uitverkocht, niet teveel zenuwen daardoor, schept dat niet extra hoge verwachtingen dan?
We zijn ontzettend blij dat we die shows kunnen doen. Op zich ligt de druk niet echt bij ons omdat we de mensen moeten warm maken voor de hoofdact. Maar we gaan alles uit de kast halen om het publiek in te pakken uiteraard.
Hoe groot was de honger om terug live op te treden eigenlijk , en hoe was de echte live ervaring na al die tijd ?
Ik moet toegeven dat ik toch zenuwachtig was bij dat eerste optreden. Het was zo lang geleden. Ik had het gevoel dat ik op een of andere manier opnieuw moest beginnen. Ik was ook vergeten wat adrenaline doet met mijn lichaam en geest. Na het optreden naar huis rijden en niet kunnen slapen tot een uur of vijf, diep onder de indruk van dat optreden. Het was dus ergens stresserend, maar ook mooi. Ik besefte opnieuw waarom we het doen.
Ik heb van bepaalde bands zelfs vernomen dat ze de indruk hadden dat ze bepaalde skills terug moesten ‘’aanleren’’ als het ware, dat alles een beetje stroever ging in repetities en bij dat eerste optreden, was dat bij jou ook zo?
Bij de repetities heb ik dat wel ondervonden. Ik wou tijdens het jammen wat improviseren en dacht ‘tiens dat lukt precies niet goed meer’. Als ik iets in mijn hoofd heb, kan ik dat spelen. Maar door lang stil te liggen, lukte dat niet meteen. Ik heb tijdens de lockdown veel gespeeld, maar niet op het scherp van de snee. Het is gelukkig teruggekomen!
Hebben jullie tijdens die periode dat je niet kon optreden, streaming gedaan en hoe sta je tegenover dat fenomeen? Is de drempel om iets te ontdekken bijvoorbeeld niet gemakkelijker via die weg?
Met DVKES hebben we geen streams gedaan. We hebben via een projectsubsidie van de overheid wel een show gedaan in 4AD in Diksmuide. We wilden dat graag doen met een echt publiek en hebben de streams links laten liggen. Met een andere band (STATUE) heb ik wel een stream gedaan. Dat was op zich leuk om te doen, maar ook beetje raar. Wat de drempel betreft; die is inderdaad lager. Je kan gemakkelijk een nieuwe band ontdekken als toeschouwer. Ik denk ook dat je gemakkelijk nieuwe mensen kan leren kennen met dezelfde muzikale interesse. Dat laagdrempelige is wel interessant, maar pre-corona bestonden streams ook al. De AB doet dat al heel lang dacht ik. Door de pandemie was het even de enige manier om een optreden te beleven, maar het is en blijft toch niet hetzelfde.
Om die lijn door te trekken naar sociale media (Facebook en zo) of Spotify , hoe groot is de impact op jullie als band?
Het medium zelf is vrij praktisch, je kunt de mensen die geïnteresseerd zijn gemakkelijker bereiken. Maar er is ook een overaanbod. Dat maakt het moeilijk! Zowel voor Spotify als voor sociale media. Voor de komst van sociale media zal het ook moeilijk geweest zijn om er uit te springen. Ik heb alleszins een haat-liefdesrelatie met sociale media.
Ik had ook een vraag die ik aan menig Gentse band stel, zit er iets in het water in Gent dat er zoveel rock en andere interessante bands ontstaan daar?
PFOS? Haha.. nee maar dat is eigenlijk een beetje in elke grote stad denk ik. Je legt gemakkelijker contact met gelijkgestemde en er is meer infrastructuur. Goede zalen, interessante cafés,…Er zijn meer ontmoetingen en misschien beïnvloeden mensen elkaar meer in de stad. Dat geldt niet alleen voor Gent. Denk aan Antwerpen, Brussel, Luik,..
Wat zijn de verdere plannen, naast enkele shows met Ramkot?
Er staan nog shows gepland, twee shows in Nederland. Ook in De Zwerver in Leffinge (15/01), Café Café in Hasselt (25/11) en De Wollewei in Turnhout (27/11). Er zit nog veel leuks aan te komen, maar daar kan ik nog niet veel over zeggen. Daarnaast gaan we ook verder werken aan nieuwe nummers. Ik moet bekennen dat ik weinig geschreven heb in de pandemie. Veel mensen hebben zich gesmeten om nieuwe songs te schrijven tijdens die periode, ik dus niet. Maar nu die shows terug in aantocht zijn, zie ik het weer helemaal zitten om opnieuw te schrijven.
Wat zijn de uiteindelijke ambities, is er iets als een einddoel dat je voor ogen hebt?
Zoals ik daarnet al heb aangehaald probeer ik die verwachtingen niet te hoog gespannen te houden. We zullen wel zien. Het heeft geen nut de lat te hoog te willen leggen. We zijn vooral blij dat we terug kunnen gaan optreden, dat is al een grote ambitie op zich in deze tijden. We willen zoveel mogelijk harten veroveren op die manier. Ik leg die lat bewust niet te hoog, want als die verwachtingen niet ingelost worden kun je alleen maar teleurgesteld zijn. We zien wel wat er komt.
En ambities naar het buitenland toe?
Natuurlijk! Dat zou cool zijn. We hebben twee shows in Nederland volgend jaar, het is een start van wie weet.. geen idee. Maar buitenland zeker!
Pics homepag @Natalie Wijnen
Ik hoop het voor jullie, maar misschien is het wel goed de lat niet te hoog te leggen om niet te hard te worden ontgoocheld. Bedankt voor dit fijne gesprek
Jules Maxwell - To play regularly but to do it at home and invite small audiences to come to you, that would excite me as an ambition for the future
Jules Maxwell is a composer and keyboard player with Dead Can Dance. His solo album Nocturnes is available from 5th March and his album ‘Burn’ with Lisa Gerrard is available from 7th May.
We have write a review about the single ‘Noyalain’ , that you can read here .
Of course Jules Maxwell is a top composer who is at home in many markets and is working on many projects. We had a nice chat with Jules about his recent releases. We also went back to the past and looked at future plans.
Although you studied music at school, it was while you was studying for a Political Science degree at Queen’s University in Belfast (Maxwell is from Bangor, Northern Ireland) that you became involved with making plays for the drama society. You had always been interested in drama and theatre and making music, so this trinity of creative arts became central to you extensive work with a whole host of different genres. Can you tell something more about it?
I’ve always been interested in drama and I believe that there is a vital connection between drama and music. I sometimes think I am more interested in drama than I am in music. I hear drama in great music whether it be in Teenage Kicks by The Undertones or Finlandia by Sibelius. I also believe there are connections to be had in dance. In 2008 I was taking part in a music and dance improvisation workshop with French percussionist Lê Quan Ninh and Kirstie Simson in London. Before we began, Ninh reminded us musicians of the importance of listening before playing. “The first thing a musician accompanying dance must do is listen” he told us. “Because dance is full of music already”.
So throughout the years making music for theatre plays and dance performances has always been an integral source of inspiration for me.
Most people know you from you work with Dead Can Dance, can you tell something more about this? The high and lows?
Playing with Dead Can Dance has many highs. To be inside the music is a great privilege. To understand the workings of it has been a revelation for me, teaching me much about the power of simplicity. To be able to watch the audience at the shows from the stage is an amazing experience. And to play some incredible venues throughout the world, from open air amphitheatres on the edge of the Acropolis in Athens to The Ryman Auditorium in Nashville. I also believe that Lisa and Brendan are two of the most important singers of their generation and it is an honour to make music with them. Touring can be tough particularly if like me you have a young family at home.
In 2018, You emerged from the shadows with Your debut album's release, the eclectic, personal and intriguing, “Songs from The Cultural Backwater”. It was a success? Did it open some more doors? and was this a reason to step out of the shadows even more?
I had already quietly released two or three other albums before 2018 but Songs From The Cultural Backwater was the first album where I sang my own songs. Prior to that my albums featured other singers. So in that respect it did feel like a step out of the shadows for me. We had been living in a cafe in Picardie in Northern France and I had been performing monthly solo concerts for 3 or 4 years in the cafe, so it felt like an easy transition to make once the record was released. I was encouraged by the response to the album and yes, it has emboldened me to sing more and see what doors open for me as a singer.
You’ve been forming a strong partnership with Lisa Gerrard - both sharing the creative realization that theatrical disciplines like improvisation and exploration are at the heart of your music, is that correct? How did this cooperation going?
Lisa and I improvised a piece called Rising of the Moon as the final encore of the Dead Can Dance shows on the 2012/13 world tour. We both connected with each other during that process. She is an amazing person to improvise with. Her voice is so versatile and nuanced and her conviction is second to none. It always feels charged and important.
Your latest release, Nocturnes, due to be released on the newly formed Archangelo Recordings on March 5th, is an album of eight instrumental songs, how where the main reactions on this release?
Nocturnes was started long before but came to fruition during the 2020 lockdown. I had made a few quiet piano pieces for a dance company called Vincent Dance Theatre in Brighton and these formed the backbone to the work. I am very proud of it and it has got some amazing reviews. We are releasing a limited edition double vinyl version of Nocturnes and it’s second volume follow up Cycles in March 2022.
There is also a new release ‘Burn’, can you tell me more about this release?
Burn is the result of a session Lisa Gerrard and I did for an album with The Mystery of the Bulgarian Voices. We had 4 songs on that album but several other ideas had emerged during the session which didn’t get used. Together with producer James Chapman I was able to shape a further 7 songs and these became the Burn album. It’s completely different to Nocturnes and Songs From The Cultural Backwater. It’s euphoric and quite electronic. It feels like an early eighties record to me.
Our writer has written a review of the single ‘Noyalain’ He wrote: ''It's not a track that leaves you cold, but one that gives you goosebumps. It is electronic, threatening, haunting and it has a vague hint of Vangelis. The review can be read here
I have read this statement in an interesting interview you had:’’ One of the really interesting things for me as a composer is just to always acknowledge how simple much of that music is. And that simplicity for me is kind of the holy grail’’; can you tell us some more about this statement?
Working with Dead Can Dance taught me that you can create very complex sounding music with two or three very simple elements. I believe that simplicity allows the listener room to bring themselves to the work and that can be exciting. In my experience it’s much harder than it seems to be simple. We find it difficult not to complicate things in life.
We are still living in strange times with this pandemic, which just doesn't seem to go away. How did you get through this period as a musician, composer and human being? Did it bring you inspiration? The positive and negative sides of this crisis for you?
The oddest part of the pandemic for me as an artist was to be told to “Stay Safe”. As if staying safe would do me good. I believe that artists have a responsibility not to make safe decisions in order to make good authentic work. So that has been odd. I can’t stand online chats with people and I have missed the art of assembly. It was a joy to be at a recital recently in London with an audience of 1000 people just being quiet together. That’s a very powerful thing which we didn’t have for a while.
Making plans is still difficult now, here the cultural sector has it difficult also again … What are the further plans?
Dead Can Dance will tour Europe a lot in 2022 and I have the pleasure of opening for them on many of the shows, performing from Nocturnes and Songs From The Cultural Backwater. I am also planning to perform some shows with Lisa in late 2022 in which we will re-create the Burn album and take it further and deeper.
Next to the project with Lisa Gerrard, are there other project you busy with? Please tell us more about it?
I am working with a wonderful Fado singer called Lina from Lisboa on a new album with James Chapman. I am also creating an album with Jason Cooper who is the drummer from The Cure. Both should be released in early 2023 hopefully.
After all this years, and success , do you still have ambitions or ‘end goals’, things you want to do in the far future? Any other releases coming up?
The model we had in France of living and playing in a cafe interests me. To play regularly but to do it at home and invite small audiences to come to you. That would excite me as an ambition for the future.
I think some composers or musicians will see you as a as a source of inspiration. With all the experience you have, what advice would you give them?
Show interest in people and listen more than play …
Nick Hudson - My background is as much in cinema and literature as it is in music and within my songwriting I'm very cognizant of how I place color, texture, narrative, dynamism, imagery etc
‘Front of Human Fractures' is Nick Hudson's first solo album. The release starts from the point of view of a queer man in the late 1930s. A melting pot of compositions for piano and two violins. Hudson is a prolific figure of the British underground scene. He is best known as the front man of the art-rock band The Academy Of Sun, which released the epic 'Quiet Earth' last year to critical acclaim .Hudson has also worked with Wayne Hussey (The Mission) and Matthew Seligman (Bowie, Tori Amos, Morrissey), NYC's Kayo Dot, David Tibet (Current 93), Asva, Canadian queercore icon GB Jones and Massive Attack's Shara Nelson.
You can read the review of 'Front of Human Factures' here.
We had a nice chat with Nick about that release, how he survived corona times till now, his opinion about Brexit and the future plans.
‘Front of Human Fractures’ was you newest solo album , of course you already busy quite some years, tell us a little bit more about how it all started? And more about yourself?
It just happens to be my first solo album in around five years. I'd finished a five-album cycle called The Phoenix Archaeologies in 2016, with a record called Ganymede In A State Of War, which was based on an unproduced play I wrote in Berlin earlier that year, after falling for one of the ushers at The Berliner Ensemble, where I was spending time with Robert Wilson's entourage. I'd spent the subsequent five years developing The Academy Of Sun and after having toiled for twenty months on our vast double album The Quiet Earth, I felt compelled to work smaller and more intimately, and thus Font Of Human Fractures was teased out of the vapors.
Next to working together with big artists, you also well know as lead singer of The Academy of Sun, how is it with the band right now?
I don't know! Half of them moved to a different hemisphere at various points throughout the pandemic and I myself am currently somewhat nomadic so even getting in a room together would require military strategizing right now. That said, we've had an incredibly active few years in both live and recorded output so I think that entity can relax a little while. It'll re-energies at some point.
What are the low and highs true all this years?
Of the pandemic years? The highs were constituted by the forging of deeper, more compassionate friendships, and by subjecting myself to over a hundred films in the first lockdown. And finishing a novel before I turned forty. For which I'm still pursuing a publisher. The lows were, as for many of us, innumerable: risking bed sores by embroidering the seat of my armchair to my rump as I stared forlornly at one of four walls in sepulchral silence for months on end, empty buckets of ice cream swooning a sad lament; missing my family, missing performing and playing music with people. I did manage to issue a phenomenal amount of music though, which I guess suggests that creating is a necessity. I didn't, nor did any of us, need such a harsh task master to hammer home this point, though.
This COVID got us all, but how did you ‘survive’ it?
Ice cream. Cinema. Cooking. Whiskey. Writing. Studying. We're all irrevocably changed by it, even if present circumstances propose a simulacrum of the before-times.
You have made your solo album right in the middle of the pandemic, why not wait any longer?
I recorded most of it before. And there was nothing else to do. In times of duress and instability, artists create. It's not a vocation as much as it's a compulsion.
I thought it was a very beautiful record. A record that sounds fairy-tale like and shows some mysticism, darkness in a melancholic, alienating framework. Colourful and visual even. It is all very sophisticated. You are confronting light and darkness, is that conscious or not? What is your opinion about this?
Thank you very much indeed! My background is as much in cinema and literature as it is in music and within my songwriting I'm very cognizant of how I place color, texture, narrative, dynamism, imagery etc.
What was the general reaction to the record
Honestly, I'm humbled by the response. It seems to touch people very deeply. I've had some very personal messages stating that certain songs have kept people going through awful times. What better response could one hope for? The Quietus declared that there's nobody around making music quite like this right now, which was a beautiful and kind sentiment to behold.
You have not been idle, meanwhile there is already a new record, ‘K69996ROMA:EP’ Can you tell us more about it? Is there a story behind it?
Artist tend to function reasonably well in isolation. They need it, in fact. So dare I say many artists may have fared better during lockdown, given the conditions were close cousins of their natural state anyway, haha. I had long wanted to sharpen my skills with MIDI and so during Lockdown One I threw myself into programming and found it a conducive tool for exorcising the more aggressive, rhythmic side of my compositional interests. Plus after years of collaboration I wanted to make something entirely hermetic. I'm a scholar of European cinema. Via all of these strands the tapestry that became the K69996ROMA:EP was woven. The title tracks addresses the death of Pasolini. We Darken Horses casts Chris Marker's La Jetee under a quasi-pornographic light and If I Get Killed... is an abstract framing of the allegations that Alain Delon had a direct investment in the death of his bodyguard in the sixties. (I'm not adopting any particular stance in this mythology, lest I provoke the ire of Mr Delon.)
Why a new album so soon after the previous release?
I have a huge backlog of music courtesy of being incarcerated in my studio flat for two years. Plus the two releases share a gene pool.
What was the general reaction to the record
Confusion, excitement, fear. Haha. Adria Goycoolea, a magnificent filmmaker, created an extraordinary video for the Pasolini track, which has met justifiably rapturous responses. He's brilliant and you should check out his other work.
Besides the pandemic, there is also the Brexit, which is causing some problems I heard in the news. How do you feel about this Brexit?
How do I feel about Brexit? I feel like dragging down the sky with a net of poisoned fishhooks and pulverizing with thunder clouds the duplicitous and racist disaster-capitalist sewer-dwellers who brought it into being, alongside their tech-bro enablers and all the Bannons and their kin. It's a wrecking ball. I hate it, and I hate its lieutenants.
Does it make it difficult for you to gain a foothold in the rest of Europe?
I'll find my way to Europe regardless. But yes, there is extra bureaucracy.
It’s something I have read in an other interview. Can you tell me more about your interest in the former Soviet Union?
It sprang from my love of Tarkovsky. Plus being born in the eighties one was very much aware of The Cold War in the air, even as a child. Then I was continually drawn to Brutalism. And I'm something of a low-key scholar of nuclear history. I taught myself how to read the Cyrillic alphabet in between flipping burgers as a chef a few years back. And the landscape, the cinema, the sheer vastness of the landmass, the fact it encompasses over ten time zones, the autonomous regions and their shamanic traditions, and all of this aside from but in addition to a beguilement at their political history, especially over the last fifty years. You may have noticed there's a track called Surkov's Dream on Font Of Human Fractures. Also my ex- was related to Tolstoy.
Let’s talk about the future, what are the future plans for you and other projects you’re doing?
I've just moved house so I'm deciding where to go next. I'm developing a graphic novel with a Norwegian artist, based on a short script I wrote. I'm in the early stages of developing a commission with a Moscow-based dance company. A film I scored will have premiered by the time you read this. I'm stepping away from music for a while to repair and recover from a densely hectic few years and to focus on writing.
Next to solo album and The Academy of Sun, are there any other projects anyway?
Aside from the above, I intend to get a film made and gradually evolve my Tarkovsky opera, which has been glacially forging itself since last summer.
To end this interview, what are your future ambitions , and do you have something like an end goal?
I intend to move to Europe, work more in theatre and film. I would like to write for full orchestra and/or choir at some point. Get novels published. I'll likely live in Russia for a time. I want to make crocodile ceviche. Live in the Arctic for a while in total isolation. Scott Walker reEnd goal? Nah, there's no destination, just a journey. Maybe I'll adopt the Peter Cook method and cease all activity save for phoning into regional radio shows as a fictional Nordic mariner. Thank you for the awesome questions!
Thank you for answer them, hopefully we can see each other soon in better times, and drink a couple Belgium Beers instead of Corona ?
Beyond The Labyrinth - Geert Fieuw - 25 jaar koppig doordoen onder het motto ‘Conceive, Believe, Achieve’
De laatste schijf ‘Brand New Start EP’ was letterlijk een gloednieuwe start voor de band, Beyond The Labyrinth.
Check de recensie hier . Door COVID vielen plannen in het water, maar de band is niet bij de pakken blijven zitten. Beyond the Labyrinth drukt dit jaar 25 jaar zijn stempel op de hard rock in ons land en in het buitenland. Dat kan de band niet aan zich laten voorbij gaan. Naar aanleiding daarvan verschijnt later dit jaar een gloednieuwe plaat.
We hadden een fijn gesprek daarover in de Studio van Geert Fieuw, maar de rode draad in het gesprek was vooral ‘wat is de sleutel voor succes’ … daarop kwamen verschillende antwoorden boven drijven.
Geert, het is geen gemakkelijk jaar geweest voor je (voor velen niet) maar deze corona tijden hebben er diep in gehakt, niet?
COVID heeft er heel hard erg hard op ingehakt, als je net een CD uithebt en je rekent er op om die te verkopen op optredens en om optredens te doen om de kosten terug te betalen…..
Op persoonlijk vlak heb ik wat medische problemen gekend na ons laatste akoestische concert ‘Puur Puur Puur’ in 2019 met een heel erg verdachte griepaanval eind dat jaar.. Die problemen zijn blijven aanslepen met als hoogtepunt een ernstige burn-out waar ik nog niet volledig van genezen ben, maar die me geleerd heeft de zaken simpel te houden en eenvoudig aan te pakken. Dat alles heeft, samen met de maatregelen rond Covid, ook zijn invloed gehad op de band zelf. Samen muziek maken, muziek beleven zorgt voor een speciale positieve energie. Een deel van ons het maatschappelijk weefsel werd doorgeknipt, sociale interacties konden enkel nog virtueel.
Ik vind het sterk hoe je steeds opnieuw recht krabbelt, tijdens ons vorig interview had ik de indruk dat jullie als band een heel hechte groep zijn die meer dan ooit klaar is om de wereld te veroveren… Of is dat een beetje sterk uitgedrukt?
Als muzikant en mens komen we goed overeen en maken we fantastische muziek, maar het romantisch beeld van “de jongens die samen doorbreken” is toch eerder een droombeeld. Neem nu het verhaal van Queen, als je het boek leest of de film ziet gaat het daar over de muzikanten. Nooit het verhaal van de business daarrond. Je lijdt ook een beetje aan “survivor bias” omdat je enkel de verhalen ziet van degenen die bekend geworden zijn.
Het feit dat je als muzikant je instrument en je stiel beheerst is belangrijk, maar een band als Queen – om een voorbeeld te geven – kon zich enkel ontplooien dankzij een goed management. Voorbeelden legio : Een Brian Epstein bij The Beatles, een Andrew Loog Oldham bij The Rolling Stones of ‘The Colonel’ bij Elvis … waren minstens even belangrijk.
Als muzikant moeten we zorgen dat we een kwalitatief verhaal kunnen brengen en mensen kunnen begeesteren, zonder ons op te drigen. Stromae mag dan wel muzikaal verguisd worden door sommigen, hij brengt een uniek, verkoopbaar verhaal dat niet enkel inspireert, maar dat ook mensen werk geeft - licht- en geluidstechniekers, catering, platenzaken… Hij heeft dan ook een deel van de wereld veroverd. Of beter gezegd : Hij samen met iedereen rond hem. Achter elke succesvolle artiest staat een succesvolle zakenman. Geen Yin zonder Yang. Elke creërende artiest heeft een zakelijke partner nodig die “het product” kan uitbaten en verkopen. En omgekeerd heeft elke zakenman een goed product nodig om te verkopen.
Selah Sue is ongelooflijk getalenteerd, maar als er geen investering in haar ontwikkeling gebeurd was dan had er niemand haar gekend. Een Alfie Falckenbach destijds, die wist feitelijk heel erg goed waar hij mee bezig was, die was bezig met business zoals grote platenfirma’s dat toen deden, met licentiedeals e.d. Het is uiteraard wel gemakkelijker als muzikant als je in een scene of muziekstijl zit waar die labels er dan wél zijn.
Dan sta je voor de keuze : je muziekstijl aanpassen naar wat de scènes en trends dicteren of accepteren dat je met je eigen muziek niet tot de gegadigden hoort.
Op dat moment beslis ik persoonlijk liever ’ik ga mezelf niet verkopen, ik speel gewoon de muziek die ik graag hoor’. Dat is een bewuste keuze, maar daardoor heb je ook minder kansen om bekend te worden. .. maar toch blijf ik dromen en hopen op een mirakel (oeps)
Overigens : Denk je dat Clouseau er had gestaan mocht Kris Wauters zelf niet zijn eigen groep “ontdekt” hebben voor het platenlabel waar hij voor werkte als talentenscout ?
Is het niet zo dat men in België te weinig chauvinistisch is naar eigen kweek toe? Die Nederlandse bands krijgen namelijk wel meer feedback in eigen land?
Ik woon niet in het buitenland, dus kan ik me daar niet over uitspreken of het louter een Belgisch probleem is, we zitten nog steeds met een aangeleerde bescheidenheid.
Dat het Nederlandse publiek wat chauvinistischer is en hun eigen bands verdedigt, dat is mooi. Dat mag hier ook wel wat meer. Ik weet wel : als er in Nederlands magazine gezegd wordt dat die en die Belgische groep goed is, gaan er plots meer deuren open. Men is hier toch met momenten wat extra kritisch, en dat maakt het niet makkelijk.
Heb je daar geen spijt van? Had je niet liever verder gestaan, of kies je daar bewust niet voor dan? Als je kijkt naar een band als Channel Zero, heb je geen spijt dat je ondanks alles niet zover bent doorgebroken dan?
Channel Zero zou op basis van al hun inspanning zelfs nog veel verder moeten staan, welverdiend ! Als je kijkt naar de nieuwe lichting bands als Fleddy Melculy, King Hiss, Wiegedood of AmenRa, dat zijn bands die het op een andere manier aanpakken dan wij vroeger, die omringen zich goed zodat ze kunnen focussen op de muziek - die pakken het heel goed aan. Ik gun het hen en hoop dat ze ervan kunnen leven maar ook dat ze zich nog steeds kunnen amuseren want ook dat is belangrijk. Die doen zonder scrupules gewoon hun ding, dat vind ik echt schitterend. Ik ben destijds niet verder geraakt dan een luistersessie op het Brussels hoofdkantoor van Sony waar men enthousiast met “Shine” mee deed en me dan liet weten dat ik een betere zanger moest vinden. Toen had ik moeten opgeven. Maar nee, mijnheer moest koppig voortdoen ;)
Is het niet zo dat binnen die klassieke hardrock scene er niet een voornamelijk ouder publiek afkomt, wat bij een andere metal genre vaak toch anders is? Is dat geen probleem om als band te blijven doorgaan denk je?
Het is ook een publiek dat trouw blijft, het is een publiek dat zijn klassiekers kent. Ons kan je echt niet op Tomorrowland of als support act van Like Mike zetten … (misschien nog net van Robbie Williams of The Simple Minds) Wij worden samen met ons publiek oud ;)
Persoonlijk ga ik door uit pure koppigheid : BTL is een geheel deel van mijn leven.
Wat is eigenlijk de sleutel tot succes voor jou?
Succes is hoe je het zelf definieert. Mocht ik de sleutel hebben, ik liet het je weten. Of niet…… Succes is veel meer dan enkel financieel “binnen” zijn. Als mensen me zeggen “ik heb in een moeilijk moment veel troost gehad aan jouw song”, dan is dat voor mij ook een succesverhaal. En zo kan ik nog veel voorbeelden geven.
Succes is op dit ogenblik : ervoor zorgen dat we nog veel kwalitatieve concerten kunnen doen waar mensen die ons komen zien een hele avond met plezier kunnen van genieten. Maar stel nu dat iemand als een Arno of pakweg Daan zegt “Hey die In Flanders Fields song is wel cool, ik ga die coveren”, dan is dat natuurlijk ook een succes ;)
Ik zie toch een lichtpuntje, Alcatraz Metal Fest heeft bewezen dat je op basis van een quasi Belgische affiche successen kunt boeken. Opent dit voor jullie ook deuren denk je?
Het is fantastisch wat de organisatie van Alcatraz en de mensen van Rock Tribune daar hebben gedaan, chapeau ! Alcatraz heeft de bands toegelaten om zich te bewijzen en er heeft geen enkele band teleurgesteld. Wat de vraag betreft ‘opent dit ook voor jullie deuren’ daarop zou ik graag ja of nee antwoorden, maar ik weet het niet. de tijd zal het ons zeggen.
Laten we het ook eens over de nieuwe plaat hebben. Welke richting gaat de nieuwe plaat uit? Mogen we ons aan een verrassende wending of zo verwachten?
De hoes van “xxV” staat natuurlijk in het teken van ons zilveren jubileum - ik ben met BTL begonnen in 1996. “Twenty-Five”, met nadruk op de “V“ van five is dan ook ons 5de full album
We hebben een mooie voorinschrijving campagne achter de rug : ik heb de vraag aan iedereen die ik kende gesteld om te helpen om een CD uit te brengen, ik heb een ‘ja’ gekregen die de moeite waard was. Als het een ‘nee’ was geweest was het album ook uit gekomen maar dan enkel digitaal : Ook wij doen mee aan Spotify en dergelijke. De portabiliteit is super handig, en je hebt een gigantische jukebox / radio on demand. De virtuele versie van het album, zonder de 2 extra tracks, komt later uit dan de CD versie.
Ik was al sinds de herfst van 2019 bezig met nieuwe songs - “Louder Than Thunder” bvb is geïnspireerd door de Sanicole airshow die doorging in september, maar feitelijk had ik zo goed als geen enkel vaststaand idee. In de eerste helft van 2020 ben ik dan vooral bezig geweest met de songs te schrijven en uit te werken, Filip heeft toen heel wat demo’s ingezongen en die hebben de basis gelegd. Iedereen heeft zijn opnames thuis gedaan. Het enige wat in de eigen GPS studio (BTL HQ) opgenomen hebben buiten de gitaarpartijen en mijn backing vocals zijn Michel’s drum partijen, helemaal COVID safe.
De manier van werken was niet vreemd voor ons : Ook op ‘The Art of Resilience’(2017) waren veel opnames buitenshuis gemaakt en hier dan gecoördineerd. Verrassende wendingen ? Wees er maar zeker van ! Elke song is anders. Nog meer dan vroeger laten we ons niet in een vakje stoppen en zijn de invloeden heel erg divers. De dag dat we zin hebben om een reggae beat te zetten dan doen we dat ook gewoonweg…
Deze zomer brachten jullie een video uit ‘Altitude For Energy’, daar zit een heel verhaal achter liet je me weten, vertel eens?
We hebben steeds menselijke verhalen nodig om songs te schrijven.
Altitude For Energy is geïnspireerd door Aerobatic Specialist Stijn De Jaeghere 'The Flying Nurse'. Het motto van Stijn is ‘’Motivatie – Toewijding – Transformatie’ en dat hebben we dan ook in de song verwerkt. Om zijn droom na te jagen, moest hij heel wat obstakels overwinnen, waaronder zijn gewichtsverlies van 170 naar 85 kg.
De spectaculaire clip vind je op :
https://www.youtube.com/watch?v=_2vHJGBU57k
Bij Beyond the Labyrinth is het motto “Conceive, Believe, Achieve”, en dat hebben we dan weer in een andere song van dit album verwerkt (“Improve, Enhance”)
Op basis van die single, kan ik toch stellen dat jullie als band – zoals ik daarnet aangaf – diezelfde kan uitkijken, en ook mooi varieerden. Is dat bewust?
De cd is lichtvoetig geproduceerd. Iedereen kan in de schijnwerper staan, maar het is een productie waar niet gevochten moet wordt om de aandacht : de instrumenten verdringen elkaar niet, ieder krijgt mooi zijn plaats binnen het geheel. Wat we gedaan hebben is technisch gezien een aantal dingen doen niet meer doen die tegenwoordig in moderne producties gebeuren - triggering, zware compressie, een overvloed aan overdubs. Back to basics dus : less is more. Het is ook de eerste cd die ik opnieuw zelf geproduced heb na “Chapter III-Stories” (2011). Ik en Michel (Lodder, drummer) hebben onder elkaar gezegd “het moet niet altijd zo zwaar zijn”. We zijn dus begonnen met de basis, een goede drum sound waar je nog steeds de subtiliteiten en finesses hoort. Steek daar een goede zanger met een goede song boven op en je bent vertrokken. Op basis daarvan zijn we ons beginnen amuseren eigenlijk. Doordat iedereen zijn vrijheid kreeg om zijn ding te doen is de plaat nog extra gevarieerd geworden.
Prachtig. Wat zijn de verdere plannen?
We focussen op de promo en concerten rond het nieuw album, met een setlist die rond het nieuw album opgebouwd is.
Je zit al veel jaren in de muziek, dat je blijft vechten tegen beter weten is, dat respecteer ik enorm aan jou, het siert je … Welke raad wil je beginnende bands meegeven om dit interview af te sluiten?
Weet je : Een band die in prime time in het nieuws komt verdient veel meer dan sommige groepen met 2 concerten. Dat zijn geheimen die sommigen in andere muziekscenes liever voor zich houden. Daarom raad ik alle bands ook aan om in die lijst van de Zwaarste Lijst van StuBru, op Classic 21 Metal, op Willy te proberen te komen of nog beter, op TV, alle mainstream media. Daar liggen Sabam-inkomsten te wachten waar je de werkingskosten van een band kan mee financieren, het gaat hem om veel meer dan enkel de promotie. Zorg dus dat je Sabam in orde is. En wees niet jaloers en na-ijverig, maar steun elkaar. Niet iedereen kent commerciële successen maar de artistieke waarde is er niet minder om.
Hartelijk dank, en veel succes in alles wat jullie doen, ik volg jullie al circa twintig jaar en zal dat uiteraard blijven doen
Ramkot - Die energie van een uppercut in het gezicht, hoort bij de muziek die wij maken. Live resulteert dit gewoon in een andere soort energie dan op plaat
Dit trio weet, conform aan de eeuwenoude rocktradities, met een eigen visie songs te maken waarbij headbangen en dansen perfect hand in hand gaan. Gevormd eind 2017 in Gent vonden de broers Tom en Tim Leyman met Hannes Cuyvers de perfecte derde broer om hun passie voor afbraakwerken te vertolken in hun herkenbare en compacte sound. Dit staat te lezen op de vi.be pagina van de Gentse band Ramkot, die ondertussen op uiteenlopende podia hebben bewezen uit het heel goede rockhout gesneden te zijn.
De band brengt begin november een nieuwe plaat uit ‘What Exactly Are you Looking For’. Reden genoeg voor een interessant interview over hun verwachtingen, hoe ze deze coronatijden hebben ‘overleefd’, de toekomstplannen en de ambities. We hadden dan ook een fijn gesprek met Hannes en Tim.
Om te beginnen citeer ik even van jullie vi.be pagina ‘’ Dit trio weet, conform aan de eeuwenoude rocktradities, met een eigen visie songs te maken waarbij headbangen en dansen perfect hand in hand gaan.” Kun je daar iets meer over vertellen?
Tim: Wat we daar vooral mee willen zeggen is dat we een rockband zijn, maar zeker niet vies zijn om eens de meer dansbare weg op te gaan conform de rock-’n-roll tradities waar we achter staan.
Hannes: Ik sluit me daarbij aan. We houden gewoon van standaard wissels, en zijn ook niet bang om eens iets anders te proberen binnen die context. Zoals een samenzang of iets van meerstemmigheid, zolang het maar knalt en ook op die manier binnen komt. Dat staat bij ons voorop. We willen in dat ‘iets anders proberen’ ook niet te ver gaan, we zullen bijvoorbeeld geen nummer maken van vijftig minuten ofzo, dat past niet bij wie we zijn. We zijn en blijven een rockband, en die energie blijft dus voorop staan.
Wat is rock-‘n-roll eigenlijk? Je kunt een gezin met kinderen hebben, is dat ook rock-‘n-roll?
Hannes: Rock-’n-roll is een breed begrip, daarom willen we ons ook niet laten vastpinnen op één stramien.. wat we doen, past gewoon bij onze naam ‘Ramkot’, maar je kunt daar dus wel breed in gaan zeker en vast.
Jullie debuut EP kwam in 2019 op de markt, heeft die deuren geopend, welke?
Hannes: Die EP heeft zeker deuren geopend. Het was ons eerste plaat die we hebben uitgebracht. Op die EP staat ook het nummer ‘Red’ waarmee we de Nieuwe Lichting van Studio Brussel hebben gewonnen. Het zet ons op de kaart hoe Ramkot klinkt op plaat, dat opent dus zeker bepaalde deuren.
Tim: Het was misschien niet de ideale moment om hem uit te brengen,. Maar dat wisten we toen nog niet uiteraard. We hebben wel nog lang die EP live kunnen voorstellen feitelijk, en kunnen gebruiken om ons te lanceren, net voor die lockdown. We hebben die dus wel voldoende live kunnen voorstellen en promoten ondanks die coronatijden, dat scheelt ook. Maar nu is het dus tijd voor een nieuwe bladzijde en een nieuwe EP
Winnaar zijn van De Nieuwe Lichting is uiteraard iets waar je helemaal terecht, mee mag en kan uitpakken, in hoeverre heeft dit een invloed gehad om jullie carrière?
Hannes: Het heeft zeker een invloed gehad, je merkt ook hoe je uw publiek merkelijk kunt verbreden door op een nationale zender te worden gedraaid. Je krijgt een veel groter bereik, en ook vaak mensen die je anders onmogelijk of toch veel moeilijker kunt bereiken. Je merkt ook hoeveel belangstelling er vanuit boekingskantoren, management en dergelijke meer is naar die nieuwe lichting toe. Als je bij die negen finalisten bent, en het wint geraak je gemakkelijker gelanceerd. Je moet het uiteraard nog zelf waar maken uiteraard. De muziek zelf staat op de eerste plaats, maar zo een moment moet je met twee handen grijpen als je die kans krijgt.
Heeft deze coronaperiode trouwens geen domper gezet op de feestvreugde? Welke impact heeft dit gehad om de band of op jullie als mens? Ben je er als band sterker uit gekomen?
Tim: Het heeft op heel veel manieren een invloed gehad. Plots kreeg je heel veel tijd om dingen te doen waar je anders geen tijd voor had. Die tijd hebben we benut door nieuwe muziek te schrijven. Midden in diezelfde lockdown is er dan die Nieuwe Lichting gekomen, waardoor meer mogelijkheden naar boven kwamen. Op die manier, door die corona en lockdown, konden we ons op een bepaalde wijze beter voorbereiden op wat daarna kwam. We hebben onze set volledig op punt gezet, met o.a. nieuwe nummers, zodat we echt wel klaar waren om te gaan knallen op de festivals en zo. Een negatieve invloed heeft het dus zeker gehad, we hebben anderhalf jaar niet kunnen spelen, maar op dat vlak was het dus ook een positief verhaal eigenlijk. We hebben het zo positief mogelijk aangepakt, laat het ons daarbij houden. De zomer die we hebben gehad was ook zeer indrukwekkend, en een droom die uitkwam.
Ondertussen heeft Ramkot vooral op de podia zich kunnen bewijzen, aan welke festival of optreden hebben jullie de mooiste herinnering?
Hannes: De meest opmerkelijke waren de show op OLT Rivierenhof deze zomer, dat was de eerste na een lange tijd, of toch de eerste grote show. Ons optreden op Zeverrock , dat was toen het COVID safe pas werd ingevoerd, en we weer konden spelen voor een publiek dat dicht bij ons stond. Voor een staand publiek die gewoon mee gingen in het enthousiasme, een intens gevoel na al die tijd. Die tent stond zelfs helemaal vol, ondanks het feit dat we al heel vroeg stonden geprogrammeerd.
Tim: Ze waren allemaal wel op een of andere manier gedenkwaardig. Deze die Hannes opnoemt waren wel een soort mijlpalen, als je dat zo kunt noemen. De show die me het meest is bijgebleven is de show op Crammerock. We speelden vrij vroeg op de dag. Het is sowieso een fijn festival om daar te mogen spelen. Wij speelden rond drie uur in de namiddag op een vrijdag en tot het uur dat wij moesten beginnen stond daar heel weinig volk, plots stond die tent afgeladen vol voor ons. Dat was wel een kick. Dat zorgt voor een adrenalinestoot van jewelste.
Hannes: Er was ook een optreden in Nederland, in een klein zaaltje ( de naam van het festival heb ik niet begrepen) . Een festival op verschillende locaties, en wij stonden in een echt kleine zaal. Als je het wil hebben over rock-’n-roll gevoel, dat was wel puur rock-’n-roll daar. Dat was dus ook een gedenkwaardige avond.
Hebben jullie in die periode dat live spelen niet kon, teruggegrepen naar live streaming?
Hannes: We hebben één live streaming gedaan. Het is een klinische situatie eigenlijk, Het was in de studio waar we onze nieuwe EP, die deze week uitkomt, opgenomen hebben. En we wisten dat het goed ging klinken omdat het is opgenomen door wie samen met ons de EP heeft geproducet maar qua energie en uw smijten, kan dat nooit hetzelfde zijn als voor een publiek.
Tim: Leuk om te doen, inderdaad, de setting zat wel goed en ook technisch bekeken was dat zeer goed gemaakt. Maar als je dan op die OLT show op een echt podium, en echt voor de mensen staat te spelen stel je toch vast dat is toch waar we het voor doen.
En toch, net zoals je zegt door op de radio gedraaid te worden een publiek bereikt dat je anders moeilijk kunt bereiken, is streaming ook geen goede manier om dat publiek aan te trekken, denk je?
Hannes: Er was in die periode een overaanbod aan live streaming eigenlijk, langs een kant is het wel leuk dat mensen via onze youtube en sociale media ons kunnen zien op die manier. Maar of we daar per se een publiek hebben bereikt dat we anders niet hadden bereikt? Daar hebben we niet echt iets van gemerkt.
Tim: Het was wel het eerste dat we ‘live’ deden na onze overwinning in de Nieuwe lichting, dus ergens hopen we wel mensen te kunnen hebben overtuigen om echt live te komen kijken. Dat wel, maar een super grote impact heeft dit niet gehad denk ik.
Dit interview draait uiteraard rond de release van ‘What Exactly Are You Looking For’; persoonlijk vond ik het vooral een lekkere uppercut die maar blijft duren; kun je concluderen dat jullie daarom een band zijn die je eerder live moet zien of is dat kort door de bocht?
Hannes: Dat werkt in twee richtingen, ik heb ergens een citaat gelezen dat je beter op plaat moet klinken dan live. Of dat je live beter moet zijn dan op plaat, dat spreekt elkaar tegen maar ik denk dat het in twee richtingen werkt. Ik vind dat het op plaat moet klinken alsof je wordt weggeblazen als je daar naar luistert. Dat het hard binnen komt. Live kun je een slechter geluid hebben, maar kan dat worden gecompenseerd door de energie op het podium. Maar wij als rockband moeten het inderdaad wel van onze live presentatie hebben. Het is dus zeker muziek die je bij uitstek live moet beleven. Ik zou echter niet zonder het ene of het andere kunnen. Die twee kanten van muziek maken horen gewoon samen. Dus we willen zeker onze live reputatie benadrukken, maar willen dat het ook op plaat binnenkomt.
Tim: ik sluit me daarbij aan, die energie hoort bij de muziek die wij maken. Ik denk gewoon dat live een andere soort energie is dan op plaat. Op plaat moet je dat gewoon dus een beetje anders doen dan live eigenlijk.
Hannes: Op plaat kun je ook iets meer experimenteren, daar iets extra aan toevoegen , live zit je dan weer beperkt tot de set die je speelt. Het is gewoon een andere energie op of naast het podium.
“Am I Alright Now”, een recente single van Ramkot rammelt beduidend minder dan pakweg “Valium” of “Red”, is dat bewust? Is het een andere weg dat jullie willen volgen?
Tim: Zoals daarnet al werd aangehaald, we willen eigenlijk gewoon ons goesting doen. en ook dat is gewoon ons goesting doen, want het nummer daarna “Eye To Eye” klinkt dan weer bijna net het tegenovergestelde. Bij “Am I Alright now’”wilden we gewoon eens buiten onze comfortzone een pop gerelateerd nummer maken. Maar wel binnen onze eigen stijl blijven, dat wel.
Kortom, we hebben over de hele EP onze eigen goesting gedaan, maar soms kan het anders klinken… zonder onze eigenheid uit het oog te verliezen.
Hannes: Het is vooral belangrijk om als je naar “Am I Alright” of “Eye To Eye” luistert, je nog steeds hoort dat het Ramkot is , dat is voor ons heel belangrijk.
Staan er release shows op de planning? Wanneer en waar?
Tim: Onze release shows zijn op 1 & 2 december in VOORUIT, Gent ( https://www.vooruit.be/nl/agenda/3707/support_tbc/Ramkot ) ; die zijn ondertussen allebei uitverkocht.
Wat zijn de verdere plannen. Ook al is het nog steeds moeilijk om echt plannen te maken
Hannes: Er zijn wel enkele dingen bevestigd, ook voor 2022. Maar we zijn ook al bezig aan nieuwe muziek. Het grote plan is gewoon op deze weg door te gaan. En onze muziek zover mogelijk verspreiden.
Tim: Daar sluit ik me bij aan, we gaan gewoon blijven verder doen , en vooral knallen!
Over het volgende had ik het er al over met de muzikant ‘Julien Firmin’, jullie wel bekend, ? zit er iets in het water in Gent? Hoe komt het toch dat er vanuit Gent zoveel topmuzikanten boven water komen?
Tim: Gent heeft altijd al een specifieke scene gehad, rondom de Charlatan en zo.. Gent heeft iets ‘vies’ van sound, dat zit in de muren en wie weet ook in het water (haha). Gent is gewoon een stad met heel veel mogelijkheden. Om muziek of cultuur te beleven, en dat reikt zelfs verder dan muziek. Het is eerder een kunstenaarsstad. Waar je dus veel mogelijkheden krijgt om te doen wat je wil, maar waar er ook een publiek voor te vinden is.
Hannes: Er zijn ook zoveel zalen in Gent, zowel klein als groot. Zodat iedereen zich op zijn eigen manier kan ontplooien. Om maar te zeggen, op 100 m van mijn deur zijn al vier leuke zalen waar het fijn vertoeven is. Charlatan, Trefpunt, Kinky Star.
België hebben jullie ondertussen zo goed als veroverd, lonkt ook het buitenland, is dat een ambitie?
Hannes: Zeker en vast, we staan in de komende maanden regelmatig in Nederland. Maar ook andere landen als Duitsland staan op de lijst. Ook daaromtrent zijn ambities en plannen om naar daar af te zakken. En Frankrijk. Daar heb je toch ook een rock publiek, maar van de buurlanden is dat een moeilijker land om door te breken, maar we gaan toch proberen.
Over ambities gesproken, wat is jullie ultieme ambitie als band en muzikant buiten werelddominantie uiteraard?
Tim: Dat is een moeilijke vraag, onze ambitie is vooral zover mogelijk geraken dan we kunnen. En denken dat alles mogelijk is, daar naar streven, en zien hoever we echt geraken. Maar sowieso is het de bedoeling zover mogelijk te geraken met Ramkot. Zowel wat live spelen betreft, of platen maken en alles rond de band en onze muziek. Dat is de voornaamste ambitie. Het is gewoon moeilijk om daar één punt naar voor te brengen wat dat betreft eigenlijk.
Hannes: Inderdaad, we zijn nu alle kansen aan het grijpen die we voorgeschoteld krijgen. Om van Ramkot een vaste naam te maken, in welk muzieklandschap dan ook. Belangrijk daarbij is dat we zelf enthousiast blijven in wat we aan het doen zijn. Dat lijkt me het allerbelangrijkste en hopelijk kunnen we daar de vruchten van plukken. En een zo breed mogelijk publiek daarmee aanspreken, maar vooral ervoor zorgen dat we er zelf dus 100% achter blijven staan.. Als je met tegenzin op het podium moet kruipen, dat zou jammer zijn en dan houdt het ook op.
Is er ook een soort doel of einddoel dat je voor ogen hebt? Sportpaleizen uitverkopen en op Wembley staan bijvoorbeeld?
Hannes: Moest die kans zich voordoen, zou ik daar zo voor tekenen. Maar als je uzelf daarvoor moet verloochenen, dat wil ik niet. Als heel de wereld houdt van Ramkot zoals Ramkot nu is? Ja, graag zelfs. Maar, en dat blijf ik benadrukken, we moeten onszelf kunnen blijven.
Tim: Ik sluit me daar volledig bij aan, zover mogelijk geraken, blijven knallen zoals we nu bezig zijn en inderdaad onszelf blijven gelijk wat er op ons afkomt lijkt het voornaamste doel. Zoveel mensen proberen overtuigen, en onderweg zien we wel waar we uitkomen.
Heel veel succes met de nieuwe plaat en op alles wat op jullie afkomt, we blijven het uiteraard op de voet volgen
Tensor - We zijn uit deze tijden er niet perse sterker uitgekomen, we hebben eerder bevestiging gekregen dat we als band een sterk collectief zijn
Tensor werd in 2017 opgericht door Jeroen D'Hauwers, een veelzijdig gitarist die behoefte had aan een uitlaatklep voor zijn metal ideeën. Om te zorgen dat vaardigheid nodig is om zijn visie te vervullen, benaderde hij verschillende muzikanten die hun ervaring al hadden bewezen in andere bands en projecten. Met leden van Herfst, The Advent of March, The Dirty Harries en Sanity's Rage, een jaar na de oprichting, bracht Tensor hun eerste demo uit. De twee track ‘The Collector’ demo (2018), werd met internationale bijval ontvangen, wat Tensor een goede start gaf. In 2019 bewezen dat ze de kwaliteiten hadden van een degelijke live band met maandelijkse optredens en een behoorlijke reputatie. Datzelfde jaar werd de EP ‘The Suicide Connection’ uitgebracht, en leken ze klaar voor het volgende niveau in hun reis als band. Corona gooide echter roet in het eten.
Op Pluto Fest hoopten ze de draad terug op te nemen, ze stonden daar als co-headliner voor Dyscordia, maar ook dit werd op het allerlaatste moment uitgesteld tot volgend jaar. Ondertussen brachten ze een video/single uit “Desperate Minds Desperate Measures”. Voer voor een mooi gesprek. We hadden een fijne babbel met zanger/frontman Kenny Molly over de impact van corona, de Belgische metal scene en hoe Tensor daarin kan passen. Plus uiteraard de toekomstplannen.
De band werd opgericht door Jeroen D’Hauwers 2017 en bestaat uit bandleden die al een hele bagage ervaring hebben, met leden van bands als Herfst, The Advent of March, The Dirty Harries and Sanity’s Rage; hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Sanity’s Rage en Herfst zijn een beetje rond dezelfde periode begonnen, in 2000. Ik was nog niet zo lang naar Jette verhuisd en ik was op zoek naar een band en was bij Sanity’s Rage uitgekomen. Die afkomstig zijn van Asse. De drummer van Herfst , die ook bij ons speelt, is eveneens van die kanten. We kenden elkaar daardoor, maar echt contact hebben we niet gehad. In 2016 is mijn band on hold gegaan en Jeroen contacteerde me dat hij graag een nieuwe band zou oprichten. Zo is de boel aan het rollen gegaan… uiteindelijk hebben we ook een bassist gevonden in Nicky, die een zekere virtuositeit toevoegt aan de basis. Er zijn verschillende invloeden binnen onze band, vanuit verschillende kanten zodat we een beetje afwijken van de old school thrash , heel bewust.
Tensor bestaat nog maar van 2017, maar jullie slepen dus al heel wat ervaring mee, heeft dat ook een invloed gehad op de sound?
Absoluut! We hebben bewust gekozen voor een solide band, ik had zelf ook geen zin meer om terug van nul te beginnen, die periode had ik achter mij gelaten. En als je met anciens in het vak kunt samen werken, gaat dat allemaal veel vlotter vooruit. Dus ja bewust is toch gekozen voor ervaren muzikanten die weten met wat ze bezig zijn.
Wie waren, muzikaal gezien, je grootste invloeden, en in hoeverre heeft dat een invloed gehad op Tensor?
Er zijn verschillende invloeden. Pieter , de jongste is in de twintig, dweept met de eerder nieuwe generatie metal bands. Ik en Ruben zijn al wat meer anciens. Onze invloeden komen uit de Zweedse black en Death metal, hoewel ik ook een zeer sterke thrash achtergrond heb natuurlijk. Ook bij de andere bandleden is dat verschillend, voeg dat allemaal samen en je krijgt een hele rits uiteenlopende invloeden eigenlijk. En ja die zitten allemaal verstopt in de band. Zoals daarnet al even aangehaald. We profileren ons wel als thrash metal maar het is geen pure thrash net door die verschillende invloeden. Daarom kun je ook niet zeggen invloeden, we luisteren allemaal naar verschillende dingen die hun weg vinden binnen Tensor. Laat het me daarbij houden.
Ondertussen hebben jullie al wat op de markt gebracht. Heeft de eerste releases de demo ‘The Collector’ en de EP ‘The Suicide Connection’ bepaalde deuren geopend? En hoe waren de reacties daarop?
Het heeft gezorgd voor wat feedback in de media en het aanscherpen van connecties en zo, op die manier heeft het ‘deuren geopend’ . Op dat vlak zijn er wel wat mogelijkheden op ons afgekomen, we hebben zelfs de grens over gestoken; er was interesse vanuit Nederland en Engeland, we waren dus volop aan het groeien… maar toen was er corona en stopte het plots allemaal…
De teksten gaan niet over de mooiste kant van het leven, is dat een manier geweest om zich af te zetten tegen persoonlijke ondervindingen? Hoe moet ik dat zien?
Ik kan niks schrijven dat ik zelf niet geloof. Zoals in heavy metal epische verhalen vertellen, is niet echt mijn stijl. Zonder prekerig te klinken, wil ik wel iets vertellen. Dat had ik afgesproken met Jeroen, dat ik teksten wilde brengen over specifieke dingen die me raken, maar dat ik daarbij niet te politiek, anti religieus of specifiek tegen een bepaalde groep of overtuiging zou gaan. En op dat vlak schuilt daar zeker een persoonlijk verhaal achter. Daardoor blijft het herkenbaar, ook al hebben we daar een eigen aanvulling aan gegeven.
Jullie blijven ook nu nog die weg volgen heb ik de indruk. De nieuwste video ( https://www.youtube.com/watch?v=KIPTmnv5Oio ) springt in het oog door de intense beelden die waanzin verbinden met woede en pijn; Is het een soort statement tegen de maatschappij om je heen? Of hoe moet ik dat zien?
Die waanzin zit er zeker in, dat heeft te maken met wat we de laatste twee jaar meemaken; door deze corona tijden is de sociale media dol gedraaid. Er is in de mensen hun gedachten geen middenweg meer te vinden, het is zwart of wit en hun mening is de enige juiste. Dat je geen gezonde discussie meer kunt aangaan zonder dat iemand woedend wordt , komt meer en meer tot uiting. Dat onmiddellijk iemand veroordelen , het zit diep ingebakken door die coronatijden waarbij mensen meer tijd spenderen aan dat online zijn op die sociale media. Zelf probeer ik dat allemaal wel te plaatsen. Aan beide kanten van de discussie zie je die fanatieke kant verschijnen van : ‘jij bent verkeerd, en ik heb het juist’ en dat , die frustratie daarrond , komt tot uiting in deze video. En dat probeerde ik dus te omschrijven in mijn tekst.
De sociale media kan en mag toch niet de levensstandaard vormen?
De song gaat vooral over hoe iedereen plots een kenner en expert is geworden en zijn mening door de strot ramt. Je hebt daardoor mensen die heel zachtaardig zijn in het dagelijkse leven, en op de sociale media blijken dat onuitstaanbare klootzakken te zijn. Dus nee, sociale media is geen standaard, maar sluipt wel dat dagelijkse leven zodanig binnen dat het een invloed heeft in goede maar ook kwade zin
Corona is voor ons als interviewers een dankbaar onderwerp ? maar het heeft ieder van ons zijn of haar leven overhoop gehaald, of net niet. Hoe heb je als band, muzikant en mens deze tijden doorstaan?
Persoonlijk ben ik ondertussen papa geworden. Dat heeft sowieso een grote invloed ?. Als band? We hadden zeer hard geïnvesteerd en waren klaar om onze stempel te gaan drukken, we waren zelfs goed op weg. Optredens werden groter en groter, gelukkig konden we online via daMusic een streaming doen, ik stond daar eerst wat sceptisch tegenover, maar die streaming heeft wel gezorgd dat we in beeld bleven. Ik heb mijn mening daarover zelfs moeten bijstellen, een positieve ervaring. En nu hebben we dus een nieuw nummer uit, dus je leert flexibel zijn. We hebben dus niet zitten wachten tot het voorbij was, we hebben gewoon verder gewerkt met de middelen die we hadden.
Ben je er als band sterker uit gekomen en heeft het gezorgd voor nieuwe inspiratie? Of net niet?
We zijn uit deze tijden niet per se sterker uitgekomen, we hebben eerder bevestiging gekregen dat we als band een sterk collectief zijn. Als je zulke dingen als band overleeft, ben je dat sowieso want het is zeker niet evident voor geen enkele band en muzikant of artiest in die tijden die we nu hebben doorgemaakt. We doen ook allemaal wel andere dingen, sommige van ons geven les en zo, daardoor zitten we niet constant op elkaars lippen. Dat scheelt eigenlijk ook. We kunnen alles een beetje compenseren door dus met die andere dingen bezig te zijn.
Tensor was voorzien op Pluto Fest als co-headliner , jullie eerste optreden? En zorgde dit voor een extra zenuwachtigheid?
Het zou dit jaar ons tweede optreden zijn. Dat eerste optreden viel wat tegen wat publieke opkomst betreft, het was heel in het begin dat er terug mocht worden opgetreden en de goesting om naar buiten te komen was precies nog niet zo groot. Zeer spijtig van opkomst, maar wel zeer leuk om terug buiten te komen en het enthousiasme te voelen van de organisatoren en het publiek dat er wel was. Hoewel wij initieel ook niet te happig waren om al tussen de mensen te staan in een publieke omgeving, was dat snel over toen we er aankwamen en hier het bekende gig gevoel terugkwam. Zo zijn we uiteindelijk nog enkele uren nadien blijven plakken om te pintelieren met de andere bands en fans. .. Pluto Fest zou de eerste grote worden dus, maar helaas besliste de regering net de week ervoor om de maatregelen voor kleine evenementen ook te verstrengen. Zij kregen dit niet meer logistiek geregeld naar controleposten, personeel en voorzieningen.
Wat je vraag betreft. Zenuwen heb ik sowieso, voor elke optreden. het is eerder een vorm van gezonde zenuwachtigheid. Het idee van onze nieuwe single uit te brengen als aanloop voor dat festival, ligt in die lijn, om daar iets mooi te brengen en ook iets nieuw. Er zitten ook nummers in onze set die we nog nooit hebben gebracht, kortom het moest een gedenkwaardig optreden worden waar fans ook onze nieuwe songs kunnen ontdekken.
Dat zal voor na Nieuwjaar zijn dus.
Zijn er dan nieuwe plannen, voor een nieuwe plaat of zo? Staan er nog andere live optredens op de planning?
Dat valt nog af te wachten, we zijn aan een nummer of vier aan het werken. We zijn ook van plan om met die single terug wat in de schijnwerpers te gaan staan. Of er interesse is om samen te werken, maar die wereld is veranderd door corona. We zijn in gesprek met sommigen, het is allemaal koffie dik kijken voorlopig… we doen er dus allemaal nog iets naast, dat scheelt voor het financiële onderdeel, er zijn nog andere projecten. Dat valt wel te combineren mits de juiste afspraken..
Wat live optredens betreft zijn we niet meer zelf op zoek gegaan gezien de onzekere tijden van de afgelopen maanden. We staan nu dus wel met 2 festivals (Bellingen en Oosterzele) die al enkele keren zijn uitgesteld, maar verder zullen we nu zien wat en waar het mogelijk is.
Zijn er nog andere projecten waar je mee bezig bent eigenlijk?
Zeker, mijn band Sanity's Rage doet een eerste try-out 11 december, om na Nieuwjaar een comeback te maken. Met als eerste gig een set in de Asgaard in Gent Brugge. Nicky heeft haar klassieke ensemble Alma Perdida, haar experimentele groep Al Di Miseria (The Advent Of March) en tijdens de lockdown periode is ze met haar echtgenoot een duo begonnen, Kiko & The Q, die een intieme interpretatie van classics gaande van Sinatra tot Nirvana. Echt de moeite.
Rijk worden met jullie muziek is wellicht geen ambitie, maar muzikaal brengen jullie het soort thrash metal waardoor je in landen als USA of zelfs Duitsland wel rijk zou zijn, denk ik ? Zijn er ambities voor het Buitenland eigenlijk?
We hebben wel gesprekken gehad in Duitsland, doordat het een groot land is; het is ook een gesloten land. Er is daar een bepaalde scene, om daar als Belgische band in te geraken is niet zo simpel. Sommige bands als Evil Invaders zijn er in geslaagd door een heel sterke markering en hard werken. De ambitie is er, maar het is voorlopig nog niet realistisch.
Wat is , los daarvan, de echte ambitie van Tensor? En jou als muzikant?
Het klinkt cliché, maar ik wil vooral mijn muziek verspreiden over zoveel mogelijk mensen. Als we daarbij niet teveel zelf moeten investeren, en dat kunnen financieren door onze optredens. En door onze verkoop, zou ik al heel blij zijn. Buitenland is sowieso een onderdeel van die ambitie. We waren zelfs bezig in 2019 met buitenland.
Over ambitie hadden we het al, is er ook een soort doel dat je voor ogen hebt?
Ik heb het er nog over gehad met de gitarist van mijn vroegere band, vroeger wilde ik groot worden. En bekend worden. Nu ben ik al blij dat ik nummers kan maken waar ik zelf 100% achter sta. En dat mensen daar ook oprecht kunnen van genieten, dat laten lukken is een doel op zich. En als je die twee kunt bereiken ben je als band zeer goed bezig, en is je doel zeker bereikt.
Dat brengt me bij België… het lijkt me voor een Belgische metalband nog steeds aartsmoeilijk om echt door te breken, heb je daar persoonlijk een verklaring voor?
Het is zo, als je niet bereid bent om je hele leven of toch een groot deel, te wijden aan je muziek lukt het niet. En dat is een Belgisch probleem ja, want velen haken af net omdat ze niet verder durven.. Een band als Aborted heeft daar op ingesprongen, er zit daar maar één Belg meer in, Buitenlandse muzikanten aantrekken die met die ingesteldheid iets willen doen met de muziek, en er verder willen in gaan dan rond die kerktoren. Dus ja.. je moet bereid zijn om dat risico te durven nemen.
Alcatraz Metal Fest heeft deze zomer bewezen dat je op basis van een zo goed als Belgische affiche ook succes kunt boeken. Mee eens, waarom doen andere festivals dat niet? En denk je dat ook dat ‘statement’ deuren zal openen voor bands als Tensor?
In 2009 heb ik met mijn andere band op Alcatraz gestaan, dus laat het ons hopen dat het ook lukt met Tensor. Het is dus zeker de bedoeling om met Tensor dat ook te doen, daarom willen we ons in het komende jaar in de spotlights spelen zodat die mogelijkheid er is. Als we bijvoorbeeld op een groter podium de fanbase van een headliner ( zoals bv het geval had kunnen zijn met Dyscordia) kunnen overtuigen, schept dat misschien mogelijkheden …
Dyscordia heeft zijn eigen ‘Army’ op Facebook, en boekt daar werkelijk successen mee. Zou dat niet iets zijn voor Tensor?
Het is dat wat we zouden moeten hebben, een soort fanbase, het is daar waar labels en zo op inspringen, op die impact dat zulke bands hebben op sociale media .. Zo een netwerk kunnen uitbouwen is dus zeker een interessante piste. Op die manier een promotor vinden en dergelijke, zou heel leuk zijn, waardoor je als band je kunt bezig houden met puur je muziek. Dus ja, graag..
Een ‘Tensor Army’ mag er dus aankomen, ik wens jullie nog heel veel succes uiteraard en laat ons hopen dat jullie zich zo spoedig mogelijk terug kunnen lanceren… , als we door dit gesprek een kleine bijdrage hebben kunnen leveren, dan zijn wij ook gelukkige mensen. Dank voor het fijne gesprek
Julien Firmin - Mijn belangrijkste ambitie is vooral om zoveel mogelijk mensen te kunnen bereiken met mijn muziek
Julien Firmin is de creatie van Michael De Busscher, die je via zijn alter ego een inkijk geeft in zijn muzikaal verhaal. Een Gentse muzikant die zich niets aantrekt van hypes, maar op zijn eigen elan een mengeling van blues en alt pop brengt. Muzikale intermezzo’s en vocals om u tegen te zeggen. Zijn titelloos eerste album dateert van 2018 en wordt aanzien als een veelbelovend debuut. Dit bracht hem op tal van mooie podia in binnen- en buitenland. De nieuwe muziek is met full band live ingespeeld, wat in schril contrast staat met de debuutplaat. Het muzikale verhaal van Michael had op deze manier geen limieten meer. Een grenzeloze vrijheid, die te horen is. ‘Hands Out The Samples’ kwam eind oktober uit; wij hadden een fijn gesprek met Michael over de verwachtingen, de toekomstplannen, de inspiratiebronnen en ook het water in Gent …
Julien (feitelijk is het Michael) vertel eens wat meer over jezelf? Hoe is alles begonnen, waarom die naam, ik heb ergens gelezen dat het te maken heeft met de naam van je grootvader?
Het is gewoon zo, ik heb enkele jaren geleden besloten om zelf liedjes te gaan maken. En dat te lanceren als een solo project, zeg maar. Ik had een naam nodig, en Michael De Busscher klinkt niet echt sexy (haha). Mijn tweede en derde naam zijn Julien en Firmin, mijn beide grootvaders. Dus ja, ik heb gewoon de twee voornamen van mijn grootvaders gekozen.
Ondertussen heb je zowel solo als met andere projecten al heel wat parels uitgebracht, wat waren de hoogte- en diepte punten tot nu toe?
Kort door de bocht was 2019 zeker en vast een hoogtepunt en zijn er tot nu toe nog niet al te veel dieptepunten geweest.
Hoe zou je zelf je muziek omschrijven?
Dat is altijd een moeilijke vraag om te beantwoorden. Om daar met een genre op te antwoorden, gaat niet echt lukken. Maar ik denk dat het een mooie samenvoeging is van verschillende elementen uit muziek waar ik zelf naar luister, en ook daar kan ik zeer breed gaan. Daar zit vooral een melancholisch kantje aan. Als ik naar muziek luister is het net dat wat me het meest raakt, laat het ons zo zeggen. Wat ik wil doen, en ook naar de toekomst toe, is me niet vastpinnen op één genre. Ik vind het net heel leuk om verschillende elementen te combineren. Net omdat ik dus naar zoveel verschillende soorten muziek luister, dat is voor mij heel belangrijk.
Welke artiesten zijn dan je inspiratiebronnen?
Ik heb vroeger in een rockbandje gespeeld, en toen luisterde ik naar hardere muziek. Nu wel minder vaak , maar dat zit er toch nog steeds een beetje in. Vooral de intensiviteit rond die hardere muziek. Die soort intensiviteit die je ook terugvindt bij artiesten als PJ Harvey, Nick Cave of Tom Waits bijvoorbeeld. Toch wel enkele artiesten die een grote invloed op mij hebben gehad. Maar ook bands uit de jaren ’90 zoals Radiohead of Sparklehorse, luister ik ook veel naar. Een grote diversiteit aan inspiratiebronnen dus. Productiegewijs spreken bands als Radiohead me trouwens ook aan. Hoe ze soms dingen doen, zonder dat je het echt doorhebt, is zeer opmerkelijk, ook dat is een inspiratie voor mij.
Tom Waits hoor ik zeker terug in je muziek. Dat breekbare binnen je stem maakt je net sterk vind ik. Het doet me inderdaad denken aan iemand als Tom Waits of ook Nick Cave die sterk klinken door zijn breekbaarheid.. Is dat bewust dat je daarvoor kiest? Of hoe moet ik dat zien?
Ik snap wat je bedoelt, en beschouw het ook als een compliment. Wat het bewust betreft? Muziek maken is een vorm van expressie. Als ik mijn gitaar neem en iets begin te zingen is dat iets dat er als het ware vanzelf insluipt. Het is dus niet zo dat ik bij voorbaat denk ik ga een breekbaar nummer maken of zo, het is dus zeker niet bewust. Dat zijn dingen die gewoon organisch gebeuren.
Het is ook niet iets dat uit je persoonlijk leven komt of zo?
Er komt zeker wel inspiratie uit mijn persoonlijk leven. Bij mijn eerste plaat iets meer. Maar nu probeer ik meer tekstueel te denken, dat was vroeger meer een ‘bijzaak’ bij wijze van spreken. Teksten schrijven duurt bij mij gewoon lang. Maar gaandeweg begin ik het belang daarvan meer en meer in te zien. Dus vroeger schreef ik uit eigen ervaring, omdat dit gemakkelijk zou zijn. En nu probeer ik dat een beetje uit te breiden. Het is niet zo dat alles wat ik schrijf over mijn eigen leven gaat, zeker niet dus.
Een ander punt dat ik ergens heb gelezen. Je wordt ook soms genoemd als ‘de Belgische variant van Daniel Norgren’ ook hier weer, ik hou niet van ‘namedropping’ maar hoe sta je tegenover die vergelijking?
Ik had het daarnet al over inspiratiebronnen. Maar ik ben een zeer grote fan van Daniel Norgren. Hij maakt, en dat kan ik niet anders omschrijven, heel mooie liedjes. En soms met weinig, kan hij heel mooi dingen maken die heel diep gaan, dat vind ik opmerkelijk en wil ik ook doen. Het is dus een vergelijking waar ik wel achter sta, maar ik wil niet per se muziek maken zoals hij ze maakt, dat dan weer niet. Maar ik heb er veel naar geluisterd, en dat zal dus zeker zijn invloed hebben op hoe ik het zelf aanpak, dat dan weer wel.
‘Hands out The samples’ komt uit … Ingetogenheid, met een bluesy ondertoon zowel in de instrumentatie als in de vocals; je wordt er helemaal warm van ?, een soort warmte die je tot gemoedsrust brengt. Is dat een bewuste keuze?
Ik moet toegeven als ik terugkijk naar mijn eerste plaat, die heb ik volledig zelf opgenomen. Als ik daarop terug kijk, merkte ik dat ik vaak hetzelfde trucje boven haal. Dat wilde ik nu absoluut vermijden. Nu heb ik het anders aangepakt. Ik speel al een paar jaar samen met een live band. Ik heb voor deze plaat de bewuste keuze gemaakt om hen meer te betrekken in deze nieuwe plaat. Wat we hebben geprobeerd is het zo klein mogelijk te houden. En met ook veel meer contrasten.
Om een voorbeeld te geven, Mattias Geernaert, is wel een liefhebber van minimalistische muziek. Hij heeft op die manier zijn stempel gedrukt. Het paste ook perfect binnen het concept. Ook bij de inbreng van de andere muzikanten was dit het geval. Dus eigenlijk was die weg opgaan zeker een bewuste keuze.
Dat viel me dus ook op. Het is niet alleen je stem die me wegblies. Ook instrumentaal worden echt gensters geslagen in mijn hart; hoe hebben jullie elkaar gevonden eigenlijk?
Het zijn heel goede vrienden van mij. Onze drummer Tom Leyman, die ook bij Ramkot het mooie weer maakt, ken ik al sinds ik zes jaar oud was. We hebben als jonge gasten ons eerste bandje samen gespeeld. Toen was ik de drummer en hij de gitarist, en nu is dat een beetje omgekeerd. De andere twee heb ik leren kennen doordat we allemaal voor hetzelfde bedrijf werkten. Na het uitbrengen van mijn eerste plaat heb ik hen gewoon gevraagd of ze interesse hadden om op de kar te springen. Al gauw merkte ik dat het , zowel op persoonlijk als muzikaal vlak, heel goed klikte. Het zijn stuk voor stuk heel goede muzikanten, die heel enthousiast hieraan meewerken. Die ook in andere ongelofelijke projecten zitten, dus ik mag van geluk spreken dat zij het zien zitten om ook op die kar te springen.
Ja, dat is ook iets. Een band als Ramkot brengt een nieuwe plaat uit, en ook de andere muzikanten hebben het druk met hun projecten. Valt dit allemaal nog te combineren met Julien Firmin dan?
Dat lukt voorlopig zeer goed, het gaat daarbij om de juiste afspraken maken. Ze zijn ook heel gemotiveerd om van Julien Firmin iets mooi te maken. Het is niet altijd evident als je repetities moet plannen en zo, als iedereen een drukke agenda heeft. Maar op een of andere manier zie ik dat zeker lukken.
Wat zijn je persoonlijke verwachtingen van deze plaat en welk publiek wil je ermee bereiken?
Ik probeer de lat wat die verwachtingen betreft niet te hoog te leggen. Er is namelijk een overaanbod , iedereen is een beetje muziek aan het uitbrengen nu het terug weer kan. Ook live optredens komt weer op gang, en ook daar is er een overaanbod. Ik besef dat het moeilijk zal worden om boven dat maaiveld van nieuwe releases en zo uit te steken. Ik hoop gewoon dat de plaat veel beluisterd wordt. Want we hebben er veel tijd, en gevoel in gelegd. Dat er leuke optredens van komen zou ook leuk zijn. Wat het doel publiek betreft? Ik merk dat het publiek dat naar ons komt kijken heel gevarieerd is, het is wellicht geen muziek voor kinderen of jonge tieners. Maar op de shows komen zowel twintigers als vijftigers of zestigers opdagen. Het is echter niet dat ik bewust een doel publiek heb of zo. Er zit een zekere toegankelijkheid in onze muziek. Dus, hoe breder het publiek, hoe liever dat ik het heb.
Is jullie muziek niet eerder voor avonturiers? Muziekliefhebbers die houden van de comfortzone verlaten en buiten de lijntjes kleuren?
Ik heb gewoon geen zin om binnen de lijntjes te lopen eigenlijk, dat doe ik bewust. Dat is dus absoluut niet de bedoeling, het is gewoon de bedoeling te kijken welke sfeer er bij een bepaalde song werkt, en daar iets mee te doen.
Je hebt het daarnet al even aangehaald. Optreden. Staan er al live optredens gepland?
De release show zal doorgaan op 10 november . 10 december Bij de vieze gasten. En 22 december Café De Loge. En ook nog enkele kleine privé concertjes. Dat is wat er voorlopig gepland staat. De rest is nog beetje koffiedik kijken eigenlijk. Maar meestal komt er nog wel iets anders uit de bus. Nu, deze zomer hebben we het geluk gehad om hier en daar onze nieuwe nummers live te kunnen brengen. Vooral enkele toevoegingen Zoals Bar Mirwaar: (10/11 ) Copacobana en Theresia en ook wat andere zaken. Solo heb ik ook het voorprogramma van Jasper Steverlinck gedaan. We hebben dus wel wat kunnen spelen, en laat het ons hopen dat het nog een beetje kan doorgaan op deze wijze.
Wat zijn de verdere plannen?
Voorlopig zijn er nog geen concrete tour plannen voor volgend jaar. We gaan nu even kijken wat de release doet nu. Ondertussen ben ik ook al bezig aan nieuwe nummers. Een plaat zal niet voor volgend jaar zijn daarom, maar we blijven gewoon rustig verder werken.
Je bent niet bezig met andere projecten eventueel?
Ik heb er wel aan gedacht dat het leuk zou zijn om iets anders te doen, ik ga dat niet direct pushen of zo. Voorlopig ligt de focus op Julien Firmin. Als er ondertussen iets op mijn pad zou komen, dan zien we wel. …
Ik vind dat je muziek ook zou passen bij muziek voor film of TV serie, geen ambitie in die richting?
Dat zou ik zeker willen doen, ik ben de laatste tijd bezig met producties in mijn studio. Dus ja, als zo een mogelijkheid op datzelfde pad zou komen wil ik dat zeker graag doen.
We zijn nu – min of meer toch – bij corona aanbeland; Hoe heb je deze tijden eigenlijk beleefd? En welke impact heeft dit gehad op jou als muzikant en zo?
Ik had, net voor corona begon, al ingepland om nieuwe muziek te maken. Voor mij heeft deze periode ervoor gezorgd dat ik wat meer tijd had om me af te zonderen en nummers te schrijven zeg maar. Na een tijdje begon het wel te knagen om terug op het podium te staan. Maar op zich kwam het eigenlijk wel goed uit, en was het een tijd voor bezinning die ik kon gebruiken eigenlijk. Om muziek te schrijven en me daar even op te focussen.
Live optreden kan terug een beetje, hoe heb je dat kunnen inkaderen in die periode, live streaming? Of geen voorstander daarvan?
We hebben er enkele gedaan, niet echt veel. Er was ook daar een beetje een overaanbod na een tijdje. Ik vond het ook niet zo leuk om te doen eigenlijk. Net door o.a. dat overaanbod. Ik vond het ook niet zo leuk om naar te kijken eigenlijk. Het is totaal niet vergelijkbaar met een live concert voor een publiek, zowel om zelf te doen als om naar te kijken. We hebben wel van die kans gebruik gemaakt, om enkele van die nieuwe nummers via streaming te tonen aan het publiek, dat wel. Dat was een leuke en leerrijke ervaring. Dus op zich ben ik wel blij dat we dat gedaan hebben, maar ik wil daar toch niet te ver in gaan.
Ik heb zelf in die periode enorm veel streamings gedaan en volg je daar wel in; wat me daarbij opviel is dat de drempel om iets te ontdekken buiten je comfortzone wel gemakkelijker is; heb je daar zelf ook iets van ondervonden dat je een heel ander publiek aansprak daardoor?
Of we zelf daardoor een ander publiek hebben aangesproken weet ik niet , maar dat een live streaming ervoor zorgt dat de drempel om iets te ontdekken dat buiten je eigen comfortzone ligt kan wel kloppen. Doordat het meer toegankelijk is. Bij een optreden doe je dat wellicht ook wel eens, iets gaan zien dat je niet echt kent. Maar bij zo een live streaming is het gewoon gemakkelijk, want je kunt vanuit je luie zetel zitten kijken… maar het is niet zo dat ik gemerkt heb dat we daardoor een ander publiek hebben aangesproken, dat dus niet.
Ik wou het ook eens over Gent hebben, er broeit iets daar, de bands en artiesten schieten als paddenstoelen uit de grond, en met succes; heb je daar een verklaring voor? Of zit er iets in het water in Gent?
Het is zeker een feit dat er in Gent heel goede muzikanten rond lopen. Hoe het echt komt daar heb ik geen idee over, het kan iets te maken hebben met het feit dat Gent niet per se heel groot is en je door op café te gaan of naar een optreden nogal vrij snel andere muzikanten leert kennen. Waardoor fijne samenwerkingen ontstaan, die weer zorgen voor een nieuw project of band. Maar aan het water in Gent ligt het zeker niet (haha).
Wat zijn je grote ambities, is er iets als een ‘einddoel’ of ‘doelstelling’?
Als jonge beginner was het mijn grote droom om door te breken met muziek en er van te kunnen leven. Het lijkt me nog steeds ongelofelijk om van muziek je beroep te kunnen maken en daarvan te leven. Maar dat is niet zo gemakkelijk. Als dat nooit gebeurd zou ik dat niet zo erg vinden; maar mijn belangrijkste ambitie is vooral om zoveel mogelijk mensen te kunnen bereiken met mijn muziek. Ik maak graag muziek, en als dat ook geapprecieerd wordt door mensen? Dan is op zich mijn doel bereikt.
Is er geen ambitie om bijvoorbeeld in het buitenland door te breken?
Het zou leuk zijn moest dat in de toekomst gebeuren, dat we ook in het buitenland kunnen spelen. Maar ook daar ben ik realistisch. Het Gentse is al redelijk goed gelukt, we hebben al heel toffe shows gehad. Laat ons eerst kijken of we in de rest van Vlaanderen voet aan de bodem kunnen krijgen. En vandaaruit zien waar we uitkomen, ook hier weer als het gebeurt leuk, en anders is het geen ramp. Maar het zou leuk zijn om ook in het buitenland te kunnen staan. Er is ook niet een voorkeur voor welke landen wat dat betreft, het lijkt gewoon leuk om dat ook te kunnen doen zonder meer…
In België op de radio gedraaid worden of zo, is ook niet zo simpel. Wat lijkt je dan wel een realistisch doel? Het is ook niet je ambitie om net wel radio vriendelijke (bij wijze van spreken) muziek te gaan maken en eventueel in Sportpaleizen te gaan staan?
De promotie die met ons samen werkt vertelde ons al dat het moeilijk zal worden om die muziek op de radio te krijgen. De muziek die op radio gedraaid wordt, is niet per se de muziek die ik maak denk ik. Ik heb ook geen zin om per se muziek te maken die wel op de radio gedraaid wordt eigenlijk. Als dat betekent dat onze muziek niet op de radio gedraaid wordt is dat gewoon zo. Als ik door die plaat de kans krijg om op tour te gaan, of in het buitenland te gaan spelen zou ik dat zeker doen. Maar nogmaals, als dat niet gebeurt, is ook dat geen overkomelijk probleem.
Bedankt voor dit fijne gesprek …
Reject The Sickness - De levensloop van de band is als een soort puzzel en elk stuk dat erbij komt, zorgt ervoor dat de puzzel wordt vervolledigd
Met een nieuwe plaat ‘While our world Dissolves’ en een broek vol goesting, zo energiek ging Reject The Sickness tekeer op het podium van Devils Rock For An Angel. Vanaf de eerste song ontstond een moshpit en gingen sommigen crowdsurfen. De band had nogal snel door dat ze het publiek voor zich wonnen.
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen.
Voor het optreden hadden we een fijn gesprek met zanger/frontman Guy Vercruysse.
Reject The Sickness werd opgericht in 2008. In muziektermen is dat al een lange tijd ondertussen; wat zijn een beetje de hoogte- en dieptepunten
Ik heb Ruben, de gitarist van de band, leren kennen in 2008. Er was toen nog geen sprake van Reject The Sickness maar wel van een band. Ik was op zoek naar een nieuwe band om in te zingen. Ik ben toen een hele tijd bezig geweest om mensen te zoeken om die band te vervolledigen. Reject The Sickness is ontstaan in 2010. Met een andere drummer, bassist en gitarist. Daar hebben we onze eerste EP mee uitgebracht. En dan is alles wat beginnen lopen. Wat diepte- en hoogtepunten betreft? Dan kan ik wel stellen dat de hoogtepunten zijn, het releasen van cd’s. En ook dat de band door de jaren heen is blijven groeien. We blijven een Belgische band, en staan dus met beide voeten op de grond. Binnen de scene mogen we echter trots zijn op wat we tot nu toe hebben bereikt, dat is zeker een hoogtepunt. Ook de vriendschap die er is ontstaan binnen de band, is een enorm hoogtepunt.
Een dieptepunt is toen we als band afscheid hebben genomen van onze vorige lead-gitarist en bassist. We zijn een andere richting uitgegaan en hebben die keuze gemaakt als band. Daar is dan weer vriendschap verloren gegaan.
Diepte- en hoogtepunt was onze toer in UK. We hadden daar gewoon veel meer van verwacht. Achteraf bekeken was dat ook de beste leerschool die we hebben gehad. Van de mooiste optredens, naar concerten waar echt alles mis liep, hebben we daar gedaan. Ook soms dat ze gewoon niet wisten dat we geboekt waren. Dat was dus een rollercoaster van ups en downs, maar toch iets dat je moet meemaken als band.
Die tournee in UK heeft dus niet bepaalde deuren geopend? Of wel?
Eigenlijk wel, want in UK hebben we mensen leren kennen die heel grote fan zijn geworden van ons. Sommige radiostations daar, draaien nog steeds onze muziek. Los van een goede of minder goede toer, het feit dat je als band daar naartoe werkt, zorgt altijd voor het openen van bepaalde deuren. Of geeft je, mede door de reacties daarop, zeker steeds opnieuw een boost. Het toont ook naar organisaties toe aan dat je eraan werkt.
Conceptueel gaan de teksten over jongeren die in moeilijkheden verkeren. Je werkt als opvoeder in de Bijzondere Jeugdzorg. Bijzonder emotioneel, vaak door merg en been, ik hou van die prachtige stem. Is het een manier om je pijn en woede of zo kwijt te geraken Guy? Een soort uitlaatklep?
Deels is dat een uitlaatklep, ja Het is dus een soort verwerking, maar ook een manier om aan de buitenwereld te tonen dat er zulke problemen zijn. Want de buitenwereld ziet het niet altijd, of merkt het niet op. Men beseft soms niet, binnen zijn eigen veilige cocon, dat er zulke dingen gebeuren. Gezinnen die niet goed draaien, mishandelingen, zelfmoorden… door het te brengen in mijn teksten wil ik dat bespreekbaar proberen maken. Een klankbord zijn voor deze mensen. De teksten zijn wel fictief.
In 2018 stonden jullie op Metaldays, heeft die ervaring nieuwe deuren geopend?
We hebben daar twee keer gespeeld, in 2018 en 2019. Dat was een zeer leuke ervaring. Alle nationaliteiten komen daar samen. Er was een Noor die ons online had leren kennen, en in Slovenië gewoon naar ons kwam kijken op dat festival. Dat zijn toch allemaal dingen die je bijblijven. Heeft dat deuren geopend? Als je kunt zeggen dat je daar gespeeld hebt, dan staat dat toch mooi op je CV. De mensen reageren daar wel op, en het zorgt ervoor dat je groeit als band. Het is een soort puzzel en elk stuk dat erbij komt, zorgt ervoor dat de puzzel wordt vervolledigd.
Ik hoor soms dat een Belgische band vaak pas echt erkend wordt, als ze eerst in het buitenland hebben gespeeld; ervaren jullie dat ook zo?
Je voelt dat misschien wel een beetje, maar dat is niet het enige. Je moet toch wat jaren op de teller staan hebben en tonen dat je het echt wil. Laat ons zeggen dat een goede werkethiek en goed materiaal altijd zijn vruchten afwerpt. Het is steeds opnieuw hard werken. Na al die jaren krijgen we het gevoel dat mensen ons kennen, dat geeft voldoening. En die buitenlandse optredens zullen daar zeker ook in helpen.
Na enkele jaren bij Mighty Music brachten jullie in 2019 de ‘EP The New Chapter’ uit; kunnen we dat zien als een nieuwe bladzijde en waarom? Of is dat ver gezocht?
Dat heeft inderdaad te maken met het feit dat we een nieuwe weg ingeslagen zijn. Twee nieuwe muzikanten met elk hun inbreng zorgen ervoor dat je sowieso wat anders gaat klinken. We zijn nog steeds Reject The Sickeness maar je hoort daar toch dat we een andere weg inslaan, die 3 nummers van de EP staan ook op de full cd, in een geüpdatete versie. Voordien hebben we 2 full cd’s uitgebracht bij Mighty Music, maar naderhand bleek toch dat we daar niet echt een band waren waar zij de nodige aandacht aan spendeerden.
Momenteel zijn we vrij positief op ons nieuwe label WormHoleDeath Records – die zijn veel meer geëngageerd, hebben een connectie met de band en komen wel degelijk af met voorstellen voor EU tours.
Jullie brachten dit jaar een nieuwe plaat uit ‘While our world dissolves’; ik kreeg heel de tijd koude rillingen. Is dat de bedoeling om mensen die koude rillingen te bezorgen? Iedereen voelt dat persoonlijk aan, het is zeker onze bedoeling om mensen wakker te maken en mee te nemen in de Reject The Sickness flow. Ik voel dat ook graag als sommige melodieën me kippenvel bezorgen. En dan hoop ik dat ik datzelfde gevoel kan over brengen met mijn muziek. Dat is dus zeer zeker bewust, maar iedereen interpreteert het op zijn eigen manier. Dat is juist het leuke aan muziek.
Ik las in een review het volgende ’Het album ademt van alle kanten de hoge technische standaard waarnaar de mannen gestreefd hebben. Bij tijd en wijle doet het heel erg denken aan werk van Gojira.’ Eerlijk gezegd, na enkele luisterbeurten kan ik me hierin vinden. Wat is jullie mening?
Gojira is een band die de meesten van ons erg goed vinden, dus het kan dat we daar invloeden van hebben. We kopiëren de sound in elk geval niet. Het militaristische drumwerk dat je vindt bij Gojira, vind je ook bij ons terug, wel anders natuurlijk, want Gojira is een stijl op zichzelf, haha. De nieuwe flow in de gitaarritmes is hoofdzakelijk ook door onze nieuwe gitarist zijn inbreng. Van dag één voelde ik dat Zoran en mezelf toffe zaken konden creëren. Die militaristische drums en ritmegitaren plus het toch wel indrukwekkende bas werk van Jonas past perfect bij de sfeer en de teksten. Laat ons zeggen dat ook daar een nieuw puzzelstukje de puzzel vervolledigt.
Was het niet moeilijk om midden de coronatijden een nieuwe plaat uit te brengen?
De plaat was al klaar net voor de lockdown. Door corona hadden we iets meer tijd om na te denken welke strategie we gingen doen. We waren eigenlijk van zinnens om de cd en lp volledig zelf te releasen en gingen dit doen via Gordeon music en Hardlife promotions. Maar plots kwam Wormholedeath met een enorm goed voorstel – waar we redelijk blij mee konden zijn. Dan hebben we onze oude plannen versmolten met die van Wormhole death en hebben ze de plaat uitgebracht in goede samenwerking met Gordeon en Hardlife promotions.
Het nadeel aan corona was wel dat de cd moeilijk op de markt kwam. Problemen met distributie (overal vertraging) – nu we mogen niet klagen, dit heeft ervoor gezorgd dat onze webshop nog niet heeft stil gestaan. We versturen wekelijks pakjes. Van USA tot Letland. Ik kan het nog steeds niet geloven. Corona heeft er ook voor gezorgd dat ik promotie rond de band en de webshop anders ben gaan bekijken. Ik heb lessen genomen rond online promotie enz.
Nu we toch daar aanbeland zijn, ben je daar als band sterker uit gekomen; heeft deze tijd gezorgd voor bezinning?
We zijn altijd blijven spelen, blijven repeteren. Los van het feit dat we elkaar niet constant zagen zoals anders, heeft de band nooit stil gelegen dat scheelt toch ook. Eigenlijk was dat een enorme ademruimte, ik heb samen met een goede vriend Thomas Verleye nieuwe muziek geschreven, waar de cd in preproductie ook bijna klaar van is. Niet alles aan corona was slecht dus… it was a time of creativity!
Ondertussen kan optreden terug, hoe groot was de honger terug op het podium te staan?
Dit hier was ons derde optreden. Het eerste was op Rockelingen, daar stonden we eigenlijk vorig jaar geboekt. Ons eerste optreden sinds heel lang was geweldig. Het voelde als opnieuw thuiskomen, dingen doen waar je gewoon oprecht gelukkig van wordt. Echt van genoten. De honger was dus enorm groot om opnieuw te rammen.
Op Devils Rock for An angel waren jullie headliner (of toch ongeveer); geeft dat meer druk op de schouders, een festival afsluiten?
Dat geeft zeker wat meer druk. We hadden natuurlijk wel al headline shows gedaan, deze keer was het wel wat serieuzer en het geeft ook veel voldoening, na al die jaren timmeren aan de weg. We doen ook alles zelf, van onze lichten programmeren tot het opzetten van het podium. Er komt heel wat bij kijken. Een keer dat we op het podium staan , valt die last van onze schouders, het had me ook niet uitgemaakt of ik nu de derde of de eerste band was geweest. Het is absoluut wel leuk om erkenning te krijgen, en dat krijg je als je headliner bent. Ook dat is een puzzelstuk die de puzzel van Reject The Sickness vervolledigt.
Jullie stonden ondertussen op Graspop en 2 keer op Metaldays. Jullie hebben ook in het buitenland gespeeld. Hoe veel hoger kun je als Belgische band nog klimmen eigenlijk? Met andere woorden zijn er nog ambities en doestellingen?
De grootste doelstelling is dat steeds meer mensen onze band leren kennen, het is niet omdat je nu eens de headliner bent dat je het hebt gemaakt, zo werkt dat niet. Er zijn nog altijd mensen die ons niet kennen, dus het streefdoel is steeds meer mensen over de streep trekken. We blijven evolueren, we blijven werken aan nieuw materiaal en we blijven zoeken naar de echte kern van dit alles! Met beide voetjes op de grond, alleen dan kan je springen.
Wat geniet jullie voorkeur, club optredens of festivals? Waarom ?
Een van de leukste optredens die ik ooit gedaan heb was in de Kinky Star in Gent. Zo tussen vier kleine muren, met een kot dat vol zit. Dat is voor mij gewoon de max. Alles heeft zijn charme uiteraard. In een kleine club is er voor mij gewoon iets minder stress, je staat ook veel dichter bij je fans. Je weet dat daar de mensen voor jou komen, dat is een thuisvoordeel dat je kan uitspelen in een club. Maar een festival is ook de max, gewoon anders. Laat ons zeggen dat ik niet echt kan kiezen! Als we maar kunnen spelen, dat is wat we het liefst doen!
Komt die erkenning voor metalbands naar een ruimer publiek niet door een band als Metallica, de band staat wat in de media door het dertig jarig jubileum van ‘the black album’. Maar hebben zij onrechtstreeks ook niet gezorgd dat bands als jullie gemakkelijker erkenning krijgen?
Metallica was super belangrijk voor iedere metal band. Het feit dat ze zoveel tegenkanting krijgen, wil net zeggen dat ze heel groot zijn geworden. ‘Black album’ was een mijlpaal en heeft zeker voor veel bands een deur open gedaan. Ik heb het wel veel meer voor hun oudere platen! Voor mij zijn die veel belangrijker dan ‘the black album’.
Concreet, zijn er nog verdere plannen ondertussen?
We hebben een tour in Rusland op het programma staan. Normaal ziet het er goed uit, het kan ook uitdraaien zoals onze voordien vernoemde toer in UK. Het is in elk geval veel beter georganiseerd, maar we weten ook niet waar we gaan terecht komen. We hebben ondertussen een nieuw nummer klaar. Die zal uitkomen op een EP in de nabije toekomst.
Jullie zitten al heel wat jaren in de muziek scene. Wat is jullie advies aan jonge bands die in jullie voetsporen willen treden? Een goed advies?
Eigenlijk MOET niks. Maar wat wij doen is een repetitie serieus nemen (met veel plezier en vriendschap). En vooral, je moet een plan hebben als band, als je de bedoeling hebt er ergens mee te willen geraken. Vooruit kijken en zoveel mogelijk spelen. Wetende dat je in het begin voor een appel en een ei gaat spelen, optreden, optreden en optreden. Als je het dan nog niet beu bent, om zo van het ene naar het andere podium, dorp of café te gaan in allerlei omstandigheden, dan kun je de volgende stap zetten. Het grote woord is dus vooral werken, werken, werken. En als je die werkethiek hebt, dan kun je er zeker geraken. Dat is het beste advies dat ik kan geven. Natuurlijk zijn er bands die er sneller geraken, maar dat is een minderheid. Voor mij is mooie merch ook steeds een pluspunt, dat je eens T-shirt of zo kan verkopen aan vrienden, kennissen en later aan fans. Ook dat is belangrijk.
En een full cd komt pas op het einde van de rit, daar moet je niet te vlug mee bezig zijn. Dat is in eerste instantie niet echt nodig, spelen en spelen en nog eens spelen, dat wel. En veel mensen leren kennen binnen de scene, waardoor mensen je echt leren kennen.
Ook een goede tip, als je de eerste band van de avond bent wees blij dat je kan spelen ook al is dat maar een half uur en doe daar niet moeilijk over. Als je zelf blij bent met wat je doet, ook al is dat maar voor tien man en een paardenkop, dan komt de reward vanzelf! Never stop dreaming!
Pics homepag @Bianca Lootens (Musika)
Dat is een heel mooi advies om dit gesprek mooi af te sluiten. Ik blijf jullie op de voet volgen. Veel succes in alles wat je doet
Turpentine Valley - We weten beter waar we naartoe willen en wat we willen vermijden
Het nieuwe album van postmetalband Turpentine Valley is intussen helemaal ingeblikt. Het trio licht al een tipje van de sluier in het interview dat we konden afnemen op de Miracle Metal Meeting in Deinze.
Op deze Miracle Metal Meeting spelen jullie bij een heldere hemel en vroeg in de namiddag. Heel wat anders dan jullie gebruikelijke concertomstandigheden?
Onze muziek komt inderdaad het best tot uiting in donkere zaaltjes, met amper podiumlicht en het visuele als een extra dimensie als tegengewicht voor het ontbreken van de vocalen. Dan wringen de omstandigheden in Deinze een beetje en wordt het moeilijker om op klaarlichte dag het juiste gevoel over te brengen op het publiek. Maar we zijn er helemaal voor gegaan, zoals we dat bij elke show doen. Dit keer hebben we er ook visueel het maximum uit gehaald met extra veel rook en licht.
Het vorige album, ‘Etch’ uit 2019, werd overal positief onthaald en heeft heel wat deuren geopend voor de band. Wat kunnen jullie al vertellen over het nieuwe album?
De opnames zijn achter de rug. We kozen net als voor ‘Etch’ opnieuw voor Stef Exelmans als producer. Hij werkte eerder ook al met Carneia en Bear. Voor onze nieuwe plaat werkte hij samen met Tim Toegaert (van o.a. Fleddy Melculy en Janez Detd). Als alles verloopt zoals gepland, komt het nieuwe album in het voorjaar van 2022 uit bij dunk!records, ons huis van vertrouwen.
Hoe klinken de nieuwe tracks?
De sound zal een beetje anders zijn dan op ons debuut. Bij de opnames van ‘Etch’ verkenden we de instrumentale postmetal nog compleet met open vizier. Voor de opvolger weegt onze rugzak al wat zwaarder. We weten beter waar we naartoe willen en wat we willen vermijden. Nu zullen we al sneller een stuk van een nummer laten vallen of veranderen als we vinden dat het te veel klinkt als iets van een andere band.
Ook het componeren verliep anders dan bij Etch?
Een paar nummers waren al klaar voordat de pandemie uitbrak, maar de viruscrisis heeft ons wel parten gespeeld. Doorgaans ontstaan onze nummers uit jams tijdens de repetities. Tijdens de lockdown waren er geen repetities en lieten we via Zoom stukjes muziek aan elkaar horen. Dat werkt ook, maar op een andere, minder spontane of organische manier. Het is moeilijker om helemaal mee te zijn en in dezelfde flow te zitten als je naar een scherm moet kijken en luisteren tegenover als je naast elkaar in dezelfde ruimte staat te spelen.
Jullie hebben de nieuwe nummers nog niet live getest?
In ons genre is het altijd moeilijk om in te schatten hoe een bepaald nummer zal onthaald worden. En hoewel we geen teksten gebruiken, zit er voor ons een zekere logica in de volgorde van de nummers, zowel op het album als live. We kunnen live een korte of een lange set spelen, maar die organische volgorde en opbouw zullen we altijd zoveel mogelijk respecteren en dan is het moeilijk om als test een paar nieuwe nummers in de set te smokkelen. Dat zal bij het nieuwe album waarschijnlijk hetzelfde zijn. Op de Miracle Metal Meeting konden we sowieso maar een korte set brengen en was er dus weinig ruimte voor nieuw materiaal. Op een concert in Luik een week daarvoor hebben we wel al één nieuw nummer live kunnen testen. De reacties uit het publiek waren heel positief.
Bij de vorige release deden jullie twee releaseshows, in Roeselare en Deinze. Wat mogen we deze keer verwachten?
We staan als band al wat verder en daarom willen we het nog wat groter aanpakken. En dus daagden we onszelf uit met het ambitieuze plan om zelf een releaseshow op poten te zetten in elke Belgische provincie. Een aantal van die tien shows liggen al vast – o.m. die in de Elpee in Deinze – in andere provincies zijn we nog volop de nodige afspraken aan het maken. Niet altijd even evident, maar wel spannend. Deze release shows worden ook onze aanloop naar hopelijk een paar zomerfestivals en wie weet ook wat shows in het buitenland.
Wat is de volgende grote afspraak voor Turpentine Valley?
Elke show is belangrijk, maar we kijken toch uit naar de Waregemse Metal Days. Daar mogen we op de derde festivaldag (zondag 5 december 2021) openen voor o.m. Psychonaut, King Hiss, Heisa, Stake en Amenra. Vroeg komen is de boodschap!
Frozen Crown - We sure choose to be more ‘into you face’, yes. But we are not a band who completely change our direction to something that is not Frozen Crown anymore
Italian band Frozen Crown is one of the world's most famous bands in the genre. With over 18M YouTube plays, 25K Spotify followers and 5M streams, this formation is at the top of power metal. 'Winterbane' is their new third album and features 'haunting melodies, tasteful riffs, speedy guitar leads and catchy refrains in an outstanding mix of classic heavy metal, aggressive modern day power metal and captivating female vocals' .
The first two albums 'The Fallen King' and 'Crowned In Frost' showed a more symphonic side of the band.
A new record, 'Winterbane', was recently released, you can read its review here
Following this release, we had a nice conversation with vocalist Giada "Jade" Etro , of course it was also about the pandemic and future plans.
For our reads who don’t know you , who is Frozen Crown, how did it all started?
Frozen Crown is a band from Italy, we play heavy power metal, very classic from some point of view. We started back in 2017. Federico Mondelli, who founded the band, was looking for a singer. He made some auditions and I won the contest (haha) We started writing songs, for the first cd and we found other members to make the band complete, that’s how it started.
Why Power metal? Not that there is something wrong with that of course …
Frederico had the desire to write heavy power music, because it’s just the kind of metal he always loved. But you can also hear a lot Swedish melodic death metal in our sound. That he put in the new album. Soo he found the singer that also love that kind of metal. I grow up with bands like Blind Guardian. But I also liked the power of voices like Floor Jansen, who is nog singer of Nightwish. We both walking together in this direction. It’s just a way we both always loved.
I like the band because it’s not just strictly power metal, that you say Nightwish is a good example I think.
Something else, the band has announced that they’re parting ways with Thalìa Bellazecca (guitars), Alberto Mezzanotte (drums) and Filippo Zavattari (bass) through social media. The three members decided to leave Frozen Crown last year in order to focus on their personal projects. I think this was a very difficult time, how did you survive this as band?
They took the decision to leave the band in 2020. We announced end of the year, but it was something that happened true severely months. For us it was not this big problem, because we had the time to work on new solutions and found some great new members. Like Fabiola "Sheena" Bellomo , Francesco Zof and Niso Tomasini. We are very happy with the new members because they are a breath of fresh air in the band. That’s why we could make this album with new energy, new power and in the end we are happier than ever.
Next to this, what are the highs and lows till now?
The only thing is. Like everyone, this corona virus is sure a low moment because you missing the gigs and contact with fans and things. That’s for every band the same I guess. That was the hard part of our story so far. The interesting thing is we decided to take the contest with our fans in a other way. We were aware from the fact that we needed to find a way to let them know we still alive. We open our own YouTube channel where we publish almost weekly some new video interact with them. We making some live streams, we can chat and we publish some video’s where we undercover about the process of writing songs and things like that , too keep in contact with the fans.
https://www.youtube.com/c/FrozenCrown/featured
In a lot interview bands and artists say they don’t like doing streams of live streams. But you did it? Why?
We never did concerts on live streams, we just made some acoustic sessions of what we were busy with. The ‘live streams’ we made where more chats with band members and fans.. something complete different than a concert on live stream. Soo I agree what you say about making a live streaming of concerts, I understand why other bands don’t like that. It’s hard and there is nobody really not that satisfying for bands or fans, in my opinion. We not wanted to do that, but we wanted keep connected..
With over 18M YouTube plays, 25K Spotify followers and 5M streams are at the top of power metal. How important is the impact of streaming like Spotify or Youtube to you guys as a band?
In this days it’s more important than ever. Because there was no change to play live, having a lot followers sure have an impact in this times of pandemic we living in.. because it is , like I said, the only way to be connected, so yes that impact was Hugh.
It’s indeed important, but a band doesn't make any money from it... so why still release records?
Yes, true. But you know , typical metalheads still buy records. That still want to have the physical stuff. That’s why we still can record, because a metalhead still buy a cd or vinyl. That’s the good thing about being in a metal band. Of course you can’t make money with Spotify, it’s just a good way to make people learn to know you better, but it sure helps in that way.. but like I said, metalheads are still old-school on that, we lucky (haha)
Also when I go to hardcore, punk or any other festival there is more younger people (mostly) than on a metal festival. It’s maybe because of that? A little older generation who still buy records? And the younger generation not?
That’s true. But also, the younger generation don’t have the money to buy a lot records. Back in the days I think people where start working on a much younger age than nowadays. The younger generation now got a job on later age, so they not have the money when they are younger. They go to festivals, or concerts, but barley have the many to buy supply’s about the bands they like because of that reason.
Let's also talk about the latest release 'Winterbane' The first two records 'The Fallen King' and 'Crowned In Frost' showed a rather symphonic side of the band. This is 'into you face' metal, energetic, fast, hard, is that a conscious path you have followed as a band or am I seeing it wrong?
No, you see it right. We decided to make a more ‘into you face’ path , we were working a lot on heavy riffs. Inspired to melodic death metal. We just wanted to explode that side of us. We moved a lot keyboard sound in this record. We just wanted exactly doing that, follow this path.
The closing “Blood On the snow" even shows a dark side of the band. Is that done on purpose? Will the next disc go in that direction? Or are you not working on that yet?
I don’t think we going to follow that direction for the future. But we wanted to experiment more on it, it’s the latest and the longest song on the album. Frederico loves bands like Anathema and some darker and gothic bands. And I been singing for years in a gothic metal band to. We have writing this song in a proposing to having fun, and write something that we have inside, that we simply can’t put in the other songs.
How were the regular reactions till now?
We had reviews that were enthusiastic. We always been happy with review of record, by record. But this one was reviews with a lot fireworks on it, absolutely wonderful. So we are really happy with the reactions in it.
That’s maybe because you guys don't necessarily stay on the same path, and dare to leave the comfort zone, maybe because of that? i think, in these times, people are looking for new stimuli, and that's what you guys are also doing ‘adding new stimuli’ to the power metal sound
We sure wanted to hide an evolution in our sound, but not become something complete different. We sure choose to be more ‘into you face’, yes. But we are not a band who completely change our direction to something that is not Frozen crown anymore. Soo we experiment, but want to walk our own path. But of course, nowadays, but the fact on the internet everything is fast going. Is sometimes frustrated because you release the album, and one month after some people are already asking for something else, that’s not how we work. Ten years ago, a band released one album every five years. Now, it’s just under your nose, you can listen to a lot stuff on Spotify or things like that. For Free, you can’t give an album the right reward and that’s sometimes frustrated yes. Because making an album comes from the hart. That’s maybe the darkest site of the internet. That people get used of getting everything under their nose, for free..
Like everyone else I guess this COVID 19 times give you a lot problems. How did you survive this times?
In my opinion that times have not been that bad for music. Ok, people be not able to go to festivals and things. But we still had time to check our video’s to keep in contact, to stay connected in a way. Soo in music terms it not been that bad, except the part of not have concerts. The fans still wanted music, so they moved to the internet to find it. That’s why we happy we had this YouTube channel. That’s why we also wanted to release a album in the middle of this corona times, because people are there. They not going anywhere at all (haha).
But the fact that you can’t play that record live on stage, or bring it on stage, it is not a good thing to then? You need to show it on stage, right?
That’s the frustrating part, of course. Going to festivals and concert, and everything around that, is my favorite part of making records and music. We had so much fun on the festivals, when we hang out with other bands. The true connection with fans and everything around it, yes that’s a part that been missed. I hope we can do that in 2022.
In the meantime there are again possibility’s to play live again, here in Belgium there was Alcatraz Metal Fest. How big is the hunger and when will you play live again?
The Hunger is very big. At the moment, the only gig we confirmed is in Norway. At the Oslo Festival. But, in January 2022 we will see if we will manage to go back on tour. And play on the festivals that will take place. But it’s all unsure, it’s a mess. So, we only can hope things get better next year and sure go on tour than. We very hungry for that.
What are the future plans, next to concerts?
We just hope for the concerts, that’s the most important plan now. For the rest, we just going on with our YouTube Channel. It just gives us a lot of satisfaction and we will focus on that mainly, we want just to find a other way to contact with the fans while we waiting to go back on tour. That’s it right now. We just mad new music, with our new members. Other music video’s been planned for the next months.
What are the ambition – next to world domination – and is there something like an end goal?
I want to be the new Floor Janssen (haha) As band we want to play in every country in the whole world, it’s just amazing to see every place in the world, in real That’s our biggest ambition maybe, to play in every country around the world, an visit all this places.
Is that not something every band want? It’s not you ambition to become rich with your music and play in Wembley Station or something like that, become world famous maybe? ?
I want to do my own work, and choose myself what to do with music. And not let others decide me what to do. Improved with what I really love, and not too losing my passion for singing when I doing it pure for the money. And singing something I don’t want to. I think that answer the question?
It’s only strange, every band or artist tell me almost the same, when I ask. But there are bands and artists who choose a path to make more money with music, even it costs them a part of the passion
Money is important, for sure you have to work in live. But maybe I would do it to if I got the change, who knows? People make this compromise for a reason. But without the passion? I don’t know.
Thanks for this nice interview, we hope to see you in Belgium someday soon or later …
RONKER - Ambitie? De focus nu op mooie shows spelen en ons laten zien aan het publiek en vandaar uit kunnen groeien
RONKER speelde in Denderleeuw zijn allereerste show, en dan nog een thuismatch.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
De muzikanten binnen deze band hebben de klappen van de zweep al onder de knie in andere projecten, maar met RONKER tasten ze hun grenzen af, treden ze uit de comfortzone en spelen ze op hoog niveau.
We hadden een fijn gesprek met de band over het ontstaan van RONKER, de impact van de coronacrisis, de toekomstplannen en Rage Against the Machine.
Naar onze lezers toe, wie is RONKER, en heeft de naam iets te maken met snurken? Die vraag hebben ze nog gesteld zeker?
Nee, met snurken heeft dat niets te maken. Al is dit inderdaad vaak de eerste vraag die mensen ons stellen. RONKER is een noisy gitaarband, met vette knipogen naar de 90’s en meer dan een stevige scheut melancholie. We hadden de naam al lang op onze shortlist staan (grijnst). Het moest echter nog klikken met het juiste muzikale palet. De bandleden spelen in andere projecten en houden er dus een drukke agenda op na. We zijn al lang aan het flirten met een terugkeer naar onze muzikale roots, maar het was nooit echt de moment om er onze schouders onder te zetten. Wel was het een uitgemaakte zaak dat wanneer we ooit tijd zouden vinden voor onze comeback naar zware-gitaren-land, het kind RONKER zou heten. In 2020, net voor de lockdown, hadden we muzikaal dan eindelijk de ruimte. Bram en mezelf hadden net een heel melodische plaat gemaakt met onze band If Anything Happens To The Cat en het borrelde om iets muzikaals volledig anders te gaan doen. Door corona is het serieuzer geworden dan wat we aanvankelijk dachten. We hadden wat tijd nodig om de meest passende bezetting van de band en de muzikale richting die we wilden uitgaan, te achterhalen. Die tijd hebben we door corona wel kunnen nemen.
Als ik het goed begrijp is het eigenlijk begonnen als een zijproject? En heeft corona alles doen versnellen?
Onrechtstreeks wel, maar het werd ons heel duidelijk dat er veel meer in de muziek zat dan gewoon nostalgie ophalen. Daarom besloten we al relatief snel om er meer mee te gaan doen. We hebben er alle vier enorm veel zin in, en dat spat er af. We fungeren als band nogal democratisch en hebben elk van ons veel bewegingsruimte in wat we muzikaal naar de band brengen. Dat maakt het net zo interessant en dat wilden we ook bewust doen, niet binnen een bepaald lijntje of stijl lopen. Dat maakt het allemaal wat spannender of onvoorspelbaarder. De emotionele geladenheid van de band is dan ook nogal schizofreen; angst wordt snel agressie in de wereld van RONKER.
Dat merkte ik ook op het podium, de muziek ging eigenlijk alle kanten uit, van zulke bands hou ik enorm. Daardoor kun je op jullie muziek geen label kleven
De bedoeling was aanvankelijk om ons heel hoorbaar te laten inspireren door Black Sabbath, maar veel verder dan de snor van Tony Iommi zijn we niet geraakt. Dus begonnen we te zoeken naar klanken om daar aan toe te voegen. In Ronker stappen we alle vier uit onze muzikale comfortzone omdat we uit een heel verschillende genre komen ofwel een ander instrument bespelen. Zo is de bassist eigenlijk een drummer en de zanger een bassist. Binnen RONKER wilden we ook dat aspect uitspelen, en onze ‘versheid’ ombuigen naar een heel eigen sound. Er worden heel wat genres door de mangel gehaald, van heel 90’s dingen tot de beginsels van de HC-Punk of first wave of Black Metal. Daardoor gaat het, zoals je hebt gemerkt, inderdaad alle kanten uit op het podium.
Dat emotionele viel me ook op, zowel vocaal als instrumentaal. Schuilt daar iets van frustraties of zo achter? Of moet ik het zo zwaar niet zien
Het voorbije jaar is voor iedereen zo heftig geweest, we gaan dat verdriet zeker niet claimen. Je eerste optreden als band voelt als een ontlading. Maar door noodgedwongen pauze tijdens de crisis werd de anticipatie naar de show voor ons wel groot. Laat ons stellen dat er een hoop opgekropte emoties uitgezweet zijn. De coronacrisis heeft echter niet veel rechtstreekse invloed gehad op de tekstuele inhoud van de nummers. Heel ver ga ik daar niet over uitweiden, maar door de lens van RONKER wordt er allerhande verwerkt.
Heeft die coronatijden jullie als band dan dichter bij elkaar gebracht, sommige trekken er de stekker uit, jullie zijn er dus sterker uit gekomen? Of moet ik dat zo niet zien?
Er waren uiteraard frustraties, maar ergens heeft die corona er ook voor gezorgd dat we echt tijd hadden om uit te zoeken waar we echt naartoe wilden. Waardoor we naar elkaar zijn toegegroeid in die twee jaar dat we niets konden doen. Er zijn ook nieuwe nummers uit gekomen. Het was best heftig en frustrerend om zo lang niet te kunnen optreden, maar er schuilt dus ook een positief verhaal achter.
Heb je in die coronatijden overwogen om live streamings te doen? Wat is jullie mening over het fenomeen?
Nee, we wilden ons debuut maken met zwetende lijven rondom ons. Livestreaming of sessies zijn een wijs medium, maar niemand heeft nood aan iemand die de markt nog meer komt verzadigen.
Komt er dan ook een plaat uit, want ik vernam voor het optreden dat jullie in november starten met opnames?
In november beginnen we met opnames. In het voorjaar plannen we heel wat shows te spelen om zo te werken aan een mooie release van onze EP. We gingen onlangs naar de studio en naar de producer, een bezoekje brengen en hebben daardoor alleen meer zin gekregen om er in te vliegen.
Is het in tijden van Spotify eigenlijk nog interessant iets op plaat uit te brengen denk je?
Zeker weten! Persoonlijk houden we allemaal van een fysiek muzikaal product en we denken dat er toch nog een publiek is die dat ook wil. Muziek is de laatste jaren steeds minder tastbaar geworden, streamingsdiensten pushen ook steeds dezelfde eenheidsworst in je mond. Waardoor er snel veel releases van de radar verdwijnen. Een plaat releasen is iets vluchtig geworden en zeker online sterven er veel goede underground releases een snelle dood. Met
vinyl heb je toch meer muziekbeleving: het vergt geduld, maar de beloning als luisteraar is groter. Ideaal verjaardagscadeau ook, zo een vinyl! (knipoog)
Naast eventuele releases, zijn er naast deze gewonnen thuismatch in Denderleeuw, nog plannen voor optredens?
In het najaar –nu dus- gaan we hier en daar wat guerrilla-optredens geven. Op 9 oktober staan we in Strijtem met Cyclone en zowat alle streekgenoten die iets van oversturing door hun gitaren jagen. Dat is een show waar we wel echt naar uitkijken. Vooral omdat ik persoonlijk een grote boon heb voor 80’s Thrash. Voor de rest zijn we bezig met het plannen van ons voorjaarsoffensief, hou dus maar een oogje in het zeil.
Wat zijn de ambities met RONKER? Heb je bepaalde doelstellingen voor ogen?
Wellicht nog een mooie plaat uitbrengen, binnen dit en twee jaar, maar voorlopig focussen we ons op mooie shows spelen. Omdat onze muziek zoveel raakvlakken heeft met verschillende genres, zijn we ook van veel markten thuis. Stiekem willen we vooral veel spelen. Echt extreem veel spelen. Dat is nu onze grote ambitie.
Laat ons eerlijk zijn als je in ons land vier keer rond de kerktoren bent gereden, ben je rond … Zijn er dan geen plannen om ook in het buitenland potten te gaan breken? Of is dat niet jullie ambitie?
We hebben met andere projecten al vaak in het buitenland getourd en dat is vaak een hit or miss-scenario. Natuurlijk zouden we –net als zowat elke band- een buitenlands verhaal willen schrijven, maar zoiets moet je opbouwen. Laat ons maar eerst beginnen bij onze tronie te tonen in de kleine clubs, dicht bij de actie.
Zou een mooie ambitie niet zijn dat je als band underground bekend zou kunnen worden, en binnen dat wereldje je stempel kunnen drukken en erkenning krijgen?
Dat is zeker een doel! Pas op, als Rage Against the Machine belt om mee op arena-tour te trotten, mag dat voor mij een schoon fin de carrière moment zijn. (lacht) Nee, serieus; RONKER, Run the Jewels en Rage Against the Machine! Wilt iemand arena’s beginnen boeken?
Pics homepag @Yngwie Vanhoucke
Bedankt voor dit fijne gesprek, heel veel succes met de eventuele nieuwe release en we duimen dat je dat doel bereikt, jullie verdienen het gewoon!
Jij bedankt Erik, voor al je mooie werk in de scene!
Liquid Therapy - We zijn heel graag creatief bezig met onze muziek, het is om die reden dan ook leuk dat iedereen binnen de band zijn ei kwijt kan, en dat we elkaar daarmee aanvullen of beïnvloeden
Het is moeilijk om op de muziek van Liquid Therapy een label te kleven. Dat is de reden waarom we vielen, en na deze passage op Devils Rock For An Angel, nog steeds vallen voor de band. Met hun recente release ‘Breathe’, uitgebracht in maart 2020 trouwens, net voor de eerste lockdown. De band kon die plaat nu eindelijk voorstellen, en stond op Devils Rock For An Angel, een festival waar ze eigenlijk een beetje buiten de comfortzone treden.
Hoe ze daarmee zijn omgegaan? En hoe de reacties waren? We vroegen het hen na hun optreden in een gezapige, zeer gezellige babbel. Eveneens werden de verdere toekomstplannen uit de doeken gedaan.
Ik vond het een heel geslaagd optreden, hoe is het voor jullie verlopen?
We zijn over het algemeen tevreden. We hadden een goede interactie met het publiek, ja best tevreden over dit optreden ja. We wisten dat we een beetje een vreemde eend zouden zijn op het programma, en waren toch wat zenuwachtig hoe de reacties zouden zijn. Maar ik had toch de indruk dat de mensen zich hebben geamuseerd. Dus ja, geslaagd!
Dat jullie buiten de lijntjes kleuren is net de reden waarom ik jullie zo goed vind eigenlijk. En ja ik had wel de indruk dat de grote meerderheid van mensen mee was. Zie je het na deze energieke show nog zitten voor vanavond, want jullie treden nog eens op?
Het tweede optreden is in een café, vol fans. Dus dat zien we zeker zitten ja. Het is ook een breder publiek dat puur van ons komt, daarom zijn we ook zo tevreden dat we op Devils Rock For An Angel toch een heel ander publiek over de streep hebben kunnen trekken.
Welke stijl kun je eigenlijk kleven op Liquid Therapy? Niet dat het moet voor jou, ik hou daar niet van om bands een label te geven
We laten ons vooral niet in een bepaald hoekje duwen, dat is voor ons heel belangrijk. Als we optreden, of een set brengen, kiezen we er bewust voor dat het ene nummer verschilt van het andere. Soms zal er dat voor zorgen dat bepaalde mensen dat ene nummer beter vinden dan het andere, maar we willen bewust niet altijd op datzelfde lijntje zitten als we live spelen. We zijn heel graag creatief bezig met onze muziek, en daar andere wendingen aan geven is een bewuste keuze.. het is om die reden dan ook leuk dat iedereen binnen de band zijn ei kwijt kan, en dat we elkaar daarmee aanvullen of beïnvloeden.
Ik vind het mooi dat jullie ondanks dat niet hebben ingehouden, is dat een beetje de nieuwe tendens twee keer per dag optreden , ik veronderstel van niet
Het is de eerste keer dat we dit moeten doen, veertien dagen geleden hebben we ons eerste concert gegeven sinds lang. Het deed oprecht deugd, zeker nadat we stil hebben moeten liggen vlak na een release zonder dat we die plaat echt hebben kunnen voorstellen. Eigenlijk waren we twee weken geleden minder zenuwachtig , ook omdat we de enige band waren en het publiek kwam enkel voor ons.
Ben je daar als band sterker uit gekomen uit die corona tijden, of niet?
We hebben ook niet echt stil gelegen, we hebben veel vergaderd en de koppen bij elkaar gestoken. Dus het contact is er ondanks alles geweest, dat is wel belangrijk. We hadden wel geen zin om aan nieuwe nummers te beginnen, net omdat we die vorige plaat nog niet live hadden kunnen voorstellen. Dat moest eerst gebeuren. Maar nu dat wel het geval is, gaan we vanaf volgende week beginnen repeteren met wel nieuwe nummers. De goesting om dat te doen is, we hebben ook een nieuwe drummer bij de band, dus ja we hebben er weer zin in om aan iets nieuw te beginnen..
Over een nieuwe drummer, daar wou ik het ook nog over hebben. Jullie hadden vorig jaar ook spijtig nieuws jullie maat en drummer Luc moet door een medische blessure de band verlaten. Hoe gaat het met hem ondertussen en is hij nog verbonden met de groep?
We zijn in alle vriendschap uit elkaar gegaan, het contact is er nog steeds. Luc heeft meer dan zijn bijdrage geleverd aan onze cd. Daarvoor zijn we hem dankbaar. We zijn een band die er is voor elkaar, we vangen elkaar goed op. Onze nieuwe drummer werd dus zeker met open armen ontvangen. We gaan heel los met elkaar om, dat is altijd zo geweest en onze grote sterkte we grappen en grollen soms met elkaar, we vinden dat belangrijk.
Het is een beetje als fietsen, maar bij de eerste repetities, hebben jullie ook niet ondervonden dat het wat stroef ging, bij sommige bands hoorde ik dat naar boven komen in interviews?
Dat is inderdaad een beetje als fietsten, in het begin ging dat even stroef maar eens we weer bij elkaar zijn gekomen pikten we de draad vrij snel weer op. De vibe was ook wel een beetje weg, dat moest terug een beetje groeien. Maar ook dat kwam na enkele repetities weer snel terug. We hebben er heel hard aan gewerkt..
Het is eigenlijk niet meer zo simpel om plannen te maken, maar wat zijn de verdere plannen? Nog meer optredens hopelijk? Ook wat platenwerk of zo betreft?
Inderdaad nog meer optredens doen, en eens kijken om nieuwe nummers te beginnen schrijven. Dat is niet direct op korte termijn, nu is het vooral dus die plaat voorstellen. Maar vanaf het voorjaar 2022 zullen we toch wat meer gaan focussen op nieuwe nummers en zo. Normaal spelen we ook in Berlijn, als dat doorgaat want dat is allemaal koffiedik kijken.
Dan zitten we aan ‘het buitenland’. Zijn er ambities in die richting? Jullie spraken de ambitie uit om op Graspop te staan, wellicht kan dat lukken door eerst in het buitenland te staan? Hoe zie je dat?
Zeker en vast! Als er zich een kans voordoet zullen we er ook volledig voor gaan, we kunnen er ons ook in duwen bij manier van spreken.
Een ambitie die jullie uitspraken is op Graspop staan, een festival als Alcatraz heeft deze zomer bewezen dat je best een deftige affiche kan vullen met Belgische bands, en daar succes mee hebben. Zou het niet beter zijn die ambitie te verleggen naar Alcatraz?
Het is niet zo zeker dat het zal lukken, veel Belgische bands op Alcatraz zitten in het water van bijvoorbeeld Stoner, geen probleem daarmee. Maar het valt op dat Stoner nu wel aandacht krijgt, meer dan andere stijlen. Dus ook dat is afwachten en koffiedik kijken of het gaat lukken. Het is wat aftasten, we springen er een beetje uit. We hebben wel een grote aanhang, op die korte tijd. Dus wie weet lukt het daardoor dan weer wel. Ze mogen ons allemaal vragen…
“Het is moeilijk maar we blijven gemotiveerd en hard werken. Volgend jaar willen we er staan. Geen discussie.” Zeiden jullie in ons gesprek vorig jaar rond deze tijd. Na een jaar is het al een beetje beter, maar nog steeds moeilijk toch? Of is er licht aan het einde van de tunnel…
Op dit moment is het drummen voor iedere band om ergens te kunnen spelen.. wat ook normaal is na lange afwezigheid van Covid. Naarmate de tijd vordert valt alles ook wel op zijn plaats en stromen de optredens in komend voorjaar en najaar wel binnen.
Pics homepag @Musika
Bedankt voor dit fijne gesprek, veel succes in alles wat jullie doen, we blijven jullie op de voet volgen
Nederlands 
Français 
