Anne Clark - More than ever before, I live for the moment. Don’t count the days, make the days count

Anne Clark needs no introduction. For more than 40 years she has been making her mark in the world of music. In parallel with full Covid lockdown in 2020, she was also diagnosed with cancer. A celebratory “40 year anniversary tour” had to be cancelled along with all other music plans. Life became a battle, fighting the disease. Right now Anne is in a good place and is slowly returning to writing new songs with her band members, Jeff Aug and Justin Ciuche. Also the idea came up to put out classic songs from Anne’s career in new interpretations, the result being "Synaesthesia - Anne Clark Classics Re-Worked", which will be released on 28 May. Reason enough to have a nice conversation about it. We also talked about David Bowie, her time in Lokeren during the Lokerse Feesten, her connection with Belgium,  a newly developed taste for (Belgian!) beer, her opinion on social media and further plans for the future.

Anne, thanks for this nice interview, after all these years it might be a bit much to ask :) but what were the highs and lows for you personally?
That is very difficult to answer. For more than over 40 years working with music, there have been so many… One changes so much in all this time. You meet so many people and one goes through so many areas of music. There are so many individual experiences that it is impossible to exactly point out the highs and the lows. It’s a constant process of living and working. Good experiences, bad experiences. I tend not to rate them, just either enjoy or learn from them.

I‘m very also very concerned about your health and battle with cancer. How are you doing today?
At the moment I’m feeling very well. Last year was an incredibly hard experience. However, what the doctors and nurses did for me was absolutely amazing. Because I had my diagnosis at the very beginning of this pandemic, it was a difficult time for me, but also for the people who took care of me. The hospital was completely closed down. There was no possibility to receive visitors and the hospital was totally overwhelmed with Covid patients. I don’t know how the staff managed but they did. I can’t begin to tell you what heroes of mine they all are! About my health now? There is always a risk that it will come back of course. But at the moment I’m very positive about the way it goes.

We are a bit generational :) the digitalization, the more and more importance of social media are for me the big changes of these times, what is for you the biggest change in your long career of around 40 years?
I have to agree. The technology of course is one of, if not THE biggest changes over the past 40 years. When I started with music it was more analogue and acoustic. Then everything became digital and I found that transition less enjoyable. Music meant staring at computer screens and looking at modules. I loved the more tactile nature of making music. However, over the years, I have of course adapted and now feel comfortable combining both.
About social media, it is a tool and it is entirely up to us how we use it. We can use it for good or bad things. Humans tend to seem to always like to show their bad sides. I am fully aware of  how social media can be used in a bad way but I want to use it for creativity and the contact it can bring people. For example, something like Spotify enables me to discover musicians and artists I would never have been able to know about previously. Whole new worlds of music! Something like Zoom, FaceTime, WhatsApp or Skype enable people to “see” loved ones. This terrible last year has been a good example. Can you imagine what lockdown would have been like without people being able to contact their friends and families through these mediums? Unbearable.

But in the past you had more time to grow, it’s going very fast, maybe too fast?
In a way yes, but it is still up to us. We can skip through apps and programs every 5 seconds if we want to, or we can takes hours, days discovering new things. It’s our choice.

In an interview, when asked 'What are your main inspirations?', I read the answer: 'Everything is an inspiration! As a writer/musician I think you have to be open to every kind of inspiration.' Surely there are certain artists or musicians who have made you what you are today?
Life is just full of many different kinds of experience. When people tell me they only listen to dance music, or metal or this or that,  I feel it’s a shame because they never feel the experience of other things. Life is made of different emotions and reactions or stimulations. The same with influences. My influences also have been wide and varied. Different things appealing to different parts of me. From The Beatles to The Rolling Stones as a kid but also people like Joni Mitchell, David Bowie, Tim Buckley, Simon & Garfunkel as I was growing up. I also loved classical music like Mozart, Chopin or Bach. Then the power of punk and post-punk. There are so many inspirations. Because life is about different experiences and  things.

For me, when I look at my personal inspirations, it goes back to one person really: David Bowie
Yes, David Bowie was so important for music and for culture in general in the 20th century. His influence is so huge and so inspirational for many people on many levels.

He is also the only idol I really cried about, it was like losing my father
I heard someone say about him that he was an artist who “allowed you to be whoever you were or wanted to be. He gave you that permission.” I think that is definitely true - especially in the 1970s.

In that same interview I also read 'I never had a great "singing" voice so it seemed a perfectly logical step to set poems to music.' I’ve always seen you as a poet too, a storyteller with a beautiful voice anyway. Can you elaborate a bit on that statement?
Thank you very much, I take that very much as a compliment. Because words are so essential for us. Our language is pretty much all we have. All we have to communicate with each other. We are all story tellers. When language doesn’t work, there is always music. On the other side of the coin, when language fails, unfortunately we have violence.

I found some questions in interviews and I found these interesting: ''You have a unique and emotional way of speaking your lyrics in your songs. How did you come up with this idea and way of expression in the first instance ?'' Can you elaborate on them?
I have always known my limitations as a singer (haha)! As I just said, I am more of a story teller, or I create settings for stories, experiences, emotions. I have always loved great orators. Just listen to great speakers like Martin Luther King, to give an example, so inspirational. As well as overloading us with information, words should give solace, strength and unity.

I wanted to ask about ‘given opinions’, in the past you were sometimes angry about things happening around you. Are you still angry?
In the past year I have certainly reassessed my relationship with the world. There is a big difference between feeling anger and being passionate about things. I have really learnt what is and what isn’t important. All these politicians and tyrants and advertisers stirring up our feelings of inadequacy! Making us feel so small and irrelevant! The situation in the world is so difficult for so many people. I can never change that. I accept that. I have to accept that. But amid it all there are millions of good people, giving everything they have for others. We have all seen that with the Covid pandemic. I have experienced human kindness, selflessness and compassion on such a vast scale in the last 12 months, I never thought possible. It is (way beyond!) time we focused on these people, these qualities, instead of all the bullshit and time-wasters. I still feel a lot frustrations but I try to react in different way. Channel it in a different way.

Another thing I’m kind of angry about: Women are still too much undervalued and underestimated in this business. It is still a man's world even after all these years?
Well, yes. It’s still a man’s world. That’s for sure. The music business … business…. buiness …any business. I have to say though, it is so refreshing to have leaders in the world such as Jacinda Arden in New Zealand and Sanna Marin in Finland. Maybe we can perform some gender reassignment surgery on Boris Johnson (haha!).

The reason for this interview is "Synaesthesia - Anne Clark Classics Re-Worked" (FDA / Anne Clark), which will be released on 28 May. Why an adaptation of songs and not a new album with new songs?
I would like to release new material and as I said earlier, I have begun writing with my band again but with my cancer diagnoses and the Corona virus last year, everything stopped. No touring. No travelling. So, I was looking for a way that I could still reach my audience and offer them something. Many people contact me about making remixes and I thought OK, let’s try something. Synaesthesia is the result.

I listened to the album, there are some very interesting arrangements that add something extra, it scared me a bit :) but the songs are reinvented because of that. Your opinion about this statement please?
Exactly! I wanted something a bit different from the usual remixes and gave all the musicians total freedom to work on the songs as they wished. I love the very radical arrangements of some of them. A bit like translating language, hopefully they keep the core of the material but also come up with something new too. Something that offers a whole new experience and interpretation.

I was a bit sceptical about it, but you've made sure that the songs still sound like they did in my youth, but you add something new that reinvents them, that's what wins me over the most
I was very definite about who and what kind of artists and musicians I wanted involved. People with their very own clear identity and who are also doing what I regard as exciting and innovative work in 2021. For example, I am a big fan of Yagya and Deadbeat, two of the musicians who worked on the album.

Are there new songs coming soon? In other words, can we expect more?
I hope so, like I said. In the last couple months I have begun writing new songs, I sure will bring them out as soon as I can!

I have seen you live three times, including twice in my hometown Lokeren, what was that experience like (I think 2004 and 2007) and also do you remember ‘Lokerse Paardenworst’?
I had a beautiful time in Lokeren. The people are so crazy (haha).  All that Belgian beer and things… The Stella and the Jupiler. It was a great time being there. I am definitely NOT a fan of Paardenworst! Sorry, that’s not for me. However, I have to say that Belgian beer is the best beer in the world!

You also have a special connection with Belgium, can you tell us something more about that?
Yes, I have had a strong link to Belgium whole my life. Since I was a child. My parents had friends in Charleroi, who I have always regarded as family. One of my oldest friends is from Sint-Niklaas. My partner is from Nieuwkerken-Waas. My first ever concerts outside of the UK were in Gent. It’s a very special country for me. Such a tiny country yet with such a big cultural life and appreciation. The music scene is so wonderful in Belgium.

I still think, despite that, that many Belgian bands, if they were English or American, would be world famous. It is difficult for a Belgian band to really break through
Yes, it seems that the USA and UK have had the most influence when it comes to pop and rock but I think that has changed a lot with club and electronic music for example. So many of the big names in those styles come from mainland Europe. The same with jazz and classical. I think the Anglo-saxon influence is definitely waning in so many areas, not just music.

My Favorite Belgium band is The Kids. Are you into Punk?
Am I into Punk? You bet I am - or rather - I was in my youth! I was at the Centre of it as a teenager growing up in London and working in a record store. Siouxsie and The Banshees, The Damned, Generation X were all in the neighborhood.
My favorite Belgian band is Motek. I love what they did. They split up unfortunately.

Now we talk about ‘live concerts’. Will there also be live performances, or is that not the intention?
I don’t know. I hope so of course. We had a huge tour planned last year, but it didn’t happen. Apart from the Covid restrictions everything depends on my health. I’m not sure if I will ever be able to do major tours again but I certainly hope to play “live” again in some way.

In these times you see a lot of streaming, are you interested in doing that too?
I am. I think it offers a wonderful solution for both musicians and audiences. Unfortunately, all of my musicians are in Germany and to travel just isn’t an option right now, so we can’t work together as I would like to.

What is your opinion about the phenomenon?
It is an essential phenomenon that fits with these times we are living through.

These are very difficult times for a musician, but also for every person. How did you experience these times?
Extremely difficultly. Aside from the Covid lockdown I was in isolation anyway because of my illness. I hope this pandemic will teach us new ways of living and respecting each other and the natural world, but I don’t believe it will unfortunately … There have been huge human catastrophes in the past that we could have learnt so much from. We could have ‘reset’ the human program so many times. The first and second world wars for example. We never learn and we will just continue from one disaster to the next. However, I have learnt the true value of every tiny detail of living during this time. The beauty and the fragility. I have learnt who the true heroes are - the nurses, the doctors, all those precious people who have taken care of us during this time.

Something else, I know it’s difficult to make plans but what are the plans for the future? After all these years, are there still goals, ambitions, things you definitely want to do?
Honestly, I nearly died last year, and for me every day is a gift. More than ever, I am really living in the moment. I’m not making long term plans, I live now. One of the things that I was told in hospital by the amazing staff was: “Don’t count the days, make the days count.” This is my philosophy now.

Meer info over het nieuwe album: Anne Clark - Synaesthesia "Classics Re-Worked"
https://www.anneclarkofficial.com/2021/03/31/synaesthesia-anne-clark-classics-re-worked/

Pics @Tine Franckaert

Zwerm - We willen zeker een ruim publiek bereiken, maar wel met de muziek waar we artistiek helemaal achter staan

Zwerm is een Belgisch/Nederlands elektrisch gitaar collectief die sinds 2007 goed bezig zijn. Hun debuut 'The world's longest melody' werd door ‘the wire magazine’ geprezen als ‘een voor de hand liggende kanshebber voor album van het jaar 2010'. Ze gaven concerten in de UK, Europa, de Verenigde Staten en Mexico. Nu komt de nieuwe plaat ‘Great Expectations’ uit.  Voor hun nieuwe plaat nodigden ze niemand minder dan Karen Willems uit, drumster extraordinaire. In de Handelsbeurs werd de nieuwe schijf via streaming voorgesteld. Ze werkten ook nog met beeldend kunstenaars Benjamin Verdonck en Lucas Van Haesbroeck. Tijdens het concert zijn beiden bezig met intrigerende installaties. Wat zorgt voor een voortdurende kruisbestuiving van visuele effecten en kleurrijke klankentapijten.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen
Naar aanleiding van dit streaming concert, en uiteraard de nieuwe release hadden we een fijn gesprek met Johannes Westendorp op een eerder winters aanvoelende ochtend in april.

ZWERM is ontstaan in 2007, toen al waren jullie grensverleggend, hoe is alles begonnen en hoe is het idee ontstaan?
We hebben elkaar ontmoet door een project dat georganiseerd werd door ChampdAction. ‘Hallucination City van Glenn Branca was dat project. Het doel van dat project was 100 elektrische gitaren bij elkaar te krijgen. Dat werd in Stadsschouwburg van Kortrijk gespeeld, en Glenn Branca werd uitgenodigd. En daar hebben we elkaar dus voor het eerst ontmoet. We zaten een beetje in het laatste jaar van onze studies.

Ik hou niet van hokjes denken, maar hoe zouden jullie je muziek zelf omschrijven?
Dat is altijd moeilijk om te beantwoorden deze vraag, we stoppen er gewoon de dingen in die we zelf interessant vinden. Invloeden uit de alternatieve  pop/rock in ieder geval. Als we zin hebben maken we gebruik van drones, klankvelden, samples, zelfgebouwde effectpedaaltjes, andere snaarinstrumenten zoals saz en sinter…. Er is de klassieke achtergrond die ongetwijfeld meespeelt. Als je het allemaal bij elkaar optelt wordt het zo breed dat je niets meer zegt …

En gelukkig maar, daardoor ben ik fan. Dit is een vraag die ik ergens heb zien staan in een oud interview, maar vind het wel interessant er wat dieper op in te gaan:’’ Hoe zie jij de rol van de balans tussen genoteerde en geïmproviseerde muziek bij ZWERM?’’ zeg maar ?
Dat komt uit een situatie, toen we begonnen, vetrokken we vanuit partituren. Om zo compositieopdrachten te geven aan componisten. Na een tijdje zijn we zelf dingen gaan beginnen arrangeren, dat is een stap dichter bij eigen versies maken. De eerste plaat die we zelf hebben geschreven, zijn we zelf aan het componeren geslagen. Improvisatie al jammend doen we niet echt veel eigenlijk. Doen we ook, maar het is eerder een vorm van componeren en arrangeren. Uiteraard wordt live altijd een beetje geïmproviseerd, je doet nooit exact hetzelfde. De balans daartussen? Het gebeurt allebei, maar we denken eerder vanuit de composities en structuur dan vanuit de improvisatie, hoewel we dat uiteraard ook leuk vinden om te doen.

In de decembereditie van 2010 publiceert de redactie van het muziekmagazine The Wire traditiegetrouw haar eindejaarslijstjes. De cd ‘The World’s Longest Melody’ met muziek van Larry Polansky staat daar in de top 50 van 2010. Een mijlpaal? Heeft dit bepaalde deuren geopend?
Voor ons was dat natuurlijk een goeie boost. We waren toen nog niet zo lang bezig, en dan is het altijd leuk als je opgemerkt wordt. Dat project ‘The World’s longes melody’ hebben we ook redelijk vaak kunnen spelen. In die zin heeft dat zeker deuren geopend. We hebben dan ook een vervolgplaat kunnen maken. Bij New World Records. In die zin dus wel, maar het is niet zo dat we daardoor plots een wereldtournee of zo konden gaan doen.

ZWERM brengt ook niet het soort muziek dat je moet verwachten in Sportpaleizen of zo, hoeft ook niet
Nee , maar het was op dat moment een fijne erkenning die ons op de kaart heeft gezet, dat in elk geval.

Met jullie muziek kunnen jullie een ruim publiek bereiken, maar wellicht moeilijker op de grote festivals of zalen geraken. Moesten jullie de kans krijgen dat wel te kunnen doen, door een eerder commerciële plaat uit te brengen, zouden jullie dat doen?
Ik betwijfel ten zeerste dat we dat zouden kunnen doen eerlijk gezegd (haha). Ik heb ook niet het gevoel dat we dit per se zouden doen, niet zozeer uit principe, je kunt natuurlijk je akkoordenschema’s vereenvoudigen en beats die heel steriel zijn daar aan toe voegen. Maar dat is niet de enige voorwaarde voor commercieel succes. Eigenlijk is commerciële pop muziek eerder een houding of attitude maar daarvoor moet je uw gehele uitstraling, reactievermogen en gezicht veranderen. En dat zien we ons niet doen. Dat gezegd hebbende. We zijn er absoluut niet tegen om een heel ruim publiek te bereiken, hoe meer mensen naar ZWERM luisteren, hoe beter. Maar dan natuurlijk wel onder onze eigen voorwaarden. 

Wat  hadden het er al even over, volgend jaar bestaan jullie 15 jaar, wat waren nog mijlpalen (en dieptepunten) in al die jaren voor ZWERM?
Gewoon de projecten die we hebben gedaan, zijn we heel tevreden over. Die een goede respons hebben gehad, en waar we artistiek helemaal achter staan. Dat zijn er toch heel wat, ik denk daarbij aan die twee CD’s bij Newworld Records. ‘The world Longest Melody’ en ‘Underwater princess Waltz’. Maar ook een project als ‘Electric Consort’  in 2015 was zeker een andere mijlpaal. Waar we Engelse renaissance muziek hebben bewerkt voor onze elektrische gitaren. Dat heeft ook veel respons gekregen, en jaren nadien kunnen we dat nog steeds hernemen op andere plekken. De samenwerking met Fred Frith, met wie we twee projecten hebben gedaan, was weer zo een mijlpaal. De eerste plaat met eigen werk, en we hebben samen gewerkt met Rudy Trouvé ‘Badminton in Teheran’ in 2018. Dat zijn voor ons allemaal zeer fijne projecten geweest die we dus kunnen beschouwen als hoogtepunten. Dieptepunten? Niet direct, als dingen niet lukken zoals je had gehoopt, is dat wel ergens een dieptepunt , minder optredens, of niet tevreden met een podium prestatie maar dat hoort erbij. Een dieptepunt, maar dat is dan weer voor iedereen uiteraard, is deze corona tijden waarin we leven. Voor veel mensen zelfs nog meer dan voor ons.

Recent brachten jullie een nieuw meesterwerk uit ‘Great Expectations’ . Met de samenwerking van Karen Willems, die gezien haar voorliefde om buiten de lijntjes te kleuren enorm past binnen het concept, Mee eens? Hoe is die samenwerking ontstaan?
Het was een super fijne samenwerking met Karen. Hoe die samenwerking is ontstaan? Dat is eigenlijk nog al vrij Informeel verlopen, Toon heeft na een concert contact met haar opgenomen. We hebben gewoon een beetje met elkaar zitten babbelen. Op de eerste plaat heeft Bruno – een van onze gitaristen – nog zelf drums gepeeld. Hij speelt ook gitaar en zingt, en dat wordt een beetje van het goede teveel. Daarom hadden we voor dit project een drummer nodig, en dat is dus Karen geworden. Ja, dat is gewoon uitproberen, het moet sociaal ook klikken en zo. En dat is allemaal zeer vlot verlopen.

Karen haar drumwerk is ook heel opvallend aanwezig op deze plaat, bewust voor deze weg gekozen?
Heel bewust? Nee. Als je kiest om met een drummer of percussionist te werken, kies je natuurlijk voor meer drums binnen de sound. Maar daarnaast is er niet speciaal over gesproken er moet zo, of zoveel drumwerk inzitten. We kunnen niet wekelijks repeteren  omdat we ver uit elkaar wonen dus we maken elk apart kleine demo opnames, zetten die op een soort online platform. Iedereen van de band kan dat downloaden, en daar zelf mee aan de slag gaan. Op die manier krijg je een soort plakwerk van ideeën.. Een grote verzamelplaats van losse demo’s na een tijdje staat het gewoon helemaal vol met losse ideeën. Op het moment dat we daadwerkelijk de studio ingaan, is er best al wat afgewerkt materiaal aanwezig. En Karen deed gewoon mee aan dat proces dus die heeft daar kunnen mee haar ding doen. Zo ontstaan er organisch allerlei songs waar ieder zijn invloed en ideeën kwijt kan.

Wat me opvalt is dat jullie een dunne lijn bewandelen tussen experimenteren en toegankelijkheid, mee eens? Je mening
Ik snap wat je bedoelt, en ik denk dat dit ook deels komt door die werkwijze waar we het daarnet over hadden. Doordat vijf mensen voortdurend muzikale input geven. Ontstaat iets heel divers. Het komt niet specifiek van een hand, iedereen heeft daar zijn eigen inbreng in. Tekstmateriaal komt vrijwel alleen van Bruno Nelissen. Maar het muzikale materiaal komt dan weer van iedereen, en daardoor krijg je dingen die poppy klinken, en andere minder toegankelijk. Ook dat is niet weer een keuze of werkwijze op zich. Het is gewoon het resultaat van vijf mensen met uiteenlopende ideeën. Die verschillende muzikale voorkeuren hebben, maar toch voldoende elkaar aanvullen, om daarmee aan de slag te kunnen gaan.

De stijlbreuken en je op het verkeerde been zetten trekt me ook enorm aan. Is bewust voor deze aanpak gekozen? Je mening
Ja dat antwoord is inderdaad al gegeven, het komt op hetzelfde neer. Je mag toch ook de invloed van Rudy Trouvé niet onderschatten, want die heeft nog veel ideeën in de studio verder uitgewerkt. Om iets om te gooien, of iets bij te steken. En het feit gewoon, zoals aangegeven, dat er vijf mensen bezig zijn met die liedjes. Daardoor kan het inderdaad rare afslagen nemen als het ware.

Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
De reacties die we tot nu toe hebben gekregen zijn uiterst positief, heel goede recensies en zo. Het is wel een beetje een rare manier om een plaat voor te stellen, omdat je het niet live kunt brengen voor een publiek en niet weet hoe die daarop reageren. Want je hebt geen contact met je publiek. Ook de online reacties waren positief, maar dat onderdeel mis je wel.

Ik heb jullie streaming concert gezien en was danig onder de indruk van wat die beeldende kunstenaars ermee hebben gedaan, bovenop jullie muziek. Vooral had ik voortdurend gevoel in een soort 3D film te zijn terecht gekomen, Hoe is die samenwerking ontstaan?
Die hebben daar zeker iets heel moois van gemaakt, wij hebben dat echter achteraf maar kunnen zien. Lucas Van Haesbroeck daar werken we al een jaar of tien mee samen. Hij doet vaak de scenografie en belichting bij onze projecten. In de concert situatie enkel de belichting, maar ook met theatervoorstellingen en samenwerkingen die we hebben gedaan, neemt hij dat onderdeel voor zijn rekening. En Benjamin Verdonck die werkt vaak samen met Lucas. Dat idee kwam dus een beetje op dezelfde manier als bij die fantastische samenwerking met  Karen. Het gegeven van de live-stream geeft gelegenheid om op een andere manier na te denken over het visuele deel van je show. Dat hebben we hier geprobeerd  Wat ze hebben gedaan, is materiaal gebruiken uit hun eigen voorstellingen. En dat toegepast op deze set.

Net daardoor blijf je wel kijken naar zo een streaming vind ik, doorgaans voelt het aan als een videoclip op YouTube of zo. Ik vond dit streaming concert dus een voorbeeld hoe streaming daadwerkelijk zou moeten zijn, hoewel het nooit de echte live beleving zal vervangen, hoe sta je tegenover het fenomeen?
Ik sluit me daar eigenlijk bij aan. Ik kijk ook veel minder dan het zou willen of moeten, zeker met muziek – met theatervoorstellingen is het een beetje anders omdat dit aanleunt bij film – heb ik gewoon het gevoel dat ik naar een cd zit te luisteren met beeld. Als deze methode die wij hebben gebruikt met ZWERM beter heeft gewerkt om de aandacht te bewaren is het fijn om te horen.

Voorlopig is het helaas de enige oplossing, streaming. Hoe voelt het feitelijk om voor een lege zaal op te treden?
Uiteraard spelen we veel liever voor een volle zaal. Maar voor de meeste van ons was het de eerste keer sinds heel lang dat we weer echt in een soort concertsituatie waren terecht gekomen, en dat voelde toch ook aan als een opluchting. Met publiek erbij is onvervangbaar, maar na tien maanden eindelijk nog eens een keer samen kunnen op een podium staan , zorgde toch voor een ontlading eerlijk gezegd.

Zijn er nog plannen in die richting of  van streaming of zo?
Er staat een concert gepland in Het STUK in mei, maar dat is dus afwachten of dat doorgaat. En in Oktober in De Singel staat ook gepland. Die twee staan er, maar iets nieuws plannen is gewoon moeilijk nu. Alle concerten die we hadden staan, zijn al twee keer verzet. En weer een streaming? Een van de nadelen van zo een streaming is je kunt niet vier keer achter elkaar streaming doen , vandaag in Gent of morgen in Leuven, Brussel of Antwerpen. De meeste hebben die eerste streaming al gezien. Je hebt je kruit verschoten feitelijk , terwijl je met een live optreden telkens een ander publiek voor jou hebt toch, of toch in grote mate.

Zoals iedereen van ons zijn het voor jullie ook geen gemakkelijke tijden, hoe heb je deze corona crisis als mens, band en muzikant beleefd? Leef je van de muziek?
Nu ja, ik geef grotendeels gitaar lessen. En een deel van de financieren komt uit optreden, maar daar ben ik niet van afhankelijk. Dat geldt voor iedereen, sommige geven les  of hebben andere jobs in de muziek  . Corona heeft ook op al die activiteiten invloed, de lessen zijn al maanden online. Zowel in Nederland, maar dus ook in België. Dat zijn niet allemaal ideale omstandigheden, maar ik heb nog werk en we zijn gezond en dat is toch veel belangrijker. En om daarop terug te komen.. als je dan op een podium staat en eens iets kunt doen zoals die streaming, dan weet je pas echt wat je hebt gemist. Dan besef je toch dat het niet zo vanzelfsprekend is.

Ik ken ook artiesten of muzikanten die hierop reageren dat deze tijden hebben gezorgd voor een zekere rust, en tijd om meer te componeren; is dat bij jou ook zo?
We hebben een plaat gemaakt, en uitgebracht, dus productief zijn we zeker geweest. Of we door corona productiever zijn geworden, zou ik echter niet durven zeggen. Eerder het tegendeel een beetje, de praktische toestanden om zo een plaat uit te brengen zijn door die corona maatregelen eerder groter en maakt het zelfs moeilijker. Ook al die agenda’s die door elkaar worden gehaald door het voortdurende moeten verzetten van concerten; Er komen veel praktische toestanden bij kijken. Dat ik dus meer tijd heb gekregen door die corona zou ik zeker niet durven beamen.

Wat zijn de verdere toekomstplannen met ZWERM?
Plannen maken we sowieso. Het volgende dat op stapel staat is een project dat heet Lalaei, het Perzische woord voor slaapliedje. Dat project is een samenwerking met een Iraanse zangeres. Sarah Akbari Die hebben we drie jaar geleden ontmoet in Teheran, daar waren voor een drietal concerten. Het idee kwam om samen met haar een project te maken rond Iraanse Volksliederen. En dan hebben we nog een samenwerking met een Engelse verhalen vertelster. Marie Phillips. Dus het zal een soort theatervoorstelling worden met Iraanse muziek die gespeeld wordt door ZWERM en Sarah. Afgewisseld met story telling van Marie Phillips.

De plaat is maar net uit, maar er zijn geen nieuws songs geschreven of zo ondertussen?
Nieuwe songs nog niet, maar we gaan zeker een vervolg maken in deze lijn. ZWERM doet uiteenlopende projecten, en dat is een van de richtingen die we doen. Het is dus zeker de bedoeling onze eigen muziek uit te brengen, er is nog niets concreet maar dat gaan we zeker doen. Binnen een jaar of twee.

Indien ZWERM Amerikaans of Engels was, zouden jullie dan meer kans hebben om beroemd te worden? Het is voor Belgische (of Nederlandse band) vaak moeilijk om internationaal door te breken?
Moeilijk om daar concreet iets over te zeggen. Beroemd? Dat zou ik zeker niet durven zeggen. De Belgische muziek scene is toch wel gekend door zijn diversiteit, denk ik zo. Of dat in eigen land ja dan nee minder wordt geapprecieerd kan ik me moeilijk over uitspreken. Ik weet ook niet over een groot verschil is qua houding tussen Nederland en België wat dat betreft. Zoals ik zei, ik heb de indruk dat er in België dus meer diversiteit is en meer geëxperimenteerd dan in Nederland, maar dat kan komen doordat ik met ZWERM  meer in België ben.

Is het niet zo dat een Belgische band als ZWERM het moeilijker heeft om op een festival als Rock Werchter te staan, dan een Nederlandse op Pinkpop om maar twee grotere festivals te noemen?
Ook daar kan ik niet zoveel over zeggen, ik zou het eens echt moeten uitzoeken dan. Ook omdat ik dat niet echt volg,  een festival als Pinkpop. Lowlands heeft ook allerlei kleinere tenten en zo, en rand programmering. Maar ik kan op deze vraag dus niet echt een afdoende antwoord geven eerlijk gezegd.

Sportpaleizen uitverkopen is wellicht nooit een ambitie geweest , daar hadden we het daarnet al over. Om af te sluiten, na al die jaren, is er nog een soort einddoel of ambitie? Iets dat je absoluut wil bereiken?
Onze voornaamste ambitie is toch een zo breed mogelijk publiek kunnen bereiken, maar zoals ik al eerder zei met de muziek waar we allemaal zelf achter staan. En dat is heel breed, deze plaat is een van de dingen die we doen, we doen nog andere dingen ook. Dus, projecten maken waar we artistiek allemaal 100% achter staan, en daarmee een zo breed mogelijk publiek kunnen bereiken. dat is het voornaamste doel van ZWERM. En dat mag gelijk waar en hoe zijn.

Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop jullie spoedig zo snel mogelijk eens echt live te zien
Jij ook bedankt Erik! Fijn dat je de tijd voor ons hebt genomen!

Yskan - Geert Hendrickx - Toekomstplannen? Het kan nog veel kanten opgaan. Maar eerst terug kunnen optreden en die plaat voorstellen zodra het kan

In de grote jazz visvijver is er altijd nog wel plaats voor gloednieuwe projecten. Net omdat je binnen de scene zoveel kanten kunt uitgaan, door improvisatie, experiment of net jazz te brengen volgens de basis van die muziekstijl .
Yskan is een project rond muzikanten die de jazz sterk beheersen. We citeren: ''De combinatie van Anneleen Boehme (LABtrio), Simon Raman (Steiger) en Geert Hendrickx (Zandland) is voor velen niet vreemd. Voeg daar nog Sam Comerford (Thunderblender) aan toe en weet dat er de luisteraars iets heel speciaals te wachten zal staan.''
De release van de plaat ‘Yskan’ is nu eindelijk uit, en zal ook via live streaming worden voorgesteld: https://www.youtube.com/watch?v=rVWOO8YWkZI

We hadden naar aanleiding van deze release een fijn gesprek met Geert Hendrickx, bezieler van de band. En uiteraard ook over de toekomstplannen, hoe je als muzikant bent omgegaan met deze crisis waarin we leven, en de ambities als muzikant en band. Tot slot kwamen ook de ideeën die klaar liggen, aan bod, maar waar hij voorlopig niet echt iets kan mee doen.

Om met de deur in huis te vallen, de release van jullie plaat is enkele keren uitgesteld. Nu komt ie eindelijk uit, wat zijn de verwachtingen?
De release is inderdaad vaak uitgesteld geweest. Twee weken voor de eigenlijke release zaten we plots in volle coronacrisis. Dat was enorm pijnlijk, en we wisten ook niet hoe lang het zou duren. In eerste instantie hadden we iets van, laat ons even afwachten of we de release enkele weken of maanden kunnen verzetten, het is dan een half jaar verzet geweest. Bij de start van de tweede lockdown is het dan weer verzet geweest. En eigenlijk hadden we ook gehoopt dat we een live concert zouden kunnen doen. Dit in de Academiezaal, Sint-Truiden. We bleven maar zoeken naar een nieuwe datum, en dat bleef maar uitgesteld worden waarna we besloten dat we er niet gaan uit geraken, dus is besloten het via live streaming te doen. Ik verwacht gewoon dat we onze muziek eindelijk de wereld kunnen insturen. Dat is eigenlijk waar we nu echt naar streven. Een ademhaling na het lange wachten.

Misschien toch, om daar op in te pikken, waarom nu dan wel – want echt perspectieven zijn er nog steeds niet – en niet nog iets langer wachten?
Eigenlijk vooral omdat mijn geduld wat op begint te geraken. Er is sowieso geen zekerheid, we hebben ons al een paar keer mispakt daarop. En ergens worden we doordat het maar niet gereleaset wordt, opgehouden om de volgende stappen te zetten richting nieuwe muziek. We kunnen gewoon niet beginnen aan een nieuwe plaat , vooraleer deze op de markt is gekomen. Ook al zijn er niet veel perspectieven, dus i.p.v. te blijven hopen op veel publiek, hebben we besloten het nu te lanceren, om dus de mogelijkheid te hebben die volgende stappen ook te kunnen zetten. Vooruit gaan, en de muziek de wereld insturen.

De band bestaat uit top muzikanten binnen de jazz scene, hoe hebben jullie elkaar gevonden en hoe is alles begonnen?
Met Anneleen en Simon speel ik al het langste samen. We hebben elkaar leren kennen op het Conservatorium in Antwerpen. Daarna hebben we veel projecten gedaan, ook een tijd samen gespeeld . Dat lukte zeer goed, in verschillende setting. Tot we via het conservatorium ons laatste project kregen Gizmo , dat was een optreden dat we deden op Jazz Middelheim met Chris Cheek en dat is zeer positief verlopen. Daar is dus ook een band uit voorgekomen, met het idee we werken samen dat project verder uit. Met Chris Cheek o.a. was een plan dat op de agenda stond. Uiteindelijk hebben we met Ben Sluijs samengewerkt. Dat begon na langere tijd ook wat moeilijker te gaan, het werd ook allemaal een beetje vaag. En dan had ik iets, ik wil uit dat project Gizmo een soort erfenis verder zetten en ben dan samen met Anneleen en Simon aan een nieuw project begonnen, Yskan. Daar zat wel wat jaren tussen, ik was ondertussen wat vrijer beginnen spelen met andere muziek bezig geweest. We hadden eigenlijk nog een saxofonist nodig binnen Yskan. En Anneleen had ons iemand aangeraden die ze goed kent, en dat is dus Sam Comerford geworden. Ik had hem al een paar keer gehoord, maar kende hem niet persoonlijk. Ik was er heel enthousiast over en dacht ‘we vragen hem gewoon’. Dat klikte direct heel goed. Die past eigenlijk zeer goed in dit project.

Het landschap van jazz wordt trouwens groter en groter. In die grote vijver is er daar nog plaats voor een band als Yskan en waarom? 
Ik ga altijd uit van de mindset, als je uw muziek maakt en je staat er zelf achter, en je doet gewoon uw ding dan is daar altijd plaats voor. Uiteraard als je commercieel gaat denken, en een soort business plan uitwerken, dan lukt dat al wat moeilijker. Dan zit je in een verkeerde scene natuurlijk.
Dus op de vraag is er plaats om muziek te maken? Er is altijd plaats om muziek te maken, er zijn altijd wel mensen die interesse hebben. Op dat vlak zijn er altijd tekort dan teveel eigenlijk. En ook in de jazz wereld is er gewoon heel veel mogelijk. Er kan ook heel veel richtingen worden uitgegaan. Meer nog i.p.v. andere bands als concurrentie te zien, inspireren we elkaar eerder binnen deze scene.

Wat wel opvalt binnen deze scene is dat de meeste van die jazz bands ook niet echt commercieel succes nastreven, maar eerder de scene levendig houden, is ook dit jouw doelstelling?
Eigenlijk wel ja. 

Dat is een vraag waar sommige op antwoorden ‘die kan ik niet beantwoorden in enkele zinnen, ik heb daar 150 antwoorden op’ maar ik stel hem je ook …Wat is jazz in jouw ogen anno 2021?
Dat is iets heel moeilijk om echt een antwoord op te geven, inderdaad (haha) Jazz is niet alleen iets dat al heel lang leeft, maar een stijl is die blijft leven. Maar vooral evolueren. Als je in het verleden grasduint, dat is iets dat altijd heeft bestaan en iedereen blijft dat naspelen. Ook door nieuwe invloeden toe te voegen, en op te werken naar iets nieuws, is jazz zelfs ondertussen een heel breed begrip geworden. Maar ondanks dat evolueren, als je een band hoort die tot de huidige jazz wereld behoort , hoor je toch altijd bepaalde punten en linken die bewijzen waarom het jazz is eigenlijk. Ergens klinkt het soms heel anders.
De laatste tijd heb ik veel naar Octurn geluisterd. Wat heel anders klinkt als bijvoorbeeld Charlie Parker. En ondanks het feit dat het zo anders klinkt, herken je elementen erin die de link leggen naar die mindset van experimenteren, het speelse, nieuwe elementen ontdekken tot improvisatie. Dat is misschien niet het belangrijkste, maar het is iets dat er altijd in voorkomt.
Die mengeling van stijlen, jazz is Amerikaanse muziek en Amerika is sowieso een mengeling van uiteenlopende culturen. Ik denk ok dat dit element om zich daardoor te laten beïnvloeden een belangrijk element is aan jazz.

Ik heb ‘Yskan’ enkele keren beluisterd. De magie zit hem in hoe de band op een bijzonder warme wijze je onderdompelt in een weemoedig sfeer, zonder al te donker te gaan klinken … Schitteren in eenvoud dus. Je mening graag
Zeker, ik heb veel gecomponeerd in het verleden. En  geanalyseerd. En ik vind het gewoon leuker om muziek te spelen die eenvoudiger is en meer geïnterpreteerd kan worden. En bij Yskan zijn dat geen afgewerkte stukken, maar een samensmelting van bouwstenen en losse ideeën. Die ik heb meegebracht en die daarin gepuzzeld worden, de uitvoering is vaak anders, het kan allemaal heel vrij geïnterpreteerd worden. Maar het basis materiaal is inderdaad heel eenvoudig van aanpak. Het is op zich niet heel druk onze muziek, heel atmosferisch en heel filmisch. Ik probeer altijd ergens, daardoor dat weemoedige, er ergens een hoek af te snijden. Waardoor het ook niet te proper klinkt, zelfs lichtjes ongemakkelijk. Wat het niet echt vrolijk maakt, maar ook niet echt donker maakt. Zodat het altijd een tegenkracht krijgt, wat ik een belangrijk element vind om erin te houden. Anders wordt het te afgewerkt, of te eenzijdig. 

De songs vullen elkaar aan, de plaat is  wat mij betreft zelfs een lang verhaal met begin, tussen stuk en eindstuk. En dient naar mijn mening in zijn geheel te worden bekeken en beluisterd? Mee eens? Je mening graag
Ik ben ook wel fan van albums echt in hun geheel te beluisteren, en niet song per song te gaan analyseren. Zoals op Spotify of zo. Voor mij is het belangrijk dat het inderdaad een geheel vormt, daar heb ik ook bewust voor gekozen. Ik denk er trouwens ook heel lang over na eer ik een CD uitbreng. Ook dat die stukken open te interpreteren zijn is de sound en het karakter van de groep eigenlijk. Het is dus gewoon een belangrijk element dat elke song perfect aansluit op de andere, daarvoor heb ik bewust gekozen. 

Het balanceren tussen ingetogenheid  en de registers opentrekken,  zorgt ervoor dat de aandacht nooit verslapt, ook nu weer  , je mening
Inderdaad, maar ik heb ook wel veel invloeden die van uiteenlopende muziekstijlen komen. Van redelijk zware metal muziek naar klassieke muziek. Tot traditionele jazz en hip hop , elektronische muziek. Ik probeer wel overal iets uit te halen. En dat in mijn wereld te verwerken. Daardoor zijn er dynamisch vaak grote verschillen. Doordat het redelijk open is. 

Over invloeden gesproken, wie zijn dan eigenlijk jouw invloeden? Niet alleen in jazz?
Nee, zeker niet alleen in jazz. Maar ik denk dat het bij veel mensen enorm breed gaat in deze tijden,. Ik heb wel veel jazz gestudeerd en geluisterd uiteraard. Als Gitarist Bill Frisell is een heel groot voorbeeld voor mij, Amerikaanse muziek, country muziek. Of de metal band Meshuggah, is ook een invloed. Of moderne klassieke muziek, zitten ook heel interessante stukken in. Dat kan dus heel ver gaan die invloeden.

Jullie hebben helaas niet de kans gekregen deze plaat live voor te stellen, er volgt een streaming heb ik gezien… vertel er gerust iets meer over?
Op 6 april, op de dag van de release doen we inderdaad een live streaming in Academiezaal, Sint-Truiden. Normaal gezien was dus voorzien dat we dit dus live zouden brengen, als release concert. Via de promotors Motives for Jazz die meegespeeld hebben in het creëren van die plaat. Zij wouden heel graag dat die release doorging, en nu is het dus in de vorm van een live stream. Wat we ook graag hadden gedaan, maar dat is nu ook al niet meer mogelijk, is buiten spelen. Dat heeft ook eerst op de planning gestaan. Maar de Academiezaal is gewoon een zeer mooie zaal. De cd  is trouwens daar ook opgenomen. Daardoor klinkt onze plaat wellicht live, omdat we die ruimte echt hebben gebruikt om op te nemen. Daarom hadden we gewoon graag dat die plaat daar werd voorgesteld. Ook al is het nu maar in de vorm van de live stream, het is nog altijd de klank uit die Academiezaal die ook terug komt op plaat dus. Op dinsdag om kwart na acht in de avond dus.

Jullie hebben (dacht ik) in juni wel een streaming gedaan in het kader van ‘Handelsbeurs live’. Hoe heb je die beleefd? 
Het eerste concert dat we hebben gespeeld was op Jazz middelheim. Op het vrij podium, waar enkele projecten werden voorgesteld waaronder Yskan. Daarna hebben we nog een keer of drie, vier echt live gespeeld. En de volgende concerten waren de release concerten in Sint-Truiden en de Handelsbeurs. De Handelsbeurs had het idee om niet alles stil te leggen, en iets te doen rond live streaming en zo verder te kunnen met programmatie. Wij hebben dus het allereerste live concert in Handelsbeurs gedaan, vooraleer ze zijn over gegaan tot Sound of Ghent. Dat was een heel laattijdige beslissing zelfs, toen ons de vraag werd gesteld om dit op die manier toch te laten doorgaan. We hebben toegehapt in het kader van een pre-release zodat we op die manier wat reclame konden maken rond het project, en hopelijk dan het echt release concert later. Het werd een heel interessante beleving, iedereen had ook beetje stress omdat dit toch een nieuw insteek was die ze nog niet hadden gedaan. Bang dat alles ging uitvallen en zo. En het is allemaal zeer vlot verlopen, een zeer leuke ervaring ook omdat het een eerste keer was dat we terug op het podium stonden samen sinds de eerste lockdown. Dat was ook een gratis live stream die heel ver verspreid was. Dat is ook een voordeel van die live streams, je hebt direct een heel groot bereik.

Maar het blijft toch raar om voor een zaal zonder publiek te spelen, toch? Hoe voelde dat zo voor een lege zaal spelen? 
Heel vreemd, ik heb nog met een ander project een live stream gepeeld. En dus nu binnenkort weer met Yskan. Ik zeg wel live streams, want er is een groot verschil tussen een concert echt live streamen waar wij dus onze set spelen, en een paar seconden later zien de mensen ons dus spelen. Soms wordt dat effectief vroeger opgenomen. Die op een bepaald ander tijdstip wordt uitgezonden, sommige blijven dan een tijd online. En dat is toch een beetje een vreemd gebeuren dan. Ik vind het persoonlijk leuker als het dus echt ‘live stream’ is eigenlijk. Met wellicht de bedoeling dat het later nog kan bekeken worden, maar wel met de energie dat de mensen wel degelijk meekijken op het moment dat we onze set spelen. 

Ik denk dat het grote deel zelfs meer ‘streams’ zijn dan echt ‘live streams’?
Er is ook gewoon minder kans om het echt live te doen, waardoor het op voorhand moet worden opgenomen. er kan altijd wel iets verkeerd gaan, en als je het op voorhand opneemt heb je een marche om de fouten eruit te halen of zo. Live stream is dus wel riskanter, maar ik vind dat het gewoon meer waarde heeft. Vooral om zelf te spelen, vind ik het een heel groot verschil.

Eigenlijk heb je die vraag al een beetje beantwoord.  Wat is je mening over streaming eigenlijk?
Wat ik wel iets moeilijk vind. Je kunt nooit een echte concertbeleving verplaatsen naar de huiskamer, die interactie tussen publiek en band visa versa is te belangrijk. Het is ook een sector waar inkomen moet uit voorkomen, om te overleven. Het is uiteraard een mooi perspectief die live stream, en dat de mensen dat kunnen volgen. Maar als mensen zien dat er moet voor betaald worden , hebben ze het daar heel wat moeilijker mee. Velen redeneren dat je een optreden gratis kunt zien op YouTube en dan moet je betalen om een opname te zien van een band, die later ook gratis te zien zal zijn op bijvoorbeeld YouTube. Het is om die reden gewoon een heel interessante en vooral tussentijdse oplossing. Maar op lange termijn denk ik niet dat het veel meerwaarde zal bieden. Misschien een mengvorm van de twee, dat er naast het effectief het concert bezoeken, iets overschiet om het eveneens ook thuis via live streaming te zien of zo? En vooral, de grens tussen live en opname wordt heel klein, daar schuilt een beetje het gevaar eigenlijk bij dat fenomeen streaming.

Wat zijn nu de verdere toekomstplannen
Doordat alles heeft stil gelegen, is het gewoon heel moeilijk om ver te denken. Zoveel mogelijk die plaat kunnen vertegenwoordigen, en dus ook live spelen vooraleer we echt nog verdere plannen kunnen maken. Dus ja.. dat is koffiedik kijken nu. Wat ik wel aan denk, ik denk veel in beelden. Iets filmisch. Het lijkt me een heel goed idee om de muziek van Yskan aan te bieden voor film of beelden op een of andere manier. Dat is ook een plan op langere termijn om daar iets mee te doen. En ook een nieuw repertoire, of hoe we dat project verder kunnen uitwerken. Het concept kiezen waarrond we zullen werken. En op die manier dan een tweede cd opnemen. Het kan dus nog veel kanten opgaan. Maar eerst en vooral , kunnen gaan optreden en die plaat voorstellen zodra het kan. De ideeën zijn er dus wel, maar ik kan zo lang we deze plaat niet kunnen voorstellen, zeggen dit is het nieuw project of zo.

Misschien toch nog meer streamings na deze in Sint-Truiden?
Een streaming zit er niet meer direct in na deze release stream. Het zal vooral wachten tot er echt iets live kan doorgaan. Het is gewoon moeilijk om op dat vlak een planning op te stellen, omdat veel clubs totaal niet weten waar ze aan toe zijn, en er ook een overaanbod zal zijn aan artiesten en bands die willen optreden.

Nu we toch bij deze corona tijden zijn aanbeland, hoe heb je die als muzikant (en als mens ) beleefd?
Ik heb wel het geluk, en dat is iets waar veel muzikanten wel geluk in hebben, muziek moet aangeleerd worden. Er is dus wel een vraag naar muziek onderwijs. Dat is een nuttige functie die je als muzikant zeker kunt opnemen. Om dus les te geven. We hebben een zeer goed kunst- en muziekonderwijs in ons land, dat is trouwens de reden dat er zoveel jong talent uit voort komt. Het vroeger gegeven van gitaristen die autodictact een gitaar vastpakken en super goed worden, dat verhaal is een beetje gepasseerd. De talenten die nu ontspringen zijn vooral heel goed omdat ze een goede basis meekrijgen. Ik geef zelf ook redelijk wat muzieklessen. En dat is iets wat altijd wel is kunnen blijven doorgaan, uiteraard soms op vreemde manieren en online, maar dat scheelt toch voor een muzikant dat ze op die manier toch iets kunnen doen met hun muziek door het anderen aan te leren. Wat ik mis is het sociale gebeuren. Maar ik ben iemand die zichzelf wel kan bezig houden in het dagelijkse leven. Daardoor is het voor mij wel vlug voorbij gevlogen. Enkel dat aspect om nieuwe muziek te maken , is wel heel pijnlijk. Alles blijft on hold staan, en we hebben heel weinig perspectief. Dat knaagt.

Wat soms wel terugkomt, heb ik ondervonden in interviews, is dat sommige artiesten en muzikanten eerder tot rust konden komen en inspiratie vonden om nieuwe muziek te componeren?
Eigenlijk wel, maar ook dat is dan weer zeer moeilijk omdat er geen garantie is. Ik heb het wel nodig om een bepaalde richting te kunnen uitstippelen. Hoe kan ik het uitwerken en toepassen en zo? Doordat we zo weinig uitzicht hebben is het gewoon heel moeilijk om concreet plannen te maken. Ik heb wel veel ideeën opgenomen, gewoon iets spelen of zo. En die ideeën liggen dus wel klaar. Om het kort te zeggen, ik heb veel materiaal klaar liggen om iets mee te doen, maar heel weinig concreet afgewerkt. Omdat het geen zin heeft als je niet weer waar het naartoe gaat, die onzekerheid…

En met andere projecten of  eventueel solo?
Iedereen is eigenlijk een beetje individueel met muziek bezig geweest, en zelden met de band. Ik heb dus zeker ook ideeën liggen om solo werk uit te brengen, die dan meer geïnspireerd is op klassieke muziek. Of stukken om uit te brengen op akoestisch gitaar. Of een compositorisch project, wat ik zeker ooit eens wil gaan doen. En ook Ambient muziek, klanken en sferen creëren met enkel gitaar geluiden. Dus geen synthesizer of elektronica, maar puur alleen gitaar geluiden op elkaar gelaagd in verschillende oplages. En voor Yskan dus ideeën die daarvoor kunnen opgepikt worden. Ruwe ideeën dus. 

We kunnen stellen dat jij de bandleider bent bij Yskan?
Ja, maar het is niet zo dat ik bepaal hoe de arrangementen moeten klinken of zo, dat doe ik samen met de muzikanten binnen de band. Het zijn allemaal zeer sterke individuen die weten waar ze mee bezig zijn, en zeer sterke persoonlijkheden en dat moet gewoon uitgespeeld worden.  En daardoor is hun inbreng binnen Yskan dus minstens even belangrijk. Ik geef hen dus de nodige vrijheid.

Hoe denk je, hoe de muziek en cultuur deze crisis zullen overleven?
Ik vrees dat er heel veel gaat sneuvelen. We gaan hier niet zonder kleerscheuren uit geraken, absoluut niet. Maar ik denk dat er langs de andere kant heel veel uit geleerd is. Zeker dat muziek en muzikanten tot op heden een beetje werden gezien als de rand van de maatschappij. Ze doen er niet echt toe, er was ook veel onzekerheid en zo. En eigenlijk zouden we een stap verder moeten staan, er is binnen de cultuur ook nood aan een soort sociale zekerheid die de muzikant beschermt. Wat nu haast niet gebeurt. Bij de besparingen van Minister Jambon is de eerste keer het alarm afgegaan bij iedereen, nu die coronacrisis. Er wordt dus beseft, we zijn niet genoeg omkaderd. We hebben het veel te ver laten komen. Op dat vlak moet er in de toekomst zeker iets veranderen. Dat mensen dat beginnen te beseffen is wel positief. Er is op dat vlak bijgeleerd, en ook organisatorisch zijn er stappen gezet voor en betere sociaal zekerheid voor de muzikant. Maar er zullen zeker slachtoffers vallen, zoals clubs die niet meer zullen open gaan en dergelijke meer, helaas.

Naast Yskan zitten jullie nog bij andere projecten, ik heb Anneleen gezien bij Grand Picture Palace , best een heel fijn concert, hoe zit het dus met andere projecten waar jij aan bezig bent?  Zandland bijvoorbeeld? Ook Steiger brengt een nieuwe plaat uit? Hoe blijf je dat allemaal combineren
Het zijn allemaal heel aparte projecten eigenlijk. Zandland is wat hetzelfde verhaal geweest, de plaat kunnen uitbrengen en een goede release show , allemaal zeer veelbelovend. maar dan niets meer. Er zijn wel een paar live streams geweest, maar je kunt niet blijven live streams doen. Heel die toer is dus uitgesteld, al wat toen ging gebeuren moet nog gebeuren eigenlijk. Om de volgende stap te kunnen zetten, zelfde bij Yskan  dus.
Maar om op de vraag te antwoorden, voor mij zijn het aparte projecten en aparte bands. Dat valt zeker te combineren, er zijn mensen die bij ongelofelijk veel groepen spelen, en dat ook goed kunnen combineren. Kwestie van duidelijke afspraken maken. Bij Yskan ben ik meer leider, bij Zandland een onderdeel van dat geheel. Dus ja, ook bij de andere muzikanten is dat zo. Grand Picture Palace is Anneleen haar project, en Steiger is met een nieuwe plaat bezig. Binnen al die projecten is het gewoon duidelijke afspraken maken, maar dat komt wel goed. Ik speel eigenlijk liever met mensen die met verschillende projecten bezig zijn, en op veel vlakken actief dan die zich enkel kunnen toewijden op dit ene project. Die invloeden en ervaringen creëren zelfs iets mooi en interessant dat we misschien kunnen gebruiken voor Yskan.

Wat zijn de ambities verder? Is er een soort doelstelling dat je voor ogen hebt en waarom? Of ben je daar niet mee bezig?
Ik ben iemand die eigenlijk in het moment zelf leeft, ik maak nooit echt plannen naar een verre toekomst of zo toe. Ik leef eerder in het moment zelf. Maar ik ben zeker met ideeën aan het broeien geweest, en ik wil zeker met Yskan verdere stappen zetten, in de richting van een volgende plaat. Met de stukken die klaar liggen, of eerder projectmatiger tewerk gaan. En ook die solo projecten is iets wat ik heel graag verder zou willen uitwerken. Het is en blijft een beetje datzelfde verhaal, eerst kunnen spelen en dan zien wat we verder kunnen doen. Zolang we met deze nieuwe plaat niet echt podium ervaring en zo hebben opgedaan, heeft het weinig zin om al aan iets anders te gaan denken.

Nu je toch over een eventuele tweede plaat begint, zal die dezelfde richting uitgaan als de eerste, heb je daar al bepaalde ideeën over? 
Er zijn zaken die je bij leert, door dingen die minder goed werken of zo. Waardoor ik iets anders zou doen, maar de rode draad is toch een open interpretatie. Waar eenvoud in zit. En dat de muzikanten hun inbreng mede de weg zullen bepalen. Ik denk dat er op dat vlak niet zoveel zal veranderen, omdat dit net de kern is waarrond Yskan is opgebouwd. Maar we kunnen altijd een andere richting kiezen. Zoals iets stevigere muziek maken, of net het omgekeerde meer ingetogen tewerk gaan? Het hangt af van de ideeën die binnen komen, en wat er meer gaat spelen binnen dat concept. 

Pics homepag @Leon De Backer

Bedankt voor dit fijne gesprek, we volgen de verwikkelingen binnen Yskan en al je andere projecten zeker verder op. En hopelijk binnenkort echt live.

Jaouad - Jaouad Alloul - Ik wil in die tijd dat ik hier ben naar mezelf in de spiegel kunnen kijken als een tevreden mens

We citeren uit de biografie: ‘Jaouad Alloul is een multi-disciplinaire kunstenaar en ondernemer. Hij streeft ernaar om een stem te geven aan mensen die worstelen met hun gender & identiteit en om bewustzijn te creëren voor LGBT-rechten in de islam en daarbuiten. Zijn missie is om mensen te verbinden door middel van kunst en dialoog.’
Met zijn album ‘Messiah’ neemt hij geen blad voor de mond, en stelt zich bovendien heel open op naar de wereld om zich heen. Wij hadden een zeer boeiend gesprek met deze bijzonder integere mens, kunstenaar, muzikant en theatermaker. Niet alleen gingen we dieper in op zijn nieuwste release, ook onderwerpen als religie en hoe moeilijk het is in deze tijden, kwamen eveneens aan bod.

Jaouad, aangenaam. Hoe is het allemaal begonnen?
Ik ben eigenlijk begonnen als Dragqueen, ik heb daar toch vijf tot zes jaar furore in gemaakt en veel plezier aan gehad. Heel veel gewerkt op het podium. Wat heeft gezorgd voor podium ervaring. 2013/2014  heb ik meegedaan aan The Voice van Vlaanderen. Ik wist van mezelf dat ik kon zingen, maar had al zo lang niet meer gezongen omdat er als kind de nodige onzekerheden rond waren ontstaan. Ik ben 2014 tot de halve finale geraakt.  Dat was wel heel intens. Het is een giga productie, je kunt niet helemaal bevatten in welke machine  je bent terecht gekomen. Achteraf voelde dat aan als een heel lange Bootkamp of zoiets. Je mocht ook een half jaar met top muzikanten werken, dus achteraf ben ik wel blij dat ik dit heb mogen doen. Daarna was het echter wel zoeken eigenlijk, want het is dus niet zo dat ze daarna met de contracten klaar staan.

Niet? Ik dacht dat zo een deelname aan The Voice veel deuren zouden laten open gaan?
Het landschap in België is niet supergroot. Je hebt een paar dominante, er komen ook wel wat nieuwe bij. Maar ze moeten u zodanig in een vakje kunnen stoppen als het ware, en de laatste jaren ligt de focus op hip hop en rap. Op zich was het uiteraard een leuke ervaring, want na The Voice ben ik naar veel jams gegaan. Met de bedoeling om mezelf muzikaal wat verder te ontwikkelen. Lode Janssen, die ook trompet speelt op mijn plaat en mijn muzikale vader is geworden,  heeft me op een bepaald moment uitgenodigd om te zingen op een huwelijk. En de pianist die erbij was, is de producer van het album. En zo is de bal aan het rollen gegaan. Ik had een loopstation waar ik liedjes op maakte, die heb ik hem doorgestuurd. Van het een kwam het ander, voor we het wisten hadden we een EP klaar.

Soul, R&B enz, komt voorbij, hoe zou je zelf je muziekstijl omschrijven?
Muziek uit het hart. Ik hoop in het tweede album een iets duidelijkere lijn daarin te hebben. Maar deze keer hebben we bewust gekozen om net geen exacte lijn te hebben. Ik zie en luister ook graag naar verschillende muziekstijlen Dat gaat van pop muziek naar jazz tot rock , ik ben dus niet voor één gat te vinden eigenlijk. Wat niet evident is als je een album moet maken natuurlijk. Ik ben in mijn muziek een soort verhalen verteller., of het een verhaal over mezelf of ‘Hard to Love’ een thuisloze is ... Dat is wat moet kloppen, dat ik een ervaring die ik heb meegemaakt of heb gezien bij iemand anders, probeer te vertalen .

Ik heb je debuut ‘Messias’ beluisterd. Er straalt iets religieus uit dat ik niet kan thuisbrengen, vermoedelijk was dat ook de bedoeling als ik andere interviews, artikels lees?
Ik ben heel lang op zoek geweest naar antwoorden op vragen. Dikwijls gebruik ik daar andere mensen of relaties voor. En God weet dat ik er toch heel wat gehad heb met mannen en vrouwen. In de hoop dat die mensen een leegte kunnen opvullen, die je zelf niet kunt opvullen. Het is een constante zoektocht naar iemand die je de weg kan wijzen. In mijn 20tigers was dat  vooral zeer moeilijk omdat ik, mede door geen contact te hebben met mijn familie, wat verdwaald was geraakt. Vanaf ik, na negen jaar, mijn vader terug begon op te zoeken is die fascinatie voor Jezus , De maagd Maria en de Kerk naar boven gekomen.
De  Kathedraal in Antwerpen was één van de weinige plekken in de Stad waar ik echt tot gemoedsrust kon komen. Het was in mijn hoofd en ook de Stad zelf, veel te druk. En daar kwam ik dus echt tot rust. Dat is een soort constante gebleven in mijn leven, die fascinatie voor dat verhaal, dat heel vergelijkbaar is met het verhaal in de Koran. De religie is gewoon een soort concept dat als het ware gekopieerd wordt, het is gewoon een andere profeet , manier van bidden of bepaalde rituelen. Maar die kern is altijd hetzelfde. Waardoor ik daar de schoonheid kan van inzien. Want na een tijdje zien we religie als iets inherent slecht. Echter kan religie ten goede en ten slechte gebruikt worden. Dat hangt van de persoon in kwestie af. Vandaar dus die fascinatie, en ook word je geïnspireerd door de kunst die daar vaak hangt in die kerken. De Kerk heeft veel lelijke dingen gedaan, maar ook veel kunstenaars geïnspireerd om meesterwerken te maken.

Ik herken er mezelf in  … wat zoekende, is mijn verhaal heel gelijklopend. Maar wat het voor je toch nog moeilijker maakt , denk ik , het is binnen de religie als Islam anno 2021 nog steeds moeilijk om uit de kast te komen wat je geaardheid betreft?
De paus heeft onlangs nog een straffe uitspraak gedaan.. Het katholicisme is gewoon een ouder geloof. Dat is iets dat al meer dan 2000 jaar bestaat, terwijl de Islam pas is gestart 600 na Christus. Dat is al een eerste gegeven, er is ook een migratie golf gekomen die willen vasthouden aan hun religie. Omdat zij hebben gezien dat het Westen eerder de religie de rug heeft toegekeerd. Waardoor ze de weg wel wat kwijt zijn, door het kind met het badwater weg te gooien zonder enige spiritualiteit. Ik heb het zeker niet gemakkelijk gehad, ik ben nu 35, maar ik ben altijd naar mijn innerlijke zelf blijven luisteren, en daardoor succesvol geworden wat betreft relaties en zo, ik heb een heel goede partner, een huis, eten , drinken. Maar vooral als we gaan blijven erop wijzen dat het binnen de Islam moeilijk is om uit de kast te komen, gaat het jongeren tegenhouden om dat daadwerkelijk te doen. Het zal altijd een uitdaging zijn, en niet altijd even evident. Maar het leven is gewoon  een uitdaging en niet evident met momenten.

Ik vind het een zeer boeiend onderwerp , ook omdat ik mezelf herken in je verhaal; naar mijn mening gaat religie veel verder dan wat in een boek staat. Je mening?
Absoluut.

Achter veel songs schuilt een verhaal, door mijn aangeboren gehoor probleem is het moeilijk te ‘horen’ waarover je zingt (of ik moet de teksten erbij nemen); wat me wel opvalt, ondanks enkele weemoedige songs, is het niet allemaal kommer en kwel …”Lies” klinkt zeer feestelijk - hoewel dat niet het juiste woord is - zelfs? Is bewust voor die aanpak gekozen?
Je kunt niet in het licht komen, als je de duisternis niet kent. Neem nu “Lies”, is het verhaal van ontdekken dat iemand niets anders heeft gedaan dan liegen tegen u. Daar zit heel wat pijn in, omdat je dat ontdekt. Maar tegelijkertijd zit er ook een soort verlichting in omdat je dan ook gewoon weet van ‘ok, nu is het helder en duidelijk’. Daardoor wordt in een moeilijke situatie, een soort helderheid gecreëerd. En dat is ook hoe de waarheid aanvoelt. Soms proberen we net die waarheid te ontwijken. Of durven niet uit te spreken, omdat nu eenmaal zeer veel licht creëert. Doordat mensen met de neus op de feiten worden geduwd.

Sommige waarheid wil je toch liever voor jezelf houden omdat de wereld daar moeilijk mee kan omgaan, denk ik dan
Er zijn heel wat taboes in de wereld, we zitten wat dat betreft met onze gedachten soms nog in de vorige eeuw. Maar iedereen is vrij van gedachte,  als niemand zich echt opdringt, is er geen enkel probleem. Ik denk dat mensen gewoon eerlijk met zichzelf moeten kunnen zijn. 

We wijken wat af van de muziek, maar de persoonlijkheid die je bent keert ook terug op  je debuut vind ik, het is een heel persoonlijke plaat waar je jezelf enorm bloot geeft, vind ik? Schept het geen bepaalde risico dat te doen?
Nee, Als ik zou sterven zal ik sterven als een soort martelaar (haha). Het is uiteraard zo, er zijn zoals je daarnet zei, altijd bepaalde dingen die de buitenwereld niet moet weten en die je beter voor jezelf houdt. Maar ik voelde gewoon op zeer jonge leeftijd dat de persoon die ik ben, en aan het ontwikkelen ben, ik niet anders kan dan een open boek te zijn naar de wereld. Dat wil niet zeggen dat iedereen een open boek moet zijn, maar de mensen die de kracht hebben dat wel te zijn, inspireren wel andere daardoor. Op dat vlak denk ik dat we allemaal een rol moeten spelen in dit leven, sommige mensen zijn een gesloten boek en andere stellen zich volledig open. Ik denk dat net die combinatie tussen beide net heel belangrijk is. Wat mij persoonlijk betreft, in het begin is dat zeer kwetsbaar om je zo open te stellen. Maar gaandeweg is het wel helder als je ziet hoe mensen die kwetsbaarheid zien als een boodschap. Uiteraard kan ik niet iedereen gelukkig maken, dat is onmogelijk.

Iets totaal anders even. In een interview bij een collega vermeld je iets over een project dat je hebt uitwerkt met ‘HuisvandeMens Leuven’, kun je daar iets meer over vertellen, wat het inhoudt en zo?
Ik heb bij Huisvandemens al een paar jaar gewerkt, ik had daar een monoloog Zeemeermin, Huisvandemens was vragende partij om dit in Brussel rond te brengen. Ik ben enorm aangetrokken tot het humanisme, omdat ik daar een kern van waarheid in vindt. We zijn gewoon allemaal mensen, die op het eerste zicht heel verschillend lijken, maar als je het breed bekijkt, zijn er meer gelijkenissen dan verschillen eigenlijk. Misschien klinkt het wat zweverig, ik zal niet zeggen dat we samen ademen maar al bij al zijn we wel ‘één’. Als je ziet hoe klein we maar zijn in dit heel groot universum waar we leven. Als je al die mensen op deze grote aardbol vanop een afstand ziet, zijn we gewoon een grote bol. Daar komt het op neer; Binnen een universum stellen we niets voor. Als je op TV iemand ziet in elkaar geslagen worden, doet dat ook bij u pijn omdat je op een of andere wijze weet hoe dat voelt.
Emoties voelen bij iedereen hetzelfde. Iedereen gaat daar anders mee om natuurlijk. Humanisme focust op het mens zijn in zijn geheel, en daarrond iets opbouwen. Het is daarom wel vermoeiend om te zien dat we nog steeds niet gewoon vriendschappelijk naast elkaar kunnen leven, ondanks dat feit. Terwijl dat gewoon tussen de oren zit.

Het is zelfs soms moeilijk om jezelf te zijn. Zelfs in deze tijden voor je geaardheid uitkomen is nog steeds moeilijk, dat werd onlangs nog bewezen met die moord op een homo in Beveren. Wat gaat er door je heen als je zoiets verneemt?
Zoiets komt heel hard binnen uiteraard. Ik heb geleerd om mijn woede om te buigen tot het goede. Er zit veel woede in mij, uiteraard word ik boos als Homo’s worden vermoord om hun geaardheid. Maar als je vuur met vuur bestrijdt, krijg je alleen maar meer vuur, dus ik probeer die woede dus om te buigen. Je hebt gewoon mensen die er niet in slagen om iets te begrijpen, want dat is hier eigenlijk het grote probleem. Met zulke mensen moet je niet per se in discussie gaan. Want daar kom je anders enkel minder gelukkig uit. Je moet het uiteraard bespreekbaar maken het onderwerp, maar ik probeer persoonlijk die mensen niet teveel aandacht te geven. Wellicht is dat niet de beste tactiek omdat die daardoor niet per se weg gaan. Maar ik ga ze niet kunnen helpen om tot inzicht te komen. Als diezelfde mensen 50 zijn, beseffen die vaak pas dat er niets mis is met homofilie.

David Bowie heeft er voor gezorgd dat ik die stap kan zetten om geen angst te hebben voor het onbekende, want dat is wat er gebeurt met mensen die het moeilijk hebben als iemand voor zijn geaardheid uitkomt. Het is je uiteindelijk gelukt dat ook te doen. Wat of wie heeft er bij jou voor gezorgd het wel te doen?
Ik heb mijn moeder verloren toen ik 15 was. Ik heb toen een ervaring gehad die me gewoon heeft overtuigd dat ik er moet over spreken. Omdat ik toch vond, ik ben hier maar voor een aanzienlijke tijd. Dat heeft dat vroege heengaan me ook doen beseffen. Ik wil in die tijd dat ik hier ben naar  mezelf in de spiegel kunnen kijken als een tevreden mens. Om maar te zeggen, deze corona heeft me geleerd, als ik ooit diegene zal zijn die ‘de olifant in de kamer zal benoemen’, dan neem ik die rol met plezier op.

We hebben het nog niet veel over uw muziek gehad, ik heb echter het gevoel dat om je muziek – net doordat het persoonlijk is – goed te begrijpen, de persoon achter de artiest op deze plaat moeten kennen om het echt te begrijpen. Is dat ook zo?
Ja en nee. Als je de mens achter de muziek kent, heb je sowieso meer voeling met het album zelf. Ik heb dat gehad met Benjamin Clementine. Fantastische  muziek, en als je zijn verhaal hoort hoe hij van zijn vader geen muzikant mocht worden en op straat leefde in Parijs. En daar is ontdekt. Dat creëert natuurlijk een soort mystiek. Daarom ben ik wel dankbaar dat mensen dat wel vinden bij mij. Ik denk dat als je veel artiesten, zoals ook David Bowie als je zijn verhaal hoort,  echt beter leert kennen , en het ervoor zorgt dat je nog meer van die mens of artiest gaat beginnen houden. We leven in een tijd dat iedereen een Rock Ster kan zijn. Maar diegene die een rock ster zijn, hebben ook een leven gehad zoals u en ik. Tina Turner heeft dat, Crace Jones ook. Dat zijn mensen die ik allemaal enorm bewonder. Niet alleen omdat die muzikaal sterk zijn, maar die ook als mens op een bepaalde manier naar de wereld kijken. Dat kan ik wel appreciëren.

In een interview in HUMO zeg je op een bepaald moment ‘Er huist een Messias in ieder van ons’; kunnen we die lijn ‘iedereen kan een rock ster zijn’ ook hier doortrekken?
Het leven is iets heel individueel. Je wordt alleen geboren, en sterft alleen. Dat klinkt wellicht treurig, maar het is gewoon de realiteit. Ik ben mijn beide ouders vroeg verloren. Je kunt dus beter een leven leiden waar je achter staat, i.p.v. op je 55 te zeggen, ik heb 20 jaar een job gedaan die ik eigenlijk niet wil doen. Het is dus begrijpelijk dat iedereen duizenden vragen heeft, maar zorg ervoor dat je die antwoorden zelf probeert te zoeken. Wat we veel doen is anderen advies vragen, wat zeker kan uiteraard, maar het is niet omdat die bepaalde mensen zeggen ‘het is geen goed idee’ dat je dit ook niet moet uitwerken.

Er zijn altijd dingen in het leven waarover je zegt ‘’dit had ik anders moeten aanpakken’’ . Persoonlijk volg ik de weg die ik al sinds mijn 8^ste wilde volgen, en niet alles is verlopen zoals ik wou. Ik denk dat het de kunst is om die ontgoocheling een plaats te geven, denk je ook niet?
Een plaats te geven, en ook daar zelfs dankbaar voor te zijn. Wat mezelf betreft. Het zijn die ontgoochelingen en keren dat ik met mijn kop tegen de muur liep, die mij andere inzichten hebben gebracht. Want dat is ook iets dat religie helaas meebrengt, die zelfkastijdingen en boetedoeningen . Terwijl die fouten iets zijn waaruit je leert, als ik ooit in een gelijkaardige situatie terecht kom, zal ik dat anders aanpakken. In de samenleving zijn er vaak zware gesprekken, of ze krijgen een schuldgevoel. En verwijten anderen. Wat in een verlichte samenleving niet meer nodig is. Dat is iets dat er ingebakken zit, als iemand iets fout doet moeten we die bij wijze van spreken in het midden van het marktplein zetten en publiekelijk straffen als het ware. Terwijl we iets humaner met elkaar kunnen omgaan, want niemand is vrij van zonde.

Dat brengt me terug tot een van de anekdotes in de bijbel waar men een vrouw wil stenigen en men vraagt aan Jezus, wie de eerste steen moet werpen. Waarop hij zegt ‘’Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen” ; moeten we niet zo wat meer gaan denken?
Dat ook, maar Jezus heeft ook niet per se willen zeggen ‘nu moet u mij volgen’. Hij wilde gewoon zeggen ‘wees het licht in de wereld’. Die brengt een boodschap die mensen nog altijd kunnen gebruiken. Maar religie heeft daar iets collectief van gemaakt, om de mensen onder de knoet te houden.

Laten we het uiteraard ook over je muziek hebben. Wat zijn uw persoonlijke verwachtingen over deze knappe schijf?
Uiteraard hoop ik dat veel mensen de CD kopen. Ik hoop echter dat mensen er ook iets aan hebben eigenlijk. Dat het een lichtpunt mag zijn in hun dag of leven. Dat het een lach op hun gezicht kan geven. Dat het iets heeft betekent. En nu is het gewoon op naar het volgende, ik wil nu toch even wat exploreren. Wat muziek voelen en schrijven.  En dus niet direct in productie gaan, wat moordend kan zijn voor het muzikaal project.

Ik herken er mezelf vooral in , in jouw plaat is dat ook de bedoeling dat mensen zichzelf erin herkennen?
Jazeker.

Live optreden zit er voorlopig niet in, zijn er plannen om deze plaat via streaming voor te stellen en wat is je opinie over dat fenomeen?
Nee, ik heb dat in de eerste lockdown gedaan, dat was een fijne ervaring. Maar ik wil daar eigenlijk niet aan participeren. Tenzij het kort is, een nummertje of zo. Omdat het niet mag lijken alsof het op die manier gemakkelijk opgelost is, en live optreden niet meer nodig is. Want live muziek blijft een live gegeven. Maar misschien maak ik ooit wel een sterke concert film. Dat kan dan weer wel, er bestaan heel goed concertfilms. Maar dat is dan geen live stream. Dat is dan letterlijk een film. Ik doe het bewust niet, omdat ik een beetje bang ben dat binnen een jaar of twee we denken, waarom zou ik nog naar een live concert gaan? Maar iedereen die van muziek houdt , weet dat je gewoon in het publiek moet staan, de interactie tussen publiek en band is veel te belangrijk om dat te vervangen door een streaming. Gewoon de bassen voelen, zelfs een soort spirituele ervaring die je enkel kunt voelen met publiek rondom jou. Die ontlading daarna is zo groot, en ook dat kun je met streaming dus nooit bereiken. Ik wil het daarom niet proberen, omdat ik de muziek geen eer aandoe.

Is het gewoon geen goede manier om aan je fans te tonen van ‘kijk ik heb iets nieuws uitgebracht’ in tijden dat het helaas niet anders kan?
Nee ik ben een theatermaker en kunstenaar, en ga liever uit van de kracht van het verhaal. Dan zou ik liever werken aan het uitbrengen van een sterke video rond die bepaalde song. Waar ik ook iets vertel aan het publiek. En waar het publiek me ook beter leert kennen. Bij een stream is het leuk bij enkele nummers, maar je kunt niet volledig je potentieel tonen en dat vind ik er gewoon jammer aan. En er kruipt enorm veel werk en tijd in.

Deze tijden zijn zwaar voor een kunstenaar, muzikant en theatermaker (eigenlijk voor iedereen), maar sommige sectoren zijn wel erg getroffen; hoe heb je deze tijden beleefd?
In het begin heb ik mezelf de tijd gegeven om alles op een rijtje te zetten en tot rust te komen. Ik heb het geluk gehad nog wat opdrachten te hebben gekregen van mensen, zo heb ik vorig jaar een Nederlandstalig nummer geschreven. Nog niet uitgebracht, maar ik wil dat eigenlijk wel uitbrengen. - https://www.youtube.com/watch?v=TMN5Bq-8m2Y – ik merkte bij mezelf dat Nederlands een taal is die ik graag gebruik. Ik ben dit jaar ook Ambassadeur van ‘De week van het Nederlands’. Muziek is gewoon heel universeel, en ik hoop ook dat er een vangnet zal komen voor artiesten of kunstenaars die kunnen aantonen dat ze na corona in de problemen zijn geraakt.

Wat zijn de verdere plannen?
Ik ben nu een theatertekst aan het schrijven voor BOZAR , voor de rest de live shows aan het voorbereiden met de band. Daar kijk ik vooral naar uit, omdat ik denk dat er vanaf mei of in de zomer meer mogelijkheden en perspectieven zullen zijn daarrond.

Ik weet dat vragen in een heel andere richting zijn gesteld, ik wilde dus vooral de mens achter de muzikant en kunstenaar iets beter leren kennen … Wat zijn je uiteindelijke ambities? Is er ook een soort einddoel dat je voor ogen hebt of ben je daar niet mee bezig?
Daarmee bezig zijn, nee. Mijn ambitie is vooral mezelf blijven heruitvinden. Wat ik altijd heb gedaan. Als Dragqueen begonnen, amateur theater gedaan, The Voice van Vlaanderen. Nu doe ik het allemaal eigenlijk . Daarom dat ik mezelf ook als kunstenaar zie, of het nu foto, tekst, of muziek is. Wie weet , leer ik mezelf nog een sculptuur maken of zoiets, bij wijze van spreken. Ik heb gewoon nood aan te tonen aan de wereld hoe ik me voel, en hoe ik naar de wereld kijk en ik denk dat dit iets is dat ik zal blijven doen. En afhankelijk waar ik woon zal ik wellicht ook andere prikkels krijgen.

Pics homepag @Thomas Switn Sweertvaegher

Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk hebben de koffiekoeken gesmaakt ?