Alex G - Feeëriek lawaai met volle koplampen

Tien platen ver en eindelijk officieel groot: Alex G – of voluit Alexander Giannascoli – bracht dit jaar zijn eerste release op een major label uit. ‘Headlights’ is opnieuw vintage Alex: intieme indie rock die balanceert tussen fabelachtig en vreemd, met een scheut Americana en hier en daar een vervormde schreeuw uit het niets. Ondanks die licht absurde mix blijft hij een cultfiguur die zijn publiek moeiteloos betovert.
In de uitverkochte Ancienne Belgique bleek dat zijn overgang naar een groot label weinig afdeed aan zijn mystiek. Integendeel: hij klonk scherper, luider en levendiger dan ooit.

Het was Sour Widows die de avond zacht opende. Het drietal uit Californië bracht een set vol dromerige gitaarlagen en voorzichtige zang, ergens tussen slowcore en melancholische folk in. Hun afsluiter “Staring Into Heaven Shining” kroop langzaam onder de huid en liet de zaal in een aangename roes achter. Ondanks het vroege uur – en de gebruikelijke Brusselse babbel tijdens voorprogramma’s – kregen ze het publiek opvallend stil. Hun combinatie van breekbare zang en weidse klank maakte nieuwsgierig naar meer. Een band om te onthouden, al was het maar voor die ene perfect opgebouwde finale.

Dan was het tijd voor Alex G, die met zijn vaste drietal het podium op kwam alsof ze het al jaren beu waren om underdogs te heten. Twee metalen stellingen vol lampen en kabels gaven het podium de charme van een half afgewerkte werf – ideaal decor voor iemand die zijn liedjes bouwt uit flarden chaos.
Zonder veel omhaal trok hij de set op gang met “Louisiana”, waarna “Gretel” en “Runner” meteen volgden. Een binnenkomer van formaat. Het publiek, aanvankelijk nog voorzichtig, brak al snel open toen “Afterlife” losbarstte en de hele AB meezong. De mix van elektronische snufjes en rauwe gitaarlijnen klonk opvallend strak, en Alex’ hoge vocoderstem zorgde voor het vertrouwde, bijna buitenaardse tintje.
De tweede helft ging dieper de catalogus in: van “Real Thing” tot “Kicker” en “Bug”, afgewisseld met nagenoeg de hele nieuwe plaat ‘Headlights’. De band balanceerde perfect tussen gecontroleerde chaos en loepzuivere melodie. Het warme licht van “Oranges” bracht een bijna dromerig intermezzo, met roodgouden gloed en smartphone-lichtjes doorheen de zaal. “Brick” daarentegen was pure waanzin: schreeuwzang, overstuurde gitaren en een drummer die zijn stokken meermaals de lucht in mepte.
 In de AB, waar Alex G’s subtiele lo-fi normaal wat verloren dreigt te gaan, kwam alles verrassend helder en krachtig over. Soms leek het alsof elk nummer net iets groter werd dan zichzelf.
De bisronde voelde dan weer huiselijk en spontaan aan. Toeters en bellen zijn bij Alex G ver te zoeken, maar beperkte droge humor en warmte des te meer. Hij opende met “Far and Wide”, het laatste nieuwe nummer van de avond, waarna het publiek de set overnam met verzoeknummers. “Sarah” en “Mary” kregen luidkeels gezang als koor, “Animals” daverde met ruwe energie, en bij afsluiter “Harvey” ging nog één keer alles open: spots, lichtslinger, wall of sound, en een inwendig geëmotioneerde Alex die zijn gitaar bijna vasthield als een relikwie.

Alex G klonk nog steeds sprookjesachtig, maar deze keer was het geheel luider, feller en tastbaarder dan ooit. Hij en zijn band verkeerden in bloedvorm – een zeldzaam moment waarop mystiek en spierkracht moeiteloos samen vielen.

Setlist
Louisiana - Gretel - June Guitar - Runner - Real Thing - Beam Me Up - Afterlife - Oranges - Bug - Kicker - We Love Brussels (improvised song) - Brick - Blessing - Immunity - Logan Hotel - Is It Still You in There? - Bounce Boy - Spinning - Kute - Headlights — Far and Wide - Sarah - Mary - Mis - Animals - Harvey

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel