50 Y of Punk - Deadletter - Rauw talent in ontwikkeling

Postpunk kent de laatste jaren een weelderige wildgroei waar veel goeds uit komt. Een van die bands is DEADLETTER die sinds 2020 met hun energieke, geslepen sound en catchy, scherpzinnige lyrics aan hun carrière timmeren. Voor hun tweede langspeler ‘Existence is Bliss’ beitelen ze verder aan hun eigen sound.
Het is met die nieuwe muziek onder de arm dat ze nog eens afzakken naar een Belgisch publiek.

Goed op tijd en zelfs te vroeg, warmde het Dublinse Bleech 9:3 het publiek op. De prille band speelde voor het eerst op een Belgische podium en deed dat met volle overgave. Soms wat vlagen Fontaines DC, dan al eens Stone Roses of nog Wunderhorse. Toch drukten ze graag hun eigen stempel door met een dreigende “Underrated”. De frontman schuwde het contact met het publiek niet waardoor er toch al vroeg op de avond een eerste pogo te zien was. Ook het initieel breekbare en later uitspattende “Cannonball” was meer dan raak. De vocals van de frontman, tijdens onder andere “Jacky”, waren best indrukwekkend. Met pure furie in “Ceiling” sloten ze overtuigend af en werden ze overladen met dankbaarheid van het publiek.

Onder de epische tonen van Ennio Morricone betraden de zes leden van DEADLETTER het podium van de AB Box, een bijna filmische intro die meteen contrasteerde met de industriële spanning van opener “Purity I”. Wat traag en dreigend begon, barstte halverwege open in een eerste uitbarsting waarbij frontman Zac Lawrence zich zonder aarzelen het publiek in stortte. Die fysieke présence, half prediker half dansende agitator, werd de rode draad van de avond. Nieuwe nummers als “To The Brim” en “He, Him, and Himself” klonken gelaagder en ambitieuzer, met saxofoon, percussie en subtiele instrumentkeuzes die hun postpunk verder openbraken. In “Mere Mortal” kwam alles mooi samen: een strakke opbouw, een sax die snijdt en een publiek dat gretig mee opgaat in het momentum.
Toch zat er niet altijd dezelfde flow in de set. De band schakelde soms bruusk tussen nummers, met korte stiltes die de vaart uit het optreden haalden. De balans tussen ouder, directer werk en de meer uitgewerkte nieuwe songs voelde nog zoekende aan. Waar nummers als “Bygones” en “Fit for Work” zonder moeite een kolkende massa op gang trokken, leken andere passages iets te snel afgehaspeld of net te uitgesponnen. De intensiteit bleef, maar de spanningsboog werd niet altijd strak gehouden. Zelfs wanneer Lawrence opnieuw de zaal introk of het publiek in tweeën spleet voor een moshpit, voelde het soms alsof de band nog zoekende was naar de juiste cadans tussen controle en chaos.
En toch, ondanks die kleine haperingen, bleven ze overtuigen. Er zat meer dan genoeg energie, spelplezier en muzikaal vernuft in de set om de zaal mee te krijgen.
Hoogtepunten als “Mere Mortal”, “Binge” en het opzwepende slot met “Hero” en “Cheers” bewezen dat de band perfect weet hoe ze een publiek in beweging krijgen.
De nieuwe plaat ‘Existence is Bliss’ klinkt live rijker en ambitieuzer, maar vraagt nog wat finetuning om live echt volledig te landen.

DEADLETTER leverde zo een goed, bij momenten zelfs zeer sterk optreden af, al ontbrak dat laatste tikje scherpte om het geheel echt naar een hoger niveau te tillen.

Setlist
Purity I - To the Brim - Mere Mortal - He, Himself, and Him - (Back to) the Scene of the Crime - More Heat! - Bygones - Songless Bird - Deus Ex Machina - What the World Missed - It Flies - Among Us -  Fit for Work - It Comes Creeping - Frosted Glass — Binge - Hero - Cheers!

Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9518-deadletter-2026-04-07?ltemid=0
Organisatie: Ancienne Belgque, Brussel