Cosmic Psychos - Compromisloze bulldozerpunk
Cosmic Psychos
De casino
Sint-Niklaas
2026-04-17
Ollie Nollet en Johan Meurisse

Cosmic Psychos uit Melbourne lijkt populairder dan ooit. De Casino (capaciteit 650) was zelfs zo goed als uitverkocht. Een verklaring is misschien te zoeken met de heropleving van jonge punkbandjes .
Hun laatste plaat, "I really like beer" kreeg wat meer media-aandacht dan gebruikelijk, maar een meesterwerk kun je het bezwaarlijk noemen. Maar met de titelsong, waarvan er twee versies op staan: "I like beer" en "I really really really like beer", staat er wel een anthem op, dat hen op het lijf is geschreven. Een lijflied dat je eerder op een debuutplaat verwacht dan bij een groep die al vierenveertig jaar meedraait. Of werpt dat eindeloze touren dan toch zijn vruchten af?

Cosmic Psychos had zelf zijn voorprogramma meegebracht: Good Sniff, dat uit de buurt van Geelong komt. Het jeugdige duo - de mannen van Cosmic Psychos konden hun (groot)vaders zijn - koos voor een niet-alledaagse bezetting van bas en drums die me meteen deed denken aan Death From Above 1979 (later viel dat jaartal eraf). Een duo uit Canada dat begin jaren 2000 met hun dancepunk een bescheiden hype ontketende en me toen live compleet van de sokken blies.
De kans dat ook Good Sniff een hype wordt is onbestaande. Meer nog, hadden de heren van Cosmic Psychos hen niet meegebracht, dan hadden we er waarschijnlijk nooit van gehoord. Niet dat het nu zo slecht was, alleen ontbeerde het relevantie. Lachie Brown bleek een fenomenale drummer die bovendien een stem als een spreekwoordelijke klok had. De razende roffels van deze uitermate sympathieke jongen bleven tot het eind fascineren.
Zijn maatje, Elias Hodson, speelde simpelweg gitaar op een bas. Lijkt me verschrikkelijk onhandig maar de knul had er duidelijk geen enkel probleem mee. Het leverde wel een apart geluid op, snedig, pittig, maar wat de meerwaarde ervan was is me nog steeds niet duidelijk.
Op hun Bandcamp-pagina wordt hun muziek omschreven als garage punk-rock maar dat bleek helaas niet te kloppen. Ik hoorde vooral een soort grunge waar ik niets mee heb en die, ondanks hun jeugdig enthousiasme, af en toe belegen klonk. Tja, naast Death from above borrelden gaandeweg de set ook een Royal Blood, Blood Red Shoes, Band Of Skulls, Silverchair, The Chats en in de grunge elementen een Nirvana op. Maar misschien kan deze tour met hun mentoren alsnog een kentering in hun muzikale koers teweegbrengen.

De mannen van Cosmic Psychos zagen eruit alsof ze rechtstreeks uit de pub, waar ze na een dag hard labeur op het veld enkele pinten waren gaan pakken, het podium waren opgestapt. Image building! Maar dan van de goedkoopste soort. Links: zanger-bassist Ross Knight in een rafelige korte broek en met een tot op de draad versleten petje op de knikker, rechts: gitarist John " Mad Macka" McKeering met een Westmalle Tripel van 75cl binnen handbereik. BC Michael Marks van Dune Rats is de drummer tijdens deze tour want de twee jaar geleden opgestapte Dean Muller werd nooit vervangen.
Deze ‘I really like beer’-tour staat dus in het teken van het bier, alsof dat ooit anders is geweest in hun leven. De set begon dan ook heel toepasselijk met "Pub" en "Nice day to go to the pub". De toon was meteen gezet voor een uurtje bulldozerpunk zonder enige vorm van nuance. In een ‘houtklievers/beertempo’ volgden de nummers elkaar snel op.
Cosmic Psychos laat je deels twijfelen of je ze stupide dan wel geniaal moet vinden. Hun rechttoe rechtaan pubpunkrock klonk zoals altijd erg rudimentair en compromisloos terwijl Mad Macka's gitaar bleef steken in goedkope hardrock.
En toch had dit een onweerstaanbare aantrekkingskracht die de zaal moeiteloos op sleeptouw nam. Geen gezever, beuken maar en het helpt natuurlijk dat ze altijd zichzelf zijn gebleven. Muzikaal amusement, ergens tussen Ramones en Motorhead in.
Een leuke set zondermeer. Zo deelde Ross Knight een flesje bier uit aan iemand in het publiek om even later zelf drie Duvels toegestopt te krijgen van een gulle fan.
De nummers mochten al eens inwisselbaar klinken, tijdens de finale lieten ze toch enkele prijsbeesten los: “Dead roo”, Go the hack”, "I like beer"(uiteraard!) gevolgd door "Fuckwit city" en "Lost cause", die lonkt naar de stofferige, meeslepende stoner.
Voor het laatste nummer, "David Lee Roth", dat reeds op hun allereerste plaat stond, trok Mad Macka heel theatraal zijn Marcelleke uit zodat we zijn enorme bierpens in alle glorie konden bewonderen. Na dit schitterende slotakkoord volgde het traditionele afscheidsritueel waarbij ze elkaar uitgebreid feliciteerden om daarna met zijn drieën op een rij, de rug naar het publiek, hun broek af te steken.
We misten nog oude kleppers “Hooray fxx” en “Can’t come in” in hun meedogenloze set.  Bisnummers zijn nog steeds niet aan hen besteed en zo lag de weg naar de dichtstbijzijnde kroeg meteen wijd open.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Cosmic Psychos
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9520-cosmic-psychos-17-04-2026?Itemid=0

Good sniff
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9519-good-sniff-17-04-2026?Itemid=0

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas