De wedergeboorte van All Them Witches: House of Mirrors

Dit is geen fata morgana in de verte en ook geen verlaten spookstad aan het einde van een stoffige woestijnweg. Dit is ‘House of Mirrors’, het langverwachte zevende studioalbum van All Them Witches. En hoewel er de voorbije jaren heel wat veranderde binnen de band, klinkt hun muzikale identiteit nog steeds herkenbaar: rauw, ongrijpbaar en doordrenkt van die kenmerkende mix van blues, psychedelica en zware rock.
Na het sterke ‘Nothing as the Ideal’ uit 2020 volgde een lange stilte. Die werd nog versterkt door het vertrek van medeoprichter en drummer Robby Staebler, waardoor zelfs de toekomst van de band onzeker leek. Met Christian Powers achter het drumstel vonden Ben McLeod, Charles Michael Parks Jr. en Allan Van Cleave echter nieuwe energie. Die hernieuwde dynamiek vormt het fundament van ‘House of Mirrors’.
De titel van het album blijkt treffend gekozen. De nummers draaien rond identiteit, verwachtingen en het zoeken naar een eigen pad in een complexe wereld. Tegelijk weerspiegelt de plaat ook het verhaal van de band zelf: een groep muzikanten die na een moeilijke periode opnieuw moest ontdekken wie ze waren en waar ze naartoe wilden.
Muzikaal blijft All Them Witches trouw aan het geluid waarmee ze een cultstatus hebben opgebouwd. De interactie tussen de muzikanten staat centraal en zorgt voor een organisch geheel waarin niemand de bovenhand neemt. Dat hoor je meteen in “Culling Line”, waar strakke gitaarlijnen en een dreigende sfeer de plaat krachtig op gang trekken. De productie van Eddie Spear houdt alles helder zonder de ruwe randjes weg te poetsen.
Toch kent het album ook een minder sterke middenfase. Hoewel de songs technisch verzorgd zijn en het samenspel indrukwekkend blijft, voelt een deel van het materiaal (te) vertrouwd aan.
Hier en daar lijkt de band terug te vallen op een formule die we ondertussen goed kennen. Daardoor mist ‘House of Mirrors’ soms de verrassende wendingen die eerdere albums zo spannend maakten.
Gelukkig zijn er uitzonderingen die het niveau opnieuw omhoogtrekken. “Angel on the Wayside” behoort zonder twijfel tot de hoogtepunten van de plaat, met zijn meeslepende opbouw en atmosferische gelaagdheid. Ook “The Welterweight” springt eruit dankzij zijn sterke spanningsboog en overtuigende uitvoering. Op zulke momenten hoor je een band die niet alleen herboren is, maar ook nog steeds in staat is om te verrassen.

‘House of Mirrors’ is misschien niet het meest avontuurlijke album uit het oeuvre van All Them Witches, maar wel een belangrijke plaat. Het documenteert een band die een moeilijke periode heeft overleefd en opnieuw plezier heeft gevonden in samen muziek maken. Dat hoor je in elke noot. Hoewel niet elk nummer even hard blijft hangen, levert de groep een solide en samenhangend album af dat bewijst dat All Them Witches nog lang niet uitgespeeld is.