The Streets in de AB - Een rapopera die uitmondt in een collectieve ontlading

Tweeëntwintig jaar nadat ‘A Grand Don't Come For Free’ zijn status als moderne klassieker verwierf, brengt Mike Skinner het album terug naar het podium zoals het ooit bedoeld was: als één doorlopend verhaal.
In een uitverkochte Ancienne Belgique (twee avonden zelfs!) bewijst The Streets dat deze plaat veel meer is dan een nostalgisch tijdsdocument. Wat begint als een zorgvuldig opgebouwde muzikale vertelling, eindigt in een uitzinnig feest waarin de grens tussen artiest en publiek volledig verdwijnt.
De avond start met een opvallend decor. Midden op het podium staat een bushokje, een directe verwijzing naar de iconische albumhoes. Wanneer Skinner verschijnt, pint in de hand en gekleed alsof hij onderweg is naar een zomerse citytrip, lijkt hij moeiteloos opnieuw in de huid van zijn personage uit 2004 te kruipen. Vanaf opener “It Was Supposed to Be So Easy” wordt duidelijk dat dit geen traditionele greatest-hits-show wordt. ‘A Grand Don't Come For Free’ wordt integraal en chronologisch gespeeld, waardoor het concert aanvoelt als een live-uitvoering van een rapopera.

Tijdens het eerste deel houdt Skinner bewust afstand van het publiek. Hij blijft lang in zijn rol van verteller, vaak zittend in of rond het bushokje terwijl nummers als “Could Well Be In”, “Not Addicted” en “Wouldn't Have It Any Other Way” het verhaal verder ontvouwen. De focus ligt volledig op de songs en hun personages. Roo Savill speelt daarin een belangrijke rol. Haar vocalen geven de vrouwelijke tegenstem uit het verhaal extra reliëf, vooral tijdens het vurige “Get Out of My House”.
Ondertussen zorgt de uitstekende liveband ervoor dat de nummers voller en krachtiger klinken dan op plaat. “Blinded by the Lights” krijgt een dreigende intensiteit die perfect aansluit bij de paranoia van de tekst, terwijl “Fit but You Know It” de eerste echte explosie van enthousiasme in de zaal veroorzaakt. Het publiek, een mix van generatiegenoten die met het album opgroeiden en jongere fans die de plaat later ontdekten, zingt woord voor woord mee.
Naarmate de set vordert, groeit ook de betrokkenheid van de zaal. Tegen de tijd dat “Dry Your Eyes” weerklinkt, verandert de AB in een massaal koor. Het emotionele slotstuk “Empty Cans” vormt vervolgens een passende climax van het verhaal. De zoektocht naar het verdwenen geldbriefje komt ten einde, de personages vinden een vorm van verzoening en voor even lijkt het concert afgerond.
Maar dan moet het echte feest nog beginnen… Met “Turn the Page” schakelt The Streets moeiteloos naar een tweede bedrijf dat voelt als een compacte best-of-set. De theatrale terughoudendheid van het eerste deel maakt plaats voor een losgeslagen Skinner die de zaal dirigeert als een ervaren ceremoniemeester. “Let’s Push Things Forward”, “Don't Mug Yourself” en “Has It Come to This?” herinneren eraan hoe bepalend The Streets was voor een generatie Britse muziekfans.
Toch zijn het niet alleen de feestmomenten die indruk maken. Tijdens “Never Went to Church” valt de zaal plots stil. Skinner noemt het zelf zijn beste nummer, en het blijft een van de meest aangrijpende momenten uit zijn oeuvre. De persoonlijke ode aan zijn overleden vader contrasteert sterk met de uitgelaten sfeer van de rest van de set en toont opnieuw zijn uitzonderlijke talent om alledaagse emoties om te zetten in universele verhalen.
Vanaf “Weak Become Heroes” bereikt de temperatuur in de zaal letterlijk en figuurlijk een kookpunt. Skinner zoekt steeds nadrukkelijker de interactie op, begeeft zich tussen het publiek en laat duizenden handen tegelijk de lucht ingaan. Tegen de afsluitende sprint met onder meer “Too Much Brandy”, “Wrong Answers Only” en “Take Me as I Am” is elke vorm van afstand verdwenen. Wanneer hij uiteindelijk crowdsurfend door de AB beweegt, voelt het als de logische finale van een avond die voortdurend evolueerde.

Wat deze show zo sterk maakt, is de manier waarop ze twee gezichten van Mike Skinner samenbrengt. Enerzijds is er de scherpe observator die van verloren geld, relatieproblemen en pub-gesprekken meeslepende verhalen maakt. Anderzijds staat er een geboren entertainer die exact weet hoe hij een zaal moet bespelen. Die combinatie zorgt ervoor dat ‘A Grand Don't Come For Free’ niet aanvoelt als een museumstuk uit de jaren 2000, maar als een levend werk dat vandaag nog steeds relevant klinkt.
En net daarom is Mike Skinner een van de meest unieke stemmen uit de Britse muziekgeschiedenis.
Op 6 augustus nog eens te zien op de Lokerse Feesten

Pics homepag @Alex Vanhee (AB)

Organisatie: Live Nation