Fons records news – Fence – ‘Nobody Gives A Fuck’, album release

release 16/10/2026

Zoals u wellicht weet staan de Limburgse rockers van Fence op het punt om hun zevende album op de mensheid los te laten. Op 16 oktober verschijnt Nobody Gives A Fuck, een titel die weinig aan de verbeelding overlaat. Alhoewel… Met een nieuwe drummer (Wim Coppers) achter de vellen, slagen de oudere jongeren uit Hasselt er alweer in om zichtzelf een beetje heruit te vinden.
Als voorloper van de plaat verschijnt op 9 oktober een frisse verse single, Awakenings. Een speelse song met echo’s van de Fence van weleer, maar toch weer anders. Catchy as fuck en mogelijk een nieuwe classic in het repertoire van de band. Checken die handel!

De band Fence bestaat al sinds midden jaren 90 van de vorige eeuw (het dertigjarige bestaan is in stilte gepasseerd), en in 1998 werden ze tweede in HUMO's Rock Rally. Daarna volgden 6 albums en een resem singles en EPs, met als laatste wapenfeit het rockalbum Hazy Mist Of Rock uit 2022. De muziek is op die dertig jaren tijd geëvolueerd van slacker indiepop, over funky grooves tot een soort van hoekige rock. De nieuwe plaat is ook eerder een rock album dan iets anders, en dat is waarschijnlijk ook wel te danken aan de nieuwe drummer die de band heeft vervoegd vlak voor de opnames in 2025.

Die nieuwe drummer is niemand minder dan Wim Coppers. Ja, dé Wim Coppers, bekend van het betere blastbeatwerk bij loodzware bands als Wiegedood, Crouch, The Rott Childs en Oathbreaker. Het gerucht dat Wim al altijd grote fan was van Fence deed al langer de ronde, en bij deze is het voor Wim dus bezegeld met een plekje op de drumtroon bij zijn grote helden. Volgens de laatste telling is Wim de zevende drummer van de band, terwijl de drie andere groepsleden, Meindert Leenders, Lieven Verdin en Niels Hendrix, nog steeds the OG's zijn.

De songs op NOBODY GIVES A FUCK zijn allemaal ontstaan uit urenlange gezamenlijk improvisatiesessies, waarna passende melodieën en teksten werden geschreven en nummers als het ware werden gedestilleerd uit een overvloed aan wilde ideeën, zoals bier van wilde gist. De meeste teksten getuigen van een diepgewortelde ontgoocheling in de huidige gang van zaken in de wereld. Zowel het nihilisme als de hoop worden omarmd door Fence, maar dat het niet goed gaat met de mensheid, daarover zijn we het allemaal wel eens. Maar toch: nobody gives a fuck.

De basis van de plaat is op enkele dagen tijd opgenomen in het repetitiekot van de band, een oude lekkende fabriekshal waar Fence al meer dan 20 jaar een smerig plekje heeft. De natuurlijke galm van de hal is vaak duidelijke hoorbaar in de klank van de drums, en zelfs het lekkende dak staat op de vinyl. Daarna werd de plaat verder ingekleurd in de studio van de band, met weelderige bijdragen van Lotte Vanhamel (clarinet, sax en dwarsfluit) en Frederik Claes (viool en altviool). En als vanouds staan de keeltjes ook weer goed open bij de grijzende heren van Fence: de meerstemmige zangpartijen en lange uithalen zijn talrijk aanwezig.

NOBODY GIVES A FUCK is een niet te overziene shitload aan jengelende gitaren, denderende drums en zompige baslijnen, opgesmukt met een hoop overbodige toeters en bellen en daarover een hoop prekerig gekweel. Maar het knalt als een onwijs! U moet het gehoord hebben om te weten wat we bedoelen.

Als tweede voorproefje van de plaat, na de alle kanten uitgaande Nicolas’ Cave, wordt de single Awakenings naar voren geschoven. Een gelaagde song, waarin de heren laten horen dat ze nog fris van geest zijn, en goed weten waar ze mee bezig zijn. De song gaat van huppelende gitaartjes over zwalpende tussenstukken over in een classic rockende meezinger van jewelste.