logo_musiczine_nl

Cactus Club, Brugge - concerts

Cactus Club, Brugge - concerts 2026 01-02 Breaking waves: Ava Rasti, Natasha Pirard 04-02 Tom Helsen (ism Stricto Tempo) 05-02 Oko Yono, we are stardust, we are golden, women of the 60s en 70s @Stadsschouwburg (ism Cultuurcentrum, Brugge) 06-02 Feest V/D…

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Janez Detd. - D...
dimmu_borgir_01...

Era Vulgaris

Geschreven door - -
Ik begin zowat de indruk te krijgen dat deze klasbakken, ook al is Mark Lanegan er niet bij, niet anders kunnen dan goede muziek maken. Deze schijf zal, zoals de vier vorige trouwens, zelfs de mensen die het zo niet hebben me de hardere muziek niet onberoerd laten. Waarom? Ze borduren nooit voort op hun vroeger werk zodat iedere nieuwe schijf precies hun eerste is, en ten tweede omdat ze nog nooit gehoord hebben van hun broek afsteken of gelijk welk compromis te maken. Tenslotte blijft alles onmisbaar QOTSA klinken.
“Turnin’ on the Srew”, de opener zet meteen de toon: De fantastische gitaar, die satanische beat (eat your hart out, Tool). “I’m a designer” doet me op een of andere manier aan The Who denken, het u bij de strot pakkende “Make it wit Chu” is eerder ingetogen, “Battery Acid” rockt als geen ander, enzovoort. Kortom we krijgen netjes (nou ja) de ene na de andere climax geserveerd. O ja, “Sick sick sick” lijkt me wel een doorslagje van “No one knows”, maar dat is volledig aan mij te wijten en zal ik dus ook maar bij de andere hoogtepunten schuiven.

Ok, de teksten zijn niet fameus, maar we hebben het hier niet over Lou Reed. In deze zijn teksten bijkomstig.

Beste muziekliefhebbers, het is de eerste keer dat een groeiplaat – en dat is ze, zoals alle QTSA-platen – me vanaf de eerste luisterbeurt zo vastpakt. Vergeet alle andere bands op Werchter.

 

Aanvullende informatie

Gelezen: 2683 keer
Meer in deze categorie: « Favourite worst nightmare 9 »