Het Welsche trio is terug en hoe! Dit achtste studioalbum zal de band ongetwijfeld weer op de kaart plaatsen nadat het na twee tegenvallende platen wat uit de aandacht verdween. Vooral 'Lifeblood' uit 2004 was een erg glansloze plaat.
Maar laten we vooral niet vergeten dat de Manic Street Preachers eind jaren negentig beschouwd werden als één van de belangrijkste groepen in Engeland. Hun politieke en socialistische gekleurde songs werden erg gesmaakt in hun thuisland. De stevige gitaarsound en hun sterke melodieën, smeltend in de nodige bombast hebben mij altijd enorm kunnen bekoren. Vooral de brede (uit meerdere lagen bestaande) vocalen zijn een lust voor het oor. Ik hou gewoon van deze band terwijl ik echter niet erg hoog van stapel loop met de huidige generatie Britpop bandjes.
'Send Away The Tigers' is de beste plaat sinds 'Everything Must Go' uit 1996. 'Send Away The Tigers' duurt net geen veertig minuten maar kent dan ook geen opvullertjes. Wel staan er op deze plaat tien sterke, hitgevoelige, politieke, provocerende rocksongs. Overtuig uzelf en laat je inpakken door het lugubere "Imperial Bodybags" (is dat geen Stray Cats riffje?) of door het sublieme duet (met Cardigans zangeres Nina Persson) "Your Love Alone Is Not Enough".
Na enkele solo-uitstapjes zijn de messen duidelijk opnieuw geslepen voor wat men gerust een nieuwe start mag noemen. De Manics zijn helemaal terug. Ook leuk, maar wel overbodig, is de John Lennon cover en verborgen bonustrack "Working Class Hero".