Het was alweer vier jaar geleden dat hij nog eens on stage stond in de AB en ook Robin Proper-Sheppard  zelf had zaterdag door dat het voor een pak minder volk was dan eertijds. ,But I don’t care. Bedankt om even uit jullie vakantie te komen om ons te zien’, opende hij. Beangstigender echter was zijn slot. ,Ik weet niet waar het naartoe gaat met Sophia, maar iedereen van de band leidt steeds meer zijn eigen leven en doet zijn eigen ding. We zien wel’.  Drama en sad news feelings, het zou Sophia niet zijn zonder.

‘This band really kicks ass’. We hadden het zelf kunnen opmerken, maar de man achter Sophia was ons voor. Het tienkoppig ensemble – inclusief vier strijkers - is top, instrumentaal af, zowel in de innige, donkere en eigengereide weeping songs als in het bombastische indien nodig. Proper-Sheppard dirigeert het ook allemaal, maakt Sophia tot wat Sophia is. Het is zijn ding, al mocht hij voor ons part een paar bandleden wat meer hun ding laten doen. Vooral Astrid zou een grotere sidekick mogen worden/zijn. Het duet “Something” was van een weergaloze schoonheid.
De set wisselde mooi af. Beginnend met het epische “The Sea” schakelde het donkere sfeertje over naar wat ‘midtempo’ “Birds” om dan het poppy (nu ja, meer poppy) “A last dance” de avond in te jagen. Even gas terug nemen met weer meer melodie in “Storm Clouds” en dan “Obious” en hun hitje “Pace”. En hij gaf bij dat laatste nummer toe: ‘I fucked up some words in that song, but I was just emoting the moment. So what?’.
Halfweg geeuwde wel eens iemand even bij het zeurderige “Swept back” dat hij na vijf seconden onderbrak voor een lolletje met drummer Jeff, gevolgd door “Ship in the sand”, maar de manier waarop hij sterk en zwaar “The desert song No2” deed aflopen was indrukwekkend. “Signs” was dan meer wat opgedreven, maar met zijn ‘alltime favourite’ “Something” bereikte Sophia een eerste echt hoogtepunt.
Zijn tweede zou volgen als laatste bisnummer – na “Lost” (een ode aan zijn mama op het sterfbed)  en twee oldies -  met “The River song”,  een ‘full band rock moment’ dat iedereen overspoelde in een golf van zwart geluid, fijntjes georkestreerd door een schimmenspel dat de lichtman magistraal tekende. Officieel het einde van een avondje Sophia in de AB, maar Robin had zich al laten ontvallen dat hij zich goed voelde (tot spijt van wij hem liever ‘sad’ bezig zag) en hij kwam terug. Met nog twee extra nummers. En de melding dat hij aan ‘zijn happiest tour’ ever bezig was, meteen echter ook insinuerend dat Sophia misschien wel zelf aan zijn ‘last breaths’ toe is. ,What’s gonna happen? I don’t know.’

Emo dus. Tristesse avant la lettre, met de ingesneden verhalen erbij. Dat Astrid die morgen bij een koffie en croissant flauw viel en hij in volle paniek niet besefte hoe hij het wegvallen van zijn vriendin zou moeten doorkomen.  Stof genoeg voor een nieuwe, in zwartheid blinkende Sophia-song, als je het ons vraagt. Al kon die niet meer op het pas verschenen album ‘There are no goodbyes’, zowat het donkerste wat de getormenteerde muzikant tot nu al op muziek en papier zette. Komt er dus toch nog een vervolg ? Al was het misschien wel onheilspellend dat Robin het concert afsloot met de woorden ‘laat ons eindigen met de song waarmee voor Sophia alles begon’…

William Fitzsimmons: De zwaar bebaarde singersongwriter William Fitzsimmons mocht de AB inspelen en kreeg van Sophia zelf nog een bakje lof over zijn kaboutermuts gegoten. Niet verwonderlijk, want de zoon van blinde ouders schrijft en zingt even trieste liedjes vol weltschmerz van het puurste Goethegehalte. Maar…met vele knipoogjes tussen de songs door  die heel grappig en nuancerend aandoen. En een sterke stem. Te volgen !

Play list Sophia: 1. The sea. 2. Birds. 3. A last dance. 4. Storm clouds. 5. Obvious. 6. Pace. 7. Swept back. 8. Ship in the sand. 9. The desert song No 2. 10. Sings. 11. Something. 12. I l leftyou. Bis1. Lost. Bis2: If only. Bis3. Oh my love. 4. The River song. Bis5: Heartache. Bis 6. So slow

Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel