Eerlijk gezegd, wist ik niet goed wat ik hier van moest verwachten maar mijn sympathie voor overlevers (en hiermee bedoel ik niet groepen als de Rolling Stones die de dollars blijven binnenrijven maar artiesten die koppig blijven doorploeteren in het bruine kroegencircuit) dreef me toch naar De Zwerver. En daar werd ik totaal onverwacht overrompeld door een briljant optreden.

Wreckless Eric kende zijn moment de gloire eind jaren zeventig bij Stiff Records maar leek nadien veroordeeld tot de marge hoewel de man steeds muzikaal actief bleef. Amy Rigby (Amy who?) is reeds van de vroege jaren '80 bezig, eerst in bandjes als The Last Roundup en The Shams, later solo. In 2005 nodigt ze samen met Marti Jones, Wreckless Eric uit voor de show ‘Cynical girls’ en sindsdien zijn ze blijven samenspelen en werden ze zelfs man en vrouw. Het lijkt een eigenaardige combinatie: een Britse pubrocker en een Amerikaanse singer-songwriter maar het werkt perfect, zo mochten we tijdens een bijna twee uur durende set constateren. Eric op elektrische gitaar of bas, Amy op akoestische gitaar en enkele malen op piano en beiden gezegend met een mooie stem, dat volstond ruimschoots.
Ze brachten krachtige heldere songs, zowel van hem als haar, alsook twee covers : ééntje van de ten onrechte vergeten P.F. Sloan, een ander van de Flamin' Groovies. Hier geen geneuzel zoals we zo vaak horen bij de nieuwe lichting. Enkele nummers werden ondersteund door een elektronische beat terwijl Eric ook niet vies was van af en toe een korte onbeholpen scheurende gitaarsolo. Zijn enige hit "Whole wide world" werd netjes opgespaard tot het einde maar slechts weinigen zaten hierop nog te wachten na zoveel lekkers.
Bovendien is Eric een bijzonder grappig man die het optreden doorspekte met talrijke anekdotes waarin o.a. John Mayall en Van Dyke Parks (stond met die laatste op hetzelfde festival de dag voordien) een flinke veeg uit de pan kregen. Meer dan eens werd het zelfs hilarisch zoals bv. in het begin toen hij onoverkomelijke problemen leek te hebben met de belichting waardoor iemand hem een zonnebril aanreikte. Toen iemand er hem op attent maakte dat hij hiermee op Bono geleek volgde een hartgrondig "fuck". Maar laten we niet vergeten dat de bijdrage van Amy minstens even groot was. Wie een song als "Dancing with Joey Ramone" uit de mouw kan schudden heeft bij mij meteen een streepje voor.

Dit was een fantastische avond die bij elke aanwezige nog land zal nazinderen, met dank aan Piv Huvluv die dit stel naar De Zwerver haalde.

Organisatie: De Zwerver, Leffinge