Lang geleden was ik regelmatig te vinden in de Fnac van Marseille waar ik me, als uitwisselingsstudent aan een Franse universiteit, wilde verdiepen in het grote Franse lied. Ik liet me toen overhalen tot de aankoop van de net uitgekomen cd van Marc Lavoine, een razendpopulaire zanger, annex acteur, met karakterkop en doorrookte stem, wiens Le Pont Mirabeau, te pas en te onpas op de radio te horen was. Alhoewel snel duidelijk was dat niet alle nummers het niveau van de single haalden, draaide ik de cd toch grijs op mijn kleine studentenkamertje.

Marc Lavoine was dinsdagavond te gast in Vorst Nationaal, naar aanleiding van de release van zijn 10de langspeelplaat, Volume 10. Nu ken ik Lavoine niet zo goed, maar al snel bleek dat zijn achterban vooral bestond uit bemiddelde vrouwen van middelbare leeftijd, die de zanger met luid gegil stonden op te wachten (hij werd onlangs verkozen tot ‘man waarmee de Franse vrouwen het liefst een nacht zouden willen doorbrengen…’). Nochtans was er niet veel om te juichen: Lavoine speelde een vrij routineuze set, leek nooit echt volledig in the game, en niet alle nummers konden overtuigen. Ook zijn wilde danspartijen leken een beetje mechanisch gerepeteerd. Bovendien werd je regelmatig afgeleid door het scherm waarvoor hij zijn ding deed, en waar afwisselend kitscherige beelden van nachtelijke scènes en regenbuien werden vertoond.
Lavoine, wiens oeuvre balanceert tussen licht verteerbare popsongs en Franse chanson, stak nochtans goed van wal met het aanstekelijke “Rue des Acacias”. Daarna wisselden stevigere nummers, o.a. “Je me sens si seul” en het elektronische “Vogue le Magazine”, ballads zoals “Demande moi” en “Reviens mon amour”, een hommage aan zijn recentelijk overleden vader, elkaar af. Vooral de oudere nummers konden op de medewerking van het publiek rekenen, op “Pour une biguine avec toi” danste de zaal gewillig mee. Persoonlijk hoogtepunt was wellicht het nummer “Paris”, gebracht in een jazzy arrangement met zachte drum en melancholische trompet. Afsluiten deed Lavoine, voor de bisronde in maagdelijk wit pak, met “La semaine prochaine”, verkozen tot single van het jaar 2009 door Franse publiek in een uitzending van TF1, en een akoestische versie van zijn grootste hit “Elle a les yeux révolver” uit 1985.

Het waren dus niet echt de songs zelf, begeleid door een uitstekende liveband, die het geheel verpestten, maar veleer de vaak holle lyrics van de songs (“Je m’envole sur ta peau folle”, “Ça n'est pas pour Ann Demeulemeester … C’est pour la fille à l’intérieur”), de bindteksten (“Comme les draps le matin après des longues nuits blanches qui viennent éclairer cet ange qui dort…ma muse”; “Je me sens comme un espagnol tout excité”, “C’est un peu comme les mains des masseuses sur le corps fatigué … pour trouver le noeud (i.e. de knoop, n.v.d.r.) … non, il n’est pas là le noeud!”) en Lavoine zelf die ostentatief zijn veters knoopt met zijn achterste naar het publiek, zijn jas uitdoet om in een marcelleke zijn gespierde armen te tonen en zijn recourante verschijning op het scherm… Beetje vermoeiend, maar hij zal wellicht een imago hoog te houden hebben.
Marc Lavoine is in België met zijn nieuwe show Marc Lavoine Accoustique, op 3 november in het Koninklijk Circus, Brussel en op 4 november in Le Forum, Luik …

Setlist: Rue des Acacias (2009), Je me sens si seul (2005), Demande-moi (2009), Ç’est ça la France (1996), Vogue le magazine (2005), Les dunes blanches (2009), Le Pont Mirabeau (2001), Reviens mon amour (2009), Je ne veux qu’elle (2001), Le monde est tellement con (1987), Pour une biguine avex toi (1985), Quand je suis seul (2009), J’ai tout oublié (2001), Paris (2001), Le Parking des anges (1985)
Bis: La semaine prochaine (2009), Elle a les yeux révolver (1985)

Organisatie: AJA concerts