Amper 10 dagen na de verschroeiende doortocht van Hipbone Slim was het al opnieuw raak in mijn favoriete rock-'n-rollhonk en ook deze keer was het een Britse band die er de pannen van het dak speelde.

Maar we werden eerst nog wat opgewarmd door de Jimi Ben Band uit Lille. Naast gitarist-zanger Jimi Ben bestaat deze groep uit nog twee jongens met wel zeer welluidende namen : Ricky Love (bas) en Johnny Boom (drums)! Ze brachten snerende garagepunk (had je iets anders verwacht?) die dit keer toch niet zo voorspelbaar klonk als bij vele andere Franse groepjes. Daarvoor waren hun invloeden veel te uiteenlopend : New wave, The Cramps, Duitse marsmuziek en even gingen ze zelfs de cabareteske toer op (“Ich bin ein Berliner”). Alleen begonnen die hoge stemmetjes die ik bij het begin nog geweldig vond op de duur wat te irriteren. Maar dit was slechts het (weliswaar aangename) voorspel van de korte maar hevige tornado die zou volgen.

Met slechts één single op hun conto palmden The Spivs moeiteloos de Pit's in. In een klassieke gitaar/bas/drums-opstelling verwenden ze ons met pure seventiespunk: korte krachtige, catchy songs die zelden boven de twee minuten afklokten. The Clash was nooit ver weg, door en door Brits ook buiten die ene keer (“All day long”) toen ik The Black Lips (die gitaar!) meende te horen. Met een te zelden geziene gretigheid raasden ze door hun set. Absoluut hoogtepunt was de single "It's true" (in '77 gegarandeerd een hit!) wat meteen aanleiding gaf om het bier rijkelijk te laten rondspuiten. Als uitsmijter kozen ze het ook van de Ramones bekende "Do you wanna dance" (Bobby Freeman), een overbodige vraag, want het volk vooraan had er al de hele avond duidelijk zin in.
Na goed een half uur was het vat af en bleek het verre van eenvoudig om nog wat bissen in het geheugen te vinden. Na een paar covers werd uiteindelijk op uitdrukkelijk verzoek van het publiek nog maar eens "It's true" op ons afgevuurd. En dat is nu al een classic in de Pit's.

Organisatie: Pit’s, Kortrijk