Het plaatje paste perfect en de frisse kleedjes in de volle AB-zaal wuifden het toe: de eerste echte zomerbroeierigheid was het geschikte bad om de nuevo tango van Gotan Project in onder te dompelen. Van zon buiten naar zon binnen, al kregen de ‘Argentijnse’ Fransen ons nooit op cocktailtemperatuur.
Ooit mochten we op Dranouter Folk (Festival Dranouter nu) kennis maken met die ‘nieuwe tango’-groep die toen nog achter witte doeken een schimmenspel speelde met haar toeschouwers. Briljant. Enkele jaren later huppelden we bij de voorstelling van hun tweede cd ongedwongen mee. Briljant. Deel drie kwamen ze donderdag 20 mei in de AB voorstellen. Iets minder briljant.

Dat deel drie kwam een maand eerder ter wereld en luistert naar de simpele naam ‘Tango 3.0’. Analoog naar computersoftware die evolueert noemde men het album ‘Tango 3.0’ omdat het tango op een nieuw niveau, een nieuwe stap is.  Of zou moeten zijn. Dat de vaders van Gotan Project toevallig met drie zijn en het hun derde CD is, prijkt mooi op het geboortekaartje.
Philippe Cohen-Solal is de man achter Gotan Project en zijn portemonnee vult hij er aardig mee, want ze zijn populair. Vandaar ook de snelle uitverkoop van de AB, al waren de prijzen ook wel aan de ‘zwoele’ kant. Cohen-Solal, zelf ook geboren uit migratie (vader Tunesiër, moeder Nederlandse), liet de tango immigreren van het oorspronkelijke Argentinië naar Frankrijk waar hij als DJ met samples en enkele knappe artiesten de elektronicatango uitvond.
Amper een jaar geleden vergastte Gotan Project de wereld op een schitterende live dubbel cd. Daarin werd duidelijk hoe hun muziek aanslaat, wat we zelf aan den lijve ondervonden. Trouwens, de dubbelaar vonden we nog een stuk broeieriger, intenser en voller dan hun twee eerste studio-albums. Maar, vier jaar na wat we achteraf gezien 2.0 kunnen noemen, volgt nu een ‘Tango 3.0’.
En die 3.0 brengt ons – in tegenstelling tot vele anderen – niet in  vervoering. Hij verrast ons niet, brengt niets bij aan wat Gotan tevoren al deed. En heeft ten gronde minder schwung in zich. Het concert in de AB was dan ook goed, tot heel goed zelfs, maar het werd vooral gedragen door de steunpilaren uit hun eerste twee werken.
Het begon twee nummers lang in een super donker AB. We voelden wel de vibes in ons lichaam door het loungy dansgevoel, de emotie bleef wat achterwege en onze ogen kregen wel de kost door de geprojecteerde achtergrondvideo’s. En ja, gedurende anderhalf uur wilden we wel even in Argentinië zijn, maar we bleven in Brussel. Jammer.
Wij hadden het vooral voor de warme stem van Cristina Vilallonga die jammer genoeg niet constant op de bühne stond. De dansmomenten zaten er ook wel nog in – zoals in hun jongste en (vrolijke) single “La Gloria” en ook in “Mil Miliones”, maar het accent lag meer op de sfeer: zwoel en sensueel. Met een (te?) traag en slaperige “Mensajero” en een duidelijk dicht bij de originele tango aanleunende “Tango Suare” en “Pelgiro”. “Rayuela” was dan weer lief met het kinderkoortje.

In elk geval bewees Gotan Project opnieuw dat akoestische instrumenten perfect kunnen samengaan met ritmiek en gevoel en elektronica. En het werd wel broeierig op de gekende oude nummers. Maar als je het ons vraagt is ‘Tango 3.0’ misschien nog maar een betaversie.

Playlist: Cuesta abajo, Epoca, Divan, Tango Square, Rayuela, Una Musica Brutal, Tu Misterio, De Hombre a Hombre, Toda mi vida, Mi Confession, La Gloria, Differente, La Musica de Siempre, El Mensajero, Panamericana + Triptico
Bis
Mil Miliones / Queremos Paz, Desillusion, Peligro, Santa Maria, Immigrande

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Live Nation