Er zijn van die zekerheden. Neem nu Arno bijvoorbeeld: Oostendenaar, Brusselaar, Europeaan. In taal, in gevoel, in muziek en in boodschap. De zestiger blijft verbazen. Niet meer op een podium, want dat beest laat hij al veertig jaar los. Met zijn jongsteling en themawerk ‘Arnobrusseld’ op een klein label stapte hij alweer een eind verder.

In zijn Brusselse vijfzalentoernee eind oktober die erop volgde transformeerde hij in de Van Rompuy van de muziek. Herman had het moeten zien. En Bart (De Wever) ook.
Ja, Arno is een socialist, in hart en lever. Nee, dat steekt hij niet onder vaten en tafels, maar wat hij in zijn Brusselse tournee (onder de noemer  ‘Allez Allez Circulez’) tussen zijn songs in viertalige (?) intermezzo’s over het publiek uit spoog was duidelijk: ,We zittn in die Scheisse in Belgium’. De hele avond geen jota taalkundig correct, maar o zo communicatief juist.
Maar Arno is vooral muziek. Live muziek. Rauw en hard ooit, steeds meer be- en doorleefd. Muziek en zwans en zever. Een poging tot reconstructie van een innige, doordringende en hilarische balladische rockavond in de Vk* in Molenbeek.
Stipt negen uur. De band, op kop ‘good old friend and chap’ Serge Feys – een man van dezelfde oorlogen als Arno Hintjens himself – zet in. “Zing eens een liedje”, klinkt het in de zaal. Geen gezang. De muzikanten warmen op om ‘de vedette van vanavond’ (sic) zijn Brussel te laten bezingen en bestoefen. Fanfaren, circus, orgel: “Mademoiselle” laat Arno met cimbalen zwaaien en gooien. “’k Ben content dat iedereen betaald èt”. The man in black zwanst en zevert. The man in black is Arno. Zoals Arno is.
Na “God Save” gaat hij zitten. De momenten waarop hij die avond altijd gaat vertellen, soms wauwelen. Op een houten caféstoel. Bij en tussen zijn Brusselaars. Over zijn Brusselaars. En zijn geliefden. Of is dat tweemaal hetzelfde? Nee, over zijn zoon dit keer. Die ooit verliefd was. “Il y a plus de femmes que des Chinois”, waarschuwde hij zijn nageslacht toen. “Mais, il est guéri”.
Het geluidgeweld maakt bij Arno steeds meer plaats voor de schurende intimiteit van de ballades. En zelfs zonder de verkrachtingsklappinge vooraf over de “dikke tettn” van zijn grootmoeder. “Tout les mecs cherchent une femme comme leurs grand-mère. Ik heb veel van haar geleerd”, voegde hij zelfs bijna subtiel eraan toe. “Lola” moet een machtige vrouw geweest zijn als je er zo’n ode over kunt componeren en neerzetten.
Blues bleef erin, net als verhalen van Brusselaars: kleurrijk, soms gevaarlijk, soms liederlijk. “Ca monte” (over de Rus met de frieten, de Berberjohnny in zijn cabrio en de manège die draaide: “Tiens, c’est Bruxelles”)en “Ratata” liepen vrolijk verder tot hij de rockknok opendraaide met “Black Dog Day”, een plaat die vooruit wil en wou en ook gaat en ging.
Zijn tantes betraden - woordelijk dan toch – het podium in “Quelqu’un a touché ma femme”. Een tristesse die Arno als weinig ander op een podium kan uitsmeren. Direct erna naar de zaalverantwoordelijke roepende: “Da trekt hier. Subiet zijn mijn kloten erwtjes”.
“You can fool some people some time, but you cannot fool all the people all the time”. Hoe toepasselijk voor zijn scheisseboodschap over de Belgische politiek, als intro op de knappe cover van Bob Marley. De slapende Belgische politiek moest het ontgelden. Op zijn Arno’s.
”Without you” ging opzwepend verder, voorbereidend op de decibels van “Françoise”, “Je veux nager”, “Olalala” en “Putain”. “Merci Bruxelles, merci les Wallons et les Flamands”, spuwde hij ertussen. De Balkanversie van “Olala” was verrassend, al was hij teasend begonnen. Het trekorgel en de synthesiser doopten het nog universeler. Tijdens “Putain” stelde hij zijn ‘universele’ band voor: Mirko Banovic, Sabrina (met Marokkaanse roots) als Arabische tint, Duitser Philip Weies en de Feys natuurlijk. En daarna ging het nog kort crescendo, eindigend met de Europese hymne.

“Ach, ik spreek geen Latijn. Ik heb Moderne gevolgd. Après nous les mouches, vive les moules! Trekt op met die visbak”. En Feys deed het. Voor de apotheose van de hoofdpla: Brusselse crevette à la Européenne.
“Les yeux de ma mère” was een vlug volgend bis. Niet zo intens als we ooit meemaakten, maar het blijft een pakkend nummer. “Les Filles du Bord du mer” sloot af. En grandeur. Et profondeur. Herman en Bart hadden het moeten zien !

Playlist 1. Brussels 2. Mademoiselle 3. God Save 4. Elle pense quand elle danse 5. Meet the freaks 6. See-Line 7. Lola 8. Ca monte 9. Ratata 10. Black Dog Day 11. Quelqu’un a touché à ma femme 12. Rock Damnout 13. Watch out boy 14. Get up, stand up 15. With You 16. Françoise 17. Je Veux Nager 18. Olalala 19. Putain Putain 20. Dans les yeux de ma Mère 21. Les filles du bord du mer

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek