Met het nieuwe jaar zijn we ook weer toe aan een reeks Dyn-O-mite-avonden met dit keer Britse soulgoeroe Jazzman Gerald die de White Cat plaatjesgewijs op stelten kwam zetten. De keuze voor de kelder in de buurt van het Patershol is qua sfeer zeker een geslaagde keuze (eerste keer dat ik de echte Witte Kat ook gezien heb, zo’n parafernalia maken je avond), maar als dansavond bleek het in de loop van de avond toch wat te vol te lopen, tot op zelfs het claustrofobische af. Beetje te veel succes.

Nu goed, best wel een leuke sfeer, maar het overgrote deel van het publiek leek niet echt speciaal voor de muziek te zijn gekomen. Er werd veel gebabbeld en op zijn hoogst wat met heupen of ook wel hoofden mee gedeind. Je zag af en toe al dan niet gewild benen, bekkens bewegen.
Afgaande op de mans website hoort hij zo’n beetje bij de soulboys, en dan vraag ik me altijd af wat die veteranen meegemaakt hebben en hoeveel daarvan dan echt beter was dan wat ze er zich over voorgesteld hebben dat het ooit ergens wel geweest is. De Britten hebben altijd al wel de neiging gehad platen- en stijlfetisjisme ver door te voeren en dat heeft wel degelijk zijn voor- en ook wel eens wat nadelen.
Nadeel dreigt altijd te zijn dat ze in het getto blijven, en dat mag dan wel best wat street credibility opleveren, maar stijlgewijs blijkt het wel eens een doodlopend straatje.
We hoorden de hele avond nogal pure soul, waar je op hoorde te dansen, wat te weinig gebeurde en waar toch jammer genoeg het echte diepe gevoel van noem het dan inderdaad gekwetste ziel ontbrak. Er waren te weinig nummers die er in slaagden uit de groove te ontsnappen.
Ik zit persoonlijk niet echt te wachten op anderhalve minuut Rock Steady of een droge soulversie van Purple Haze die gevaarlijk dicht bij easy listening aan leunde. Ok, er was James Brown, maar niet eens “Funky Drummer” of “There Was a Time”, om maar wat te noemen.
Het was goede dansbare soul, maar waar waren de diva’s en waar was de schrijnende liefde die uitgedreven moet worden? Er werd naar mijn gevoel te weinig buiten de lijntjes gekleurd en dan had je het gevoel dat je op zo’n Northern Soul-night beland was waar je alleen maar platen van vóór 1970 mag draaien. Zo’n concept werkt alleen maar met een publiek van echte soulboys die op hun hoofd dansen en breakdancen tot ze er spierscheuren en zo van oplopen, gasten dus die van hun lievelingsnummers het schuim op de lippen krijgen en de teksten woord voor woord al is het maar inwendig mee zingen. Zo ongeveer zou je je het ongeveer kunnen voorstellen.

Naar mijn gevoel is de scene in België, laat staan Gent daarvoor wat te klein. Eigenlijk was het muzikaal en qua sfeer best wel een geslaagde avond, maar dan hoop je altijd op een moment van magie dat je moet grijpen en dat was er dan weer niet, en dan zou je toch willen weten of dat had gekund en hoe belangrijk dat dan was gebleken. Maar in ieder geval blijft een zeer waardevol initiatief om soul en funk meer onder de aandacht, en muzikaal was het best wel goed, maar als feestje pakte ze saus niet helemaal.

Organisatie: Democrazy, Gent