De Zwerver liep, een beetje tegen de verwachtingen in misschien, niet helemaal vol voor Black Mountain. Maar deze groep uit Vancouver rijgt hun tournees dan ook aan een waanzinnig tempo aaneen. Om nog te zwijgen over de concurrentie die avond van Justin B. in Antwerpen.

Als sparringpartner had Black Mountain dit keer gekozen voor het mij tot dan toe onbekende Spindrift uit Los Angeles. De vier heren en dame omschrijven zichzelf als ‘psychedelic spaghetti western pioneers’ en die vlag dekt de lading volledig. Ze zagen eruit als een stelletje stoffige cowboys terwijl de bassist (op dubbele hals gitaar : bariton gitaar en bas) zo leek weggelopen uit een morsige seventies softpornofilm. Hun muziek leek gemaakt voor al dan niet denkbeeldige westerns. Simpele, meestal trage tunes die voortdurend deden denken aan Ennio Morricone en Calexico maar toch iets te mager waren om echt te blijven boeien. Instrumentaal kon het er nog mee door maar wanneer er gezongen werd (gelukkig niet veel en meestal beperkt tot wat ‘ooh's’ en ‘aah's’) kwam de pijngrens soms akelig dichtbij. Tot plots, toen er al veel volk naar de bar was gesukkeld, er een, naar eigen zeggen, nagelnieuw nummer werd gespeeld die wel aan de ribben hield. Een simpel eindeloos herhaald toetsenmotiefje waarrond de gitaar slissend meanderde en de lapsteel behoorlijk creepy klonk. Als dit de richting is die Spindrift uitwil dan komt alles nog goed met deze verlopen cowboys.

Dit was reeds de zesde keer dat ik Black Mountain aan het werk zag. De verrassing is er dus al een tijdje vanaf maar toch blijft een optreden van hen steeds een belevenis waar ik naar uitkijk. De groep heeft een uit duizenden herkenbare sound die moeilijk te plaatsen is. We horen duidelijk invloeden uit de seventies progrock, Black Sabbath verwante riffs en breed uitgesmeerde toetsenpartijen die we bij om het even welke andere groep schabouwelijk zouden vinden maar hier perfect passen. Dit alles weet Black Mountain een eigentijdse draai te geven zodat men haast zou geloven dat ze met totaal iets nieuws op de proppen komen.
In Leffinge gaven ze hiervan nog maar eens een demonstratie, op hun sloffen want imagebuilding of visuele hoogstandjes laten hen Siberisch koud.
Reeds zeer vroeg in de set werden we op een fantastisch en misschien wel HET hoogtepunt getrakteerd met het wonderlijke "Wucan". Een complexe song van een sprookjesachtige schoonheid waarin het sirenengezang van Amber Webber me koude rillingen bezorgde. Ok, veel uitstraling heeft ze niet, nu toch al iets meer dan een natte dweil. Een rockdiva zal ze nooit worden maar wat een stem! Hopelijk doet ze daar ooit nog iets mee in haar nevenproject Lightning Dust.
Halverwege de set werd flink wat gas teruggenomen en volgden enkele rustiger, meer folkgetinte nummers. Misschien net ééntje teveel want bij deze groep horen we het liefst die voortjakkerende gitaar van Stephen McBean die strak in het gareel gehouden wordt door bassist Matt Camirand en drummer Josh Wells, twee schitterende muzikanten die van cruciaal belang zijn bij Black Mountain.
Na die meer ingetogen passage werd het tempo systematisch opgedreven en werd er vakkundig naar een spetterende finale toegewerkt om uitbundig te eindigen met "Don't run our hearts around", een song uit hun prille beginperiode. Hun allerbeste optreden was het niet maar toch kwam het einde weer veel te vroeg. Hier krijg ik nooit genoeg van!

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Vzw De Zwerver, Leffinge