Over Hooverphonic valt veel te vertellen, maar zelfs de grootste scepticus zal moeten toegeven dat dit instituut uit het Waasland na 15 jaar hun sporen meer dan verdiend hebben binnen en buiten Vlaanderen.
Het was bij wijlen een dolle rit die ging van de overbekende beslommeringen met platenfirma's (zoiets gebeurt nu eenmaal als je er in slaagt om een miljoen cd's te verkopen) tot de bekende perikelen met de zangeressen. Het nieuws dat Geike Arnaert deze Belgische hitmachine zou verlaten sloeg in als een bom en meteen wisten Callier en Geerts dat ze voor de vijfde maal in hun carriere mochten uitkijken naar een nieuwe zangeres.
De zoektocht werd een multimediagebeuren waarbij de kroon werd doorgegeven aan de 22-jarige Noémie Wolfs, een bekroning die vertaald werd in hun laatste cd ‘The night before’, een popcd die aansluiting zocht met hun vroeger muzikaal verleden maar tegelijkertijd in schril contrast stond met de experimentele voorganger en zonder twijfel de beste Hooverphonicplaat ooit, ‘The president of the LSD Golf Club’.
Hoezeer artiesten het ook mogen hebben over artistieke zijsprongen bleek snel duidelijk dat een cd als ‘The night before’ broodnodig was indien Callier en Geerts ooit nog een plaats wilden bemachtigen in het koppeloton van de Belgische muziekscene want het publiek houdt van Hooverphonic, alleen gunnen ze hun idolen slechts met mondjesmaat hun drang naar experimentele vrijheid. Een vaststelling die Alex Callier aan de lijve ondervond met Hairglow, het synthpopuitstapje van een tweetal jaar geleden.

Dit alles zorgde ervoor dat Hooverphonic geconfronteerd werd met een strijd die aan twee fronten moest worden uitgevochten: enerzijds de niet eenvoudige opgave om het Belgisch publiek te herwinnen en anderzijds de nog zwaardere taak die op Noémie’s schouders rustte, en die er in bestond om het beeld van Geike te doen vergeten.
Het concertminnend publiek bleek in ieder geval te bestaan uit een troep trouwe soldaten want nadat de AB tweemaal uitverkocht was, ging ook de Handelsbeurs voor de bijl.
Omdat je naar het schijnt nooit een winnend team moet veranderen werd voor de Handelsbeurs dezelfde set uitgekozen als deze van de AB, ook al mochten we vandaag de verschijning van pianist/violist Cedric aan dit viertal toevoegen wat Hooverphonic op bepaalde momenten een absolute meerwaarde bezorgde en ons deed terugdenken aan de dagen toen ze in diezelfde Handelsbeurs met een heus strijkorkest stonden te pronken.
Met een grote zelfzekerheid en van alle zenuwen ontnomen, opende Noémie dit concert met "One, Two, Three" en alhoewel het als nummer niet meteen het sterkste is wat Hooverphonic te bieden heeft, snoerde deze 22-jarige wel alle cynische monden door te bewijzen dat er op deze wereld naast een plek voor Geike, er ook wel eentje weggelegd is voor haar.
Meer zelfs, ook al gingen de grotere hits zoals "Jackie Cane" of "The world is mine" door de platvloersheid wat verloren, zag je ook dat deze Noémie deze groep terug de nodige energie bezorgde waar ze al jaren op zoek naar blijken te zijn. Misschien stralen ze niet meer de majestueuze grandeur van vroeger uit, was het wel een verwelkomende verademing om te horen hoe oude klassiekers  als “Club Montepulciano" of "Mad about you" terug vlijmscherp werden gespeeld door een groep die blij was dat ze terug op een podium konden staan.
En ja, misschien zou die nieuwe single "Angels never die" best wel eens het beste James Bondnummer kunnen zijn dat nog nooit het witte doek haalde maar gelukkig bestaat er nog zoiets als dagdromen, iets wat we in overvloed deden op een overweldigende minimale uitvoering van “Eden”.

Hooverphonic stond voor een uitdaging en die hebben ze met verve overwonnen, ook al hebben ze voor de makkelijkste keus geopteerd die er is: terug aanknopen naar wat vroeger was.

Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs)