Glasvegas, het Schotse viertal rond Joe Strummer look-a-like James Allan, was op Pukkelpop 2009 één van mijn hoogtepunten. Ondertussen zijn we twee jaar en een personeelswissel verder: drumster Caroline Mckay stapte op en werd vervangen door de Zweedse Jonna Loefgren, en de band nam zijn moelijke tweede ‘Euphoric Heartbreak’ op in Californië, bijgestaan door Flood.

De lichtjes van de AB Box hadden vanavond concurrentie van Glasvegas’ eigen lichtinstallatie: de bandnaam in het groot, maar daarnaast nog sterke spots, die de zaal in een bad van sterk neonblauw en rood deden baden, en ook de micro-kabel van zanger Allan fluoresceerde. Allan, volledig in het wit gekleed, met zonnebril, had zijn act heel erg van de Pet Shop Boys afgekeken, en ook de songs baadden in een jaren tachtig sfeertje, de gitaargeluiden werden electronisch vervormd.
Geen Jesus and Mary Chain meets sixtiespop dus in het eerste deel van de set,waarin vooral de nieuwe nummers aan bod kwamen, eerder Pet Shop Boys meets Human League. Het publiek reageerde dan ook eerder afwachtend, oplettend en aandachtig, maar zeker niet euforisch.
James Allan wisselde up-tempo nummers af met crooners, waarbij opvalt hoe goed zijn stem wel niet is: Glasgows’  met vet Schots accent doorregen antwoord op Morrisey, Roy Orbison of Jackie Wilson.
Het was pas vanaf het up- tempo “Euphoria, take my hand” dat de set op gang kwam, daarna volgden een slordig ingezet “Geraldine”, dat toch naar een climax groeide toen heel de zaal begon mee te zingen, “It’s my own cheating heart that makes me cry”, en “Flower & football tops” waarbij in ware Smiths traditie voetbalhymnes, pathos en diepgravende teksten gecombineerd werden. De zaal kwam los, en Allan bekeek het grijzend, gezeten op de plankenvloer van de AB, toen in de bissen de volledige zaal de zanglijn van “Daddy’s gone” voor zijn rekening nam.
De nummers uit het debuut overtuigden vanavond, het nieuwe werk bleef minder hangen, ook al door de ietwat geforceerde eighties sound.

Glasvegas is op zoek naar een nieuw geluid, maar heeft daarbij de pakkende songs vergeten. Nu, al bij al, overklassen ze nog altijd White Lies, om maar een band te noemen die het ook in de pathos en de eighties gaan zoeken, maar Glasvegas moet nog zeker beter kunnen.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel