Na passages eerder op het jaar in o.a. de Botanique en de Arenbergschouwberg, hield de man uit Australië halt in Brugge voor een zo goed als uitverkocht concert.
CW Stoneking werd geboren in Australië en bracht een deel van zijn jeugd door bij de Aboriginals in de buurt van het stadje Papunya. Met zijn gitaar, zijn vermaarde banjo en begeleid door een stel koperblazers heeft hij zich een eigen muzikaal pad gebaand waarbij hij vooroorlogse blues vermengt met voodoo jazz en jungle. De teksten van zijn laatste album ‘Jungle Blues’ brengt hij met een gemeende onbevangenheid, die de door de jaren ’20 getekende muziek overstijgt.
Zijn primitive Horn Orchestra bestaat uit James Clark (Tuba, Double Bass), Kynan Robinson (Trombone), Stephen Grant (Cornet), Ollie Browne (Drums).

Hoge opkomst voor deze Aboriginal-TomWaits figuur, en eerlijk gezegd wist ik niet goed wat te doen met deze metafoor. Na zijn passage bij Jools, had ik het niet zo erg goed voor met de man, maar de lovende recensies van zijn vorige passages brachten me ertoe toch een bezoekje te wagen op de bewuste avond.
CW Stoneking: je houdt ervan of je houdt er niet van. Wie komt om ruwe en scheurende gitaar en-of swamp gitaarblues te horen, is er aan voor zijn moeite. Stoneking moet het hebben van zijn jaren’20-30- klank, waar zijn Hornband dan ook op voortreffelijke wijze voor zorgt. Swampblues, maar dan op vooroorlogse wijze.
Stoneking put voornamelijk uit ‘Jungle blues’, zijn meest recente werk. “Jungle lullaby”, brave “son of America” en vooral het voortreffelijke “Jailhouse blues” swingen als een tiet, ook met voornamelijk akoestische instrumenten. Het is even wennen, maar eens je in de sfeer zit, kan de klank niet meer stuk en wil je ook niets anders meer. De man die wel es last heeft van een sssssspraakgebrek zingt dan ook als hing zijn leven ervan af. “Early in the mornin’” (eveneens uit ‘Jungle lullaby’) opende trouwens de set, en deed ons zonder enige moeite aan de andere Tom Waits denken.
Stoneking was beter bij stem dan enkele dagen geleden. CW breit de set heel gevat in elkaar en voorziet de meeste nummers van passende bindteksten, vaak met een knipoog naar het verhaal achter de nummers.

“Don’t go dancing down the darktown strutters hall” passeert nog, waarbij hij op banjo begeleidt… O ja, een pracht van een resenatorgitaar gebruikt de mens. Voor degenen die niet weten wat ’t is: http://nl.wikipedia.org/wiki/Resonatorgitaar

Organisatie: Cactus Club, Brugge