Zo'n twee jaar geleden kocht ik ,na een goeie recensie gelezen te hebben, de debuutplaat van het New Yorkse Woman. Sterk plaatje, maar toch niet van dien aard om na een jaar niet tussen de mazen van de vergetelheid te verdwijnen. Dat dit uiteindelijk toch niet gebeurde kwam enkel en alleen door die ene instrumental op het einde van de plaat. Meestal is zo'n instrumentaal nummer een vingeroefening die ze er alsnog bij kwakken maar dit is anders. Het geweldige "Icy drone" moet zowat de beste instrumental zijn die ik de laatste 20 jaar gehoord heb en ik overdrijf hier echt niet. Een ijzingwekkende drone van bas en drums waarbij de twee gitaren proeven van progrock en anderzijds elkaar de nek proberen om te wringen. ‘Extreme music for noise & swamp blues lovers’ las ik ergens. Beter kan ik het ook niet zeggen.

Twee jaar na de feiten kwam Woman alsnog die plaat voorstellen in de Pit's wat niet meteen getuigt van een perfect gevoel voor timing. Ook de keuze van de groepsnaam is niet meteen een meesterlijke zet, googel dat maar eens! Vandaar misschien de wat teleurstellende opkomst?
Maar die afwezigen hadden nog maar eens ongelijk want dit optreden behoort zeker tot de beklijvendste van 2011. Er werd meteen furieus geopend met, jawel, "Icy drone" dat ze -toch wat jammer- niet de volle vijf minuten lieten uitrazen. Dat is trouwens het enige wat ik op de show aan te merken heb. Want zelfs de stemmen, op plaat toch de zwakke schakel, kwamen live veel beter tot hun recht. Vergelijken is altijd moeilijk maar kieper de Chrome Cranks, Barkmarket en Cheater Slicks in de blender met daar bovenop een scheut Beefheart en het resultaat zou wel eens sterk kunnen lijken op hetgeen we in de Pit's voor de kiezen kregen. Drummer Alex Velasquez en bassist Skeleton Boy zorgden voor logge, doorzopen en donkere ritmes waartussen de twee gitaristen hun eigen weg zochten. Brett W. Schultz uit Mexico City ging daarbij het meest de noisetoer op terwijl, de van Australische origine, Kristian Brenchley duidelijk niet vies was van de blues en hierbij regelmatig een bierflesje over zijn snaren liet glijden. Die Skeleton Boy had zeker zijn naam niet gestolen. Met zijn spichtige uiterlijk en verwilderde blik zoog hij het meest de aandacht naar zich toe. Dat terwijl hij aan twee snaren genoeg had onontbeerlijk te zijn bij dit schitterende Woman.

Dit was één van die optredens die sommigen onder ons deed mijmeren over de gloriedagen van de oude Democrazy. Jammer dat ze geen nieuw werk mee hadden maar ze zijn er naar verluidt mee bezig.

Organisatie: Pit’s Kortrijk