Toen we de ondergrondse parking van Euralille binnenreden, wisten we het al, dit zou een thuismatch voor dEUS worden, overal stonden wagens met Belgische nummerplaten geparkeerd.

Net vóór de zomer zagen we dEUS een try-out spelen op Les Nuits Botanique, en toen lieten ze al enkele nieuwe nummers van hun zesde album ’Keep you close’ horen. Dat album is ondertussen uit, en wij vinden hem een stuk beter dan ‘Vantage point’, maar toch nog net iets minder dan ‘Pocket Revolution’: er staan een stuk of vijf nummers op die een verrijking zijn voor de indrukwekkende back catalogue die Barman en Co.  in de laatste twintig jaar bijeen gepend hebben, maar ook vier nummers die echt niet blijven hangen, hoeveel je de nieuwe plaat ook oplegt. Een goeie jaargang 2011 voor dEUS dus, maar geen ‘Grand-Cru’.

Op zondagavond vangen alle concerten in de Aéronef vroeger aan dan op een weekdag, dus net na achten namen Barman, Pawlovski en co een vliegende start: de vierde of vijfde reïncarnatie van dEUS, met Pawlovski, Misseghers, Gevaert en overlever Janzoons, is een geoliede strakke rockmachine. Waar in de jaren negentig dEUS live soms compleet de mist in ging, hebben ze anno 2011 hun livesets volledig onder controle: Mauro Pawlovski is de strakke orkestleider op de achtergrond, die in een dienende rol er voor zorgt dat alles netjes op zijn pootjes valt. Het enige minpunt daarvan is dat dEUS live meer en meer richting mainstraim rock opgeschoven is en ze minder verrassen dan vroeger: meer The National en Elbow en minder Tom Waits, zou je kunnen zeggen.
Het geluid tijdens de eerste drie nummers zat overvol, veel power tijdens “Slow”, het niet echt memorabele “The Final Blast” en het zoals gewoonlijk visueel stroboscopisch ingevulde “Architect”. De voorlopende single “Constant now”  ging op het zelfde strakke elan verder, maar was toonde ook een rijkheid en complexiteit zelfs zonder de blazers van de albumversie: de baslijnen van Alain Gevaert kwamen er prominent in naar voor.
Maar eigenlijk schoot het concert pas echt uit de startblokken vanaf “Instant street”, vreemd genoeg omdat er gas terug genomen werd en het totaalgeluid minder vol en vooral minder druk was: het eerste deel van “Instant street” steunt op de akoestische gitaar van Barman, en je kreeg veel meer dynamiek: in de break wisselt Barman zijn akoestische gitaar in voor een elektrisch exemplaar, waar op dit nummer echt tot een uitbarsting komt. ”Instant street” is keer op keer een van de hoogtepunten in de live sets van dEUS, en dat was het ook vanavond.
Na deze eerste climax, was het tijd voor een rustpunt, met “If you don’t get what you want”, waarna het de beurt was aan de beste song van ‘Keep you close’: “Dark sets in”, wat Barman aankondigde als een nummer over jaloezie. Misseghers ontketende een drumpatroon dat wel iets weg heeft van “Would?” van Alice in Chains, Pawlovski smokkelde een gesaboteerde gitaarriff in het nummer en zowel Gevaert, Pawlovski en Misseghers namen een deel van de zanglijnen over. “Dark sets in” kan gerust wedijveren met het beste wat Afghan Whigs ooit in de jaren negentig maakten, en vormde voor mij een tweede hoogtepunt van de avond. Nu we het toch over Afghan Whigs hebben, Pawlovski nam als een perfecte kameleon de tweede zanglijn van Greg Dulli over in “Twice”: de emotie zat juist, het nummer handelt over relatieproblemen, en je geloofde wat Pawlosvski zong.
“Magdalena”, met zijn mineur-akkoorden, was vervolgens het tweede rustpunt van de avond, gevolgd door het parlando in “Ghost” waarin Janzoons zich op zijn keyboard kon uitleven. Het titelnummer “Keep you close”, werd net zoals op de plaat heel orkestraal ingevuld, en contrasteerde fel met de eenvoud van “Sister Dew”. Toen was het tijd voor het derde hoogtepunt van de avond: Pawlovski mocht zijn duivels ontbinden op “Bad timing”, het publiek ging dan ook volledig uit de bol.

Bissen deed dEUS met de ondertussen twintig jaar oude klassiekers “Worst Case Scenario”, “Morticiachair”, dat Pawlovski zich helemaal tot zijn eigen nummer weet om te vormen, het overbodige “Easy” en afsluiter “Hotellounge”, waarop de leden van Balthazar kwamen meedoen.

dEUS blijft met voorsprong de beste Belgische band ooit, maar overtuigt toch vooral met zijn oudere nummers, alhoewel “Dark sets in” vanavond die klassiekers meer dan evenaarde.

Setlist dEUS: Slow, The final blast, The Architect, Constant now, Second nature, Instant street, If you don’t get what you want, Dark sets in, Twice (we survive), Magdalena, Ghost, Keep you close, Sister dew, Bad timing
Worst Case scenario, Morticiachair, Easy, Hotellounge

Opener was Balthazar , die samen met Intergalactic Lovers op de festivals Belgisch grondgebied uitgegroeid zijn tot publiekslievelingen. Naast de vele Vlamingen, lusten ook onze Franse vrienden pap van deze beloftevolle band uit (het nabije) Kortrijk wel! Ze speelden een intens broeierige set, waarin naast een puike samenzang  vooral de zweverige, diepgrauwe  zegzang van Maarten Devoldere opviel. De band ging er duidelijk voor. Spelplezier en enthousiasme sierden de gevarieerde set van o.m. singles “The boatman”, “I’ll stay here”, “Fifteen floors” en de snedige rocker “Hunger at the door”; huiveringwekkend klonk het afsluitende “Blood like wine”, die eindigde in een kippenvel acapella outtro …  Balthazar, te koesteren, ook in Frankrijk!

Organisatie: Aéronef, Lille