Sommige concerten laten voor eeuwig hun afdruk in het geheugen en in het denkbeeldige. omwille van verschillende redenen, die vaak heel subtiel zijn. Voor drie kinderen van elf, negen en acht jaar oud, het allereerste concert samen met papa (papa, dat ben ik), deze avond zal eenvoudigweg onvergetelijk blijven. Er zijn namelijk slechts weinigen die het geluk hebben om gedurende de hele avond alle aandacht van de artiest voor zich te winnen.
Een verslag door de ogen van twee kinderen die betoverd werden door de eenvoud en de vriendelijkheid van een grote artieste.

Vanavond, geen circus, geen cinema, maar voor de allereerste keer, een concert met papa. We ontdekken de Kruidtuin en amuseren ons in zijn gangpaden, totdat papa ons tot de orde roept. Hij wil namelijk voor geen geld van de wereld het begin van het concert missen. Bovendien kunnen we, gezien ons gestalte, maar beter als één van de eersten binnengaan, zodat we een mooi zicht op het podium hebben. Het wachten duurt best lang, maar zal zeker beloond worden. Wanneer EMA het podium opkomt, speelt de violist reeds een sombere en onstuimige intro. Het lichtspel voegt er een bijzondere aura aan toe en brengt ons direct in de stemming. EMA (artiestennaam van Erika M Anderson) stort zich onmiddellijk in een bewogen spoken word die het decor opzet.
Onze handen zijn nog warm van het harde applaus wanneer het volgende stuk wordt opgevoerd. De muziek lijkt mank en slingert tussen zachte krankzinnigheid en opgekropte woede. Mama zou zeggen dat het vals klinkt. En papa zou erom lachen. Emma echter trekt er zich niks van aan, want ze lijkt helemaal opgeslorpt door haar zang en als het ware bewoond door haar muziek. Wanneer ze « Grey Ship » brengt, schommelt haar schip en riskeert het verslonden te worden door de golven, maar als kapitein van haar dronken schip redt ze de situatie en leidt het stuk naar de juiste haven. Intens ontroerd strandt het stuk zachtjes op de oevers van een slecht opgekropte wanhoop. Gewoonweg prachtig.
Na « Milkman » brengt de groep een herwerking van Violent Femmes (« Add it up »), gewoonweg verbazingwekkend. Daarna volgen alle nummers van haar geweldige eerste album « Past Life Martyred Saints », die allemaal dit onwaarschijnlijke gevoel geven van een onzeker evenwicht boven de leegte zonder ooit dreigen te vallen. Deze broze artieste, die emotie, zondvloed van klanken en sombere sferen met precisie weet te combineren, brengt, met haar gekke uiterlijk (ze heeft een ketting rond haar hals, net als een hond, best grappig!) de zaal in vervoering en sleept het publiek, dat voor het merendeel vandaag al haar potentieel ontdekt, met zich mee.
Maar de echte alchemie van het moment speelde zich af tussen haar, mijn broer en mijn zus. Want, geraakt door onze aanwezigheid, uitte EMA meermaals haar pure blijdschap bij het zien van kinderen vlak voor het podium. Een geschenk voor haar, een echte onvergetelijke herinnering voor ons, wij, die zelfs het privilege hebben gehad om haar gitaar in volle concert in handen te mogen nemen. Wel! Kennen jullie veel kinderen van onze leeftijd die geluid hebben gemaakt op het podium van de Orangerie? Vervoerd naar een andere dimensie aanschouwden we hoe ze met haar heupen wiegde, haar lichaam golfde, in vervoering raakte en tot slot zichzelf helemaal overleverde in een show van een zeldzame waarachtigheid. Geen schijn en echte emoties bij de herinnering die gesmoord werd in het stof van een intense en contemplatieve “Red star”.

We konden niet vertrekken zonder haar te ontmoeten, en het is zijzelf die naar ons toe kwam, even vriendelijk en gewoon als ze zich enkele minuten geleden op het podium voordeed. De ster van de avond die ons vroeg om samen met haar te poseren voor een aantal foto’s heeft deze magische avond onsterfelijk gemaakt. We zullen hem nooit vergeten. Dankjewel Mevrouw EMA, u bent een grote dame. 

Vertaling Marilien Bultinck

Organisatie : Botanique