Vreemd misschien dat een artieste van dit kaliber nog optreedt in dit soort kleine kroegen. Maar vanaf opener "Warning signs" was het duidelijk dat Eilen Jewell perfect paste in het Manuscript, waar de muren zwanger zijn van memorabilia uit de rijke Amerikaanse muziekgeschiedenis (iets wat haar duidelijk niet ontgaan was want even later verwees ze naar een foto van Fats Domino) en verkeerden de net geen 100 gelukkigen in hogere sferen.

Moeiteloos wist de frêle Jewell (geboren en getogen in Boise, Idaho maar tegenwoordig vanuit Boston opererend) ons de ganse avond aan haar lippen te kluisteren. Haar slome, lijzige en tevens krachtige zang, waarin ik echo's meende te ontwaren van Billie Holiday, kon niemand onberoerd laten.
Naast die fenomenale stem was de gitaar van ouderdomsdeken Jerry Miller minstens even bepalend voor het groepsgeluid. Het was een lust voor het oog om zijn fluwelen vingers te zien glijden over de snaren van zijn Gretsch. Zijn ongelooflijk beheerste stijl waarin geen noot teveel werd gespeeld leek niet van deze wereld. Jason Beek (drums, tweede stem) en Johnny Sciascia (staande bas) vormden het solide sluitstuk van deze schitterende band. "Ik heb altijd met deze groep gespeeld en dat zal ik ook altijd blijven doen" zei Eilen Jewell en dat was er aan te horen …
Of het nu country, honky-tonk, gospel, folk of blues was, telkens wisten ze het perfect in hun eigen, unieke sound te integreren. Naast de vele, sterke eigen nummers was er ook ruim plaats voor niet meteen de meest evidente covers van onder andere Arthur Alexander, Hank Williams, George Jones, Eric Anderson en Loretta Lynn. Vertederend om te zien trouwens hoe die laatste, voor wie Jewell een volledige tribute-plaat (‘Butcher holler’) opnam, haar gitaar met een beverig "Love you Loretta Lynn" had gesigneerd. Na al dat moois werd het publiek verzocht om enkele verzoekjes te doen waarna er ietwat voorspelbaar om "Codeine arms" en het van Them bekende "I'm gonna dress in black" werd geroepen. Om zo de finale te bereiken met "Shakin' all over" van Johnny Kidd and the Pirates, nog steeds een machtig nummer en hier in een versie die alle andere covers ervan meteen overbodig maakte. Deze song is ook steevast een prima excuus voor Jerry Miller om zich eens te laten gaan en zo vond zijn gitaar dit keer de weg naar "Pipeline" (The Chantays) en de Stones.

Net als de twee vorige keren dat ik Eilen Jewell aan het werk zag, kan ik enkel concluderen dat ze één van de best bewaarde geheimen van de americana is en blijft het maar de vraag of we de volgende keer nog de kans zullen krijgen om deze eclatante groep in de intimiteit van een bruine kroeg te kunnen bewonderen.

Organisatie: de Zwerver, Leffinge