White Lies kwam in de Antwerpse Lotto Arena hun Europese tournee aftrappen. De Londenaars zijn in enkele jaren populair geworden en slagen erin hun donkere, ietwat dramatische sound te koppelen in aanstekelijke, meezingbare songs. Ze speelden al overtuigende concerten bij het verschijnen van de nieuwe cd, o.m. in de AB (Brussel) en in GrandMix (Tourcoing). Klaar voor het grote werk schreven we, met een vraagteken … Tijdens de festivals de voorbije twee jaar  tekenden ze eerder voor wisselende gigs. We waren dus benieuwd of het geplaatste ‘vraagteken’ een ‘uitroepteken’ werd, in de zin van hoe ze het er gingen van af brengen in een grotere zaal , en zeker nadat ze zelf hadden laten vallen er veel zin in te hebben.

Voorafgaand op het concert van White Lies mochten 2 bands het voorprogramma verzorgen.

Eerst trad het Oost-Vlaamse Jerusalem Syndrome op. De sound van de band doet wat denken aan die van The Kooks en Freaky Age, en frontzanger Deven lijkt met zijn krullen erg goed op frontman Luke van The Kooks. Deze 5 jongen gasten uit Eeklo, hebben deze kans optimaal benut , om een pittig gedreven setje te spelen. Met hun jeugdig enthousiasme en grote dankbaarheid  konden ze vlot de tot dan al half gevulde Lotto Arena moeiteloos boeien.
Na 20 min spelen sloten ze af met “Juliet”, het nummer waarmee ze in 2009 een ‘bandslam’ wonnen op JIM tv en zo een videoclip mochten opnemen. Eerste opwarmer van de avond viel duidelijk in de smaak en iets zegt ons dat wij in de toekomst nog wel eens de naam Jerusalem Syndrome zullen horen waaien.

Tweede opwarmbeurt was van The Duke Spirit; deze Londenaars zijn qua support niet aan hun proefstuk toe, zo mochten ze in het verleden al het  voor programma verzorgen van o.m. Queens of the Stone Age, R.E.M. en de Yeah Yeah Yeahs. The Duke Spirit overviel  ons met zeer overtuigende garage rock die niet vies was van een vleugje shoegaze op z’n My Bloody Valentine’s. Opvallend was de sterke stem van frontvrouw Liela Moss, die kippenvel bezorgde. In hun klein halfuur durende set speelden ze uitermate gevarieerd, van stevige naar sfeervolle, rustigere nummers. De pianotunes in de innemende songs boden dat ‘ietsje’ meer. Een perfecte opwarmer dus en een aanrader voor fans van  Paramore en The Pretty Reckless.

Twee fijne supports hoorden we dus vóór White Lies

Was White Lies nu klaar voor het grote werk? Spijtig genoeg , nee … White Lies kwam traag op gang, met “Taxidermy” en “Strangers”, deze waverockende songs speelden ze eerder op automatische piloot en een mate van onwennigheid drong door op het te grote podium voor de band.
“To lose my life” bracht meer dynamiek en was het eerste nummer die het publiek kon aanporren. Maar dan zakte het opnieuw met songs als “Holy ghost” en “e.s.t.”;  de pijnlijke stiltes bij de overgangen stoorden de vaart en het contact met het publiek. Op deze elementen wrong het schoentje! De band raakte maar niet op dreef en  ook de stem van zanger McVeigh was eerst niet bepaald toonvast, wat dan halverwege de set in orde kwam. Maar kijk, door de “Price of love” en vooral  met “Farewell to the Fairground”, het nummer dat hen de verdiende aandacht gaf, bood een eerste hoogtepunt.  Een wondermooie “Death” zat iets verderop. Met “Unfinished Business” sloten ze heel toepasselijk af en in de bisronde kon men niet omheen de doorbraaksingle naar het brede publiek, “Bigger Than Us”, die heel sterk werd onthaald en kon worden meegezongen.

De songs van White Lies kwamen in een grote zaal als de Lotto Arena niet écht tot hun recht; een te groot podium en de staticiteit van de band zorgden ervoor dat de songs onvoldoende raakten en beklijfden, niettemin koesteren we alvast hun platenmateriaal en blijven de optredens in de kleinere clubs in ons geheugen gegrift …

Pics van hun optreden in Lille 18 november ll
http://www.musiczine.net/nl/fotos/white-lies-18-11-2011/

Organisatie: Live Nation