Jim Jones Revue - Ondergetekende had het immense geluk om  vorige week in Londen in The Venue JJR te mogen hebben doorstaan. Het vijftal, dat zijn naam ontleent aan de obscure sekteleider die begin jaren zeventig een dikke negen honderd volgelingen de cyanidedood injoeg, trakteerde ons op een stomende set waarbij er niet meer of minder blues en rockabilly à la Datsuns en Stooges wordt gespeeld. Noteer hierbij dat er in Londen nog geen Schauvlieghes rondlopen en JJR zich dus geen reet hoefde aan te trekken van het aantal decibels. U begrijpt nu al dat superlatieven zullen te kort schieten.
Bovendien beloofde de zanger dit netjes te zullen overdoen in Brussel. Daarin zijn  Jim Jones Review toch niet voor de volle pond in geslaagd. Reden: Hun set moest korter en stiller, waardoor de  volle ontploffing niet kon komen, en het publiek zat eerder te wachten op de thuismatch van Black Box.

Black Box Revelation: Stipt om negen uur stak BBR de AB in brand met het voor de hand liggende “Set your head on fire”. Wat meteen opviel (naast de muziek dan) was de subliem eenvoudige maar geniale decor en belichting. Met onder andere  “High on a wire”, “Gravity blues”, “Rattle my heart” zat het vuur goed in de lont en konden we met volle teugen genieten van het nieuwe Crazy White Man.
Ook dit is volgens hun gekend recept geschreven: een handvol akkoorden (maximum 4), een doorgedreven drum, een de-octaver voor de bas en enkele loops bouwen alles gelaagd op en Paternoster krast er een paar krijsende solo’s tussen.  
Je kan misschien likkebaardend de gitarist, die er duidelijk zin in had, bewonderen, ikzelf ben ervan overtuigd dat het de drummer is die alles rechthoudt. Achter de PA stond manager Jan Theys als een strenge maar goede huisvader goedkeurend te knikken.
Maar toch begon halverwege de geoliede machine eventjes te sputteren. Hun pogingen om ons van ons sokken te blazen zijn wel meer dan verdienstelijk, hun concept en uitvoering niet bijster origineel en er zijn bandjes genoeg die hetzelfde helaas iets beter doen. Dit zal hun definitieve doorbraak in het buitenland en andere continenten afremmen. Bovendien heeft  Jan Paternoster als gitarist net dat iets tekort om zich te meten met de grote helden, te beginnen met onze binnenlandse Mauro’s, Blocks en Clarysses. Bewijze hiervan het laatste en tevens langste nummer van de set “Sealed With Thorns”. Een overigens prachtig nummer volgens het hierboven beschreven klassieke BBR-recept, maar met in de lange solo mij toch iets te veel schoonheidsfoutjes.  

Een mooie thuismatch, geen hattrick. 

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel  + Live Nation