Van Dyke Parks mag gerust als een levende legende beschouwd worden, maar dan eentje van het soort waarvan iedereen zijn naam wel ergens van kent maar wiens muziek een goed bewaard geheim is gebleven. De meesten kennen hem wellicht van zijn samenwerking met The Beach Boys. Zo herschreef hij de teksten van ‘Smile’ toen Brian Wilson het noorden aan het kwijtraken was. Maar ook zijn samenwerking met Joanna Newson, voor wie hij de arrangementen schreef van het controversiële album ‘Ys’, sprak tot de verbeelding. Het aantal namen met wie hij collaboreerde is schier eindeloos : Ry Cooder, Tim Buckley, Harry Nilson, Keith Moon, The Byrds, Peter Case, ... Hij verscheen zelfs een korte periode samen met Frank Zappa's Mothers Of Invention op het podium. Alsof dat niet genoeg is schreef hij ook nog enkele boeken, acteerde in films en had zelfs een rolletje in een aflevering van 'Twin Peaks'. Zijn eigen werk beperkt zich dan weer tot slechts een zestal platen waarvan de eerste drie, ‘Song cycle’ uit '68, ‘Discover America’ uit '72 en ‘Clang of the yankee reaper’ uit '75, nu opnieuw zijn uitgebracht. Wat een mooie aanleiding was voor een korte Europese tour, waarbij België zich gelukkig mocht prijzen dat de 4AD bereid gevonden was om hiervoor haar nek uit te steken.

Van Dyke Parks bleek een zeer aimabel man, die voor hij begon de 4AD (die hij ‘perfect in every detail’ vond) uitvoerig bedankte. 69 is hij intussen en hij ziet er klein en gedrongen uit maar toen hij plaats nam aan de piano en opende met een instrumental, werd meteen duidelijk dat zijn virtuoze vingers nog geen last hadden van slijtage. Mr. Parks had ervoor gekozen om zich te laten begeleiden door de Nederlander Reyer Zwart op staande bas en de Zuid-Afrikaan Don Heffington op drums. Maar of hij ze echt nodig had blijft de vraag, vooral de drums bleken wat aan de matte kant.
Van Dyke Parks zoekt zijn inspiratie voor zijn songs in stokoude en soms haast verloren gewaande genres als ragtime, calypso of New Orleans Jazz, maar weet toch op ieder nummer zijn eigen stempel te drukken via zijn unieke, wat barokke pianospel.
Wat de songkeuze betreft beperkte hij zich niet tot die drie eerste platen, zoals ik verwacht had, maar plukte hij nummers uit zijn volledige cataloog. Daarnaast vertolkte hij ook enkele bijzonder obscure covers, waarvan de oudste dateerde van halverwege de jaren 1800.
Wie om één of andere reden niet volledig overtuigd geweest zou zijn van zijn muzikale kunnen had zich nog altijd kunnen laven aan de vele verhalen die hij tussen de nummers door vertelde. De man bleek een entertainer van de zuiverste soort die het ondermeer had over de wrede Mississippi die Jeff Buckley, met wiens vader hij nog samenwerkte, uit ons midden rukte. Ook politiek schuwde hij zijn mening niet : "er is wel degelijk een verschil tussen de harde kneukels van Bush en de uitgestoken hand van Obama, geloof me". Om wat later sarcastisch uit de hoek te komen. "Ik heb het altijd moeilijk om te weten wanneer ik moet lachen of huilen. Soms lach ik op begrafenissen en soms ween ik op bruiloften, die soms al veel eerder hadden moeten plaatsvinden”.

Na zowat vijftig minuten hield hij het voor bekeken om uiteraard nog eens terug te komen voor een paar bissen waaronder een magistrale versie van "Sailin' shoes" (Little Feat). Het was mooi geweest maar of we nu het genie, waar hij doorgaans voor versleten wordt, nu aan het werk hadden gezien valt toch te betwijfelen. Hoewel velen daar waarschijnlijk anders over dachten, gezien de stormloop op de merchandisingstand.

Vooraf zagen we nog het Brusselse V.O. normaal een sextet dat voor deze gelegenheid herleid was tot een trio: Boris Gronenberger (zang, gitaren), Aurélie Muller (klarinet, vibrafoon) en trompettist Ludovic Bouteligier. De groep nam haar jongste plaat op met hulp van John McEntire (Tortoise). Er mocht dus toch wat verwacht worden maar ik bleef grotendeels op mijn honger zitten. Hun dromerige jazzpop deed in de beste momenten wat denken aan Robert Wyatt terwijl de gemanieerde vocalen best wel iets hadden, maar vraag me niet wat. Ondanks de variatie aan instrumenten sloeg de eenvormigheid uiteindelijk toe, iets wat misschien met een volledige bezetting te vermijden was.

Organisatie: 4AD, Diksmuide