Paul Simon schuimt dezer dagen de concertpodia af om voor het laatst zijn magnum opus, ‘Graceland’, live te brengen met het merendeel van de originele muzikanten. Een tot de nok gevuld Vorst Nationaal kreeg tijdens de eerste 50 minuten ter opwarming een dozijn andere nummers gepresenteerd (met uitzondering weliswaar van “That was your mother” waarin de 70-jarige orkestmeester zich zonder schroom aan enkele danspasjes waagde). Wie haast exact een jaar eerder (5 juli 2011) dezelfde artiest in dezelfde zaal aan het werk zag, zal een gigantische déjà-vu gehad hebben want elk van de tijdens dat eerste deel gebrachte liedjes stond ook toen op de setlist. Ook de weinige woorden die Paul Simon tot het publiek richtte, namelijk het herinneren aan het feit dat hij er 22 jaar geleden zijn vrouw Edie Brickell leerde kennen toen ze het voorprogramma van Bob Dylan deed, klonken bekend.
Terwijl men er vorig jaar echter na een vrij korte tijd in slaagde om de geluidsmix aanvaardbaar te maken, bleek de technicus van dienst nu de ganse tijd in vakantiestemming te verkeren (en we kunnen het weten want we bevonden ons gans de tijd op hooguit 10 meter van de klankman dus het is weinig waarschijnlijk dat bij hem het geluid zoveel beter klonk). Enkel de puur akoestisch of a capella gebrachte nummers ondervonden niet al te veel last van de gigantische galm die al te prominent door de bunker waarde. Omdat u geen boodschap heeft aan ons gejeremieer over de klank, sommen we voor de afwezigen graag de (soms iets te veel op automatische piloot gebrachte) liedjes op uit het eerste deel van de avond. Enerzijds ging het om eigen songs als “Kodachrome”, “Gone at last”, “Dazzling blue”, “50 ways to leave your lover”, “Mother and child reunion”, “Hearts and bones”, “Slip sliding away” en “The obvious child”. Anderzijds eerde men voorbeelden als Jimmy Cliff (“Vietnam”), Junior Park (“Mystery train”) en Chat Atkins (“Wheels”).
Vervolgens werd er anderhalf uur geteerd op de onverwoestbare mijlpaal uit de muziekgeschiedenis die een goede kwarteeuw geleden de gemoederen beroerde. Omwille van het apartheidsregime was het toen als Westers artiest politiek heel incorrect om de boycot met Zuid-Afrika te negeren (wie daar meer van wil weten, verwijzen we naar de ‘Under African skies’- documentaire van Joe Berlinger). Gelukkig had Paul Simon lak aan politieke correctheid want het resultaat van zijn samenwerking met Zuid-Afrikaanse muzikanten wordt zoveel jaar later nog steeds door vele (het optreden was ondanks de pittige prijzen uitverkocht) muziekliefhebbers aan het hart gedrukt.
De enthousiastelingen van Ladysmith Black Mambazo werden door de gastheer persoonlijk geïntroduceerd. Een kwartier lang waren ze met hun expressieve choreografieën en onvolprezen vocale kwaliteiten een lust voor oog en – vooral – oor. Dit laatste ook dankzij het feit dat hun “a capella”-capriolen minder hinder ondervonden van de akoestische beperkingen van de concertzaal dan het geval is wanneer de muzikanten aan het werk tijgen. Ook wanneer Paul Simon zich aansloot bij de zangers en ze samen het immer ontroerende “Homeless” serveerden, prezen we ons gelukkig aanwezig te zijn. Na “Diamonds on the soles of her shoes” werd iedereen van Ladysmith Black Mambazo onder luid applaus uitgewuifd waarna “I know what I know” volgde.
Als de herkenbare harmonica-intro van “The boy in the bubble” weerklinkt, uit het publiek luidkeels zijn vreugde maar dat enthousiaste wordt toch ietwat getemperd als we een nogal slordige versie te horen krijgen (iets wat dan niet enkel aan de geluidsmix ligt). Ook “Crazy Love Vol. II” klonk in Vorst minder overtuigend dan op plaat.
Paul Simon trok zich vervolgens een tijdje terug om de spotlights te richten op de Afrikaanse klasbakken die met hem de wereld rondreizen. De één dag later 94 jaar wordende Nelson Mandela kreeg van trompettist Hugh Masekela een passend eerbetoon tijdens “Bring Back Nelson Mandela”, waarna zangeres Thandiswa Mazwai alle registers mocht opentrekken tijdens “African Sunset”. Terwijl Masekela vervolgens uitvoerig de tijd nam om in “Stimela (Coal Train)” het verhaal te doen van de Centraal-Afrikanen die vroeger per trein naar Johannesburg trokken om in de kolenmijnen te werken, begonnen we even te vrezen dat we zelf niet veel later onze laatste trein huiswaarts zouden missen.
Gelukkig werd er nadien weer wat vaart in het concert gestoken met “Gumboots”, “Under African skies” en “Graceland”. De apotheose kregen we met het onverslijtbare “You can call me Al” dat de zaal zelfs even in lichterlaaie zette.
Niet veel later vatte Simon solo de bisronde aan met “The Sound of Silence” dat alleszins veel mooier klonk dan de sound of noise die het merendeel van de avond een kwaal was (we geven toe dat er tijdens het ‘Graceland’-gedeelte af en toe wat beterschap was, maar nu ook niet van die aard om het euvel volledig met de mantel der liefde te bedekken). Tijdens “The Boxer” zong iedereen - zoals het hoort - vol overtuiging het woordeloze refrein mee. We vergaven het de muzikanten dat ze tijdens dat lied niet steeds 100% bij de pinken waren want ook zij begonnen zich uiteindelijk misschien af te vragen wat voor zin het heeft om te streven naar perfectie wanneer de minste subtiliteit toch ten onder gaat in de geluidsmix.
Omdat de klok van elf uur ondertussen geslagen had, kunnen we u als treinreiziger niet meer vertellen hoe de avond uiteindelijk geëindigd is. We gokken op “Late in the evening” en/of “Still crazy after all these years”. Omdat Paul Simon de voorbije jaren weinig gesleuteld heeft aan zijn setlists, durven we daar trouwens redelijk veel geld op inzetten.
Het verjaardagsfeestje naar aanleiding van 25 jaar ‘Graceland’ bracht dus niet wat we ervan verwacht hadden. Slecht was het niet want de 25-tal songs die gebracht werden zijn stuk voor stuk van degelijke kwaliteit en voorts zorgden de boys van Ladysmith Black Mambazo voor een unieke meerwaarde. Het blijft echter knagen dat het eerbetoon aan een prachtplaat (die op zichzelf uitblinkt in knappe arrangementen en een magnifieke mix) gebeurde in een zaal waar de luisteraar inspanningen moest doen om die schoonheid ook te kunnen ontwaren.
De setlist op zich toont aan dat de afwezigen ongelijk hadden. De aanwezigen weten echter dat er veel meer in had gezeten indien die prachtige muziek niet zo mismeesterd was door de klankman.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/paul-simon-17-07-2012/
Organisatie: Gracia Live
Nederlands 
Français 
