NoMeansNo: yes, yes, yes and YES!
NoMeansNo / The Hickey Underworld / Oei Oei
JC Kavka
Antwerpen

Het lokale en weirde Oei Oei trekt al direct onze aandacht, al was het maar door de schaarsgeklede bassist (Manuel Sanz Arques, een Spaanse inwijkeling met bakkebaarden waar voormalige zeekapiteins uit de Gouden Eeuw jaloers op zouden zijn) en drummer Bootsie Butsenzeller: beiden enkel getooid in een goudkleurig mini-broekje. In combinatie met voor de rest enkel een paar kousen en schoenen werkt dit alleen maar op de lachspieren. Als je dan ook nog als toetsenist in duikerspak mét zwemvliezen en bril en snorkel achter een orgel staat te spelen, is de hilariteit compleet. Zieker dan Mr.Bungle en zotter dan Zappa en Beefheart samen, met in de hoofdrol een op hol geslagen Bootsie op zowel drums als double neck plastic electric ukelele. Muzikale mayhem ten top en gesmaakt door ondergetekende. Jammer dat deze crazy Antwerpenaren maar sporadisch nog eens optreden.
Zie je ze ergens plots op een affiche prijken: aarzel niet en ga ze zien. Muzikale “Schweinerei” waarbij het Gentse Kapitan Korsakov tot een stel brave koorknaapjes verbleekt. Het Antwerpse Oei Oei heeft er één Westvlaamse parkingfan bij!

Verrassingsact van de avond is The Hickey Underworld (op het laatste nippertje aan de affiche toegevoegd). Tijdens hun recente tour in Engeland worden de Antwerpenaren zowel de hemel ingeprezen (een 5-sterren review vat het kort samen: “Within one song, The Hickey Underworld have condensed Shellac, Nine Inch Nails, and Nirvana into one tight package”) als de grond ingeboord (een belachelijke 1-ster recensie “Very much a family friendly affair to be marketed to the great corporate festival in the sky”). Een band die je ofwel haat of met liefde omarmt. Wij behoren tot de laatste groep na hun verpletterend concert op het Dourfestival deze zomer.
En vrijdagavond doen ze dat nog eens dunnetjes over. Vooral bassist Yorgos Tsakiridis voelt zich op het podium als een vis in het water en komt ook na enkele nummers het publiek ingestormd om het wakker te schudden. Hilarisch zijn de momenten waarop de manager  te pas en te onpas het podium wordt opgestuurd. Hij blijkt voor de gelegenheid de roadie van dienst en zowel bassist Yorgos (monitor ‘zogezegd’ niet goed afgesteld) en drummer Jimmy (duwt plots zijn bastrom omver) rammelen met zijn voeten dat het niet meer mooi is. Wij schieten voortdurend in een schaterlach bij zoveel Spinal Tap momenten, temeer dat de persoon dit gewoon niet door heeft. Het wordt een zeer gesmaakt blitzoptreden van een groot half uur met hoogtepunt het catchy “Future Words” met een uit volle borst meegezongen chorus (“Can't you see what happened / Can't you see what's changed / The lonely thing that this is / Was the icing on the cake”). Het overgrote deel van een dolenthousiast publiek schreeuwt zich de longen uit het lijf.
Keigoed optreden. We wensen drummer Jimmy van harte beterschap na het verkeersongeval op de terugweg met een ingedrukte ribbenkast tot gevolg en hierdoor 6 weken op non-actief!

Hoofdact NoMeansNo hoeven we niet meer voor te stellen. Dit Canadese progressieve power punk trio uit Vancouver maakt de wereld al onveilig sinds 1979. Hoewel ze nooit het grote succes opzoeken, hebben ze een trouwe schare fans in zowel Noord-Amerika als in Europa. Hun samenwerking met zanger Jello Biafra van de legendarische punkband Dead Kennedys resulteert in een zeer gesmaakt album ‘The Sky Is Falling And I Want My Mommy’ begin jaren negentig. Hierdoor stijgt hun bekendheid ten top. Persoonlijke voorkeur van ondergetekende is ongetwijfeld het album ‘Wrong’ uit 1989.
Drie grijze Canadese vijftigers verschijnen rond 23h00 op het podium. Een uitverkocht Kavka verwelkomt hen op een wijze die doet denken aan de periode van de bevrijding na WOII.
Een afgeladen vol Kavka dat vanaf opener “The River” uit het in 1993 uitgebrachte ‘Why do they call me Mr. Happy’ verandert in een kolkende rivier. Zweetdruppels parelen op talrijke voorhoofden, crowdsurfende fans komen om de haverklap als oorlogshelden het dolgedraaide publiek ingerold en Kavka verandert langzaam maar zeker in een Canadese sauna op een gure winteravond. Parelend zweet op de rug, van zweet doordrenkte T-shirts, uit hun dak gaande fans, vrouwen die staan te huppelen als zijn ze lid van de Afrikaanse tribalstam The Masaï en goedkeurend ja-geknik van headbangende hoofden: we krijgen het allemaal op een trillend presenteerblaadje voorgeschoteld.
Dat de punk van NoMeansNo uniek is bewijzen zowel de jazz als de rock invloeden. Zanger/bassist Rob Wright (ook bekend onder pseudoniem Mr. Wrong – pun not intended J ) plukt uit enthousiasme zijn bassnaren bijna van de basomkasting. Een basgitaar die een duplicaat blijkt te zijn van de Marshallbas van legende Lemmy van Motörhead. Grote fan van de man: niemand minder dan Mike Watt van Minutemen en The Stooges en dat wil wat zeggen in de muziekwereld. Zelf is hij grote fan van jazzlegendes Jimmy Blanton en Paul Chambers. Broer John Wright gunt zijn drumstel geen moment rust en vormt samen met Rob de solide basis van de aanstekelijke punkrock van NoMeansNo. En met gitarist Tom Holliston, die de snaren van zijn gitaar laat klinken alsof ze van prikkeldraad zijn gemaakt, is dit drietal sterker dan een op hol geslagen kudde Canadese muskusossen.
En de teugels worden op geen enkel moment gevierd, waardoor de spanning doorheen de volledige set hoog gehouden wordt. Geen oeverloos gelul tussen twee nummers door maar keer op keer kopstoten van songs die het publiek ophitsen tot het kookpunt en erover.
Ook bij de bisnummers (de Canadese krasse knarren worden tot tweemaal teruggeschreeuwd door een ontketend publiek) worden we murw geslagen met buffelstoot “The Tower” en de catchy punkrocksong “The End Of All Things” uit het ‘Wrong’-album en dan is het plots gedaan. Een oorverdovende stilte contrasteert fel met de Canadese punkpokkeherrie. Een concert dat in de top 5 van beste live gigs van 2012 genoteerd staat bij ondergetekende!

De afterparty met DJ Faster Pussycat zet daarna nog de puntjes op de i. We blijven nog tot in de vroege uurtjes dansen op de schitterende playlist van deze vrouwelijke DJ met ballen en een goede muzieksmaak. Op de turntabels o.a. Tool, Slayer, Prong, Dead Kennedys, Ministry, Primus, … en zo kunnen we nog enkele minuten doorgaan. Kortom: spek naar onze muzikale bek! We helpen daarna rond 03h30 ook nog de deuren van de Kavka sluiten na een stevig potje nachtbraken. J

Set list NoMeansNo: [1] The River [2] In Her Eyes [3] The Fall [4] Jubilation [5] Ghosts [6] Slave [7] Graveyard Shift [8] The World Wasn’t Build In A Day [9] Would We Be Alive? [10] Obsessed // Encores [11] He Learned How To Bleed [12] My Problem [13] The Tower [14] The End Of All Things

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://www.musiczine.net/nl/fotos/nomeansno-16-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/oei-oei-16-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-hickey-underworld-16-11-2012/

Organisatie: Heartbreaktunes (i.s.m. JC Kavka, Antwerpen)