Het wereldkampioenschap veldrijden was naar zaterdag verplaatst wegens overstromingsgevaar, dus kwam er plots een gaatje in onze agenda vrij om op zondag avond naar de kust af te zakken voor een avondje onvervalste hardrock.

The Sha-La-Lee's is een zijproject van de zanger van The Sore Losers en de drummer van Millionaire, volbloed-Limburgers dus die aan ‘het zeitje’ hun mix van garagerock en blues met overtuiging brachten. De sound van deze band had wel iets weg van de vroegeTriggerfinger, maar dan minder sexy. Wanneer de mondharmonica gebruikt werd, had het weer iets van La Muerte of Thelonious Monster.

Na hun tweede album (toch al van 2004) waren we The Datsuns wat uit het oog verloren: in tegenstelling tot die andere neo-hardrock tegenvoeters, Wolfmother, zijn The Datsuns toch wat blijven hangen: zalen zoals de AB of het Koninklijk Circus weten ze niet te vullen, en passages op het hoofdpodium van Werchter zijn er ook niet bij voor dit Nieuwzeelands viertal. Ik was dan ook verbaasd dat The Datsuns ondertussen al meer dan 13 jaar bezig zijn en met ‘Death Rattle Boogie’ hun vijfde album uit hebben.  In die 13 jaar zijn deze kiwis nog geen crack veranderd,we zagen nog altijd graatmagere gasten, lange haren en puntschoenen,en de Flying V-gitaar van Phil Somervell, het enige verschil met de vroege jaren 2000 was de foute hangsnor van zanger en bassist Dolf De Borst.

The Datsuns trapten af met het openingsnummer van ‘Death Rattle Boogie’, “Gods are bored” en zouden vanavond vooral de nummers van hun nieuwe album voorstellen. In tegenstelling tot Wolfmother, die eigenlijk gewoon nieuwe Deep Purple nummers neerpennen, proberen The Datsuns op dit nieuwe album harde rock te brengen zonder daarom altijd in hard-rock cliches te vervallen. Soms zijn die pogingen geslaagd, soms waren gewoon blij dat ze eens een oudje zoals “Sittin Pretty” brachten, vol met hard-rock cliches, maar o zo lekker. Als lead gitarist Christian Livingstone zijn vingers op en neer zijn gitaarnek liet dansen, dan was dat misschien niet echt vernieuwend, maar toch was dit waarvoor we vanavond naar Leffinge gekomen waren: klassieke hard-rock, maar zonder de metalcliches.
Zanger Dolf Datsun had het er blijkbaar lastig mee om op zondagavond op te treden, hij zou voortduren beweren dat het eigenlijk woensdagavond was, en hij zou een beetje tevergeefs proberen de vlam in de pan te steken, voor het publiek was het blijkbaar ook zondagavond, en was de taart bij de bomma blijkbaar nog niet volledig verteerd. Tijdens “Helping hands” deed Dolf een verdienstelijke poging, hij kreeg het publiek zover om op de grond te gaan zitten, om dan op commando op te springen, maar spijtig genoeg was dit nog niet goed genoeg om het publiek helemaal los te krijgen, meer dan een goedkeurend hoofdknikken kregen The Datsuns vanavond niet, en dat was toch wel spijtig: we herinneren ons nog hun eerste passage in de AB, toen tweede gitarist Phil Datsun, eerste gitarist Chris Datsun in de nek nam en de gitaarsolos van op tweeenhalve meter hoogte de zaal ingevuurd werden. Dolf Datsun liet zijn bas staan en probeerde nog al microzwierend het tij te keren, maar dat lukte eigenlijk alleen in de bis met hun grootste hit, “Motherfucker from hell”.

Slotsom  van een avondje hardrock aan de kust: de band was goed, het publiek iets minder.

Setlist: Gods; Bullseye; Sittin pretty; Girls; Axethrower; Maximum; What would?; Gold Halo; Helpin Hands; Harmonic; Emperors; Stuck; Hole; Bruise; Somebody; Eye; Motherfucker from hell; Death of me

Pics van hun set in Trix, Antwerpen op 11 februari 2013 http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-datsuns-11-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-sha-la-lees-11-02-2013/

Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)