Gabriël Rios probeerde afgelopen vrijdag zijn nieuwbakken songs uit in de Minardschouwburg in Gent.  Na een regenachtige vrijdag gingen de zonnige klanken van Rios erin als zoete koek en kon men spreken van een geslaagde solo try-out.

Een meer dan onderhoudend voorprogramma van het getalenteerde Hydrogen Sea kon het publiek opwarmen voor wat komen ging. De ietwat dromerige stem van Bircen Uçar werd begeleid door PJ Seaux die instond voor de bijpassende melodieën.

Daarna was het de beurt aan Rios. Onder luid applaus werd de artiest verwelkomd na zijn avontuur in New York. Rios nam de pose van de singer-songwriter aan, namelijk helemaal alleen op het podium met zijn gitaar. Hij opende onmiddellijk door te zeggen dat hij wat nerveus was.

Dat bleek echter niet uit het begin van de set. “Voodoo Chile” werd mooi zacht gebracht en leek uit een trage Amerikaanse roadmovie weggeplukt. Voor het inzetten van “City Song” vertelde Rios – overigens steeds in het Engels pratend – over Amerika. De song ging over het feit dat het niet zo makkelijk is om New York met muziek te veroveren, dat er vele anderen het samen met hem toch probeerden, hoe er in de Rockwood Music Hall soms 6, soms 27 mensen aanwezig waren enzovoorts. De song zelf was intiem en vol gevoel.
Dat gold eigenlijk voor zo goed als alle nieuwe nummers. Rios slaagde erin de basis telkens simpel en eenvoudig te houden, om af en toe krachtiger uit de hoek te komen. Dat gebeurde bijvoorbeeld bij “Black Diamond”. Het nummer maakte trouwens duidelijk dat het wel degelijk een try-out was, want Rios vergat even de volgorde van zijn afwezige setlist. Gelukkig werd hij vanuit het publiek geholpen. Die nonchalance had bovendien zijn charme en kon regelmatig op gegiechel en gekir van de vele vrouwelijke aanwezigen rekenen.
In “Burning Son” kon de singer-songwriter zijn fake nail even niet meer gebruiken. “Die werkt niet voor dit nummer”, zei Rios, waarna hij het nummer met fijne en snelle opeenvolgende hogere noten speelde. Het gaf de typische Rios-ballade een luchtig effect.
Op het einde van de tamelijk korte set (ongeveer 40 minuten, inclusief een aantal verhalen) speelde hij nog enkele op tempo nummers, waarbij de zanger de teugels van zijn stem nog eens helemaal liet vieren.
Na de set kwam Rios terug voor drie bisnummers. Enkele dames die mompelden “dat hij nu wel één van zijn hitjes” ging spelen kwamen bedrogen uit, want Rios wilde van geen wijken weten en bleef enkel de nieuwe nummers spelen. Het publiek kon die wel smaken en reageerde enthousiast, maar toch bleef er achteraf duidelijk wat ontgoocheling hangen.

Dit was dus bij al dus een erg succesvolle try-out van een erg getalenteerde muzikant. Het deed ons verlangen naar de release van het album, dat wel eens een schot in de roos zou kunnen worden.

Organisatie: Democrazy, Gent