Daan, wat mij betreft een groepsnaam, kwam in Brugge zijn ‘Le Franc Belge’ voorstellen. En hoe! Met verve keerde onze avonturier terug naar the 70ties sound uit zijn jeugd.

Hij omringt zich ook deze keer met muzikanten om u tegen te zeggen. Jean-Francois Assy spiest met Helvetische precisie baslijntjes in je maag. Blazer en manusje van alles Jo Hermans zorgt voor heerlijke arrangementen en die typische sound. De eeuwig fantastische verschijning Isolde Lasoen blijkt er niet alleen niet naast te meppen maar weet zich met haar zoetgevooisde stem te profileren tot een gretig performer. Jeroen Swinnen toetst alsof zijn leven ervan afhangt en druipt van het speelplezier. De rangen worden gesloten door niemand meer of minder dan gitaarwonder Geoffrey Burton ( Arno, Hong Kong Dong, Iggy Pop, Adamo, Absynth Minded,…..)
Weet ook dat er op het podium een band staat, en niet Daan en muzikanten. Het geheel is meer dan de som der delen. Onze eeuwig eigenzinnige crooner ontpopt zich tevens tot een fantastisch entertainer en standup comedian. Alleen met zijn bindteksten kan je een plaat vullen. Hij weet zijn publiek met zijn typisch ironische ondertoon danig naar zijn hand te zetten.
Met bovenstaande gegevens en een aantal wereldsongs op zak kan het dus niet mislukken. Voor elk hoogtepunt dat ik nu zal vermelden, doe ik er twee andere oneer aan . We maken al meteen kennis met de seventies sound die Daan heruitvindt en het publiek is direct mee. “Ma Vendeuse” valt op door die typische ‘Nick Cave ‘-geluidjes.  Het nieuwe werk wordt vakkundig afgewisseld met ouder werk, en moet er niet voor onderdoen. “Ex-es” wordt aangekondigd met de vraag of er iemand zijn ex mee heeft terwijl ze het nog niet weet. En zorgt voor het tig-ste kippenvelmoment. Op “Conducteur Fantome” gaat hij samen met Isolde heerlijk flirten met kitsch. Een net niet bij de haren getrokken duet dat eindigt met beiden op de drums. “Melodie Paroles” proeft van de Balkan. “La guelle du loupe” verandert ras in “Icon” en doet de zaal ontploffen.  Woorden schieten te kort voor “La crise”, het spooky ingeleidde “La Vrai Decadence” en “Lust or Love”. “The Kid” doet nog het meest denken aan een nieuwe versie van “Like a rolling stone” (wat een muzikanten, gvd…)

Het nu al briljante concert wordt perfect met in de bis het obligate heerlijke “Swedisch Designer Drugs” en een heuse Goose-versie van “Housewife”, waarbij zowel band als publiek hun duivels loslaten. Stomend en stomverbaasd blijft dat publiek achter. De groep Daan is meer dan klaar voor het seizoen. Allen erheen en allen ‘Le Franc Belge’ aanschaffen.

Organisatie: Cactus Club, Brugge