Kate Nash: De meer dan geslaagde metamorfose
Kate Nash
Botanique (Orangerie)
Brussel
2013-09-24
Emile Dekeyser

Kate Nash heeft een metamorfose ondergaan. Van braaf meisje achter een piano met aanstekelijke popsongs naar een schreeuwende riot grrrl. Voor wie haar ooit live zag in haar ‘poppy’ periode kwam dat niet echt aan als een grote verrassing, haar optredens waren steevast een flink stuk harder dan de platen. Van waar dan de ommekeer om die platen nu ook lekker vuil te doen klinken? Misschien  heeft ze wel een leeftijd bereikt waarop ze begint te beseffen dat ze beter doet wat ze graag doet dan te wachten op de Grote Doorbraak. Aan haar om te bewijzen aan de talrijk opgekomen Belgische fans in de Botanique dat ze deze ommekeer en de daaruit volgende wijsheid (do whatever you wanna do), ook live kan overbrengen.

Als supportact bleek Bleached aanvankelijk op de affiche, maar wegens tourverplichtingen in Amerika moest de meidengroep verstek geven. Geen nood, met The Tuts vond de organisatie een vergelijkbaar meidengroepje met een flink pak enthousiasme. Met een bandnaam als dat denk je vooral aan betuttelende muziek van meisjes met schattige snoetjes.
Zo’n vaart leek het aanvankelijk ook te nemen. Het begon voorzichtig met vrij trage, alledaagse songs met teksten als “if you have a shit boyfriend, dump your boyfriend”. Pas toen ze het tempo gingen opdrijven met pure garage Ramonesachtige songs wisten ze naast de visuele ook de muzikale aandacht te trekken.
Bovendien was dit hun livedebuut op het Europese vasteland, die in een bindtekst vertelden dat ze hun thuisstand Londen flink ingeduffeld in grijs regenweer verlaten hadden, om hier toe te komen in de prachtige tuin van Le Botanique bij zomerse temperaturen.
Onbetwistbaar hoogtepunt in de set was het coveren van “Rudie Can’t Fail”, een van de beste nummers van The Clash dat ze in een nieuw kleedje hadden gestoken. Voor de geïnteresseerden: zo verover je mijn hart.

Kate Nash - Om me heen kijkend merkte ik dat mijn geslacht duidelijk in de minderheid was vanavond. Kate’s mixtape met nummers van Pink, Destiny’s Child, Peaches, etc gaf de avond een nog meisjesachtiger karakter. De titel van haar laatste plaat is dan ook niet toevallig ‘Girl Talk’.
De stagesetting mocht er zijn. Mooie projecties op het scherm die je bovendien ook nog eens kon volgen op televisieschermen op het podium. Mede door een lang introductiefilmpje met van die beelden van een vorige tour waarbij je het alleen maar beklaagd dat je zelf niet in een (succesvolle) band zit, begon Kate Nash met haar all girl band ruim een kwartier “te laat”.
Na zo’n lange introductie zou het logisch geweest zijn als de band er direct in gevlogen zou zijn met 1 van de nieuwe uptempo riot grrrl nummers. Ze begon met “Sister”, dat traag en opbouwend begon en na een dikke minuut volledig losbarste. Het voelde een beetje onnatuurlijk aan om eens te meer op te bouwen, maar de toon was wel gezet voor het optreden.
Wat vooral raar was, was dat Kate opvallend hard aan dorpsgek Mark E. Smith van The Fall deed denken, (gelukkig) niet uiterlijk, maar wel vocaal. Een schreeuwen dat zangcoaches het stuipen op het lijf zou jagen, maar wél overkomt. Wie blijkbaar ook de stuipen op het lijf gejaagd werd was de platenfirma, Kate gaat nu door het leven als independent artist die doet wat ze zin in heeft. Haar ‘metamorfose’ is dus ook geen stunt van de platenfirma, maar komt recht uit het hart. Kate Nash is geen puppet on a string. Niet dat ze haar verleden volledig verwaarloosd dezer dagen. Nummers als “Foundations” en “Mouthwash” werden netjes gespeeld en waren niet echt buitenbeentjes in de set.
Aan veel merkte je wel dat dit het eerste optreden van de tour was, zo vertelde Kate soms net iets te veel tussen de nummers door, gaande van haar halsketting tot een boek vol vagina’s tot een beklag over de twerkende Miley Cirus, die een iets minder geslaagde gedaanteverwisseling onderging. Girl talk. Bovendien konden de twee gitaristes amper hun lach inhouden bij het zingen van de backingvocals in “Free My Pussy”, een feministische song ter ere van Pussy Riot. Buiten dit ene nummer kregen we geen feministisch gepreek, iets waar ik op voorhand fel voor gevreesd had. Niet dat ik geen feminist ben, de gelijkheid tussen mannen en vrouwen is de normaalste zaak van de wereld, maar het eindeloos preken op een optreden kan ook gewoon tegensteken of ongepast zijn. (Ja, Roger Waters)
Wie dacht dat Kate het podium op gekomen was met een kaars omdat ze die graag ziet, had het aan het verkeerde eind. De kaars werd gebrand voor een vriendin die dag op dag 1 jaar geleden overleden was, aan haar droeg ze “Mermaid Blue” op, een vrij emotioneel moment.
Een onverwachte cover was dan weer “Cocaine” van Fidlar dat ze veranderde naar “Grrrl Gang”, all I want for breakfast is my good grrrl gang. Nu ja, geheel onverwacht is veel gezegd sinds ze eerder al op de achtergrond te horen was in Fidlar’s song “Awwwkwarrrddd” en ze, hoewel niet officieel bevestigd, het liefje is van zanger Zac.
Het laatste nummer van de set was “Under-Estimate The Girl”, waarin Kate werkelijk klonk als Mark E. Smith trapped in a woman’s body en ze geflankeerd werd door The Tuts en een tiental fans die het podium opklommen. Van het vrouwelijke geslacht, uiteraard.

Op haar eentje kwam ze vervolgens terug om acapella “Lullaby For An Insomniac” te zingen, wat een intieme manier was om afscheid te nemen van een publiek dat ze meermaals bedankte zo talrijk opgekomen te zijn, zeker nu ze something completely different doet. Graag gedaan.

Neem gerust een kijkje naar de pics

The Tuts - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4146
Kate Nash - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4147

Organisatie: Botanique , Brussel