Florence Welsh (Florence + The Machine) heeft er een jongere zus bij ! Lizzy Plapinger, vormt samen met haar partner Max Hershenow Ms Mr (uitgesproken als "Miss Mister") en deelt met de beroemde Florence een krachtige, diepe stem en creëert een wereld van donkere , lumineuse kanten ... De muziek is 'dark', een beetje plechtig, maar heeft ook trip-hop en zelfs commerciële pop accenten. Afkomstig uit New York zijn ze en op hun naam hebben ze een EP , maar ook een eerste album, ‘Secondhand Rapture’, die ophef maakte in mei 2013.

Bijna een jaar na hun concert in de Witloof Bar, komt het duo terug naar de Botanique, maar deze keer in de grote zaal, en uitverkocht zelfs!  "Last year we played in the basement, and this year, we're playing in the main hall: it's an upgrade for us!", zegt Lizzy Plapinger bij het begin van de show. Dit is trouwens de eerste van hun Europese tour, die volgt op een reeks van gigs in Noord-Amerika .
Het zijn natuurlijk de nummers uit ‘Secondhand Rapture’  die de meerderheid van de setlist vormen, plus twee covers: een stukje van de Arctic Monkeys ("Do I Wanna Know") en een stukje van LCD Soundsystem ("Dance yrself Clean").
Meteen zijn we onder de indruk van de 'présence' en de ‘naturel’  van Lizzy Plapinger. Haar indigo blauw haar en zwarte blouse, versierd met gouden borduurwerk, schitteren in het licht en haar glimlach is een zonnestraal op het podium. Vanaf het begin verleidt ze ons met haar gevoelige pop en haar buitengewone stem.
"Bones" , het eerste nummer van de plaat  , opent logischer wijze de set. "Dig Up the Bones but Leave the Soul Alone" is nu al een memorabel cult refrein; de ganse compositie baadt in een subliem symfonisch, bijna tribal sfeertje. We denken natuurlijk aan Florence + The Machine , maar ook aan Lana Del Rey en HAIM .
Op het podium wordt Lizzy (MS) vergezeld door haar partner, Max (MR) op keyboards en 'backing vocals', Curtis Nystrom op bas/synths en Zach Nicita op drums vervoegen het duo.
Het geluid is gewoon perfect en de stem is prachtig verweven  in de mix .
Na "Bones" zet "No Trace" de symfonische sfeer verder terwijl "Salty Sweet" soul en bluesy accenten biedt. De mooie Lizzy zwaait op de ritmes van Zach Nicita en het publiek reageert enthousiast ! "BTSK" leidt naar een eerste pauze in het concert en het duo brengt dit ontroerende lied zij aan zij. "Fantasy" en "Think of You" tonen openlijk de ‘mainstream pop’ kant van het duo en op bepaalde momenten denken we aan Katy Perry of zelfs Taylor Swift.
Na de cover van de Arctic Monkeys en de zeer boeiende "Head Is Not My Home", spelen de New Yorkers het erg ontroerende  "This Isn't Control". De orkestraties en het glockenspiel zijn het magisch decor voor de prachtige , mysterieuze melodie. De magie blijft bij "Dark Doo Wop" en "Ash Tree Lane", waarin Ms Mr z’n veelzijdig, breder palet toont van arrangementen .
Tijdens de cover van LCD Soundsystem, verlaat Max Hershenow zijn keyboards en komt hij dansen samen met zijn partner vooraan het podium, tot grote vreugde van de fans. "Wij hebben het beste voor het einde gehouden", kondigt Lizzy dan aan,  en het is "Hurricane" , waarschijnlijk hun mooiste compositie, die de set besluit. Een sterke ritmiek,  heerlijk 'donkere' harmonieën en een heldere melodie: het is duidelijke een hit, die ingenomen, intelligent klinkt!
De groep, die nooit ‘encores’ geeft, verlaat dan voorgoed het podium, tot grote ergernis van de fans.

'In a nutshell' hebben wij een geweldig emotioneel geladen concert gezien . Het was een oprecht plezier om het duo te zien spelen. Minpunt: het visueel aspect was een beetje beperkt (geen video's,...), zeker als je weet dat het duo enorm veel belang hecht aan videoclips en aan design. Tja, de volgende keer dat de Ms Mr genieën naar Brussel terugkeren, is de kans groot dat de Bota te klein wordt en kan alvast de kaart van meer show getrokken worden !

Support-act - Outfit, een band uit Liverpool die psychedelische 80s-pop speelt.

vertaling : Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse

Organisatie : Botanique, Brussel