Voorprogramma Pegasus bestaat uit vier jonge energiekelingen afkomstig van het Zwitserse Biel. Hoewel ze gekleed in een kostuum het podium opkruipen, verraden hun sneakers en wilde haren hun jeugdigheid en frivoliteit die ze in hun muziek en performance duidelijk niet proberen te verbergen. Ze brengen catchy, meezingbare muziek die een groot deel van het publiek spontaan meekrijgt. In de mix overheersen vooral de zang en de basdrum, wat het geheel zeer ritmisch, complexloos en dus zeer dansbaar maakt. Zanger Noah Veraguth is een charismatische zanger die zeker van zijn stuk is en dit ook toont in de omgang met zijn publiek. Hij speelt handig in op de Belgische meertaligheid, die hem als Zwitser niet vreemd is, en spreekt het publiek zowel in het Frans als in het Engels aan. Een fijne opwarmer die doet verlangen naar een geweldig hoofdprogramma.

Hurts is oorspronkelijk een Engels synthpop duo, bestaande uit zanger Theo Hutchcraft en synthspeler Adam Anderson. Met twee platen op hun naam, ‘Happiness’ (2010) en ‘Hurts’ (2013), toeren ze momenteel door Europa. Hiervoor wordt het duo vergezeld door een extra synthspeler, een bassist en een drummer. Voor de uitgesponnen intro van opener “Mercy”, zien we eerst Theo en Adam verschijnen. Theo verschijnt een beetje mysterieus met een kap over zijn hoofd en Adam heeft voor de eerste twee nummers een elektrische gitaar vast met verlichting die op de muziek mee pulseert. Zodra de andere muzikanten aan bod komen, valt de onconventionele podiumindeling op met de drummer en de bassist helemaal links in een hoekje geplaatst. De tweede synthspeler staat dan weer helemaal rechts achteraan. De nadruk ligt duidelijk op het duo Theo en Adam.
Het poppy “Miracle” pakt uit met een spectaculair lichtspektakel in de vorm van een dubbele X waar iedereen even van moet wegkijken, maar wel indruk maakt. Na “Silver Lining” zet Hurts het nummer “Wonderful Life” in waarin zanger Theo in het refrein dezelfde intensiteit behoudt als tijdens de strofes terwijl de rest van de muzikanten het geheel naar een hoger niveau tillen, wat een interessante dynamiek aan het nummer geeft. Het publiek reageert enthousiast en neemt de zang van het laatste refrein voor zijn rekening. Dit trekt Theo voort door het publiek de “ee’s” en o”o’s” van “Blind” te laten inzetten. Tot groot jolijt van verschillende groepjes tienermeisjes die het nummer maar al te graag meeschreeuwen. Het mooi opgebouwde “Evelyn” neemt het publiek mee naar een hoogtepunt waarna het publiek het nummer neerlegt door zachtjes de outro mee te zingen.  
Tijdens “Cupid”, dat af en toe aan Depeche Mode doet denken, krijgt Theo de zaal mee door zelf op en neer te springen op de dreunende instrumentale refreinen. Dit is het meest actieve dat we de zanger te zien krijgen, de rest van de tijd staat de hij namelijk Liam Gallagher-gewijs zeer rustig en nonchalant op het podium.
Hurts plaatst vervolgens een rustpunt in de set met “The Crow”, hun interpretatie van een ballad. Dit zetten ze nog even voort door een versie van 3Blood, Tears And Gold3 neer te zetten met enkel gitaar en zang. De stilte doorbreken ze door “Exile” in te zetten, de titelsong van hun laatste album. De sfeer van het nummer doet denken aan “Angel” van Massive Attack dat in de zaal gespeeld werd vlak voor ze het podium opkwamen. Toeval of een knipoog naar één van hun inspiratiebronnen? Het nummer bouwt op van begin tot einde en brengt het publiek terug naar een hoger energieniveau, klaar voor het laatste deel van de set. “Sandman” zet in met een geweldige hip-hop beat die wat variatie brengt maar het refrein valt weer terug in de succesformule van de band: stilte voor de storm. Vervolgens worden alle registers opengetrokken en worden de nummers zo meezingbaar mogelijk. Een formule die werkt om een zaal fans volledig mee te krijgen. Zo ook bij het dansbare “Sunday” waar het publiek het meest enthousiast op reageert en zelfs de zittende toeschouwers voor rechtspringen.
De drie laatste nummers voor de bisronde – “Stay”, “Illuminated” en “The Road” - baseren zich ook op de succesformule van de band van zeer rustige strofes en grootse refreinen. De zanger gaf “Illuminated” een leuk sfeertje door aan iedereen te vragen om het lichtje van hun telefoon aan te steken. “The Road” ontaardt in chaos en laat het publiek verweesd achter.
Een bisronde krijgen ze in de vorm van “Better Than Love”, waar een groot deel van het publiek op zat te wachten. De geluidsman heeft het volume duidelijk wat de hoogte in geduwd voor wat extra impact en ook de indrukwekkende lichtshow ondersteunt deze poppy meezinger. Een laatste keer bouwt Hurts op van een vrolijk, klein walsje naar een eclectisch einde met “Help”. Hierna neemt de band afscheid en gooien ze, vooral voor de vrouwelijke fans, nog wat bloemen in het publiek.

Hurts gebruikt enkele vaste formules voor hun nummers. Ze bouwen ofwel stilaan op naar het einde toe met eventueel nog een korte herneming, ofwel halen ze telkens alles uit de kast bij het refrein. Dit werkt zeker bij de fans maar ook niet-fans moeten toegeven dat zoiets live impact heeft en Hurts kan net genoeg variatie maken om er een interessante show van te maken.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Pegasus -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4319
Hurts - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4318

Organisatie: Live Nation