Na hun volgens de tamtam succesvolle doortocht in de AB eerder op het jaar, waren de Hobokense en niet-Antwerpse oudere jongens (en meisje) van Yo La Tengo terug in België. 29 jaar zijn ze intussen aan de slag, wat een jubileumtoernee volgend jaar doet vermoeden, maar misschien is cijferfetisjisme niet zo enorm belangrijk.

Yo La Tengo is al lang eerder een groep voor liefhebbers in het genre, en het leuke eraan is dat ze zowel akoestische nummers hebben, dromerige noisesymfonieën als het wat zwaardere werk, en soms zelfs verschillende versies van dezelfde nummers. Het publiek was verrassende gemengd met een grote hoop dertigers, misschien al veertigers, naast een jongere generatie die in 1984 waarschijnlijk nog amper uit de luiers waren.
Het concert begon met een akoestische set, waarin een aantal nummers van hun laatste ‘Fade’ in voorkwamen, onder meer “the Point of It” en een heel anders klinkende versie van “Tom Courtenay”. En een drummer die zingt. Het decor van groene, groene bomen paste wonderwel bij deze aanloop.
Na de pauze was het tijd voor het zwaardere werk, met uitgesponnen versies van hun gekende sound, soms noise, vaak zweverig en met altijd een gevoel voor melodie. Echt muziek om bij weg te dromen. Incluis tijdens de encore een cover van the Urinals en eentje van de Velvet Underground om het af te leren. 29 jaar geleden speelden ze tijdens hun allereerste concert al het zelfde nummer blijkbaar en het recente overlijden van Lou(d) Reed was misschien ook al een reden om een van hun grote invloeden nog eens eer te betonen, met een niet voor de hand liggend “I found a reason”.

Klasseconcert dus!

Organisatie: Depot, Leuven