Manchester Orchestra is ondertussen al sinds 2004 bezig. Maar nog steeds zijn ze niet doorgebroken. Dit is zeer jammer aangezien de band al drie topplaten uitbracht die drie maal verschillend waren. Ze bleven na drie platen volop in de alternatieve scene. Zelfs met ‘Simple Math’, dat als conceptalbum bedoeld was. Dit album moest hun doorbraak betekenen dankzij een gouden deal, maar niets is minder waar. Zelfs met Sony als label lukte het niet. Na ‘Simple Math’ zijn ze weer volop achter de gitaren gekropen.
Dit resulteert in een  zeer zwaar album waarbij elk nummer zalige uithalen heeft die je kan verwachten van Foo Fighters of zelfs Wolfmother. Maar de stem van zanger Andy Hull stelt je meteen weer in een droomwereld waardoor de gitaren perfect in het plaatje passen.
Met “Top Notch” heeft Manchester Orchestra het perfecte nummer om deze plaat te openen. Samen met de gitaren en de stem van Andy Hull hoor je meteen waarvoor deze plaat staat: “Duistere gitaren met een feeërieke stem”.
Manchester Orchestra kan zich zeker tevreden stellen met dit album. Ieder nummer op deze plaat is een potentiële hit. Wie weet is de doorbraak dichter bij dan iedereen denkt.